កូននៃ គំនិត

#មេរៀនជីវិត
មិនថានៅសាលារៀន នៅផ្ទះ នៅកន្លែងការងារ ននៅកន្លែងកំសាន្ដ នៅពេលដែលអ្នកគេង ហូបបាយ រៀន​ឬកំពុងធ្វើលំហាត់ប្រាណនោះទេ ទាំងនោះសុទ្ធតែបានបង្រៀនអ្នកអំពីជីវិតរស់នៅ។ ជីវិតប្រៀបដូចជាការប្រឡងមួយអញ្ជឹងដែរ ប្រសិនបើអ្នកបានត្រៀមខ្លួនក្នុងការប្រឡងរួចហើយនោះ នោះជីវិតរបស់អ្នកនឹងល្អប្រសើរ។ ប៉ុន្តែក្នុងការប្រឡងមួយ ដែលអ្នកមិនបានត្រៀមខ្លួនទេនោះ មិនបានមើលមេរៀនទុកមុនទេនោះ ច្បាស់ណាស់ថាការប្រឡងរបស់អ្នកអាចនឹងធ្លាក់ឬទទួលបានពិន្ទុមិនល្អ។​ជីវិតវិញក៏ដូចគ្នា ពោលគឺអ្នកត្រូវតែមានរៀបចំគោលដៅ ក្ដីស្រមៃមួយដែលអ្នកចង់បាន រួចចាប់ផ្ដើមអនុវត្តចំណុចតូចៗមួយចំនួន​ដែលជាវិធីសាស្ដ្រក្នុងឈានឆ្ពោះទៅរកគោលដៅរបស់អ្នក។​ កុំព្យាយាមcopy ជីវិតរបស់គេមកដាក់ក្នុងជីវិតរបស់អ្នក ពីព្រោះអ្នកមានខ្សែរជីវិតផ្សេងគ្នា ការប្រព្រឹត្តខុសគ្នា កាលៈទេសៈខុសគ្នា ឋានៈបុណ្យស័ក្កិក៏ខុសគ្នា។​ ប៉ុន្ដែអ្នកអាចរៀនអំពីដំណើរជីវិត ការតស៊ូរបស់គេបាន រួចយកវាមកច្នៃធ្វើយ៉ាងណាអោយវាមកត្រូវនឹងខ្លួនរបស់យើងបាន មិនមែនយកមកទាំងមូលនោះទេ។​
ខ្ញុំមានសំណួរមួយចង់សួរថា "តើយើងអាចរៀនអ្វីបានខ្លះអំពីសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង? តាមការពិតទៅយើងអាចរៀនបានច្រើនអំពីសកម្មភាពរបស់យើងប្រចាំថ្ងៃ តែថាតើយើងចេះទាញយកវាមករៀនសូត្របានយ៉ាងដូចម្ដេច? ខ្ញុំសូមលើកយកនូវសកម្មភាពមួយ នោះគឺការលេងហ្គេម។ និយាយនេះមិនមែនលើកទឹកចិត្តអោយបងប្អួនលេងហ្គេមនោះទេ ប៉ុន្ដែខ្ញុំគ្រាន់តែលើកយកនូវអ្វីដែលខ្ញុំបានរៀនសូត្រពីវា។ ខ្ញុំអាចនិយាយបានថាជាក្មេងម្នាក់ដែលធ្លាប់ញៀននឹងការលេងហ្គេមផងដែរ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមលេងតាំងពីឆ្នាំ២០១៨មកម្ល៉េះ។ ក្នុង​ក្រុមមួយប្រសិនបើយើងខិតខំតែម្នាក់ឯង ហើយសមាជិកក្នុងក្រុមនោះ មិនបានខិតខំលេង ឬលេងមិនកើត ទោះយើងធ្វើបានល្អខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយក៏ចុងក្រោយយើងនៅតែចាញ់ដដែល។ ក្នុងជីវិតការងាររបស់យើងក៏ដូចគ្នា ប្រសិនបើយើងធ្វើការជាក្រុម ហើយក្រុមមិនព្រមសហការគ្នាឱ្យល្អទេនោះ លទ្ធផលដែលទទួលបានអាចនឹងបរាជ័យឬ​ក៏មិនល្អ។ នៅក្នុងហ្គេម តម្រូវឱ្យយើងមានគោលដៅ យុទ្ធសាស្ដ្រក្នុងការលេង ការតស៊ូ​ព្យាយាមយ៉ាងណាដើម្បីយកឈ្នះសត្រូវឱ្យបាន ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃក៏ដូចគ្នា ពោលគឺតម្រូវឱ្យយើងមានគោលដៅ វិធីសាស្ដ្រ ការតស៊ូ​ព្យាយាម ដើម្បីយកឈ្នះគូរប្រកួតប្រជែងរបស់យើង។ ប៉ុន្ដែក្នុងហ្គេមនៅពេលដែលអ្នកដើរខុស អ្នកអាចដើរម្ដងទៀតបាន ប៉ុន្ដែជីវិតយើងវិញ​ប្រសិនបើអ្នកដើរខុសហើយនោះ គឺវាពិបាកនឹងថយក្រោយវិញបានណាស់ ដូចនេះសូមគិតវាឱ្យច្បាស់មុននឹងធ្វើការសម្រេចចិត្តទៅលើរឿងអ្វីមួយ។ អ្នកអាចលេងសើចនឹងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នកបាន ប៉ុន្ដែអ្នកមិនអាចលេងសើចនឹងអនាគតរបស់អ្នកបាននោះទេ។​
កុំព្យាយាមបំភ្លេចអតីតកាល អ្នកគ្រាន់តែចងចាំវាទុកជាបទពិសោធន៍​ហើយបន្ដដំណើរទៅមុខទៀត ជីវិតប្រសិនបើអ្នកដេកត្រាំក្នុងរឿងអតីតកាល នោះអ្នកគ្មានថ្ងៃដែលអាចមើលឃើញនូវពភ្លឺថ្មីនៃថ្ងៃអនាគតបាននោះទេ។​ ចូរគិតថា មានអតីតកាលទើបយើងមានថ្ងៃនេះ។​
#អ្នកអាចលេងសើចនឹងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នកបាន_ប៉ុន្ដែអ្នកមិនអាចលេងសើចនឹងអនាគតរបស់អ្នកបានទេ។​
__កូន នៃគំនិត__

