Namatullah Ehsani

تبريك به همه مردم افغانستان، علي بلال ورزشكار افغانستان در دسته فزيك مردان براي اولين بار در تاريخ كشور، روي استيج ارنولد كلاسيك مقام اول را كسب كرد❤️❤️❤️

ما به جنگ جدیدی نیاز داریم؛
که سلاح آن کتاب،
رهبران آن روشنفکران،
و قربانیان آن جهل و عقب ماندگی باشند.


Follow the یک دقیقه مطالعه با احسانی channel on WhatsApp: https://whatsapp.com/channel/0029VaF4RHP5Ejy5wH4kdp3u

*ارسطو بعد از خواندن و نوشتن دهها کتاب فلسفه‌ و یک عمر تجربه نهایتن به مردم این توصیه ها را کرد :
*با دوستانتان بحث سیاسی نکنید؛
سیاست دوستی‌ها را خراب می‌کند ،در حالی‌که سیاست‌مداران، راهشان را ادامه می‌دهند اما شما دوستانتان را از دست خواهید داد.
*در ٤٠ ساله‌گی، افراد با تحصیلات کم و زیاد مثل هم اند
حتی ممکن است افراد با تحصیلات کمتر، پول بیشتری را در بیاورند؛
*در ٥٠ ساله‌گی، زشت و زیبا مثل هم اند.
مهم نیست چقدر زیبا باشید ، در این سن، کم کم چروک‌ها و لک‌ه های تیره روی آشکار میشوند؛
*در ٦٠ ساله‌گی، مقام بالا و پایین مثل هم اند.
بعد از بازنشستگی، حتی یک پیاده هم از نگاه کردن به رئیس اش اجتناب می‌کند؛
*در ٧٠ ساله‌گی، خانه‌ بزرگ و کوچک مثل هم اند.*
درد مفاصل، سختی حرکت، فقط یک محیط کوچک برای نشستن لازم است؛
*در ٨٠ ساله‌گی، پول داشتن و نداشتن مثل هم اند.*
حتی موقعی که بخواهید پول خرج کنید، نمی‌دانید کجا خرج اش کنید؛
*در ٩٠ ساله‌گی، اگر زنده باشیم ،خواب و بیداری مثل هم اند.
بعد از بیداری نمیدانيد چی کار كنيد؛
*زندگی را آسان بگیرید.*
هیچ معمایی نیست که بخواهید حل اش کنید.
*در طولانی مدت همه‌ ما مثل هم ایم.*
پس تا می‌توانید عشق بورزید و یک دیگر را دوست داشته باشید،
*تمام فشارهای زنده‌گی را فراموش کنید،
و با گذشت، از لحظه- لحظه‌ی زنده‌گی لذت ببرید.

رتن تاتا، مولتی ميلياردر هندی، با دارایی خالص ٢٩١ میلیارد دالر ، در یک مصاحبه تيلفوني نطاق از او پرسیده شد: "آقا، چه زمانی در زندگی خود را خوشبخت احساس كرديد؟"

رتن تاتا پاسخ داد:

من چهار مرحله خوشبختي را در زندگی ام پشت سر گذاشتم و سرانجام معنای خوشبختی واقعی را فهمیدم.

اولین قدم جمع آوری ثروت بود. اما در آن لحظه به آن خوشبختی که می خواستم نرسیدم.

سپس مرحله دوم انباشتن اشیاء قیمتی فرا رسید. اما متوجه شدم که تاثیر این کار هم موقتی است و درخشش جواهرات زیاد دوام نمی آورد.

سپس مرحله سوم پروژه های بزرگ فرا رسید. من ٩٥ فيصد تجارت نفت را در هند و آفریقا در اختيار داشتم. من صاحب بزرگترین کارخانه فولاد در هند و آسیا بودم. اما حتی اینجا هم به آن خوشبختی که تصور می کردم نرسیدم.

مرحله چهارم زمانی فرا رسید که دوستم از من خواست برای کودکان معلول ویلچر بخرم. حدود ٢٠٠ کودک. به توصیه دوستم ، من بلافاصله ويلچر خریدم. اما دوستم اصرار کرد که با او بروم و به بچه ها به دست خود تحفه بدهم. آماده شدم و راه افتادم. آنجا با دست خودم به این بچه ها ویلچر دادم.

درخشش عجیبی از شادی را در چهره این کودکان دیدم. همه آنها را دیدم که در ويلچر هایشان نشسته اند و حرکت می کنند و بازی می کنند. گويي به اخرين ارزوي خود رسیده بودند . از درون احساس خوشحالی می کردم.

وقتی تصمیم گرفتم بروم یکی از بچه ها پاهایم را گرفت. سعی کردم به آرامی پاهایم را رها کنم، اما کودک به صورتم نگاه کرد و آنها را محکم تر فشرد. پس خم شدم و از کودک پرسیدم: "آیا چیز دیگری لازم داری؟"

واکنش این کودک نه تنها من را شوکه کرد، بلکه دیدم را به زندگی کاملاً تغییر داد. این پسر كوچك گفت: می‌خواهم چهره تو را به خاطر بیاورم تا وقتی تو را در بهشت دیدم، تو را بشناسم و دوباره ازت تشکر کنم!!!
ما در کشور خود آدم های زیادی داریم که از طریق دزدی چور چپاول غارت گری رشوه ستانی صاحب صد ها میلیون دالر هستند و این پول ها را به زحمت عرق ریزی پیدا کردن که زیاد در دل شأن شرین باشد اما حاضر نیستند یک دالر آن را در همچو یک راهی مصرف کنند.

روبرداشت