Dr. Daoud Ali Najafi - داکتر داوود علی نجفی

پیام تسلیت در پی ارتحال حضرت آیت‌الله العظمی شیخ محمد اسحاق فیاض،

رحلت حضرت آیت‌الله العظمی شیخ محمد اسحاق فیاض، نه تنها ضایعه‌ای بزرگ برای حوزه علمیه نجف اشرف و جهان تشیع، بلکه فقدانی سنگین برای جامعه اسلامی و تمامی کسانی است که به اعتدال، عقلانیت، استقلال نهاد دین و کرامت انسان باور دارند.

با اندوهی عمیق اطلاع یافتم که این مرجع عالی‌قدر تقلید و از ارکان برجسته حوزه علمیه نجف اشرف، پس از عمری مجاهدت علمی، دینی و اجتماعی، دار فانی را وداع گفت و به لقاءالله پیوست. با رحلت ایشان، حوزه نجف یکی از ستون‌های قوی و استوار خود را از دست داد؛ شخصیتی که دهه‌ها در حفظ جایگاه تاریخی و استقلال حوزه، تربیت نسل‌های متعدد از عالمان دینی و صیانت از اندیشه اجتهادی نقش تعیین‌کننده ایفا نمود.

حضرت آیت‌الله العظمی فیاض از سرزمین محروم جاغوری ولایت غزنی برخاست؛ منطقه‌ای که سال‌ها با فقر، محرومیت و بی‌توجهی دست و پنجه نرم کرده است. اما ایشان با اراده‌ای استثنایی و پشتکاری کم‌نظیر، مرزهای جغرافیا و محرومیت را درنوردید و به یکی از بزرگ‌ترین مراجع جهان تشیع تبدیل شد. زندگی ایشان گواه روشنی است بر این حقیقت که استعداد، دانش و اراده می‌تواند بر تمامی محدودیت‌ها غلبه کند.

ایشان آثار ارزشمند و ماندگاری در عرصه فقه، اصول به یاد کار گذاشته است که در بردارنده اصول و مبانی فراوان است و دیدگاه‌ها و نظریات نوآورانه و قابل توجهی در ارتباط با مسائل معاصر ارائه نموده اند که اگر به درستی مورد تجزیه و تحلیل قرار بگیرد می توانند نوعی تحول در فقه و اجتهاد را در پی داشته باشد و فقه را با نیازهای معاصر سازگار تر سازند

میراث علمی او متعلق به بشریت است، اما روش زندگی، تلاش و مبارزه اش می تواند الگویی بزرگ برای نسل جوان ما در روزگار پر از چالش و نومیدی باشد. باشد که درس گیریم اگر شیخ محمد اسحاق فیاض از همان دهات پر از فقر و حرمان ما بدون امکانات اولیه توانستند اسطوره ای سترک شوند، دلیلی وجود ندارد که ما در عصر تکنولوژی و ماهواره نتوانیم! پس بیایید راه روندگان قله ها را در همه رشته ها و عرصه ها ادامه دهیم

آن مرحوم در کنار جایگاه والای علمی و فقهی، همواره نگاهی مسئولانه به مسائل امت اسلامی و به‌ویژه رنج‌های مردم افغانستان داشت. در سال‌هایی که کشور ما قربانی جنگ، افراط‌گرایی، فقر و بی‌ثباتی سیاسی بود، ایشان با مواضع حکیمانه و حمایت‌های معنوی و انسانی خود، در کنار مردم ایستاد و از هر اقدامی که به کاهش آلام مردم و تقویت همزیستی، وحدت و آرامش اجتماعی منجر می‌شد، حمایت کرد.

آیت‌الله فیاض از جمله شخصیت‌هایی بود که در دشوارترین شرایط، بر ضرورت عقلانیت، میانه‌روی، گفت‌وگو و پرهیز از خشونت تأکید داشت. ایشان معتقد بود که دین باید عامل هدایت، وحدت و کرامت انسان باشد و نه ابزاری برای تفرقه، تعصب و منازعه. از این رو، نام و یاد ایشان تنها در حافظه علمی حوزه‌های علمیه باقی نخواهد ماند، بلکه در تاریخ تحولات فکری و اجتماعی معاصر جهان اسلام نیز جایگاهی ماندگار خواهد داشت.