Join Group ​Channel : https://t.me/konkoumnit

#ចំណេះតូចតែចង់ធ្វើធំ

វប្បធម៌យកមនុស្សល្ងង់មកធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ នាំឱ្យសង្គមរងគ្រោះជនជោរ ជះឥទ្ធិពលមិនល្អដល់ក្មេងជំនាន់ក្រោយ ដល់យុវជនជំនាន់ក្រោយ ដោយយុវជនខ្លះមិនខិតខំប្រឹងប្រែងស្វែងរកចំណេះដឹងពិតមកដាក់ខ្លួន មិនខំរៀនសូត្រដើម្បីក្រេបយកចំណេះដឹង ហើយមានផ្នត់គំនិតដិតដាមជាប់ក្នុងចិត្តថា “មិនចាំបាច់រៀនសូត្រច្រើន ក៏អាចធ្វើធំបានដែរ សំខាន់ឱ្យតែមានខ្សែបណ្តាញ មានបក្សពួក មានខ្នងធំ មានលុយសូកប៉ាន់ជាដើម។” ការចូលកាន់តំណែងតាមរយៈសែស្រឡាយ ឬតាមរយៈលុយកាក់ វាមិនពិបាកទេ សំខាន់ឱ្យតែមានទំនាក់ទំនង មានសែស្រឡាយ ស្អិតរមួត មានបក្សពួកនិយម មានលុយមាសប្រាក់ច្រើនសូកប៉ាន់។

បញ្ហាធំបំផុតស្ថិតនៅត្រង់ថា “អ្នកដឹកនាំគ្មានសមត្ថភាពច្រើនតែនាំទុក្ខទោស នាំគ្រោះភ័យដល់សង្គមទាំងមូល។ យើងជាអ្នករងគ្រោះក៏មានកំហុសដែរ គឺខុសដោយសារតែមិនមានសមត្ថភាពសម្គាល់មេដឹកនាំល្អ មេដឹកនាំអាក្រក់ មេដឹកនាំមានសមត្ថភាព និងមេដឹកនាំអសមត្ថភាព។”

ផលប៉ះពាល់ដែលកើតចេញពីអ្នកដឹកនាំគ្មានចំណេះដឹង គ្មានជំនាញច្បាស់លាស់ ខ្វះសមត្ថភាព គឺវាមានសភាពធំធេង ជាងទឹកលុយដែលសូកប៉ាន់ទៅទៀត។ ចូរកុំធ្វើជាមនុស្សអាត្មានិយម សុខចិត្តបំផ្លាញផលប្រយោជន៍ដ៏ធំរបស់សង្គមដើម្បីតែខ្លួនឯង។ បើមិនមានសមត្ថភាពទេ ចូរកុំចង់ធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ ពីព្រោះកាលបើអ្នករកស៊ី អាចរលំរលាយលុយកាក់ដែលខំប្រឹងរកបានរាប់ឆ្នាំ ខាតបង់លុយកាក់ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក ប្រៀបដូចនឹងការដឹកនាំខុស នឹងនាំទុក្ខទោសដល់មនុស្សច្រើនគ្នា ព្រេងវាសនាមនុស្សផងគ្នា ស្ថិតនៅក្នុងកណ្តាប់ដៃមេដឹកនាំខ្វះសមត្ថភាព ស្មើនឹងបំផ្លាញមនុស្សល្អដ៏ច្រើន លឿនជាងមួយប៉ប្រិចភ្នែកទៅទៀត!

