Written l Sbairueng

១០០ឡាចមុនម៉ោង១០ អេតមីនថែមជូន២ភាគទៀតណា៎ 😘✨
រីករាយក្នុងការអាន!
_______________
ភាគ:៥ | ភាគ:៦ (មានឈុតឆាកមិនសមរម្យ)
«អត់ទេ! កុំណាលោក!»
ឆ្វោក! អាវក្រៅរបស់នាងត្រូវហែកជាបំណែកៗ មុខគេបង្ហាញភាពស្រេកឃ្លានបំផុត ដៃរហ័សលូកក្ដោបដើមទ្រូងរបស់មាលាធ្វើអោយនាងលើកដៃទះកំផ្លៀងរបស់គេអូតូធ្វើអោយគេគាំងស្ញេញមុននឹងសើចខ្លាំង។
«មាលានាងថ្លើមធំណាស់!» ម៉ាទិអូប្រើដៃម្ខាងរបស់គេចាប់ក្របួចសក់របស់នាងឡើងមកនុងក្ដោបវាខ្លាំងដើម្បីអោយនាងដឹងពីការឈឺព្រោះតែគេជាមនុស្សចូលចិត្តប្រើហិង្សាហើយមិនចូលចិត្តអោយអ្នកណាមកទះតប់ខ្លួនបានតាមចិត្ត។ ដៃរបស់មាលារាវរកអ្វីមកវាយគេតែគេចាប់ដៃជាប់។
«ល-លោកមិនបានពិការ! ហ៊ឹក!» នាងមើលទៅគេ នាងស្មានតែគេពិការភ្នែកទេតើស៍ទាំងដែលគេប្រាប់ថានាងពិការប៉ុន្តែតាមពិតទៅគេគ្មានពិកសរអ្វីបន្តិច សកម្មភាពនាងទាំងអំបាលម៉ាណញេដឹងទាំងអស់។
«ហើយយ៉ាងម៉េច?»
«អុប៎!» មាលាត្រូវបានគេថើបមាត់ខ្លាំងៗព្រមទាំងខាំធ្វើអោយមាត់របស់នាងបែកឈាម គេវិញលិតយ៉ាងឈ្ងុយឆ្ងាញ់ដូចមនុស្សរោគចិត្ត។ គេបម្រុងធ្វើបាបនាងបន្តមុននឹងទូរស័ព្ទរបស់នាងរោទិ៍ឡើងទើបនាងលើកដៃសំពះគេសុំលើកទូរស័ព្ទទលបម៉ាទិអូចិត្តល្អអនុញ្ញាតិ។
(អាឡូអ្នកនាងជាអ្នកនាងមាលាហ្គ្រេយ៍ត្រូវជាបងស្រីម៉ៃយ៍មែនទេ?) អ្នកម្ខាងនោះសួរឡើងមកហើយមាលាដឹងថានេះជាគ្រូនៅសាលារបស់ម៉ៃយ៍។
«ចា៎-ចា៎សអ្នកគ្រូ! ម៉ៃយ៍មានបញ្ហាអ្វីមែនទេ?» មាលាព្យាយាមទប់សម្លេងអណ្ដឺតអណ្ដក់ស្របពេលដែលនាងនិយាយទូរស័ព្ទហើយម៉ាទិអូនៅតែក្ដោបសក់របស់នាងពេញដៃថែមទាំងអោនមកថើបលិតកញ្ចឹងកនាងឥតប្រណីដៃ។
(ចា៎សមានគឺម៉ៃយ៍មានរឿងវាយតប់គ្នានៅសាលាសុំអញ្ញើញអ្នកនាងមាលាមកកាន់ការិយាល័យជាបន្ទាន់ផងចា៎ស!) គ្រាន់តែឮមាលាភ័យព្រោះប្អូននាងស្លូតណាស់ម៉េចបានជាវាយតប់គ្នានៅសាលា។
«ចា៎-ចា៎សអ្នកគ្រូខ្ញុំនឹងទៅភ្លាម!» មាលានិយាយបញ្ចប់មុននឹងចុចបិទទូរស័ព្ទទប់ម៉ាទិអូលើកដៃអង្វរគេសុំទៅមើលប្អូនប្រុស។
«ខ្ញុំសុំទៅមើលប្អូនប្រុសខ្ញុំសិនណា៎លោក! ខ្ញុំសន្យានឹងត្រឡប់មកវិញ! សុំអង្វរណា៎លោក!» នាងសំពះសុំក្ដីមេត្តា។
«យើងត្រូវស្ដាប់នាងដែរឬមាលា?» ម៉ាទិអូសួរជាមួយសម្លេងខ្សឹបក្បែរគុម្ភត្រចៀករបស់នាងមុននឹងខាំកញ្ចឹងករបស់នាងឡើងចេញឈាមនិងមានស្នាមហើយក៏ថយខ្កួនចេញពីនាងបន្តឹងក្រវ៉ាត់ករបស់គេអោយមានរបៀបវិញ។
«ល្អ! នាងត្រូវត្រឡប់មកវិញនៅពេលល្ងាចនេះ! មករស់នៅទីនេះហើយរឿងសាលាប្អូនរបស់នាងយើងនឹងចាត់ការអោយគេរៀននៅសាលាដែលល្អតាមដែលបានសន្យា!» ម៉ាទិអូប្រាប់យកដៃផ្ងើយចង្កានាងឡើងមក មាលាអោបខ្លួនព្រោះតែអាវរហែកអស់ទៅហើយ។ ម៉ាទិអូចុចប៉ូតុងហៅអ្នកបម្រើមកនិងយកខោអាវមួយសម្រាប់អោយមាលាផ្លាស់ប្ដូរ។
«ត្រូវចាំណាមាលា! យើងមិនចូលចិត្តមនុស្សមិនស្ដាប់បង្គាប់ទេ!» គេផ្ដាំមួយម៉ាត់ចុងក្រោយមុនពេលដែលមាលាចាកចេញទៅទាំងខ្លួននៅតែភ័យខ្មាសព្រមទាំងស្អប់ស្ដាយក្រោយនឹងខ្លួនឯងដែលឈានជើងចូលវិមានរបស់គេព្រមទាំងត្រូវក្លាយជារបស់លេងគេដោយមិនអាចប្រកែកបាន។
បន្ទាប់ពីនោះ មាលាក៏បានមកដល់សាលារបស់ម៉ៃយ៍ដោះស្រាយបញ្ហាដែលម៉ៃយ៍វាយតប់មិត្តរួមថ្នាក់ព្រោះតែគេត្រូវអ្នកដទៃធ្វើបាបនិងចម្អក។ មាលាបានត្រឹមអាណិតប្អូនព្រមទាំងអោនក្បាលសុំទោសអ្នកគ្រូជាច្រើនដងព្រឡតែម៉ៃយ៍បានធ្វើអោយមានរឿង។ នៅពេលចេញពីរៀនវិញ មាលានាំម៉ៃយ៍មកបន្ទប់ដែលនាងបានជួលនោះរៀបចំឥវ៉ាន់ទាំងអស់ប៉ុន្តែនាងមិនបានទៅវិមានរបស់ម៉ាទិអូដូចការសន្យាទេប៉ុន្តែនាងសំដៅទៅចំណតរថភ្លើងព្រោះតែនាងមិនអាចនាំខ្លួនឯងអិយទៅធ្វើជារបស់លេងរបស់អ្នកណានុងកន្ធែកជើងដើម្បីបានលុយនោះទេ វាជារឿងគួរអោយស្អប់ខ្ពើមបំផុត គ្រាន់តែនាងនឹកដល់ទង្វើរបស់គេមុននោះធ្វើអោយនាងស្អប់ខ្លួនឯងមិនគួរណាឈានជើងទៅវិមានរបស់គេសោះ។
«បងមាលាពួកយើងទៅណា? ម៉ៃយ៍ឃ្លានណាស់!» ម៉ៃយ៍សួរទើបនាងអង្អែលក្បាលគេតិចៗ។
«ពួកយើងទៅរស់នៅផ្ទះថ្មីនោះអី! នេះម៉ៃយ៍ញ៉ាំនំប៉័ងនេះសិនទៅចាំដល់ទីតាំងពេលណាបងនឹងទិញរបស់ញ៉ាំឆ្ងាញ់ៗអោយម៉ៃយ៍ញ៉ាំ!» មាលាលួងលោមទើមម៉ៃយ៍ងក់ក្បាលញ៉ាំនំប៉័ងនោះទៅ ហើយបន្តិចក្រោយមកនាងក៏ឡើងរថភ្លើងជាមួយនឹងម៉ៃយ៍ចាកចេញពីទីក្រុងរ៉ូមឆ្ពោះទៅកាន់ទីក្រុងធូសខេនីដើម្បីគេចពីទីនេះ។
រហូតដល់ល្ងាចឡើង នៅវិមានរបស់ម៉ាទិអូមិនឃើញមានស្រមោលរបស់មាលាមកធ្វើអោយម៉ាទិអូសើចព្រោះមិនចម្កែកចិត្តនោះទេទលបគេបញ្ជាកូនចៅរបស់គេអោយទៅតាមចាប់នាងត្រឡប់មកវិញ។
«ចាប់នាងយកមកវិញមក! យើងត្រូវការទាំងរស់! មិនត្រូវមានស្លាកស្នាមលើខ្លួននាងត្រង់ណាទាំងអស់បើមិនចង់អោយម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកឯងបែកក្បាល!» គេបញ្ជាជាមួយនឹងសម្លេងកំណាចហើយកូនចៅពេក៏ទៅតាមបញ្ជាទៅ។
«នាងគិតថារត់រួចហ្អេស? លើលោកនេះទោះនាងជីកដីកប់ខ្លួនឯងក៏យើងនៅតែរកនាងឃើញដែរ!» ម៉ាទិអូ។
ទីបំផុតមាលាបានមកដល់ទីក្រុងធូសខេនី នាងគិតថានាងបានរួចខ្លួនហើយទលបនាងដឹកដៃរបស់ម៉ៃយ៍ដើរចេញពីចំណតរថភ្លើងខណៈដែលភ្នែករបស់នាងប្រទះនឹងមនុស្សឈុតខ្មៅដូចជាអ្នកដែលនាងឃើញនៅវិមានរបស់ម៉ាទិអូកំពុងនៅទីនោះដែរហើយហាក់កំពុងតែរកអ្នកណាម្នាក់ដែលពួកគេលើករូបថតបង្ហាញ។ ខ្លួនរបស់មាលាត្រជាក់ស្រេបនៅពេលឃើញរូបនោះជារូបរបស់នាងទើបនាងមិនចាំយូរអូសដៃម៉ៃយ៍រត់យ៉ាងលឿនបុកគេបុកឯងដែលនេះធ្វើអោយទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ពួកឈុតខ្មៅនិងឃើញច្បាស់ថាជានាងទើបពួកគេដេញតាម។
«បងមាលាពួកយើងរត់គេចពីអ្នកណា?» ម៉ៃយ៍សួរទាំងមិនដឹងរឿងអ្វីជើងរបស់គេចេះតែរត់តាមដែរ។
«មនុស្សអាក្រក់!» នាងប្រាប់ហើយព្យាយាមរត់ប៉ុន្តែដោយសារតែនាងស្ពាយកាបូបធ្ងន់ផងព្រមទាំងដឹកដៃម៉ៃយ៍ផងធ្វើអោយនាងចាញ់ប្រៀបកូនចៅរបស់ម៉ាទិអូហើយក៏ត្រូវពួកគេចាប់បាន។
«លែង! លែងខ្ញុំ! អ្ហឹក! កុំធ្វើអីប្អូនខ្ញុំ..» មាលាព្យាយាមរើបម្រះចេញពីការចាប់របស់កូនចៅម៉ាទិអូតែនាងកម្លាំងតូចមិនអាចឈ្នះបានទលបត្រូវគេយកកន្សែងថ្នាំមកខ្ទប់មាត់ហើយអ្វីដែលនាងឃើញចុងក្រោយនោះគឺប្អូនប្រុសនាងក៏ត្រូវបានគេខ្ទប់មុខនឹងនាំសន្ដំដែរ។ ទម្រាំតែនាងដឹងខ្លួនឡើងនោះ នាងនៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតភ្លើងព្រាលៗព្រមទាំងមានម៉ាទិអូអង្គុយកាន់កែវស្រាក្រហមក្រេបមើលមកនាងជាមួយនឹងកែវភ្នែកដូចជាអ្នកប្រមាញ់ទៅហើយធ្វើអោយនាងញ័រខ្លួនដូចជាស្លឹកឈើ។
«ប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំនៅឯណា? ហ៊ឹកៗ..» នាងសួរជាមួយនឹងភាពភ័យខ្លាច។
«មិនបាច់បារម្ភពីប្អូននាងទេ! បារម្ភពីខ្លួនឯងសិនទៅថានឹងដោះស្រាយបែបណាជាមួយនឹងយើង! មិនចាំពាក្យយើងទេមែនទេដែលយើងប្រាប់ថាយើងមិនចូលចិត្តមនុស្សដែលមិនស្ដាប់បង្គាប់?» គេសួរដាក់កែវស្រារបស់គេចុះ។ គេពេលនេះដូចជាពេជ្រឃាតរងចាំកាត់ទោសនាងដូច្នេះដែរ។
«ហ៊ឹកៗ..ខ្ញុំ-ខ្ញុំសុំទោស!»
