Truth of Assam

এইবাৰ মোৰ যুদ্ধ আছিল এ আই ইউ ডি এফৰ লগত, বিজেপিৰ লগত নহয়। কিন্তু ২০২৯ত বিজেপিৰ লগত যুদ্ধ হ’ব। আপোনালোক সকলো সাজু থাকিব।

কংগ্ৰেছৰ ডাঙৰ ডাঙৰ পেটুৱা নেতাসকলে কৈছে — বিজেপিক শেষ কৰিব লাগিলে প্ৰথমে এ আই ইউ ডি এফক শেষ কৰিব লাগিব। এয়াই আমাৰ শেষ কথা।

#ন্যায়

প্ৰথমতে অসমৰ অধিবক্তাসকলে শ্যামকানু-সিদ্ধাৰ্থৰ পক্ষত ওকালতি নকৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। কিন্তু এতিয়া শুনিবলৈ পোৱা গৈছে যে অসমৰে একাংশ অধিবক্তাই জুবিন দাৰ হত্যাকাৰীক উলিয়াবলৈ আদালতত সাংঘাতিক ধৰণে যুক্তি দাঙি ধৰিছে।

এই ঘটনাই এটা কথাই স্পষ্টকৈ দেখুৱাই দিলে — আমাৰ অসমীয়া মানুহৰ আবেগ বহু সময়ত ধান খেৰৰ জুইৰ নিচিনা। আৰম্ভণিতে তীব্ৰ প্ৰতিবাদ, খং আৰু শপত… কিন্তু অলপ দিন পিছতেই সকলো ঠাণ্ডা।

যদি সমাজ হিচাপে আমি সত্য, ন্যায় আৰু আত্মসম্মানৰ বিষয়ত স্থায়ীভাৱে দৃঢ় হৈ থাকিব নোৱাৰোঁ, তেন্তে কেৱল সামাজিক মাধ্যমত খং দেখুৱাই একো লাভ নাই। সময় পাৰ হ’লেই যদি সকলো পাহৰি যাওঁ, তেন্তে অন্যায়কাৰীয়ে সদায় সাহস পাই থাকিব।

#অসম #ন্যায় #জুবিন #অসমীয়া #সত্য #সমাজ

চৰকাৰ কাৰ হ’ব সেইটো ডাঙৰ কথা নহয়।
ডাঙৰ কথাটো হৈছে — ৰাইজৰ মৌলিক সমস্যাবোৰ সমাধান হ’ব নে নহয়।
ৰাস্তাঘাট, শিক্ষা, স্বাস্থ্য, বানপানী, নিবনুৱা সমস্যা, দৰবৃদ্ধি — এইবোৰৰ সমাধান নোহোৱালৈকে কেৱল চৰকাৰ সলনি হ’লেই ৰাইজৰ জীৱন সলনি নহয়।
জনগণ এতিয়া ভাষণ নহয়, বাস্তৱ কাম বিচাৰে।
#অসম #ৰাইজৰ_কথা #জনগণ #শিক্ষা #স্বাস্থ্য #বানপানী #নিবনুৱা #দৰবৃদ্ধি াজনীতি

৭০ হাজাৰ টকা দৰমহা লোৱা চৰকাৰী শিক্ষকেও যদি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক ভালদৰে ইংৰাজী শিকাব নোৱাৰে, কিন্তু ১০ হাজাৰ টকা দৰমহা লোৱা প্ৰাইভেট স্কুলৰ শিক্ষক শিকাব পাৰে, তেন্তে সমস্যাটো ক’ত?
কেৱল দৰমহা বেছি হ’লেই শিক্ষা ব্যৱস্থা ভাল নহয়। দায়িত্ববোধ, পৰিশ্ৰম আৰু শিক্ষাদানৰ মানসিকতা থাকিব লাগিব।
ৰাইজে এতিয়া প্ৰশ্ন কৰিছে — ফলাফল নাই যদি, তেন্তে ইমান বেছি দৰমহাৰ যুক্তি ক’ত?