សៀវភៅ #ដួងព្រលឹងមេដឹកនាំ

អ្នកណាដែលល្ងង់បំផុត?

ស្ថាបនិកប្រទេសសិង្ហបុរី លោក លី ក្វាន់យូ និយាយថា "ល្ងង់ខ្លៅមិនមែនជាបញ្ហានោះទេ ប៉ុន្តែអ្វីដែលជាបញ្ហាគឺច្រឡំថាខ្លួនឯងចេះ"។ តាមពិតទៅ គ្មានអ្នកណាដែលចេះអស់ ចេះគ្រប់រឿងគ្រប់រ៉ាវនោះទេ សូម្បីតែបណ្ឌិតផ្នែកណាមួយក៏នឹងចេះផ្នែកនោះមិនអស់ដែរ។ ដូច្នេះ មនុស្សដែលកាន់តែចេះ កាន់តែគិតថាខ្លួនឯងល្ងង់ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលកាន់តែល្ងង់ គឺគិតថាខ្លួនឯងចេះ។

អ្នកប្រាជ្ញក្រិកបុរាណ សូក្រាត និយាយថា "ចំណេះដឹងពិតប្រាកដកើតមាន នៅពេលដែលអ្នកទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនមិនចេះអ្វីសោះ"។ ត្រង់ន័យនេះ មានន័យថា ពេលដែលគេទទួលស្គាល់ថា "ខ្លួនមិនចេះ" គេនឹងព្យាយាមស្វែងរកចំណេះ ដើម្បីបំពេញអ្វីដែលគេខ្វះខាតនោះ ដែលផ្ទុយពីការគិតថា "ដឹងគ្រប់យ៉ាង" បានត្រឹមតែរារាំងខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។

ការដែលគិតថា "ខ្លួនឯងចេះហើយឬខ្លួនឯងដឹងហើយ!" ប្រៀបដូចជាការបិទគម្របខួរក្បាល មិនឱ្យចំណេះដឹងរត់ចូលអ៊‍ីចឹង ហើយវាគឺជាការបិទឱកាសដើម្បីរីកចម្រើនដែរ។ ត្រង់ចំណុចនេះ លោក ស្ទីវ ចបស៍ ស្ថាបនិកក្រុមហ៊ុន APPLE ធ្លាប់បានផ្តល់ទស្សនាទានថា "នៅតែឃ្លាន នៅតែល្ងង់" ដែលជំរុញទឹកចិត្តមនុស្សឱ្យប្រឹងប្រែងរកនិងប្រឹងប្រែងរៀន។ "នៅតែល្ងង់" មានន័យថា ចេះមិនអស់ មិនទាន់ចេះ មិនទាន់ចេះគ្រប់ ដែលទាមទារឱ្យយើងត្រូវរៀនបន្ថែម។

ចំណែកឯមនុស្សដែលគិតថា "ខ្លួនចេះគ្រប់យ៉ាង" គឺជាមនុស្សដែលគួរឱ្យអាណិតបំផុត។ អាណិតទីមួយ គឺគេនឹងមានអារម្មណ៍មិនល្អចំពោះចំណេះដឹងថ្មីៗឬការយល់ឃើញរបស់មនុស្សដែលខុសពីខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលមនុស្សគិតថា ខ្លួនឯងចេះគ្រប់យ៉ាង នឹងបង្កើតទៅជា "គំនិតអញនិយម" ដែលគេនឹងមើលឃើញរបស់ថ្មី គំនិតថ្មី ឬគំនិតដែលខុសពីខ្លួន ថាជាសភាវៈអាក្រក់មិនខាន។ អាណិតទីពីរ គឺការបិទខ្លួនឯង មិនឱ្យរីកចម្រើន ហើយបន្តរស់នៅដោយមោទនភាពក្នុងភាពល្ងង់ដោយសារគំនិតខ្លួនឯងនោះ។