«សុំទោសហ្អេស? ហ៊ឹសៗយើងមិនចូលចិត្តពាក្យសុំទោសទេមាលា!» គេថាព្រមទាំងសើច។
«ហ៊ឹកៗ! ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើការនោះទេលោក!»
«នាងគ្មានសិទ្ធទេមាលា! នាងជាអ្នកដើរចូលមករកវាដោយខ្លួនឯង!» ម៉ាទិអូដើរមករកនិងអោនមកជិតនាងចាប់ចង្កានាងអោយមើលមុខរបស់គេ។
«ហេតុអ្វីជាខ្ញុំ? ហ៊ឹកៗ..សុំអង្វរលោក! ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើវាទេ..»
«នរណាអោយនាងបង្ហាញខ្លួនអោយយើងឃើញចាប់អារម្មណ៍ធ្វើអី?» ម៉ាទិអូថាមុននឹងងើបឈរបង្ហាញផ្ទៃមុខកំណាចផ្ដាច់ការរបស់គេឡើងមក។
«ស្រាតខោអាវហើយឡើងលើគ្រែ!»
«ចា៎..ចាស??» មាលាសុំគេនិយាយម្ដងទៀតព្រោះតែវារន្ធត់ពេក។
«នាងឮយើងប្រាប់ហើយ!» គេមិនថាម្ដងទៀតឡើងនិងប្រើខ្សែភ្នែកអោយនាងធ្វើតាមបញ្ជាបើមិនចង់អោយមានរឿងអ្វីផ្សេងកើតឡើងអាក្រក់ជាងនេះទើបមាលាបានត្រឹមងើបឈរឡើងអណ្ដឺតអណ្ដក់ដៃញ័រដោះខោអាវរបស់ខ្លួនឯងម្ដងមួយៗរហូតដល់អស់ នាងងាកទៅទើបតែចាប់អារម្មណ៍គ្រែឃីងសាយក្រោយខ្នងនោះទេ មាលាដើរយឺតៗទៅរកគ្រែជាមួយនឹងភាពអៀនខ្មាសបំផុតរីឯម៉ាទិអូវិញមើលទៅដោយក្ដីពេញចិត្តព្រោះតែនាងធ្វើតាមបញ្ជា។ ម៉ាទិអូដោះក្រវ៉ាត់របស់គេដើរសំដីទៅរកនាង មាលាភ័យណាស់រំកិលខ្លួនរហូតតែគេចាប់ជាប់ទាញមកជិតប្រើប្រាស់ក្រវ៉ាត់កចងជាប់នឹងករបស់មាលាហាក់ដូចជាប្រឡៅកនិងទាញនាងមករកខ្លួន។ កែវភ្នែកមាលាពោពេញដោយទឹកភ្នែក មិនអស់ចិត្តម៉ាទិអូបើកប្រអប់ទូទាញខ្នោះដៃមកចាក់ជាប់ដៃនាងទៅនឹងក្បាលគ្រែទៀតធ្វើអោយមាលាពេលនេះលែងទៅណារួចតែម្ដង។
«នាងគិតថារត់រួចពីយើងមែនទេ? មាលាហា៎នាងយកខួរនាងខាងណាមកគិតទៅ? រាប់តាំងពីនាងចុះកិច្ចសន្យានោះមកជីវិតនាងនៅក្នុងដៃរបស់យើង មានតែផ្លូវងាប់ទេដែលនាងអាចរត់រួចហើយព្យាយាមស្ដាប់បង្គាប់យើងអោយច្រើនៗព្រោះថាយើងស្អប់មនុស្សក្បាលរឹង ជីវិតនាងពេលនេះដូចជាឈើចាក់ធ្មេញអ៊ីចឹង! បើនាងធ្វើអោយយើងធុញទ្រាន់នាងពេលណា នាងគ្មានផ្លូវអីក្រៅពីដេកក្នុងមឈូសនោះទេ!» ម៉ាទិអូប្រាប់យកដៃគេទះថ្ពាល់នាងតិចៗព្រមទាំងច្របាច់ថ្ពាល់នាងត្រង់កន្លែងដែលជាំនៅឈឺកាលពីបងប្រុសរបស់នាងវាយធ្វើអោយមាលាស្រក់ទឹកភ្នែកឥតដាច់។
«ខ្ញុំសុំអង្វរលោក..ហ៊ឹកៗ! ខ្ញុំ-ខ្ញុំបានជួយលោកកាលពីថ្ងៃនោះ..ហ៊ឹកៗ..យល់ដល់ខ្ញុំ-» នាងព្យាយាមសុំគុណស្រ័យ ម៉ាទិអូជ្រោងសក់សើចឡើង។
«នាងគិតថាយើងខ្វល់? រឿងគុណស្រ័យស្អីនោះវាគ្មាននៅក្នុងវចនានុក្រមរបស់យើងនោះទេ!» រាងមាំប្រើបាតដៃក្រាស់អូសមកកាន់ដើមទ្រូងរបស់មាលា មុននឹងច្របាច់វាខ្លាំងៗធ្វើអោយមានស្នាមជាំបាតដៃ មាលាយំព្រោះតែឈឺរីឯម៉ាទិអូកាន់តែបានដៃហើយប្រើរយៈពេលមួយប្រព្រិចភ្នែកមកជ្រៀតនៅចន្លោះភ្លៅរបស់របស់រាងតូច ព្រមទាំងដោះឡេវអាវរបស់ខ្លួនជាមួយនឹងកាយវិការយឺតៗនិងបោះវាទៅម្ខាង ប្រឡេះឡេវខោរបស់គេដោះលែងកូនប្រុសរបស់គេដែលឡើងប៉ោងប៉ះឆ្កឺតចេញមកក្រៅធ្វើអោយមាលាគ្រវីក្បាលយំសសឹកលើកជើងចង់ទាត់ធាក់គេព្រោះតែមិនអាចទេដែលគេប្រុងនាំកូនប្រុសខ្នាតធំរបស់គេបែបនោះចូលក្នុងខ្លួនរបស់នាងតែគេក៏ចាប់ជាប់ប្រែជាលើកជើងស្រឡូនសខ្ចីម្ខាងរបស់នាងឡើងលើស្មារបស់គេព្រមទាំងខាំវាជាមួយនឹងទឹកមុខស្រេកឃ្លាននិងស៊ិចស៊ីបំផុត។
«លោកឈប់ទៅ! ហ៊ឹកៗខ្ញុំសុំអង្វរ! អត់ទេ!» មាលាគ្រវីក្បាលនៅគេប្រើប្រាស់កូនប្រុសរបស់គេមកត្រដុសនឹងស្រទាប់ផ្ការបស់នាងធ្វើអោយនាងព្យាយាមគេចត្រគៀកពេញទំហឹង។
«សុំអង្វរយើងតាមចិត្ត! ប៉ុន្តែយើងនឹងធ្វើអោយនាងចងចាំថានាងជារបស់អ្នកណាពីពេលនេះទៅ!»
_______________
កូនប្រុសដំបូងដែលអេតមីនសរសេរអោយអាឃក់អាឃីជាងគេ 🤣
១០០ឡាចលឿនៗយើងបាន២ភាគថ្មី 😘✨
ជុប៎ៗពីស្បៃរឿង!