برای مردم افغانستان، رحلت آیت‌الله فیاض تنها از دست دادن یک مرجع دینی نیست؛ بلکه وداع با شخصیتی است که از میان همین مردم برخاست و با رسیدن به عالی‌ترین مراتب علمی و معنوی، نام افغانستان را در عالی‌ترین مراکز علمی جهان اسلام مطرح ساخت. این افتخار تاریخی برای همیشه در حافظه ملت ما باقی خواهد ماند.

اینجانب این مصیبت بزرگ را به حوزه‌های علمیه، شاگردان، مقلدان و ارادتمندان آن فقیه وارسته، به‌ویژه بیت مکرم ایشان و جناب شیخ محمود فیاض، صمیمانه تسلیت عرض نموده و خود را در این اندوه بزرگ شریک می‌دانم.

۱۴جوزا ۱۴۰۵

فرارسیدن عید سعید قربان را به ملت شریف و سرافراز افغانستان، در داخل و خارج از کشور، صمیمانه تبریک و تهنیت عرض می‌نمایم. امیدوارم که این عید ، پیام‌آور صلح، آرامش، همدلی و روزهای روشن برای مردم رنج‌دیده ما باشد.

هم‌وطنان عزیز!

عید سعید قربان در حالی فرا می‌رسد که افغانستان همچنان روزهای دشوار و سرنوشت‌سازی را سپری می‌کند. مردم ما در کنار تحمل مشکلات اقتصادی، فقر، بیکاری، مهاجرت‌های گسترده و چالش‌های اجتماعی، همچنان چشم‌انتظار آینده‌ای باثبات، عادلانه و مبتنی بر کرامت انسانی‌اند.

بی‌تردید، محرومیت بخشی از جامعه، به‌ویژه دختران و زنان، از حق آموزش، کار و مشارکت اجتماعی، محدودیت‌های سیاسی و مدنی، کاهش فرصت‌های اقتصادی و ادامه‌ی مهاجرت نیروهای انسانی، از جمله چالش‌هایی است که بر زندگی شهروندان ما سایه افگنده و نیازمند توجه و راه‌حل‌های مسئولانه می‌باشد.

با وجود همه دشواری‌ها، باور داریم که افغانستان می‌تواند با تکیه بر اراده مردم، تفاهم ملی، اعتدال، عدالت و مشارکت همه‌شمول، مسیر صلح، ثبات را بپیماید. هیچ راه‌حل پایدار برای کشور، بدون حضور و مشارکت واقعی تمام اقوام، اقشار، زنان، جوانان، نخبگان، جامعه مدنی و نیروهای سیاسی کشور، ممکن نخواهد بود.

امروز بیش از هر زمان دیگر، افغانستان نیازمند گفت‌وگوی ملی، تفاهم سیاسی، اعتمادسازی و دوری از انحصار، حذف و تقابل است. منافع ملی، وحدت مردم و آینده نسل‌های بعدی باید بر هرگونه مصلحت زودگذر سیاسی ترجیح داده شود.

ما از جامعه جهانی و نهادهای بین‌المللی انتظار داریم که در تعامل با افغانستان، منافع و خواست‌های واقعی مردم افغانستان، حفظ کرامت انسانی، تأمین حقوق اساسی شهروندان و حمایت از ثبات و توسعه پایدار کشور را در محور توجه قرار دهند.

در این روزهای عید،از همه هم‌وطنان عزیز می‌خواهم که روح ایثار، همدلی و گذشت را زنده نگه دارند؛ دست نیازمندان را بگیرند، به خانواده‌های آسیب‌دیده یاری رسانند .