ពាក្យថា "ភាពល្ងង់ខ្លៅ" ដូចជាសេរីភាពដែរ! បើយើងចង់រំដោះខ្លួនចេញពីភាពល្ងង់ខ្លៅ រឿងដំបូងគឺការទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនកំពុងស្ថិតនៅទីនោះ។ បើយើងចង់បានសេរីភាពវិញ លុះត្រាតែយើងទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនឯងកំពុងត្រូវបានគេបំបិទសិទ្ធិសេរីភាពដែរ បើពុំដូច្នេះទេ គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចរំដោះអ្នកចេញពីទីនោះបានឡើយ។ សកម្មជនសិទ្ធិមនុស្សអាម៉េរិក លោកស្រី ហារីត ធូបម៉ាន (Harriet Tubman) និយាយថា "ខ្ញុំអាចជួយទាសកររាប់ពាន់នាក់ឱ្យមានសេរីភាព ហើយខ្ញុំអាចជួយបានរាប់ពាន់នាក់ផ្សេងទៀត ប៉ុន្តែចំពោះតែអ្នកដែលបានទទួលស្គាល់ថាខ្លួនឯងជាទាសករតែប៉ុណ្ណោះ"។

ដូច្នេះ យើងក៏អាចជួយមនុស្សល្ងង់បានរាប់ពាន់នាក់ដែរ ប៉ុន្តែចំពោះតែបុគ្គលទាំងឡាយណាដែលទទួលស្គាល់ថា "ខ្លួនឯងល្ងង់" ប៉ុណ្ណោះ។

សៀវភៅ #រំដោះខ្លួនចេញពីភាពល្ងង់ខ្លៅ

ការអានសៀវភៅមានអត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើន មនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធសឹងតែដឹងពីរឿងទាំងនេះ ប៉ុន្តៃនៅក្នុងសង្គមខ្មែរយុវជនដោយច្រើន បានមើលរំលងពីរឿងនេះ ដោយពួកគេតែងតេយកលេសថា ពួកគេរវល់ គ្មានពេលក្នុងការអាន អានសៀវភៅធ្វើអោយពួកគេងងុយគេង។ល។​ តើអ្នកដឹងទេថា លោក Bill Gate ដែលជាស្ថាបនិក ក្រុមហ៊ុន Microsoft គាត់នៅតែមានពេលអានសៀវភៅ ចុះចំពោះអ្នកវិញ? សូមគិតដោយខ្លួនឯងចុះ។​ ហេតុអ្វីចាំបាច់ត្រូវអាន? ពិតណាស់ប្រភពនៃចំនេះដឹងជាច្រើនគឺកើតចេញមកពីការអានហើយអនុវត្តន៍ជាប្រចាំ ។ គ្រប់អ្នកអានមិនមែនសុទ្ឌតែជាអ្នកដឹកនាំនោះទេ ប៉ុន្លែគ្រប់អ្នកដឹកនាំគឺសុទ្ឌតែជាអ្នកអាន។ អានដើម្បីដឹង ដើម្បីចេះ ដើម្បីទទួលបាននូវអ្វីដែលថ្មីជាប្រចាំ។ អ្នកអាចះអានសៀវភៅអ្វីក៏បានទៅតាមចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់អ្នក ប៉ុន្ដែសៀវភៅមួយប្រភេទដែលលោកអ្នកត្រូវតែអាននោះគឺ សៀវភៅប្រវត្តិសាស្ដ្រ...។

😑

ដើម្បីមើលឃើញពិភពលោកខុសពីមុន អ្នកមិនចាំបាច់ត្រូវការឆន្ទៈ ទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង ឬ ការវះកាត់ខួរក្បាលអ្វីនោះទេ។អ្នកចាំបាច់គ្រាន់តែមានសេចក្តីក្លាហានហ៊ានគិតគំនិតដែលអ្នកមិនធ្លាប់គិតពីមុនគឺជាការស្រេច។ដូច្នេះលើកក្រោយពេលអ្នកប្រែជាអាក់អន់ស្រពន់ចិត្តចំពោះ នរណាម្នាក់ ចូរចងចាំថាម្នាក់នោះមិនបានធ្វើឲ្យអ្នកខឹងសម្បារទេ តាមពិតគឺផ្នត់ជំនឿរបស់អ្នកដែលធ្វើឲ្យអ្នកខឹងសម្បារខ្លាំងយ៉ាងនេះ។ គំនិតអ្វីក៏ដោយឱ្យតែបណ្តាលឱ្យអ្នកឈឺចាប់វាគ្រាន់តែជាគំនិតតែប៉ុណ្ណោះ(ឬគ្រាន់តែសភាពចិត្តមួយតែប៉ុណ្ណោះ) ដូច្នេះចូរអ្នកផ្លាស់ប្តូរវាទៅ។