ភាគ:៣ | ភាគ:៤
នៅថ្ងៃស្អែកឡើង មាលារៀបចំខ្លួនតាមធម្មតាទៅលក់ដូរព្រមទាំងជូនម៉ៃយ៍ទៅរៀនផង ទោះបីជាថ្ពាល់នាងមានស្នាមជាំនាងនៅតែព្យាយាមញញឹមធម្មតានិងរួសរាយដាក់អ្នករាល់គ្នាដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង។
«ខំរៀនណា៎ម៉ៃយ៍!»
«បាទ!» ម៉ៃយ៍រត់ចូលទៅក្នុងសាលាទើបមាលាដើរទៅផ្សារដើម្បីលក់ដូរធម្មតា ដោយសារតែម្សិលមិញមានការបាញ់បោះទលបធ្វើអោយផ្សារថ្ងៃនេះស្ងាត់ណាស់។ នាងអង្គុយៗឈរៗរងចាំគេមកទិញរបស់លក់នាងតែមើលទៅគ្មានអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍សោះទើបនាងអង្គុយអស់សង្ឃឹមមុននឹងនាងឃើញស្បែកជើងតម្លៃថ្លៃខ្មៅរលើបរបស់អ្នកណាម្នាក់មកឈរនៅមុខរបស់នាងទើបនាងងើយមុខមើលឡើងព្រមទាំងចំណាំបានថាជាមនុស្សពិការដែលនាងបានជួយកាលពីម្សិលមិញ។
«សួស្ដីលោកចង់ទិញអ្វីដែរ? ខ្ញុំមានលក់ពងមាន់ ស្ពៃ សាឡាដ…» មាលារៀបរាប់ប្រាប់ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមគេវិញផ្អៀងកមើលទៅថ្ពាល់របស់នាងដែលជាំប៉ុន្តែដោយសារតែគេពាក់វ៉ែនតាខ្មៅទើបមាលាមិនដឹងឡើយថាគេមើលនាង។
«យើងយកទាំងអស់!» គ្រាន់តែឮមាលាអរភើត។
«លោកយកទាំងអស់មែនឬ?» នាងសួរបញ្ជាក់ ម៉ាទិអូងក់ក្បាល នាងច្រករបស់អោយម៉ាទិអូទាំងអស់ហើយគេក៏ហុចប្រាក់ក្រដាសមួយរយដុល្លាទៅប៉ុន្តែតម្លៃរបស់ទាំងអស់គឺមិនដល់នោះឡើយទើបនាងរកលុយអាប់អោយគេវិញ។
«អរគុណលោក!» មាលាអោនក្បាលអរគុណអោយលុយអាប់របស់គេទៅគេ។
«ចាប់អារម្មណ៍ចង់ធ្វើការនៅកន្លែងរបស់យើងទេ?» ម៉ាទិអូសួរ មាលាវិញលើកចិញ្ចើមឆ្ងល់។
«ធ្វើការ? ធ្វើការអី?» មាលាសួរព្រះតែសុខៗគេសួរបែបនោះខ្លាចគេជាមនុស្សបោកប្រាស់។ ម៉ាទិអូមិននិយាយច្រើនហុចកាតអាស័យដ្ឋានមួយទៅអោយនាង។
«បើចាប់អារម្មណ៍មករកយើង!» ម៉ាទិអូអោនខ្សឹបដាក់ត្រចៀករបស់មាលាធ្វើអោយនាងព្រឺសម្បុរខ្ញាកនិងភ្ញាក់ព្រើតដែលគេហ៊ានធ្វើបែបនោះដាក់នាងព្រមទាំងក្រឡេកឃើញស្នាមញញឹមមិនគួរអោយទុកចិត្តរបស់គេទៀត។
«ប្រាក់ខែមិនក្រោម៤ខ្ទង់! ពិចារណាបាន..មិនចង់បានជីវិតរស់នៅសុខស្រួលនិងសាលារៀនល្អៗអោយប្អូនរបស់នាងទេមែនទេ?» សំណួររបស់គេចំៗធ្វើអោយមាលាឆ្ងល់ថាគេដឹងមកពីណាហាក់ដូចស៊ើបពីនាងច្បាស់ ភ្នែករបស់នាងក្រឡេកឃើញឈ្មោះនៅលើកាត «ម៉ាទិអូ លូសៀណូ» ធ្វើអោយដៃរបស់នាងញ័រទទ្រើកព្រោះថានរណាមិនស្គាល់ឈ្មោះរបស់គេនោះ? ទើបតែថ្ងៃនេះដែលនាងបានឃើញឈ្មោះពិតសម្លេងពិតរបស់គេធ្វើអោយនាងខ្លាច។
«ដ-ដនលូសៀណូ?!»
«ឱកាសមិនចេះតែមានទេណា៎ស្រីតូច! កុំអោយវាកន្លងហួសអោយសោះ!» បាតដៃរបស់គេលើកទៅអង្អែលថ្ពាល់ដែលមានស្នាមជាំរបស់នាងត្រូវគ្មានខុសដូចជាមនុស្សមិនបានពិការមុននឹងងាកដើរចេញទៅធ្វើអោយមាលានៅមីងមាំងតែឯងព្រោះតែរឿងកើតឡើងលឿនពេកធ្វើអោយនាងមិនទាន់យល់ស្ថានភាពនៅឡើយ។
ថ្ងៃឡើង មាលាត្រឡប់មកផ្ទះវិញឃើញថាម៉ៃយ៍បានមកដល់ផ្ទះទៅហើយព្រមទាំងឃើញមនុស្សប៉ុន្មាននាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់នាងរុះរើសម្ភារៈលើកទូរទស្សន៍ តុទូចេញពីផ្ទះរបស់នាងអស់ធ្វើអោយនាងរត់ទៅភ្លាមៗ។
«ពួកលោកជាអ្នកណា? ហេតុអ្វីមករើរបស់របរផ្ទះខ្ញុំ?»
«បងនាងជំពាក់បំណុលយើងៗមកកាត់កងរបស់! យើងទុកពេលអោយមួយម៉ោងរើខោអាវនាងចេញពីផ្ទះនេះអោយអស់ព្រោះថាផ្ទះនេះក្លាយជារបស់យើងហើយ!»
«ថ-ថាម៉េច?»
«ឆាប់ឡើង! ចាត់ទុកថាយើងចិត្តល្អទុកពេលអោយនាងរើឥវ៉ាន់ទៅចុះ! កអោយយើងប្រើធម៌ក្ដៅទាន់!» ពួកគេនិយាយ។ មាលាដឹងច្បាស់ថានេះគឺដោយសារតែបងប្រុសនាងទៀតហើយទើបនាងគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីរើឥវ៉ាន់ចេញពីផ្ទះចាកចេញជាមួយនឹងម៉ៃយ៍ដែលធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗព្រោះពេលនេះគ្មានផ្ទះនៅ។ មាលាប្រើប្រាក់ខ្លួនរកបានជួលបន្ទប់ស្នាក់នៅមួយយប់ខណៈដែលព្យាយាមរកដំណោះស្រាយ។
«បងមាលាម៉ៃយ៍ឃ្លានណាស់!»
«តោះបងនឹងនាំម៉ៃយ៍ទៅទិញរបស់ញ៉ាំណា៎!»
«បាទ! បងមាលាម៉េចក៏យើងត្រូវចាកចេញពីផ្ទះរបស់យើងអ៊ីចឹង?» ស្របពេលដែលទៅទិញអាហារ ម៉ៃយ៍សួរ។
«មកពីវាលែងជាផ្ទះរបស់យើងទៀតហ្នឹងណា៎តែម៉ៃយ៍កុំបារម្ភបងនឹងរកកន្លែងនៅថ្មីអោយម៉ៃយ៍នៅ!» មាលាលួងលោម ម៉ៃយ៍ញញឹមស្លូតបូតមិនដឹងអ្វីនិងជឿទុកចិត្តមាលាទើបធ្វើអោយបេះដូងមាលានេះឈឺឆៀបៗព្រោះអាណិតប្អូន។ ក្រោយពីទិញអាហារហើយរហូតដល់យប់ឡើងមាលាអោយម៉ៃយ៍គេងស្របពេលដែលនាងលើកយកកាតរបស់ម៉ាទិអូអោយនាងឡើងព្រមទាំងសញ្ជឹងគិតថានាងគួរទទួលយកការងារនោះដែរឬទេ? ហើយតើការងារនោះជាការងារអ្វីទៅ? គេល្បីថាជាម៉ាហ្វៀតើវាជាការល្អដែរទេដែលនាងគួរតែពាក់ព័ន្ធនឹងគេ? ប៉ុន្តែគិតយូរៗទៅនាងមិនមែនជាមនុស្សមានចំណេះដឹងគ្មានការងារត្រឹមត្រូវដូច្នេះហើយនាងគួរតែប្រថុយវាដើម្បីអនាគតប្អូនប្រុសរបស់នាងដែលមិនដឹងអ្វីនៅពេលនឹកដល់បងប្រុសដែលមិនដឹងពេលនេះនៅឯណា។ មាលាងាកទៅប្អូនប្រុសដែលគេងលក់ស្កប់ស្កល់អង្អែលក្បាលគេតិចៗព្រមទាំងសម្រេចចិត្តច្បាស់ហើយថានាងនឹងប្រថុយមួយក្ដារទៅចុះ។
ស្អែកឡើង មាលានាំម៉ៃយ៍ទៅរៀនតាមធម្មតាមុននឹងនាងធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីតាំងរបស់គេតាមកាតដែលគេផ្ដល់អោយមុននឹងមកឈប់នៅមុខរបងវិមានដ៏ធំព្រមទាំងមានបុរសឈុតខ្មៅពីរនាក់ឈរយាម។
«នាងមករកអ្នកណា?» គេសួរទើបនាងបង្ហាញកាតរបស់ម៉ាទិអូអោយនាងមុននេងនាងត្រូវបាននាំចូលទៅក្បុងវិមានដ៏ធំស្កឹមស្កៃនោះ។ នាងហាមាត់ព្រោះតែវិមាននោះធំណាស់ គ្រឿងសង្ហារឹមក៏សុទ្ធតែមើលទៅតម្លៃកប់ពពកព្រមទាំងមានអ្នកបម្រើឆ្វេចឆ្វាចទៀត។ ឃើញបែបនោះធ្វើអោយចិត្តស្រីស្រស់កាន់តែឆ្ងល់ថាគេចង់បាននាងមកធ្វើតួនាទីជាអ្វីដែរ។ បន្តិចក្រោយមកនាងក៏ត្រូវនាំមកដល់បន្ទប់សិក្សាធំរបស់ម៉ាទិអូដែលគេកំពុងតែអង្គុយក្រេបតែគងទាក់ខ្លា ភ្នែកគេមើលទៅមួយកន្លែងបែបជាមនុស្សពិការ នៅពេលដែលនាំនាងចូលមកដល់ហើយអ្នកដែលនាំមកក៏ចេញទៅវិញបាត់បិទទ្វារគ្រឹប ទុកនៅសល់តែនាងនិងម៉ាទិអូ រ៉ូម៉ាន់ព្រមទាំងកូនចៅ២នាក់របស់ម៉ាទិអូនៅទីនោះ។
«សម្រេចចិត្តហើយហ្អេស?» ម៉ាទិអូសួរនាងស្របពេលមាលាអោបកាបូបតូចរបស់ខ្លួនជាប់និងដើរទៅយឺតៗ។
«ចា៎-ចា៎ស..អឺ..»
