Mahbob م

ای یوسف خوش نام ما خوش می روی بر بام ما
ای درشکسته جام ما ای بردریده دام ما
ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما
جوشی بنه در شور ما تا می شود انگور ما
ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما
آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما
ای یار ما عیار ما دام دل خمار ما
پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما
در گل بمانده پای دل جان می دهم چه جای دل
وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای ما

احتیاجی به تسبیح نیست
دست های تان را که به من بدهین
با انگشت های تان ذکر دوست داشتن میگویم
پدرم ، دست های تان ، چشم های تان وصدای تان را عاشقانه دوست دارم
روزتان خجسته باد خداوندگار من

روز های پر جانم انسان نا توانی جسمی است
به جوانی خود مغرور نباش

شاهی طبلی برو گدایی همه باش

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر بر آید
گفتم مهر ورزان رسم وفا بیاموز
گفتا ز ماه رویان این کار کمتر آید
گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم
گفتا که شبرواست اوازراه دیگر آید

عشق من تو دو نهال در حیرت آمد
بس غرقه حال وصل کوه کاخر
یک دل نماند که چند صد به حیرت آمد
از هر طرفی که گوش کرده آواز سوال در حیرت آمد