در شرایطی که رهبر طالبان برای ملاها عیدانه اختصاص می‌دهد، هزاران معلم که چراغ دانایی و تربیت نسل آینده‌اند هنوز از دریافت حقوق قانونی خود محروم‌اند. آیا عدالت و مسئولیت‌پذیری اقتضا نمی‌کند که پیش از هر امتیاز و بخشش، حق معلمان و زحمت‌کشان این سرزمین ادا گردد؟

عید واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که لبخند بر لب همه مردم، به‌ویژه خانواده‌های نیازمند، معلمان، کارگران و محرومان نقش بندد. امید که این عید، سرآغاز توجه بیشتر به عدالت، برابری و رسیدگی به دردهای واقعی مردم افغانستان باشد

در پایان، بار دیگر عید سعید قربان را به تمام مردم شریف افغانستان تبریک گفته و صلح پایدار، رفاه، عزت و سربلندی را برای کشور عزیزمان آرزو می‌نمایم.

۹ ذوالحجه ۱۴۴۷ هجری قمری
۵ جوازا ۱۴۰۵ هجری خورشیدی

فرارسیدن بیستمین سالگرد تأسیس روزنامه وزین و تأثیرگذار «هشت صبح» را به مسئولان، خبرنگاران، نویسندگان، کارمندان و تمامی خانواده بزرگ این رسانه تبریک و تهنیت عرض می‌نمایم.

روزنامه هشت صبح در دو دهه گذشته، با حفظ اصول اطلاع‌رسانی، انعکاس واقعیت‌ها، ترویج آگاهی عامه و پاسداری از ارزش‌های آزادی بیان، نقش برجسته و ارزنده‌ای در عرصه رسانه‌ای افغانستان ایفا نموده است. این رسانه در مسیر پرچالش اطلاع‌رسانی، با تعهد حرفه‌ای و رسالت ملی، توانسته است جایگاه ویژه‌ای در میان مردم، نخبگان و جامعه فرهنگی کشور کسب نماید.

بی‌تردید، دوام و پایداری یک رسانه مستقل در شرایط دشوار، نشان‌دهنده تعهد، استقامت و مسئولیت‌پذیری دست‌اندرکاران آن است. امید است روزنامه هشت صبح همچنان با حفظ استقلال، صداقت و مسئولیت‌پذیری حرفه‌ای، در راستای روشنگری، عدالت، آگاهی عمومی و انعکاس صدای مردم، موفقانه به رسالت خویش ادامه دهد.

بار دیگر، بیستمین سالگرد این نهاد رسانه‌ای را صمیمانه تبریک گفته، موفقیت‌های بیشتر و دوام خدمت صادقانه آن را آرزو می‌نمایم.

صعود تاریخی بانو زکیه احمد (ریور)، دختر پرتلاش و افتخارآفرین جاغوری ولایت غزنی، به قلهٔ اورست بلندترین نقطهٔ جهان را با نهایت مسرت و افتخار تبریک میگویم .

این موفقیت کم‌نظیر که برای نخستین‌بار نام یک زن افغانستانی را در شمار فاتحان بام جهان ثبت نمود، نه تنها یک دستاورد بزرگ فردی، بلکه مایهٔ عزت، اعتبار و امید برای ملت افغانستان، به‌ویژه زنان و دختران کشور به شمار می‌رود.

در شرایطی که مردم افغانستان با چالش‌های گوناگون روبه‌رو اند، چنین موفقیت‌های درخشان نشان می‌دهد که فرزندان این سرزمین، با اراده، استقامت و باور به توانایی‌های خویش، قادر اند نام افغانستان را در عرصه‌های جهانی با افتخار بلند نگه دارند.

اینجانب این دستاورد تاریخی را به بانو زکیه احمد، خانوادهٔ محترم ایشان، و تمامی مردم افغانستان صمیمانه تبریک گفته، برای ایشان موفقیت‌های بیشتر و توفیقات روزافزون در تمامی عرصه‌های زندگی آرزو می نمایم.