«ចុះកិច្ចសន្យានេះទៅ!» គេមិនមែនប្រាប់ប៉ុន្តែសម្លេងបែបលក្ខណៈបញ្ជាយកតែម្ដង មាលារារែកព្រោះតែមិនដឹងថានាងត្រូវធ្វើការអ្វីអោយគេឡើយ។
«អឺប៉ុន្តែលោកចង់អោយខ្ញុំធ្វើកិច្ចការងារអ្វីដែរ?»
«ចុះនាងគិតថាយើងចង់អោយនាងធ្វើជាស្អី?» គេសួរបកវិញ។ នរណាទៅដឹងទៅបើគេជាអ្នកហៅនាងអោយមកធ្វើខ្លួនឯងនោះ។
«ខ្ញុំ..ខ្ញុំមិនដឹងទេលោក!» មាលាតបទាំងសម្លេងរាងញ័រធ្វើអោយម៉ាទិអូសើច សម្លេងសើចរបស់គេនេះធ្វើអោយមាលារាងភ័យខ្លួនដើរថយក្រោយវិញ នាងមានអារម្មណ៍ថាស្ដាយក្រោយមកទីនេះទើបនាងចង់ចាកចេញប៉ុន្តែកូនចៅរបស់ម៉ាទិអូលឿនណាស់មកកាក់ផ្លូវនាងមិនអោយបើកទ្វារចេញធ្វើអោយមាលាកាន់តែភ័យខ្លួនឡើងជាលំដាប់ បេះដូងនាងលោតឌុកដាក់ៗ ល្មមនាងដឹងខ្លួនម៉ាទិអូមកដល់ក្រោយខ្នងនាងទៅហើយស្របពេលដែលគេនិយាយមកកាន់ត្រចៀករបស់នាងពីក្រោយនាងមិនហ៊ានសូម្បីងាកទៅរកមើលគេវិញ។
«ការងារបែបស្រួលៗនោះអី? ធ្លាប់ឬទេការងារបែបកន្ធែកជើងបានលុយ? យើងអោយបានមួយខែប្រាំពាន់ មករស់នៅជាមួយយើងទីនេះធ្វើជារបស់លេងរបស់យើងស្ដាប់តាមបញ្ជារបស់យើងតែម្នាក់!» គេប្រាប់នាងហាក់ស្រួលណាស់តែនាងវិញគ្រាន់តែឮហើយបើកភ្នែកធំៗ នេះមិនមែនការងារប្រភេទបែបលក់ខ្លួនទេហ្អេស? អត់ទេ! នាងមិនធ្វើដាច់ខាត!
«ខ្ញុំ- ខ្ញុំមិនធ្វើនោះទេ!» នាងរុញកូនចៅរបស់គេបម្រុងដើរចេញ។
«បើនាងហ៊ានដើរចេញមួយជំហ៊ានទៀតយើងមិនធានាសុវត្ថិភាពប្អូនប្រុសរបស់នាងទេ, កូនក្ដាន់តូច!» គេគម្រាមព្រោះថារបស់គេចង់បានហើយត្រូវតែបាន។
«ល-លោក!» មុខមាលាឡើងស្លេកអស់។
«ហ៊ឹសៗយ៉ាងម៉េច?» ម៉ាទិអូដើរទៅអង្គុយវិញ លើកកុងត្រាឡើងធ្វើជាសញ្ញាអោយនាងសម្រេចចិត្តលឿនៗនឹងមកស៊ីញ៉េបើមិនអ៊ីចឹងទេប្រាកដជាមានរឿងដល់ប្អូននាងមិនខាន។
«បី!» គេចាប់ផ្ដើមរាប់ថយក្រោយជាមួយនឹងស្នាមញញឹម មាលាក្ដាប់ដៃណែនញ័រអស់ព្រោះតែខ្លាចនិងបារម្ភពីប្អូន។
«ពីរ!» គេថយមួយលេខទៀតព្រោះឃើញមាលាមិនព្រមមកសោះរីឯមាលាវិញដាច់ចិត្តកាត់កេរ្តិ៍កាត់ខ្មាសមកស៊ីញ៉េជាមួយនឹងដៃញ័រទទ្រើក។ ពេលសមបំណងហើយគេក៏លើកដៃអោយរ៉ូម៉ាន់យកកុងត្រាទៅទុកព្រមទាំងអោយនាំកូនចៅចេញទុកអោយនាងនិងគេនៅតែពីរនាក់ក្នុងបន្ទប់សិក្សានេះ។ មាលាភ័យណាស់ គេដោះវ៉ែនតាខ្មៅរបស់គេចេញបង្ហាញកែវភ្នែកពណ៌ទឹកសមុទ្ររបស់គេព្រមទាំងងើបដើរមករកជាមួយនឹងក្រសែភ្នែកត្រេកកាមបំផុត មាលាភ័យណាស់ងាករត់និងគិតថាគេមិនអាចចាប់ទាន់ព្រោះគេពិការភ្នែកតែគេពិការភ្នែកក្លែងក្លាយនោះទេទើបគេចាប់នាងបានយ៉ាងរហ័សដៃក្ដោបចង្កេះរបស់នាងព្រមទាំងទាញនាងអោយមកជិតជាប់នឹងទ្រូងរបស់គេដៃគេវិញរវាមណាស់អង្អែលចង្កេះប៉ះត្រគៀកនាងយ៉ាងស្និទ្ធ មាលាវិញដូចកូនសត្វ។
«ល-លោក! ឈប់! អ្ហា៎!» មាលាភ្លាត់មាត់នៅពេលម៉ាទិអូលើកនាងដាក់លើតុព្រមទាំងត្បុលខ្លួននៅចន្លោះភ្លៅរបស់នាង។
«ស្ងៀម!» គេមិនមែនប្រាប់ប៉ុន្តែបញ្ជាជាមួយនឹងសម្លេងកាចប៉ុន្តែស្នាមញញឹមត្រេកកាមនៅតែអោយនាងឃើញដៃរបស់គេលូកទៅក្រោមសំពត់របស់នាងទម្លាក់ផេនធីប្រើដៃរបស់គេស្ទាបអង្អែលប្រឡែងបឹងស្រទាប់ផ្ការបស់មាលាធ្វើអោយនាងពត់ខ្លួនទៅក្រោយកោងនៅលើតុព្យាយាមយកដៃបញ្ឈប់គេតែគេកាន់តែបានដៃឡើងប្រឡែងលេងកាន់តែខ្លាំងកែវភ្នែកហាក់ដូចចង់ត្របាក់នាងលេបភ្លាមដូច្នេះដែរ។
«ឈប់ហ៊ឹកៗ..ឈប់សិនលោក! ខ្ញុំមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនអ្ហា៎» នាងដឹងថានាងបានចុះកុងត្រានោះតែមិនបានថានឹងត្រូវបានគេធ្វើដាក់ភ្លាមៗបែបនោះឡើយ។ មាលាពិបាកក្នុងខ្លួន មុខក្ដៅដូចភ្លើងខណៈដែលម្រាមដៃស្ទាត់ជំនាញរបស់គេវាយលុករាងកាយរបស់នាងធ្វើអោយមនុស្សដែលមិនមានបទពិសោធដូចនាងភ្លាមៗក៏ស្គាល់ឋានសួគ៌ខណៈរាងកាយញ័រឥតគណនា។
«នាងផ្អែមណាស់មាលា!» មាលាកាន់តែក្ដៅមុខនិងខ្មាសខ្លាំងនៅពេលដែលម៉ាទិអូលិទ្ធម្រាមដៃរបស់គេប្រើកែវភ្នែកដូចជាអ្នកប្រមាញ់មើលមកកាន់ដងខ្លួនរបស់ខ្លួនបន្ទាប់។
«អត់ទេ! កុំណាលោក!»
ឆ្វោក!
_______________
បងម៉ាទិអូរាងឆៅជាងបងឃៃសិនបន្តិចហើយចា៎ស 🤣
ឡាចខមិនស៊ែរឆើនៗសម្រាប់ភាគបន្ត 🍅🍥😘
ជុប៎ៗពី ស្បៃរឿង!!

