30/10/2026
எனது 23 ஆவது வயதில் எனது முதல் சம்பளத்தைப் பெற்றபோது, என் தந்தை என்னிடம் சொன்னார்:
"ஒவ்வொரு மாதமும் எனக்கு 100 அனுப்பு."
நான், "ஏன் அப்பா?" என்று கேட்டேன்.
அதற்கு அவர், "உன்னை வளர்த்ததற்காக" என்று பதிலளித்தார்.
நான் சிரித்தேன், ஆனால் அவர் சிரிக்கவில்லை.
அன்று முதல், ஒவ்வொரு மாதமும் 27 ஆம் தேதி—எனக்குச் சம்பளம் வரும்போது—நான் அவருக்கு 100 அனுப்பி வைப்பேன். பரிவர்த்தனையின் குறிப்பில் (transaction reference):
"உங்களது வளர்ப்புக்காக" என்று எழுதுவேன்.
ஒவ்வொரு முறையும் அவர் எனக்கு இப்படி மட்டுமே பதிலளிப்பார்:
"வந்து சேர்ந்தது. இறைவன் உனக்கு உணவளிப்பானாக."
அவர் இதற்கு மேல் ஒரு வார்த்தைகூடக் கூடுதலாக எழுத மாட்டார்.
நான் ஒற்றையாளாக (சிங்கிளாக) இருந்தபோதும் அதைத் தொடர்ந்து அனுப்பி வந்தேன்.
கடன்கள் என்னை அழுத்திக் கொண்டிருந்தபோதும், எனக்குத் திருமணம் நடந்த மாதத்திலும் அதை அனுப்பினேன்.
என் கணக்கில் வெறும் 140 மட்டுமே எஞ்சியிருந்த, என் மகன் பிறந்த மாதத்திலும் நான் அதை அனுப்பினேன்.
என் மனைவி கேட்பாள், "உங்கள் தந்தை ஓய்வுபெற்றுவிட்டார், அவருக்குச் சொந்த வீடும் இருக்கிறது; அவருக்கு இந்த 100 எதற்கு தேவைப்படுகிறது?"
என் நண்பர்கள் கேலி செய்வார்கள், "உன் தந்தை உனக்கு ஏதேனும் வரி விதித்துள்ளாரா?"
நான் எளிமையாகச் சொல்வேன், "என் தந்தை அப்படிப்பட்டவர்தான்; அவருக்கு என்று சில வழிகள் உண்டு."
ஒருமுறை, நான் பணம் அனுப்ப ஒரு நாள் தாமதமானது.
காலை 7:00 மணிக்கு அவர் அழைத்து, "எல்லாம் நலம்தானே?" என்று கேட்டார்.
"பண விஷயத்தில் அவர் மிகவும் துல்லியமாக இருக்கிறார்" என்று மனதுக்குள் சிரித்துக் கொண்டே நான் பணத்தை அனுப்பினேன்.
இது 12 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்தது.
மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு, நிறுவனம் என்னை வேலையிலிருந்து நீக்கியது.
நான் அதை யாரிடமும் சொல்லவில்லை—என் மனைவியிடம் கூட.
ஒவ்வொரு நாளும், நான் என் தோப் (thobe) ஆடையை அணிந்து கொண்டு, காலை 7:00 மணிக்கு வீட்டை விட்டுப் புறப்படுவேன். ஒரு காபி ஷாப் அருகே என் காரில் நண்பகல் வரை அமர்ந்திருந்துவிட்டு, வேலை முடிந்து வருவது போலவே வீட்டிற்குத் திரும்புவேன்.
பிறகு 27 ஆம் தேதியும் வந்தது… ஆனால் எனக்குச் சம்பளம் வரவில்லை.
12 ஆண்டுகளில் முதல்முறையாக, நான் என் தந்தைக்கு எதுவும் அனுப்பவில்லை. இரவு உணவிற்குப் பிறகு, என் தொலைபேசி ஒலித்தது.
அவர் சொன்னார்:
"எதுவும் வரவில்லையே."
நான் பதிலளித்தேன்:
"நான் மறந்துவிட்டேன் அப்பா—நாளைக்கு, இறைவன் நாடினால் அனுப்புகிறேன்."
அவர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, பிறகு சொன்னார்:
"இப்போதே இங்கே வா—நீ மட்டும்."
நான் மஜ்லிஸுக்குள் (விருந்தினர் அறை) நுழைந்தபோது, அவர் ஒரு பழைய குறிப்பேடும் ஒரு கவரும் தமக்கு முன்னால் இருக்க அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டேன்.
அவர் அந்த குறிப்பேட்டை என் பக்கம் நகர்த்தி,
"இதைத் திறந்து பார்" என்றார்.