អត្ថប្រយោជន៍ទាំង 40 យ៉ាងពីការអានសៀវភៅ:
1. រំញោចផ្លូវចិត្ត៖ ធ្វើឱ្យខួរក្បាលរបស់អ្នកសកម្ម និងមុតស្រួច កាត់បន្ថយហានិភ័យនៃការថយចុះការយល់ដឹង។
2. កាត់បន្ថយភាពតានតឹង៖ ការអានអាចជួយអ្នកឱ្យសម្រាក និងកាត់បន្ថយកម្រិតស្ត្រេស។
3. ការទទួលបានចំណេះដឹង៖ សៀវភៅគឺជាប្រភពចំណេះដឹងដ៏អស្ចារ្យលើប្រធានបទផ្សេងៗគ្នា។
4. ការពង្រីកវាក្យសព្ទ៖ អ្នកអានកាន់តែច្រើន ពាក្យដែលអ្នកត្រូវបានលាតត្រដាងកាន់តែច្រើន។
5. ការផ្តោតអារម្មណ៍ប្រសើរឡើង៖ ការអានតម្រូវឱ្យមានការផ្តោតអារម្មណ៍ ដែលអាចបង្កើនការយកចិត្តទុកដាក់របស់អ្នក។
6. ជំនាញសរសេរកាន់តែប្រសើរ៖ ការបង្ហាញពីការងារដែលសរសេរបានល្អធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវស្ទីលសរសេរផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។
7. ការពង្រឹងការយល់ចិត្ត៖ រឿងប្រឌិតជួយឱ្យអ្នកអានយល់ពីទស្សនៈ និងអារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃ។
8. ការយល់ដឹងអំពីវប្បធម៌៖ សៀវភៅអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកស្វែងយល់ពីវប្បធម៌ និងរបៀបរស់នៅផ្សេងៗ។
9. ការកែលម្អខ្លួនឯង៖ សៀវភៅដែលមិនប្រឌិតផ្តល់នូវការយល់ដឹងដែលអាចអនុវត្តបានសម្រាប់ការលូតលាស់ផ្ទាល់ខ្លួន។
10. ការកម្សាន្ត៖ សៀវភៅផ្តល់នូវការកម្សាន្តគ្មានទីបញ្ចប់ដោយមិនចាំបាច់ប្រើបច្ចេកវិទ្យា។
11. ធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវការចងចាំ៖ ការអានជាទៀងទាត់បង្កើនការចងចាំដោយតម្រូវឱ្យអ្នករំលឹកឡើងវិញនូវព័ត៌មានលម្អិត តួអក្សរ និងស្បែក។
12. ការត្រិះរិះពិចារណា៖ ការវិភាគខ្លឹមសារនៃសៀវភៅជួយបង្កើនសមត្ថភាពគិតពិចារណា។
13. ការបំផុសគំនិត និងការលើកទឹកចិត្ត៖ សៀវភៅជាច្រើន ជាពិសេសសៀវភៅជីវប្រវត្តិ និងសៀវភៅជួយខ្លួនឯង ជំរុញអ្នកអានឱ្យសម្រេចបានកាន់តែច្រើន។
14. បង្កើនការច្នៃប្រឌិត៖ ការអានជួយជំរុញការស្រមើលស្រមៃ នាំឱ្យមានការគិតប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិត។
15. គេងលក់ស្រួល៖ ការអានមុនពេលចូលគេងអាចជួយផ្តល់សញ្ញាដល់រាងកាយរបស់អ្នកថាដល់ពេលសម្រាក និងសម្រាកហើយ។
16. ការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍៖ សៀវភៅផ្តល់នូវការលួងលោមក្នុងគ្រាលំបាក ដោយផ្តល់នូវយុទ្ធសាស្ត្រដោះស្រាយ និងការយល់ដឹង។
17. Escapism: សៀវភៅផ្តល់នូវការគេចចេញពីភាពតានតឹងនៃជីវិតប្រចាំថ្ងៃដោយការជ្រមុជអ្នកនៅក្នុងពិភពមួយផ្សេងទៀត។
18. ការចាប់ផ្តើមសន្ទនា៖ ការអានផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវប្រធានបទដើម្បីពិភាក្សាជាមួយមិត្តភក្តិ និងសហការី។
19. ការកំណត់គោលដៅ៖ សៀវភៅស្តីពីការអភិវឌ្ឍន៍ផ្ទាល់ខ្លួន លើកទឹកចិត្តដល់ការកំណត់ និងការសម្រេចគោលដៅ។
20. ការកសាងវិន័យ៖ ការបង្កើតទម្លាប់អាន ជំរុញឱ្យមានវិន័យ និងភាពជាប់លាប់។
21. ការសិក្សាពេញមួយជីវិត៖ សៀវភៅផ្តល់ឱកាសសិក្សាជាបន្តបន្ទាប់នៅគ្រប់ដំណាក់កាលនៃជីវិត។