មស់ៗ រឿងថ្មីចា៎ស 🍅🍥
____________________
ភាគ:១ | ភាគ:២
ពាក្យ “ដន” នៅក្នុងភាសាអ៊ីតាលីមានន័យថាជាអ្នកដែលមានអំណាចលើគេដែលជាពាក្យសម្រាប់ហៅនូវអ្នកដែលមានឥទ្ធិពលធំនិងជាប្រមុខធំបង្អស់នៅក្នុងពិភពសង្គមងងឹតនៃម៉ាហ្វៀ ដូច្នេះហើយពាក្យនេះក៏បានត្រូវហៅទៅលើបុរសម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា «ម៉ាទិអូ លូសៀណូ»។ គេជាជនជាតិអ៊ីតាលីសុទ្ធតែម្ដងនិងជាត្រកូលម៉ាហ្វៀដំបូងដែលមាននៅលើទឹកដីនៃប្រទេសអ៊ីតាលីតាំងពីដើមដំបូងមកដែលជាហេតុធ្វើអោយគេក្លាយជាមេម៉ាហ្វៀធំជាងគេបង្អស់និងមានឥទ្ធពលខ្លាំងសូម្បីតែប៉ូលីសមិនហ៊ានក្អកជាមួយនឹងគេដែរ។ គ្រប់គ្នាហៅគេថា «ដនលូសៀណូ ឬ ដនម៉ាទិអូ» និងពេលខ្លះហៅគេថា ដនៗ តែម្ដងក៏មាន។ ម៉ាទិអូ លូសៀណូ មានអាយុ ៣២ឆ្នាំ រូបរាងកាយសង្ហារឹងមាំ គេមានកែវភ្នែកពណ៌ទឹកសមុទ្រដែលនៅពេលណាដែលគេសម្លឹងមើលទៅអ្នកណាម្ដងៗធ្វើអោយអ្នកនោះប៉ះរោមខ្ញាក់ព្រោះតែកែវភ្នែកគេពាំនាំទៅជាមួយនឹងអំណាចព្រមជាមួយភាពមានប្រៀបដែលធ្វើអោយត្រកូលរបស់គេនេះល្បីល្បាញកូនក្មេងតូចៗប៉ុណ្ណាក៏ស្គាល់គេដែរខណៈដែលគេនេះជាផ្លេប៊យដេកជាមួយនឹងស្រីៗរាប់មិនអស់ព្រមទាំងចូលចិត្តលេងបែបលក្ខណៈរោលរាលនិងហិង្សា ស្រីៗណាដែលបានដេកជាមួយគេមួយយប់ៗសឹងតែវាចេញពីវិមានគេ។ ស្របពេលគេជាអ្នកមានអំណាចខ្លាំងបំផុតគេក៏មានគូសត្រូវជាច្រើនរាប់មិនអស់ទាំងដង្កូវក្រៅសាច់និងដង្កូវក្នុងសាច់ធ្វើអោយម៉ាទិអូត្រូវប្រយ័ត្នរាល់ជំហ៊ានរបស់គេដើរ ដូច្នេះដោយធុញទ្រាន់នឹងពួកដែលចាំជញ្ជក់ឈាមរបស់គេនោះម៉ាទិអូក៏បានសម្រេចចិត្តក្លែងខ្លួនជាពិការភ្នែកមួយរយៈដើម្បីស្រាវជ្រាវនិងចាប់មនុស្សដែលចង់បំផ្លាញគេហើយវាក៏បានផលពិតមែន ម៉ាទិអូចាប់ផ្ដើមចាប់បានពួកដែលជាសត្រូវនឹងគេកំចាត់ចោលជាសម្ងាត់ម្ដងម្នាក់ៗស្របពេលបន្លំជាពិការភ្នែកនិងទន់ខ្សោយ។
— នាផ្សារមួយនាទីក្រុងរ៉ូមប្រទេសអ៊ីតាលី ម៉ាទិអូក្នុងឈុតអាវគ្រ័ហ្សេតម្លៃថ្លៃព្រមទាំងពាក់វ៉ែនតាខ្មៅរបស់គេស្របពេលដៃកាន់ឈើច្រត់ដែលក្លែងថាគេកំពុងពិការខណៈដើរនៅក្នុងផ្សារជាមួយនឹងកូនចៅដៃស្ដាំរបស់ខ្លួនឈ្មោះថា «រ៉ូម៉ាន់»។ ថ្ងៃនេះគេក្លែងខ្លួនជាដើរលម្ហែនៅក្នុងផ្សារជាមួយនឹងដៃស្ដាំរបស់គេព្រោះគេដឹងថាប្រាកដជាមានមនុស្សចាំធ្វើឃាតគេទលបគេជ្រើសយកទីនេះជាផ្សារដែលមានសភាពរាងអ៊ូអរនោះដើម្បីធ្វើអោយឃាតករនោះពិបាកបាញ់គេហើយជាការងាយស្រួលដែលកូនចៅរបស់គេដែលចាំឃ្លាំមើលនោះអាចកំណត់អត្តសញ្ញាណនៃឃាតករបាន។
«គ្នាយើងបានឃើញវាមានសកម្មភាពហើយចៅហ្វាយ!» រ៉ូមាន់និយាយជាមួយនឹងម៉ាទិអូដែលដើរខ្លួនត្រង់ជះរាងសង្ហាព្រមទាំងដើរកាន់ឈើច្រត់វៀសផ្លូវដូចជាពិការនោះ។
«ហ៊ឹស! ពួកវាពិតជាមិនខ្លាចស្លាប់មែន!» មិនទាន់ទាំងម៉ាទិអូនិយាយផុតផងស្រាប់តែសម្លេងស្នូរកាំភ្លើងបន្លឺឡើងធ្វើអោយមនុស្សនៅក្នុងផ្សាររត់ឆ្លេឆ្លាគ្រប់ៗគ្នារួមទាំងរ៉ូម៉ាន់ដែលត្រូវបន្លំជាឆ្លេឆ្លាជាមួយនឹងគេឯងដែរហើយពេលនោះរ៉ូម៉ាន់ក៏បានបែកខ្ញែកចេញពីម៉ាទិអូព្រោះតែមនុស្សច្រើនពេកតែក៏គ្មានបញ្ហាអ្វីដែរ។ ម៉ាទិអូអាចដឹងដល់គ្រាប់កាំភ្លើងដែលសុទ្ធតែបាញ់សម្ដៅមកគេទើបគេត្រូវរកកន្លែងសុវត្ថិភាពរងចាំអោយកូនចៅរបស់គេចាត់ការពួកឃាតករទាំងអំបាល់ម៉ាណប៉ុន្តែទោះបីជាប្រយ័ត្នយ៉ាងណាគេមិនបានដឹងខ្លួនទេថាមានឃាតករក្នុងឈុតជាមនុស្សសាមញ្ញធម្មតាម្នាក់កំពុងតែសម្ដៅមករកគេជាមួយនឹងកាំបិតមុតស្រួចនៅពេលដែលគេងាកឃើញវិសនឹងហួសពេលទៅហើយប៉ុន្តែស្រាប់តែឃាតករម្នាក់នោះត្រូវដួលខ្ពាកអាក់ដំណើរព្រោះមានកន្ត្រកអ្នកណាម្នាក់វាយក្បាលរបស់គេហើយម្ចាស់កន្ត្រកនោះជានារីវ័យក្មេងស្រស់ស្អាត សក់ចងបួងបែបរាងរញ៉េរញ៉ៃ ខោអាវធម្មតាសាមញ្ញបំផុតព្រមជាមួយនឹងមុខស្រទន់បែបពិបាកដកភ្នែកចេញពីនាងរួច នាងមានរាងតូចល្អិតចង្កេះតែមួយក្ដាប់ដូចជាកូនក្មេងរៀនវិទ្យាល័យអ៊ីចឹង ម៉ាទិអូឃើញហើយដកភ្នែកចេញពីនាងមិនរួចតែម្ដង។
«លោកឆាប់រត់ទៅ!» នាងនិយាយមកកាន់ម៉ាទិអូស្របពេលដែលចាប់ដៃរបស់គេរត់ចេញពីកន្លែងវឹកវររញ៉េរញ៉ៃរហូតដល់កន្លែងមួយហួសពីកន្លែងចលាចលទើបនាងព្រលែងដៃគេដកដង្ហើមហត់គឃូសព្រមទាំងញើសជោគក្បាល។ ម៉ាទិអូមើលទៅនាងទាំងក្ដីចាប់អារម្មណ៍និងហាក់លាក់គំណួចមួយក្នុងចុត្តព្រោះតែរាងតូចម្នាក់នេះហ៊ានជួយគេបែបនេះទាំងដែលប្រហែលមិនដឹងថាគេជាអ្នកណាផង។
«លោកមិនត្រូវអីទេមែនទេ? លោកពិការភ្នែកឬ?» នាងមើលទៅម៉ាទិអូទាំងឆ្ងល់ហើយទឹកមុខឆ្ងល់របស់នាងនោះគួរអោយស្រឡាញ់ណាស់ ម៉ាទិអូងក់ក្បាល។ ស្របពេលជាមួយគ្នានោះ រ៉ូម៉ាន់ក៏មកដល់ដូចគ្នាដែរជាមួយនឹងកូនចៅឈុតខ្មៅប៉ុន្មាននាក់ព្រោះតែចាត់ការរួច ស្រីតូចឃើញមនុស្សសុទ្ធតែមាឌធំទាំងអស់បែបនេះដើរថយក្រោយព្រោះខ្លាចដៃវិញកាន់កន្ត្រកឡើងជាប់។
«អឺ..ខ្ញុំសុំទៅសិនហើយ!» នាងតូចថាតែមួយម៉ាត់ក៏រត់ប្រូចបាត់ទុកអោយម៉ាទិអូមើលទៅកាន់ជាមួយនឹងទឹកមុខមាំដែលស្រាប់តែប្រែក្លាយជាស្នាមញញឹមបែបចាប់អារម្មណ៍។
«គួរអោយស្រឡាញ់!» គេថាតែមួយម៉ាត់ធ្វើអោយរ៉ូម៉ាន់មើលទៅចៅហ្វាយរបស់ខ្លួនទាំងមិនយល់។
«ចៅហ្វាយចង់មានន័យថា?»