خبر تکان‌دهنده خودکشی یک انجینر جوان در کابل، بار دیگر پرده از واقعیت تلخی برداشت که میلیون‌ها شهروند افغانستان هر روز با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ واقعیتی به‌نام فقر، بیکاری، ناامیدی و فروپاشی تدریجی کرامت انسانی در زیر حاکمیت طالبان.

این حادثه را نمی‌توان صرفاً یک رویداد شخصی یا تصمیم فردی تلقی کرد. هنگامی که یک جوان تحصیل‌کرده، متخصص و امیدوار به آینده، پس از سال‌ها تلاش علمی و حرفه‌ای، خود را در برابر دیوار بلند بیکاری، تنگدستی و بی‌سرنوشتی می‌بیند، مسئله دیگر تنها یک تراژیدی فردی نیست؛ بلکه به یک اتهام سنگین علیه نظام حاکم و وضعیت سیاسی–اقتصادی کشور تبدیل می‌شود.

طالبان در نزدیک به چند سال حاکمیت خود، به‌رغم ادعاهای مکرر درباره تأمین ثبات و بهبود وضعیت اقتصادی، نتوانسته‌اند حداقل شرایط یک زندگی با عزت را برای شهروندان فراهم سازند. اقتصاد کشور در رکود عمیق فرو رفته، فرصت‌های شغلی به‌شدت کاهش یافته، سرمایه انسانی در حال فرار است و هزاران جوان متخصص، بدون هیچ افق روشنی، در حاشیه زندگی و ناامیدی رها شده‌اند. در چنین فضایی، خودکشی یک جوان تنها یک خبر نیست؛ فریاد خاموش نسلی است که احساس می‌کند از سوی حاکمانش فراموش شده است.

حاکمیتی که نتواند برای جوانان تحصیل‌کرده کار، امید و امنیت روانی فراهم کند، ناگزیر باید مسئولیت اخلاقی و سیاسی پیامدهای آن را بپذیرد. وقتی نان از سفره مردم گرفته شود، آزادی‌های مدنی محدود گردد، چشم‌انداز آینده تیره شود و فضای عمومی جامعه با ترس، انزوا و فقر احاطه گردد، طبیعی است که بسیاری از شهروندان به‌ویژه نسل جوان در گرداب افسردگی و یأس فرو روند.

در عین حال، سکوت جامعه جهانی نیز قابل پرسش است. افغانستان پس از تحولات سیاسی اخیر، به‌گونه‌ای خطرناک به حاشیه رانده شده است. کاهش کمک‌های مؤثر، بی‌توجهی به بحران انسانی و نبود برنامه‌های جدی برای حمایت از اشتغال و بازسازی اقتصادی، میلیون‌ها انسان را در وضعیتی رها کرده که بقا، خود به مبارزه‌ای روزمره بدل شده است.

خودکشی این انجینر جوان، تنها مرگ یک انسان نیست؛ مرگ بخشی از امید یک نسل است. نسلی که روزی برای ساختن کشورش درس خواند، تخصص آموخت و رؤیا دید، اما امروز میان فقر، بیکاری و بن‌بست سیاسی، خود را تنها و بی‌پناه می‌بیند.

اگر طالبان همچنان از پذیرش مسئولیت شانه خالی کنند و اگر جامعه جهانی افغانستان را صرفاً از دریچه ملاحظات سیاسی ببیند، بیم آن می‌رود که این‌گونه تراژیدی‌ها به بخشی عادی از واقعیت تلخ افغانستان تبدیل شود.

امروز پرسش اساسی این است: چند جوان دیگر باید قربانی فقر، بیکاری و ناامیدی شوند تا مسئولان به عمق این فاجعه انسانی اعتراف کنند؟

امروز، در روز #جهانی آزادی مطبوعات، بار دیگر به اهمیت آزادی بیان و نقش حیاتی رسانه‌ها در آگاهی‌بخشی جامعه تأکید می‌ورزیم. این روز در حالی فرا می‌رسد که خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای در افغانستان با محدودیت‌های گسترده، سانسور، تهدید و فشارهای بی‌سابقه روبه‌رو هستند.