22. ការផ្លាស់ប្តូរទស្សនវិស័យ៖ ការអានជួយអ្នកឱ្យមើលឃើញពិភពលោកតាមរយៈកញ្ចក់ផ្សេងៗ។
23. ភាពបត់បែននៃការយល់ដឹង៖ ការបង្ហាញពីគំនិតផ្សេងៗគ្នាជួយឱ្យខួរក្បាលរបស់អ្នកសម្របខ្លួន និងផ្លាស់ប្តូររវាងប្រធានបទ។
24. ការឆ្លុះបញ្ចាំងខ្លួនឯង៖ សៀវភៅជាច្រើនបានជំរុញអ្នកអានឱ្យគិតអំពីជីវិត និងតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។
25. សតិសម្បជញ្ញៈ៖ ការអានអាចជាការអនុវត្តសមាធិ ជំរុញស្ថានភាពនៃការផ្តោតអារម្មណ៍ និងសតិ។
26. ការស្រមើស្រមៃកាន់តែប្រសើរឡើង៖ ជាពិសេស ការប្រឌិតជួយជំរុញសមត្ថភាពរបស់អ្នកក្នុងការស្រមៃ និងស្រមើស្រមៃនូវសេណារីយ៉ូថ្មីៗ។
27. ការអភិវឌ្ឍន៍ជំនាញវិភាគ៖ ការធ្វើតាមគ្រោង ឬប្រធានបទជួយបង្កើនសមត្ថភាពរបស់អ្នកក្នុងការវិភាគព័ត៌មានស្មុគ្រស្មាញ។
28. ការគ្រប់គ្រងពេលវេលា៖ ការអានទៀងទាត់អាចបង្រៀនអ្នកពីរបៀបកំណត់អាទិភាពពេលវេលាប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។
29. បង្កើនផលិតភាព៖ សៀវភៅអាចផ្តល់នូវគន្លឹះ និងយុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់ផលិតភាពកាន់តែប្រសើរ និងការគ្រប់គ្រងពេលវេលា។
30. ភាពវៃឆ្លាតខាងអារម្មណ៍៖ ការអានរឿងជាមួយតួអង្គស្មុគស្មាញជួយអភិវឌ្ឍភាពវៃឆ្លាតខាងអារម្មណ៍។
31. ការរៀនពីកំហុសរបស់អ្នកដទៃ៖ ការមិនប្រឌិត ជាពិសេសជីវប្រវត្តិ អនុញ្ញាតឱ្យអ្នករៀនពីបទពិសោធន៍ជីវិតរបស់អ្នកដទៃ។
32. ការកម្សាន្តលើថវិកា៖ ការអានគឺជាទម្រង់កម្សាន្តដែលមានតម្លៃទាប ជាមួយនឹងសម្ភារៈជាច្រើនប្រភេទស្ទើរតែគ្មានកំណត់។
33. បំបែកភាពឯកោ៖ ការអានគឺជាវិធីដ៏ទាក់ទាញមួយដើម្បីផ្តាច់ចេញពីទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃ។
34. ចំណងគ្រួសារ៖ ការអានជាមួយគ្នា ឬចែករំលែកសៀវភៅ ជំរុញឱ្យមានទំនាក់ទំនងជាមួយសមាជិកគ្រួសារ។
35. ការអភិវឌ្ឍន៍ផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន៖ សៀវភៅលើកទឹកចិត្តអ្នកឱ្យជឿជាក់លើសក្តានុពលសម្រាប់ការកែលម្អផ្ទាល់ខ្លួន។
36. បង្កើនជំនាញទំនាក់ទំនង៖ ការអានធ្វើអោយប្រសើរឡើងទាំងជំនាញទំនាក់ទំនងពាក្យសំដី និងសំណេររបស់អ្នក។
37. បង្កើនទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង៖ ការទទួលបានចំណេះដឹង និងការយល់ដឹងបង្កើនទំនុកចិត្តរបស់អ្នកក្នុងការសន្ទនា និងសកម្មភាពផ្សេងៗ។
38. ការស្វែងយល់ពីគំនិតថ្មី៖ សៀវភៅបង្ហាញអ្នកពីគំនិត និងលទ្ធភាពដែលអ្នកមិនធ្លាប់ជួបប្រទះ។
39. រៀនគិតដោយឯករាជ្យ៖ ការអានជួយអ្នកបង្កើតគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក និងទប់ទល់នឹងការគិតជាក្រុម។
40. ទម្លាប់វិជ្ជមាន៖ ការអានគឺជាទម្លាប់ដែលផ្តល់សុខភាពល្អ ដែលអាចក្លាយជាទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃសម្រាប់ជីវិត។
មិនថាសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ការកម្សាន្ត ឬការអប់រំនោះទេ សៀវភៅផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍គ្មានទីបញ្ចប់