«យើងចង់បាននាងជារបស់លេង! ទៅស៊ើបមក!» ម៉ាទិអូបញ្ជាកូនចៅគេមុននឹងចូលឡាន រ៉ូម៉ាន់វិញគោរពបញ្ជាណាស់ក៏តេរទៅកូនចៅភ្លាមៗតាមចិត្តចៅហ្វាយគេ។ រ៉ូម៉ាន់ឈរសម្លឹងមើលទៅទិសដៅដែលរាងតូចចាកចេញទៅអំបាញ់មិញជាមួយនឹងទឹកមុខបែបបារម្ភ។ ចៅហ្វាយគេចង់បាននាងតូចអំបាញ់មិញជារបស់លេងមែនទេ? ចូលរួមសោកស្ដាយដល់នាងតូចម្នាក់នេះអោយហើយផងព្រោះថានៅពេលណាដែលជាជាប់អន្ទាក់ឈានជើងចូលក្នុងដៃរបស់ចៅហ្វាយរបស់គេហើយមានតែពាក្យថាស្លាប់ប៉ុណ្ណោះដែលនឹងអាចអោយនាងចាកចេញពីចៅហ្វាយរបស់គេបានហើយបន់ស្រន់សុំអោយនាងតូចម្នាក់នេះកុំអោយធ្វើអោយម៉ាទិអូឆាប់ធុញនឹងនាងអោយសោះព្រោះថាបើម៉ាទិអូធុញនាងហើយក៏នាងបានត្រឹមសេចក្ដីស្លាប់ទៅវិញនោះឯង។
បកមកកាន់រាងតូចអំបាញ់មិញនេះវិញ នាងមានឈ្មោះថា «មាលា ហ្គ្រេយ៍» អាយុ ២០ឆ្នាំ ជាកូនកាត់ខ្មែរ-អ៊ីតាលី នាងមានឪពុកជាខ្មែរនិងម្ដាយអ៊ីតាលីដែលធ្វើអោយមុខរបស់នាងដូចជាខ្មែរអ៊ីចឹងព្រោះតែហ្សែនឪពុករបស់នាងខ្លាំងជាង។ រាល់ថ្ងៃនេះនាងលក់ពងមាន់បន្លែបន្តិចបន្តួចនៅក្នុងផ្សារដែលមានចលាចលអំបាញ់មិញនិងរកប្រាក់ខ្លះៗមកផ្គត់ផ្គង់ប្អូនប្រុសម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា «ម៉ៃយ៍ ហ្គ្រេយ៍» អាយុ៨ឆ្នាំអោយបានរៀនសូត្រ ហើយនាងក៏មានបងប្រុសម្នាក់ដែលឈ្មោះថា «ចេសុន ហ្គ្រេយ៍» អាយុ ២៧ឆ្នាំជាមនុស្សញៀនស្រាញៀនល្បែងវាយដំនិងប្អូនរាល់ថ្ងៃ។ ម្ដាយឪពុកនាងវិញបានស្លាប់អស់ទៅហើយកាយពីកំណើតរបស់ម៉ៃយ៍ ពួកគាត់បានជួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។
«បងចេសុន ឈប់វាយម៉ៃយ៍ទៅហ៊ឹកៗ! អូយ៎!» មាលាមកដល់ផ្ទះមិនទាន់ឃើញបងប្រុសកំពុងតែវាយប្អូនប្រុសទើបចូលទៅឃាត់ទើបនាងត្រូវទទួលនូវមួយកំផ្លៀងធ្ងន់ដៃពីចេសុនធ្វើអោយថ្ពាល់នាងឡើងជាំនិងឃើញច្បាស់ព្រោះតែនាងមានស្បែកសស្រាប់ផង។ ប្អូនប្រុសនាងវិញយំអោបនាងសសឹកព្រោះខ្លាចចេសុន។
«អោយលុយទាំងអស់មកយើងមក! ឆាប់ឡើងបើមិនចង់អោយយើងវាយថែមទៀតទេ!» ចេសុនចង្អុលមុខរៀបនឹងវាយនាងនិងប្អូនទៀតទៅហើយទើបដៃរបស់នាងដែលញ័រនោះលូកចូលក្នុងកាបូបដកលុយទាំងអស់អោយទៅចេសុនហើយក៏ចង់ត្បិតត្បៀតលុយខ្លះដែរតែត្រូវចេសុនកញ្ឆក់ទាញយកមកទាំងអស់ព្រមទាំងលើកជើងទៅទាត់នាងទើបនាងអោបម៉ៃយ៍ជាប្អូនដើម្បីរងកុំអោយម៉ៃយ៍ត្រូវរបួសអី។
«អ៊ើល្អ! បើយើងដឹងថានាងឯងលាក់លុយនៅទីណាទៀតប្រាកដជាត្រូវមិនខានទេ! ឮទេ?»
«ហ៊ឹកៗ ខ្ញុំមិនហ៊ានទៀតទេបងចេសុន!» មាលាតបទាំងសម្លេងញ័រមុននឹងចេសុនចាកចេញទៅប្រាកដណាស់ថានឹងយកលុយទៅលេងល្បែងផឹកស្រាទៀតមិនខានទេ។
«បងមាលាពួកយើងបានអីញ៉ាំទៅ? ហ៊ឹកៗបើបងចេសុនយកប្រាក់យើងទៅអស់ហើយហ៊ឹកៗ!» ម៉ៃយ៍យំអោបមាលាទើបមាលាបានត្រឹមតែអង្អែលក្បាលគេ។
«កុំបារម្ភអីណា៎ពួកយើងនៅសល់ពងមាន់ខ្លះដែរទេតើស៍! ម៉ៃយ៍ទៅធ្វើកិច្ចការផ្ទះទៅចាំបងទៅចៀនអោយញ៉ាំ!» មាលាប្រាប់ម៉ៃទើបម៉ៃយ៍ងក់ក្បាលតិចៗជូតទឹកភ្នែកងើបទៅធ្វើកិច្ចការផ្ទះរបស់ខ្លួនបន្តទៀត។ ម៉ៃយ៍រៀនថ្នាក់ទី៣ជាក្មេងយល់ការណ៍និងឧស្សាហ៍ណាស់ មាលាឃើញហើយបានត្រឹមតែអាណិតប្អូននិងជូតទឹកភ្នែលខ្លួនឯងមុននឹងងើបទៅចៀនពងទាជាម្ហូបអោយម៉ៃយ៍ញ៉ាំទាំងដែលមិនដឹងថាខ្លួនឯងនឹងបានអ្វីមកទ្រាបក្រពះឡើយ។ នាងបានត្រឹមខាំមាត់សង្កត់ចិត្តប៉ុណ្ណោះ។
ច្បាស់ណាស់ថាស្ថានភាពរបស់មាលាមានលក្ខណៈបែបណឡើយ ត្រឹមតែរយៈពេល១៥នាទីកូនចៅរបស់ម៉ាទិអូស៊ើបយកបានមកខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់មួយចម្រៀកណាឡើយ។ គ្រាន់តែឃើញស្ថានភាពនាងពិបាកបែបនេះគេអង្គុយនៅកៅអីវិលរបស់គេសើចឡើងព្រោះថាមនុស្សណាដែលកាន់តែមានលក្ខណៈពិបាកកាន់តែងាយស្រួលក្នុងការក្ដោបក្ដាប់និងគេចូលចិត្តលេងរបស់លេងបែបនេះបំផុត។ ដៃរបស់គេស្ទាបនៅលើរូបថតរបស់មាលាដែលឈរអង្គុយលក់ពងមាន់និងបន្លែបន្លុកជាមួយនឹងស្នាមញញឹមចុងមាត់របស់គេ។
«អូ៎គ្រាន់ជាកូនក្ដាន់តូចកំសត់មួយក្បាលទេឬ? មិនថ្វីទេដែលនឹងយកនាងមកលេងមួយរយៈនោះ!»
__________
បើចូលចិត្តចង់បានភាគបន្តខមិនប្រាប់ផងណា៎ 🌼📖
ជុប៎ៗពី ស្បៃរឿង!!

«ការងារបែបស្រួលៗនោះអី? ធ្លាប់ឬទេការងារបែបកន្ធែកជើងបានលុយ? យើងអោយបានមួយខែប្រាំពាន់ មករស់នៅជាមួយយើងទីនេះធ្វើជារបស់លេងរបស់យើងស្ដាប់តាមបញ្ជារបស់យើងតែម្នាក់!»

— ជួបគ្នាថ្ងៃស្អែកជាមួយនឹងសាច់រឿងថ្មីស្រឡាងដែលស្បៃរឿងបានបង្ហើបប្រាប់នៅក្នុងហ្វាល់ PDF រឿងមុន។ ជួបគ្នាជាមួយនឹងរឿង “កុលាបនៃដនលូសៀណូ”។ ចង់សុំខន្ដីអភ័យទោសទុកជាមុនណា៎ព្រោះថារឿងនេះអាចនឹងហិរបន្តិចតួប្រុសរាងមាត់គគ្រិចបន្តិចហើយចា៎ស តែកុំភ័យអីណាសាច់រឿងមិនតឹងទ្រូងអីខ្លាំងនោះទេណា៎គ្រាន់គ្រឺតតួប្រុសយលងបន្តិច 🤣✨

តោះៗអេតមីនមកហើយមកមុនថ្ងៃសន្យា!!!! តោះមកយកហ្វាល់សាច់រឿងជា PDF ហ្វ្រីទាំងអស់គ្នាណា៎!