ஒவ்வொரு வரியிலும் ஒரு தேதி, "100" என்ற தொகை, மற்றும் என் பெயர் இருந்தது.
ஒவ்வொரு பதிவிற்கும் பக்கத்தில், அந்தப் பணம் எங்குச் சென்றது என்பதை அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார்:
"குடிநீர் குளிர்ந்தி (Water cooler)," "அனாதை உதவி," "ரமலான் உணவுப் கூடை," "தொழிலாளர்களுக்குத் தண்ணீர் வழங்குதல்."
மொத்தம் 144 பதிவுகள்.
அவர் சொன்னார்:
"உன் பணத்தில் ஒரு ராயல் (நாணயம்) கூட என் சொந்தப் பைக்குள் சென்றதில்லை."
அவர் தனது தொலைபேசியை என்னிடம் காண்பித்தார், அதில் ஒரு மசூதிக்கு வெளியே இருந்த ஒரு குடிநீர் குளிர்ந்தியின் படம் இருந்தது. அதில் ஒரு சிறிய பலகையில்:
"என் மகனின் சார்பில் செய்யப்படும் அறக்கட்டளை (சதகா)—இறைவன் அவனைக் காப்பாற்றுவானாக" என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.
நான் அதை உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்.
அது என் பணிபுரிந்த இடத்திற்கு அருகிலுள்ள மசூதியில் இருந்த அதே குடிநீர் குளிர்ந்தி—ஒவ்வொரு நாள் பிற்பகலிலும் நான் தண்ணீர் குடிக்கும் அதே இடம்.
பல ஆண்டுகளாக, எனக்குத் தெரியாமலேயே என் தந்தை என் சார்பில் செய்த தர்மத்திலிருந்துதான் நான் தண்ணீர் குடித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
பிறகு, அவர் அந்த கவரை என் பக்கம் நகர்த்திச் சொன்னார்:
"இது என்னிடமிருந்து உனக்கு."
நான் அதைத் திறந்து பார்த்தபோது, உள்ளே 72,000 இருந்தது.
அவர் விளக்கினார்:
"நீ முதல் சம்பளம் வாங்கிய நாளிலிருந்தே, நான் ஒவ்வொரு மாதமும் 500 ஒதுக்கி வைத்து வந்தேன்."
"உன்னிடமிருந்து எதுவும் வராத ஒரு நாள் வரும் என்பதையும்—அந்த நாளில், உனக்கு என் உதவி தேவைப்படும் என்பதையும் நான் அறிந்திருந்தேன்."
நான் கேட்டேன்:
"அப்பா, உங்களுக்கு இது எப்படித் தெரியும்?"
அவர் பதிலளித்தார்:
"12 ஆண்டுகளாக, நீ ஒரு முறை கூடப் பணம் அனுப்பத் தவறியதில்லை—இன்றைய நாளைத் தவிர. இதை எனக்கு வேறு யாரும் வந்து சொல்லத் தேவையில்லை."
எனக்குப் பேசுவதற்கு வார்த்தைகளே வரவில்லை.
அவர் மேலும் கூறினார்:
"எனக்கு அந்த 100 மீது ஒருபோதும் ஆசை இருந்ததில்லை." "நீ உண்மையிலேயே நன்றாக இல்லாதபோதும், நான் உன்னிடம் கேட்டு 'நான் நன்றாக இருக்கிறேன்' என்று நீ சொல்வதைக் கேட்பதை விட—ஒவ்வொரு மாதமும் நீ நலமாக இருக்கிறாய் என்பதை நான் அறிந்துகொள்ள மட்டுமே விரும்பினேன்."
இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, எனக்கு ஒரு வேலை கிடைத்தது.
27 ஆம் தேதி—எனது முதல் சம்பளத்தைப் பெற்ற நாளில்—நான் அவருக்கு 100 அனுப்பி, எழுதினேன்:
"வளர்ப்புக்காக."
அவர் பதிலளித்தார்:
"வந்து சேர்ந்தது. இறைவன் உனக்கு அபரிமிதமான நன்மைகளை வழங்குவானாக."
ஒரு நிமிடம் கழித்து, வரலாற்றிலேயே முதல்முறையாக, அவரிடமிருந்து இரண்டாவது செய்தி வந்தது:
"இனிமேல் என்னிடம் எதையும் மறைக்காதே."
—இந்தக் கதை ஒரு சிறந்த படிப்பினையைக் கொண்டுள்ளது, ஆனால் சிலரே அதை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்வார்கள்…!!
இறைவா, என்னையும், என் பெற்றோர்களையும், உயிருடனும் இறந்து வாழும் அனைத்து நம்பிக்கை கொண்ட ஆண்களையும் பெண்களையும் மன்னிப்பாயாக.
முகநூலில் கண்ட பதிவு..