در شرایطی که دسترسی آزاد به اطلاعات به‌شدت محدود شده و بسیاری از رسانه‌ها تعطیل یا خاموش گردیده‌اند، صدای حقیقت بیش از هر زمان دیگر نیازمند حمایت و همبستگی است. خبرنگاران افغانستان، با وجود همه دشواری‌ها، همچنان برای انعکاس واقعیت‌ها و حفظ رسالت حرفه‌ای خود تلاش می‌کنند.

روز جهانی مطبوعات، فرصتی است برای یادآوری این حقیقت که آزادی رسانه‌ها، ستون اساسی هر جامعه آزاد و عادلانه است. بدون رسانه‌های مستقل، شفافیت، پاسخگویی و عدالت اجتماعی در معرض تهدید قرار می‌گیرد.

امروز، ما در کنار #خبرنگاران شجاع افغانستان می‌ایستیم و خواهان تأمین امنیت، آزادی و حمایت از فعالیت‌های مستقل رسانه‌ای هستیم. سکوت رسانه‌ها، خاموشی حقیقت است؛ و خاموشی حقیقت، تاریکی جامعه.

به مناسبت ۲۳ اپریل، روز جهانی کتاب

۲۳ اپریل، روز جهانی کتاب، فرصتی است برای بزرگداشت دانش، آگاهی و فرهنگ مطالعه؛ روزی که اهمیت کتاب به‌عنوان چراغ راه انسان‌ها در مسیر رشد، تفکر و پیشرفت یادآوری می‌شود. در شرایطی که افغانستان با چالش‌های عمیق سیاسی، اقتصادی و اجتماعی مواجه است، نقش کتاب و فرهنگ مطالعه بیش از هر زمان دیگر حیاتی و سرنوشت‌ساز به نظر می‌رسد.

امروز، در سرزمینی که دسترسی به آموزش با محدودیت‌های جدی روبه‌روست و فضای فکری و فرهنگی در تنگنا قرار دارد، کتاب می‌تواند همچنان پناهگاهی برای اندیشه، امید و بیداری باشد. محرومیت از آموزش، به‌ویژه برای دختران و زنان، نه‌تنها یک بحران انسانی بلکه تهدیدی جدی برای آینده‌ی یک نسل و یک ملت است. در چنین وضعیتی، پاسداری از فرهنگ مطالعه و حمایت از تولید و نشر کتاب، یک مسئولیت ملی و انسانی است.

روز جهانی کتاب، ما را فرا می‌خواند تا بار دیگر به ارزش دانایی بیندیشیم و برای گسترش فرهنگ کتاب‌خوانی، حتی در دشوارترین شرایط، تلاش نماییم. نویسندگان، آموزگاران، ناشران و همه‌ی اهل قلم، نقش اساسی در زنده نگه‌داشتن شعله‌ی آگاهی دارند. همچنین از نهادهای ملی و بین‌المللی انتظار می‌رود که در راستای حمایت از آموزش و دسترسی آزاد به منابع علمی و فرهنگی، اقدامات عملی و مؤثر انجام دهند.

ما باور داریم که هیچ جامعه‌ای بدون آگاهی و دانش به ثبات و پیشرفت دست نخواهد یافت. کتاب، ابزار اصلی این آگاهی است؛ ابزاری که می‌تواند تاریکی جهل را کنار بزند و مسیر آینده را روشن سازد.

به امید روزی که در افغانستان، کتاب نه یک آرزو، بلکه یک حق همگانی و در دسترس برای همه باشند.