ជាដំបូងអេតមីនសុំអរគុណដល់អ្នកអានគ្រប់គ្នាដែលរងចាំអេតមីនហើយអេតមីនទុកថានេះជាកាដូសម្រាប់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នាទៅចុះព្រោះអេតមីនរត់ចោលឡើងជាង២ខែតែម្ដង។ អេតមីនសុំខន្ដីអភ៏យទោសជាមុនព្រោះថាអេតមីនអាចនឹងសរសេរពាក្យខុសច្រើនព្រោះតែអេតមីនអត់មានពេលទំនេរឆែកវានោះទេដូច្នេះហើយសង្ឃឹមមិត្តអ្នកអាននិងយោគយល់។ ហើយសង្ឃឹមថាសាច់រឿងនឹងមិនឆ្គងមិនភ្លាវហើយសុំទោសដែលសាច់រឿងរបស់អេតមីនខ្លីហើយរៀងរាប់រាប់បន្តិចព្រោះថាអេតមីនខានសរសេររឿងឡើង៣,៤ឆ្នាំទៅហើយពេលនេះអេតមីនទលបតែចាប់ផ្ដើមឡើងវិញប៉ុណ្ណោះនិងរីករាយដែលបានជួបអ្នកទាំងអស់គ្នា។ អ៊ីចឹងកុំអោយខាតពេលយូរតោះប៉ុន្តែសុំសរើសរខ្លួនឯងបន្តិចសិនព្រោះថាអេតមីនស្រឡាញ់ក្របដែលអេតមីនធ្វើនេះណាស់ អេតមីនធ្វើដោយខ្លួនឯងហា៎ ជួយសរសើរអេតមីនផង 🤣🫦

តោះអ៊ីចឹងដើម្បីបានហ្វាល់នេះអ្នកទាំងអស់គ្នាគ្រាន់តែធ្វើតាមដំណាក់កាលងាយៗដូចជា÷
១. ឡាច ស៊ែរ និង ខមិន លើផុសនេះ! (ខមិនអ្វីក៏បានអេតមីនអត់ប្រកាន់ទេ ចង់សរសើរអេតមីនស្អាតក៏បានអោយតែបានខមិន 💋 តែកុំភ្លេចឡាចផេចអេតមីនផងណា៎)
២. ឡាចផេចនេះ: https://www.facebook.com/share/1Hynjq5RaT/ (ផេចនេះជាផេចដែលអេតមីនចង់បង្កើតទុកព្រោះអេតមីនចង់បោះពុម្ភសៀវភៅនៅពេលអនាគតដូចបងៗអ្នកនិពន្ធផ្សេងទៀតដែរ 🥹)
៣. ចូលក្នុងតេឡេក្រាមនេះនិងដោនឡូតរឿងជាការស្រេច: https://t.me/+lSWLJsZqYMEzYjM1

— ចប់! ងាយៗស្រួលៗចា៎ស 😘
ជាចុងក្រោយសង្ឃឹមថាមិត្តអ្នកអាននឹងរីករាយក្នុងការអានសាច់រឿងមួយនេះហើយប្រសិនបើមិត្តអ្នកអានទំនេរជួយខមិនប្រាប់ពីសាច់រឿងនៅក្នុង Review page របស់អេតមីននៅពេលអានចប់ផងណា៎! អរគុណធំៗសំណព្វបេះដូងទាំងអស់គ្នា 😘
ជុប៎ៗពីស្បៃរឿង! 🥠🍥🍅

មិនបាច់អានឡើងវិញទេណា៎អ្នកអានសំណព្វបេះដូងទាំងអស់គ្នាព្រោះចុងសប្ដាហ៍ចាំយក pdf ហ្វ្រីអានសរុបឡើងវិញតែម្ដងព្រោះតែ៥,៦ភាគប៉ុណ្ណោះចប់ហើយ 😘

ឃៃសិន ឃីងស្លេយ៍ & ចាវ លាវភីង
និពន្ធដោយ: ស្បៃរឿង

ហ៊ឹម មួយរយៈនេះប្រទេសយើងទទួលរងទុក្ខច្រើនណាស់ អាណិតទាំងបងៗទាហ៊ាននិងបងៗដែលបានពលីជីវិត ឃើញហើយញ័រទ្រូងឈឺចាប់ណាស់ សង្គ្រាមនៅតែបន្ត កូនក្មេងក្មាងអត់បានរៀនទាំងដែលនឹងត្រូវក្លាយជាទំពាំងឫស្សីនៅថ្ងៃខាងមុខទៅ។ អេតមីនមានពូរស់នៅកំរៀងជិតព្រំដែន អេតមីនឈឺចិត្តណាស់គាត់នាំកូនប្រពន្ធរត់ទៅតាកែវអស់ ស្រណោះគាត់ខ្លាំងដោយសារតែកូនគាត់ពីរនាក់សុទ្ធតែមានពិការភាព។ តាំងពីកើតមកអេតមីនមិនដែលគិតថាប្រទេសយើងនឹងជួបរឿងបែបនេះឡើយសូម្បីប្រាសាទព្រះវិហារអេតមីនមិនទាន់បានទៅលេងសូម្បីម្ដងលើកនេះខូចខាតធ្ងន់ធ្ងរអស់។ និយាយការពិតទៅមុននឹងសង្គ្រាមជាមួយប្រទេសថៃ យើងទាំងអស់គ្នាអាចនឹងនៅល្អជាមួយថៃបានតែចាប់ពីបើចប់សង្គ្រាមនេះទៅបានសន្ដិភាពហើយមិនមានសង្គ្រាមទៀតក៏ដោយតែសុំអស់ល្អនឹងគ្នាហើយ។ ស្មាលាតែម្ដង។ សង្ឃឹមថាពួកយើងទាំងអស់គ្នាចងចាំសង្គ្រាមមួយនេះទុកតកូនតចៅនិងខំប្រឹងប្រែងពង្រឹងសមត្ថភាពដើម្បីកសាងជាតិយើងអោយល្អថ្កុំថ្កើងកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញលើឆាកអន្តរជាតិទាំងអស់គ្នាដើម្បីកុំអោយទឹកមាត់យើងសាបដូចទឹកទន្លេបែបនេះទៀត!

ស្អែកមួយខែល្មម កុំថាឡើយអ្នកអានសូម្បីអេតមីនក៏អត់ចាំសាច់រឿងដែរ 😭🤣
សុំទោសណា៎អេតមីនខានចូលផេចឡើងមួយខែតែម្ដងព្រោះអេតមីនរៀនពីរសាលា កាលអេតមីនបង្កើតផេចផុសដំបូងគឺនៅពេលអេតមីនវ៉ាកងឥឡូវចូលរៀនវិញ ពេលទំនេរអេតមីនគេងយកៗតែម្ដងព្រោះអស់កម្លាំងពេក តែកុំភ័យអេតមីននឹងត្រឡប់មកវិញណា អរគុណសម្រាប់ការនឹករលឹក 🥹💞❤️

ភាគ:៣៨ | ភាគ:៣៩
«ខ្ញុំបានឮមកថាថ្ងៃនេះលោកគួយនឹងមកជាមួយមនុស្សសំខាន់ម្នាក់! អាចជាគូស្នេហ៍ទេដឹងព្រោះថាលោកគួយនៅទំនេរមកយូរហើយ!» ម៉ាហ្វៀម្នាក់ចំណោមអ្នកដែលសន្ទនាជាមួយឃៃសិនថាទើបឃៃសិនងក់ក្បាលតាម។
«ល្អសម្រាប់គេហើយ!» ឃៃសិនថានិងបន្ទាប់មកភ្លេងក៏ចាប់ផ្ដើមលេងព្រមទាំងពន្លឺក៏បានចាំទៅរកគួយជីងធាន ដែលជាបុរសវ័យប្រហែលឃៃសិនស្លៀកពាក់ស្អាតបាតញញឹមស្រស់ស្អាតកំពុងតែចុះពីកាំជណ្ដើរខាងលើព្រមទាំងដៃម្ខាងរបស់គេមាននារីស្រស់ស្អាតម្នាក់ សក់មូរបែបទឹករលកមុខស្រស់ស្អាតបែបធម្មជាតិនិងមានគ្រែមតិចៗស្បែកភ្លឺរលោងព្រមទាំងស្លៀករ៉ូបសតម្លៃថ្លៃដល់ត្រឹមកំភួនជើងព្រមទាំងមានពោះប៉ោងបែបជាអ្នកមានទម្ងន់ខ្ទង់៨ខែ នាងញញឹមស្រស់ហើយគ្រប់កាយវិការរបស់នាងត្រូវបានឃៃសិនមើលទៅព្រមទាំងចំហមាត់សឹងដួលមួយកន្លែងកែវភ្នែកគេញ័រទទ្រើកគិតថានេះអាចជាសុបិនព្រោះតែសម្រស់ស្រស់ស្អាតបែបនេះ មុខមាត់ដែលស្រដៀងស៊ាំភ្នែកគេខ្លាំងបែបនេះគឺមិនមានអ្នកណាក្រៅពី...
«លាវភីង?» ឃៃសិនព្យាយាមញីភ្នែករបស់ខ្លួនឯងជាច្រើនដងព្រោះតែមិនជឿថានោះជាលាវភីងពិតមែនព្រោះតែលាវភីងគេបានរកឃលញដ្លាប់កាលពីប្រាំពីរខែមុនទៅហើយប៉ុន្តែទោះញីប៉ុន្មានដល់មនុស្សដែលនៅខាងលើនោះគឺនៅតែជាលាវភីងដដែលធ្វើអោយដៃរបស់គេញ័រព្រមទាំងសង្ឃឹមក្នុងបេះដូងមានភ្លាមនិងនឹកឆ្ងល់ថាអ្នកដែលគេបានធ្វើបុណ្យសពនោះជាអ្នកណាវិញបើលាវភីងនៅទីនេះស្រស់ៗ។ ភ្នែករបស់គេបានចាប់អារម្មណ៍ទៅពោះរបស់នាងដែលប៉ោងដូចជាអ្នកមានផ្ទៃពោះព្រមទាំងគិតថានោះអាចជាកូនរបស់គេឬយ៉ាងណាប៉ុន្តែផ្ទួននឹងគ្នាបេះដូងក៏គេក៏ឈឺឆៀបៗព្រោះតែគ្រប់គ្នានាំគ្នាខ្សឹបខ្សៀវថាលាវភីងគឺជាគូស្នេហ៍របស់ជីងធានហើយកូននោះអាចជាចៅប្រុសនៃត្រកូលគួយដែរ។ គ្រាន់តែគុតថាលាបភីងជារបស់អ្នកដទៃហើយនោះធ្វើអោយគេកាន់តែមិនអាចទទួលយកបានប៉ុន្តែយ៉ាងណាគេតាំងចិត្តយ៉ាងច្បាស់ថានឹងយកនាងមកវិញអោយទាល់តែបាន។