Credit: Dome-ដូមី

#យកចិត្តគេមកដាក់ចិត្តយើង

យើងគ្រប់គ្នា ពិតជាមិនចង់ឱ្យនរណាម្នាក់មកធ្វើរឿងដែលយើងមិនចូលចិត្ត ឬរឿងរ៉ាវអាក្រក់ៗចំពោះយើងនោះទេដូចជា យើងមិនចង់ឱ្យគេមើលងាយ មិនចង់ឱ្យគេស្អប់ខ្ពើម មិនចង់ឱ្យគេជេរដៀលប្រមាថ មិនចង់ឱ្យគេរើសអើងជិះជាន់យើងជាដើម។ យើងរមែងតែងតែអន់ចិត្ត បាក់ទឹកចិត្ត ឬខូចចិត្តកើតទុក្ខយ៉ាងខ្លាំងកាលបើទទួលរងនូវរឿងរ៉ាវដ៏អាក្រក់ទាំងនោះ។ ស្របពេលជាមួយគ្នានេះដែរ យើងបែរជាមើលងាយអ្នកដទៃ បែរជាខឹងស្អប់គុំកួន ច្រណែនឈ្នានីសអ្នកដទៃ មិនចង់ឱ្យអ្នកដទៃបានសុខទៅវិញ។ តើនេះសក្ដិសមដែរទេ? "ពាក្យចាស់ពាក្យពីព្រេង ទោសខ្លួនឯង មើលមិនយល់ ទោសគេតូចសោតសល់ រមិលយល់ប៉ុនទាំងភ្នំ" តាមរយ:កំណាព្យមួយឃ្លានេះ បានឱ្យយើងដឹងថាតើមនុស្សអាត្មានិយមដល់កម្រិតណា។ ខ្លួនឯងបង្កកំហុសយ៉ាងធំ តែព្យាយាមលាក់បាំងមិនឱ្យគេឃើញ ព្រោះខ្លាចខ្មាសគេ បាក់មុខ បាត់បង់កិត្តយស ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកដទៃធ្វើទោសណាមួយវិញ បើទោះបីជាទោសដ៏តូចមួយ ក៏នៅមិនសុខ ហើយចាក់នេះចាក់នោះ ក្នុងគោលបំណងឱ្យគេគិតថាខ្លួនខ្លាំងខ្លួនពូកែ ឬដោយសារការច្រណែនណាមួយជាដើម ទាំងដែលដឹងថាគេម្នាក់នោះប្រាកដជាខ្មាសគេ ឬបាត់បង់កិត្តិយសជាមិនខាន។ "ចូលព្រៃសត្វសាហាវ រកអំពាវគ្នាមកជុំ ដល់បានស្ករទឹកឃ្មុំ ពួនក្នុងផ្ទះសុីម្នាក់ឯង"។ យើងចេះឃ្លាន ចុះតើអ្នកដទៃចេះឃ្លានដែរទេ? ពេលយើងបានហូបចុកយើងក៏គួរគិតដល់អ្នកអត់ឃ្លានខ្លះផង កុំសំងំយកតែសុខខ្លួនឯងខ្លាំងពេក ក្រែងលោគេដឹងចរិតពិតហើយ គ្មាននរណារាប់រកនៅពេលក្រោយទៅ។
មានរឿងជាច្រើនដែលយើងត្រូវគិតពិចារណា ក្នុងនោះការយកចិត្តគេមកដាក់ចិត្តយើងនោះគឺពិតជារឿងសំខាន់ណាស់។ មុននឹងធ្វើអ្វីមួយ យើងត្រូវគិតថាតើអ្នកដទៃនឹងក្ដៅក្រហាយទេ ឬក៏តើទង្វើរបស់យើងនេះ ធ្វើឱ្យអ្នកដទៃរីករាយទេ។ ចៀសវាងការគិតតែពីខ្លួនឯង ពោលគឺឱ្យតែខ្លួនឯងបានសុខ នរណាយ៉ាងម៉េចក៏យ៉ាងហ្នឹងទៅ។ ត្រូវដឹងថា បើយើងចេះឈឺចាប់ អ្នកផ្សេងក៏ចេះឈឺចាប់ដែរ។ បើយើងស្អប់ទង្វើអសីលធម៌ អ្នកដទៃក៏ស្អប់ទង្វើអសីលធម៌នោះដែរ។ ដូច្នេះហើយយើងត្រូវតែប្រយ័ត្នឱ្យណាស់ ដោយត្រូវឧបមាចិត្តអ្នកដទៃថាជាចិត្តយើង មុននឹងយើងនិយាយឬធ្វើអ្វីមួយ។