در ماه‌های اخیر، گزارش‌های نگران‌کننده‌ای از افزایش فشارهای سیستماتیک بر پیروان مذهب شیعه در افغانستان، به‌ویژه در محیط‌های آموزشی، منتشر شده است. یکی از نمونه‌های برجسته این روند، تهیه و توزیع «تعهدنامه‌هایی» برای محصلین تازه‌وارد به دانشگاه‌ها می‌باشد؛ اسنادی که در آن از دانشجویان خواسته می‌شود به رعایت اصول و برداشت‌های خاص مذهبی و فکری تن دهند.

بر اساس این گزارش‌ها، برخی از این تعهدنامه‌ها حاوی مفاد مبهم و در عین حال محدودکننده‌ای هستند که می‌تواند به تضعیف آزادی‌های فردی و مذهبی دانشجویان منجر شود. در مواردی، نگرانی‌هایی مطرح شده است که این اسناد به‌گونه‌ای تنظیم شده‌اند که دانشجویان، به‌ویژه از اقلیت‌های مذهبی، تحت فشار قرار گیرند تا از باورهای مذهبی خود فاصله بگیرند یا دست‌کم آن را در فضای عمومی ابراز نکنند.

چنین اقداماتی نه‌تنها با اصول بنیادین حقوق بشر، از جمله آزادی عقیده ، در تضاد قرار دارد، بلکه محیط‌های علمی و آموزشی را که باید محل رشد فکری، تنوع دیدگاه‌ها و گفت‌وگوی آزاد باشند، به فضاهای محدود و یک‌دست تبدیل می‌کند. دانشگاه به‌عنوان یک نهاد علمی، مسئولیت دارد که زمینه را برای تبادل آزاد اندیشه‌ها و احترام به تفاوت‌های فرهنگی و مذهبی فراهم سازد، نه آن‌که به ابزاری برای تحمیل یک قرائت خاص بدل شود.

افزون بر این، فشار بر دانشجویان در چنین مقاطع حساسی از زندگی‌شان، می‌تواند پیامدهای روانی و اجتماعی عمیقی نیز به همراه داشته باشد. احساس ناامنی، سرکوب هویت، و ترس از بیان عقیده، از جمله پیامدهایی است که می‌تواند بر آینده فردی و حرفه‌ای این جوانان تأثیر منفی بگذارد.

در این میان، نقش جامعه جهانی، نهادهای مدافع حقوق بشر، و همچنین روشنفکران و نخبگان افغانستان، بیش از هر زمان دیگری برجسته می‌شود. سکوت در برابر چنین روندهایی، می‌تواند به عادی‌سازی نقض حقوق اساسی شهروندان بینجامد. لازم است با رویکردی مسئولانه و مبتنی بر اصول انسانی، از حقوق تمامی اقشار جامعه، به‌ویژه اقلیت‌های مذهبی، حمایت صورت گیرد.

احترام به تنوع مذهبی و فرهنگی، نه‌تنها یک اصل اخلاقی، بلکه پیش‌شرطی اساسی برای ثبات، همبستگی ملی و توسعه پایدار در هر جامعه‌ای است. افغانستان، با پیشینه‌ای غنی از تنوع فرهنگی و مذهبی، نیازمند سیاست‌هایی است که این تنوع را پاس بدارد نه آن که آن را محدود ویا حذف نماید .

کشتار دردناک و تکان‌دهنده شماری از شهروندان از قریه ده مهری در ولایت هرات، موجی از اندوه و نگرانی عمیق در میان مردم افغانستان برانگیخته است. این رویداد، جنایتی آشکار علیه انسانیت و نقض صریح حقوق اساسی شهروندان به شمار می‌رود.

در شرایط کنونی، تأمین امنیت همه شهروندان، به‌ویژه اقلیت‌های مذهبی، مسئولیت مستقیم حاکمیت است. تداوم چنین حملاتی، بیانگر خلاهای جدی امنیتی و غفلت در حفاظت از جان شهروندان می‌باشد.

ما این جنایت را به‌شدت محکوم کرده و خواستار اقدامات فوری هستیم:
۱-شناسایی و مجازات عاملان
۲-تأمین امنیت مراکز مذهبی و تجمعات مردمی
۳-جلوگیری از تبعیض مذهبی و قومی؛
۴-اتخاذ تدابیر مؤثر برای جلوگیری از تکرار چنین فجایع.