#অসম #শিক্ষা_ব্যৱস্থা #চৰকাৰী_স্কুল #প্ৰাইভেট_স্কুল াজনীতি #শিক্ষক #ছাত্ৰ_ছাত্ৰী

আইএমএফৰ প্ৰতিবেদনত স্পষ্টকৈ দেখা গৈছে যে বাংলাদেশে পাৰ কেপিটা আয়ত ভাৰতক অতিক্ৰম কৰিছে। ই কেৱল এটা সংখ্যা নহয়, ই এটা ডাঙৰ প্ৰশ্ন—আমি ক’ত থিয় হৈ আছোঁ? যেতিয়া ৰাজনীতিত ডাঙৰ ডাঙৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হয়, তেতিয়া বাস্তৱত উন্নয়নৰ ছবি কিমান সঁচা? ২৪ ঘণ্টা কাম কৰাৰ কথা কোৱা হয়, কিন্তু তাৰ ফলাফল ক’ত? উন্নয়ন মানে কেৱল ভাষণ নহয়, মানুহৰ জীৱনৰ বাস্তৱ পৰিবৰ্তন। চাকৰি, শিক্ষা, স্বাস্থ্য—এইবোৰত আগবঢ়া হৈছে নে নাই? এতিয়া সময় হৈছে সঁচা প্ৰশ্ন সোধাৰ আৰু উত্তৰ বিচৰাৰ।

মণিপুৰত মানুহ এতিয়াও নিৰাপত্তাহীনতাত দিন পাৰ কৰিছে। ইমান সময় পাৰ হ’লেও পৰিস্থিতি কিয় সম্পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণত নহ’ল? কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য—দুয়োফালৰ পৰা স্পষ্ট পৰিকল্পনা, তৎক্ষণাত কঠোৰ পদক্ষেপ আৰু জবাবদিহি অত্যাৱশ্যক।
ক্ষমতা ধৰি ৰাখা নহয়, মানুহৰ জীৱন সুৰক্ষাই হওক প্ৰথম অগ্ৰাধিকাৰ।

ধৰ্মৰ নামত ভোট বিচৰা সহজ, কিন্তু সমস্যাৰ সমাধান কৰা কঠিন। গুৱাহাটীৰ কৃত্ৰিম বানপানী আজিও সমাধান নোহোৱা—ইয়াৰ দায়িত্ব ল’ব কোনে?
যিসকলে মানুহক বিভাজন কৰে, তেওঁলোকে উন্নয়ন কেতিয়াও আগবঢ়াব নোৱাৰে। ৰাইজে এতিয়া বুজিব লাগিব—আসল বিষয় কি আৰু নাটক কি।

ধৰ্মৰ নাম লৈ ৰাজনীতি কৰা মানে স্পষ্ট—ইস্যু নাই, কাম নাই, কেৱল মানুহক ভাগ কৰাৰ চেষ্টা। যিসকলে উন্নয়ন, শিক্ষা, চাকৰি, স্বাস্থ্য এইবোৰ কথা ক’ব নোৱাৰে, তেওঁলোকে সস্তা ৰাজনীতি কৰি ধৰ্মক আগবঢ়ায়। কিন্তু ৰাইজ এতিয়া সজাগ। মানুহে বুজি পাইছে—ধৰ্মে পেট ভৰে নে, নেকি ৰাজনীতিয়ে কাম দিব লাগে। সময় আহিছে ইস্যুভিত্তিক ৰাজনীতি বিচাৰ কৰাৰ, নে বিভাজনৰ ৰাজনীতি স্বীকাৰ কৰাৰ? সিদ্ধান্ত ৰাইজৰ হাতত।
#অসম #ৰাজনীতি #ধৰ্মআৰুৰাজনীতি #ইস্যুভিত্তিকৰাজনীতি #সচেতন_ৰাইজ #অসমীয়া