#យកចិត្តគេមកធៀបនឹងចិត្តយើង
#ទឹកភ្នែកសម្ងាត់

#ថ្ងៃចុងក្រោយនៃការពិព័រណ៌សៀវភៅកម្ពុជាលើកទី១១
ជួបគ្នានៅឆ្នាំក្រោយៗទៀត។

កុំភ្លេចអានសៀវភៅដែលបានទិញអោយចប់ផង😁🤭

៚ប្រទេសមួយខ្លាំង ត្រូវការពលរដ្ឋដែលមានចំណេះដឹងខ្លាំង ហើយចំណេះដឹងទាំងនោះ គឺបានមកពីការអាន។
____________________________________
សកម្មភាពខ្លះនូវថ្ងៃទី៣
#ពិព័រណ៍សៀវភៅលើកទី១១

៚អត់ធ្មត់
ការអត់ធ្មត់នឹងធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់ ប៉ុន្តែការឈឺចាប់នេះនឹងធ្វើឱ្យយើងរឹងមាំ។ គ្មាននរណាស្លាប់ដោយសារតែការអត់ធ្មត់ទេ ប៉ុន្តែមនុស្សតែងតែស្លាប់ដោយសារតែមិនចេះអត់ធ្មត់ មិនចេះទ្រាំ ឆេវឆាវ។ នៅក្នុងស្ថានភាពខ្លះ កាលទេសខ្លះ យើងត្រូវខាំមាត់សម្រក់ទឹកភ្នែកម្នាក់ឯង។ ហេតុអីក៏បែបនេះ? ព្រោះថានៅពេលខ្លះវាគ្មានជម្រើស ហើយគ្មានជម្រើសគឺជាជម្រើសតែមួយគត់ដែលយើងមាន។ អ្នកខ្លះឈរមើលយើង ប៉ុន្តែមិនមែនឈរមើលដើម្បីចាំជួយជ្រោមជ្រែងពេលយើងដួលទេ គឺឈរមើលដើម្បីចាំរកឱកាសច្រានយើងឱ្យដួលថែម។
មនុស្សដែលប្រាប់ថាស្គាល់យើងអាចមានច្រើន ប៉ុន្តែមនុស្សដែលយល់ពីយើងគឺខ្សត់ ហើយមនុស្សដែលពិតជាស្គាល់ពីយើងច្បាស់គឺមានតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ នោះគឺយើងខ្លួនឯង។ គ្មាននរណាមកជូតទឹកភ្នែកឱ្យយើងទេ អ៊ីចឹងហើយយើងត្រូវជូតទឹកភ្នែកខ្លួនឯង។ អ្នកខ្លះនិយាយថាចង់ឃើញអ្នកទទួលបានជោគជ័យ ប៉ុន្តែចុងក្រោយអ្នកត្រូវប្រឹងដោយខ្លួនឯង។ បើដួលអ្នកត្រូវប្រឹងក្រោកឡើង ហើយបន្តដើរទៅមុខទៀត។ មានមនុស្សមិនតិចទេដែលស្គាល់ពីនិយមន័យនៃភាពជោគជ័យ ប៉ុន្តែវាមានអ្វីលើសពីការយល់ពីនិយមន័យរាប់សិបដង នោះគឺការលះបង់។ លះបង់ពេលវេលា កម្លាំងចិត្ត កម្លាំងកាយ។ គ្មានអ្វីដែលបានមកដោយស្រួលៗ ងាយៗឡើយ ព្រោះទាល់តែលះបង់ទើបយើងឱ្យតម្លៃ។ ថ្មខ្លះនៅតែជាថ្មប្រសិនបើវាមិនដែលឈឺចាប់ដោយត្រូវគេដំ គេបំបែក គេដាប់ ឆ្លាក់ តែថ្មដែលឆ្លងកាត់ការឈឺចាប់ចុងក្រោយនឹងក្លាយទៅជាថ្មដែលមានតម្លៃលើសពីថ្មធម្មតា។
#រាត្រីសួស្ដី