همچنین از نهادهای بین‌المللی و مدافعان حقوق بشر می‌خواهیم وضعیت نگران‌کننده اقلیت‌های مذهبی در افغانستان را با جدیت دنبال کرده و اقدامات عملی برای حمایت از آنان انجام دهند.

این رویداد خونین، نشانه‌ای از ضعف جدی در تأمین امنیت و بی‌توجهی به جان شهروندان است که می‌تواند کشور را به سوی بحران‌های عمیق‌تر اجتماعی و مذهبی سوق دهد. هیچ توجیهی برای تکرار چنین حوادثی قابل پذیرش نیست.

بی‌تفاوتی در برابر امنیت اقلیت‌ها، پیامدهای خطرناک ملی و بین‌المللی در پی خواهد داشت.

افغانستان امروز بیش از هر زمان دیگر نیازمند وحدت،
عدالت و پایان دادن به خشونت‌های هدفمند می باشد.

با ابراز همدردی عمیق با خانواده‌های قربانیان برای شهدا آرامش ابدی وبرای بازماندگان صبر وشکیبایئ استدعا می نمایم .
۲۲حمل ۱۴۰۵

فرا رسیدن عید سعید فطر و نوروز باستانی را به همه هموطنان عزیز صمیمانه تبریک عرض می‌کنم.
امیدوارم این ایام خجسته را، با وجود دردها و دشواری‌هایی که مردم ما با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، در کنار خانواده‌های‌تان با آرامش، امید و همدلی سپری نمایید.

تقارن عید سعید فطر با آغاز سال نو ۱۴۰۵،فرصتی ارزشمند برای بازنگری در وضعیت کشور و تقویت روحیه برادری، همبستگی و وحدت ملی است. در شرایطی که افغانستان عزیز با بحران‌های عمیق سیاسی، اقتصادی و اجتماعی روبه‌رو است، بیش از هر زمان دیگر نیازمند تفاهم، اجماع ملی و مشارکت واقعی مردم در تعیین سرنوشت خویش می‌باشیم.

در این روزها، یاد و خاطره هموطنانی را گرامی می‌داریم که در اثر جنگ، ناامنی و حوادث اخیر جان‌های شان را از دست داده‌اند. همچنان با درک رنج‌های گسترده مردم از فقر و بیکاری گرفته تا محرومیت از حقوق اساسی تأکید می‌نمایم که برون‌رفت از وضعیت کنونی، در گرو ایجاد یک نظام مشروع، قانون‌مند و مبتنی بر اراده مردم است؛ نظامی که در آن حقوق بشر، حقوق زنان و عدالت اجتماعی به‌گونه واقعی تأمین گردد.

تعلیم و تربیه، به‌ویژه در شرایط کنونی، یک ضرورت حیاتی برای آینده کشور است. گشایش دروازه‌های مکاتب و پوهنتون‌ها به روی همه فرزندان این سرزمین، اعم از دختر و پسر، و فراهم‌سازی زمینه کار برای زنان، گامی اساسی در جهت احیای امید، بازسازی کشور و دستیابی به خودکفایی ملی خواهد بود.

عید سعید فطر، پیام‌آور پاکی، گذشت و همدلی است. بیایید در این روزهای مبارک، کینه‌ها را کنار گذاشته، دست برادری به سوی یکدیگر دراز کنیم و در کنار آن، مسئولیت خود را در قبال سرنوشت کشور و مردم‌مان جدی بگیریم. کمک به نیازمندان، تقویت روحیه همکاری و تلاش برای تأمین صلح و ثبات، از وجایب اساسی هر شهروند آگاه است.

امیدوارم این عید و این بهار نو، سرآغازی باشد برای پایان رنج‌ها، تحقق عدالت، تأمین حقوق برابر شهروندی و استقرار صلح پایدار در افغانستان.