«សូមស្វាគមន៍ភ្ញៀវកិត្តិយសទាំងអស់គ្នាមកកាន់ការចូលរួមនៃការបើកសម្ភោធកាស៊ីណូថ្មីរបស់ខ្ញុំ! សង្ឃឹមថាគ្រប់គ្នានឹងមិនក្រែងចិត្តព្រមទាំងសប្បាយជុំគ្នានៅល្ងាចនេះចុះ!» ជីងធានកាត់ខ្សែបូរហើយក៏លើកកែវស្រាឡើងនិយាយទៅកាន់ភ្ញៀវទាំងអស់គ្នាស្របពេលដែលរាងតូចដែលមានទម្ងន់ឈរនៅក្បែរញញឹមស្រស់ស្អាតជាមួយនឹងថ្ពាល់ខួចនិងជាស្នាមញញឹមដែលឃៃសិនចង់ឃើញជាយូរមកហើយ។ ឃៃសិនមើលទៅគ្រប់សកម្មភាពទាំងអស់ នៅពេលដែលជីងធានចុះមករាក់ទាក់ភ្ញៀវដទៃ រាងតូចក៏ហាក់ខ្សឹបអ្វីម្យ៉ាងទៅជីងធានមុននឹងជីងធានថើបថ្ងាសរបស់នាងបន្តិចហើយនាងក៏មានអ្នកបម្រើនាំយកទៅទំនងជាទៅសម្រាក។ ឃើញជីងធានថើបថ្ងាសលាវភីងបែបនេះធ្វើអោយគេក្ដាប់កែវណែន គេគិតក្នុងចិត្តថាគេនឹងយកលាវភីងមកវិញទោះបីជាមានរឿងអ្វីឬក៏ត្រូវបង្កើតសត្រូវក៏ដោយ យ៉ាងណាគេនឹងមិនអោយនាងបាត់ពីគេទៀតឡើងហើយក្ដីនឹករលឹករបស់គេចំពោះនាងគឺពេញប្រៀបក្នុងបេះដូងព្រមទាំងចង់ស្ទុះទៅអោបនាងលុតជង្គង់សុំទោសចំពោះរឿងដែលជ្រុលដៃធ្វើបាបចិត្តនាងព្រោះតែការយល់ច្រឡំនឹងគ្នា។
«សួស្ដីលោកឃៃសិន! សុខសប្បាយជាទេ?» ជីងធានមករាក់ទាក់ឃៃសិន។
«គឺខ្ញុំសុខសប្បាយ!» ឃៃសិនតបទៅទាំងបង្ខំជល់កែវជាមួយនឹងជីងធានព្រមទាំងនិយាយរឿងរកស៊ីព្រោះតែខានជួបគ្នាជិតមួយឆ្នាំទៅហើយតាំងពីកាលទិញអាវុធលើកមុន។
«និយាយបែបនេះ..នារីម្នាក់ដែលនៅជាមួយលោកនោះជាអ្នកណា?» ឃៃសិនសួរព្រោះតែគេហាមចិត្តមិនបាន។
«ម្នាក់ណា? អូជានារីដែលមានផ្ទៃពោះឈរជិតខ្ញុំនោះមែនទេ? នាងមានឈ្មោះថាលាវភីងជាប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំដែលបាត់ទៅជាច្រើនឆ្នាំ!» ចម្លើយរបស់ជីងធានធ្វើអោយឃៃសិនធូរទ្រូងព្រោះថាគ្រាន់ជាប្អូនស្រីហើយស្របពេលគ្នាគេក៏បើកភ្នែលធំៗដែរ។ លាវភីងជាប្អូនស្រីរបស់ជីងធាន? តើអាចទៅរួចយ៉ាងម៉េចទៅ? ដោយសារតែឃើញថាឃៃសិនបើកភ្នែកធំៗបែបនេះទើបជីងធានញញឹមរៀបរាប់ប្រាប់ថាគេមានប្អូនស្រីម្នាក់កាលពីម្ភៃឆ្នាំមុនទើបតែកើតភ្លាមៗស្រាប់តែមានអ្នកណាលួចយកទៅនិងរកមិនឃើញព្រោះតែគ្រួសារគួរជាគ្រួសារម៉ាហ្បៀគឺតាមធម្មតាមានសត្រូវជុំទិសដែលចាំធ្វើបាប។ នៅថ្ងៃដែលលាវភីងកើតគឺលាវភីងត្រូវបានជនអនាមិកយកទៅបាត់ពីមន្ទីរពេទ្យធ្វើអោយម្ដាយឪពុកជីងធានយំសោកបោកខ្លួនព្រោះតែជាកូនស្រីសំណព្វដែលស្រឡាញ់តាំងពីកូននោះមកចាប់កំណើតដំបូងហើយជីងធាននិងត្រកូលទាំងមូលរងចាំស្វាគមន៍លាវភីងបើកភ្នែកមើលពន្លឺថ្ងៃប៉ុន្តែមានរឿងអកុសលបែបនេះកើតឡើង។ ត្រកូលគួយមិនដែលបោះបង់ការតាមរកលាវភីងនោះទេប៉ុន្តែមិនអាចរកឃើញព្រោះដូចដែលដឹងថាលាវភីងបានរស់នៅកន្លែងកុមារកំព្រាទើបនាងមិនមានអត្តសញ្ញាណព័ត៌មានច្រើនច្បាស់លាស់ហើយធ្លាប់ដូរឈ្មោះជាច្រើនដងព្រោះការងាររបស់នាងជាមេបោកនោះអី។ អស់ម្ភៃឆ្នាំមកនេះត្រកូលគួយនៅតែតាមរកលាវភីងដោយមិនមានការរារែកអស់សង្ឃឹមសូម្បីបន្តិចឡើយទោះបីចំណាយប្រាក់អស់ច្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ។
«ប្រាំពីរខែមុន ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រទៅអ៊ីតាលីដើម្បីដំបូងថានឹងទៅដើម្បីការសំខាន់និងឆៀងទៅលេងលោកដែរវ៉ុន្តែនៅតាមផ្លូវខ្ញុំនិងកូនចៅត្រូវចូលជ្រកភ្លៀងនៅកោះមួយមិនឆ្ងាយមីទីក្រុងមីឡានហើយក៏បានប្រទះនឹងរាងកាយរបស់នាងនៅច្រាំងឆ្នេរទើបខ្ញុំនិងកូនចៅជួយសង្គ្រោះដំបូងខ្ញុំក៏មិនដឹងថានាងជាប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំដែរព្រោះតែលោកគិតមើលទៅថាវាមិនអាវទេដែលមានអភិនិហារបែបនេះ! ខ្ញុំបាននាំនាងទៅមន្ទីរពេទ្យមួយនៅលើកោះឃើញថានាងបានបាត់បង់ឈាមច្រើនព្រមទាំងមានទម្ងន់បីសប្ដាហ៍ទៀតតែសំណាងណាស់ដែលកូននោះមិនរលូតទើបនៅពេលដែលដល់ម៉ោងត្រូវការឈាមស្រាប់តែឈាមរបស់ខ្ញុំនិងនាងដូចគ្នាបេះបិទ! ដំបូងខ្ញុំក៏គិតថាវាគ្រាន់តែជារឿងចៃដន្យប៉ុន្តែគ្រួសាររបស់ខ្ញុំគឺមានឈាមប្រភេទកម្រនិងមានមនុស្សតិចណាស់ដែលមានឈាមប្រភេទនេះទើបកំឡុងពេលនាងសម្រាកព្យាបាលខ្ញុំក៏សាកធ្វើ DNA មុននឹងបានទទួលលទ្ធផលថានាងពិតជាប្អូនស្រីខ្ញុំដែលបាត់ទៅពិតមែន! លោកគិតដូចខ្ញុំដែរទេថាអភិនីហារពិតជាមានប្រាកដមែន!» ជីងធាននិយាយជាមួយនឹងស្នាមញញឹមបង្ហាញថាគេពិតជារីករាយខ្លាំងដែលបានរកឃើញប្អូនស្រីគេត្រឡប់មកវិញ។ ឃៃសិនស្ដាប់ហើយចំហមាត់កាន់តែធំដូច្នេះនេះជាលាវភីងពិតប្រាកដមែនហើយកូនក្នុងពោះរបស់នាងនោះគឺជាកូនរបស់គេយ៉ាងច្បាស់តែម្ដងធ្វើអោយគេអរព្រួចញញឹមបិទមាត់មិនជិតសឹងតែលោតប្រកាសប្រាប់គេឯងប៉ុន្តែគេត្រូវទប់ចិត្តសិនព្រោះតែគេមិនដឹងថាលាវភីងនឹងអត់ទោសអោយគេឬអត់ផងព្រោះតែពេលនោះគេចិត្តខ្មៅព្រមទាំងចិត្តដាច់ដាកើនាងពេកប៉ុន្តែគេនឹងព្យាយាមអោយអស់ពីសមត្ថភាពយកប្រពន្ធកូនត្រឡប់ទៅអ៊ីតាលីវិញនិងមើលថែអោយល្អបំផុត។ នៅពេលបន្ទាប់ជីងធានក៏និយាយលេងសើចជាមួយនឹងឃៃសិនពីនេះពីនោះមុននឹងត្រឡប់ទៅនិយាយជាមួយភ្ញៀវដទៃវិញ។ គេចង់ឃើញមុខរបស់លាវភីងអោយច្បាស់ម្ដងទៀតដើម្បីបញ្ជាក់ប្រាប់ខ្លួនឯងថាគេមិនបានយល់សព្វតែត្រូវទប់ខ្លួនសិនព្រោះតែនេះមិនមែនជាវេលាល្អឡើយ។ ក្រោយពីពិធីសម្ភោធកាស៊ីណូនោះត្រូវបានបញ្ចប់ឃៃសិនបានមកស្នាក់នៅសណ្ឋាគារដែលគេជួលមុននឹងតេរទៅរេយមិនអោយគេគ្រប់គ្រងការងារជំនួសព្រោះគេត្រូវនៅចិនបន្តទៀតនិងមិនទាន់ប្រាប់ការរកឃើញលាវភីងដល់អ្នកណាឡើយ។ ក្រោយពីចាត់ការស្រេចបាច់ទម្លាក់ការងារអោយកូនចៅហើយឃៃសិនបានធ្វើការទិញផ្ទះដ៏ធំមួយនៅក្នុងទីក្រុងម៉ាកាវនេះដើម្បីស្នាក់នៅមួយរយៈធំដើម្បីលាវភីងនិងបានជួបនាងព្រមទាំងតាមលន់តួអោយនាងទៅវិញជាមួយគេហើយគេត្រៀមខ្លួនជាស្រេចក្នុងការជួបនូវរឿងគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់អោយតែបាននៅក្បែរនាងនៅពេលនេះ។
ដូច្នេះហើយនៅថ្ងៃស្អែក គេចេញសកម្មភាពរបស់គេភ្លាមៗប៉ុន្តែគេមិនបានចេញទៅស្រស់ៗជួបនាងតែម្ដងទេគឺតាមឃ្លាំមើលនាងអោយជាក់ប្រាកដសិន។ ថ្ងៃនេះគេចេញស៊ើបខ្លួនឯងព្រមទាំងដឹងថានាងបានទៅលេងសមុទ្រស្រូបយកខ្យល់អាកាសជាមួយនឹងអ្នកមើលថែម្នាក់ព្រមទាំងមានអង្គរក្សពីរបីនាក់អង្គុយមើលពីចម្ងាយព្រោះតែឋានៈនាងជាអ្នកនាងតូចត្រកូលគួយ។ ឃៃសិនអង្គុយនៅតៀមមួយនៃម្ខាងឆ្នេរមើលទៅឃើញលាវភីងកំពុងតែដើរលេងលើឆ្នេរសមុទ្រស្លៀករ៉ូបសមានរូបផ្កាដំណើរនាងមួយៗព្រឡតែនាងមានផ្ទៃពោះ។ នាងញញឹមស្រស់ថ្លាស្បែកភ្លឺដៃរបស់នាងដាក់លើពោះអង្អែលតិចៗញញឹមកក់ក្ដៅគួរអោយស្រឡាញ់ធ្វើអោយឃៃសិនដែលមើលពីចម្ងាយនោះញញឹមស្រទន់។ គេចង់ចូលទៅរកនាងអោបនាងដើម្បីបំបាត់ក្ដីនឹករលឹកប៉ុន្តែគេមិនចង់វាយស្មៅបង្អើរពស់ព្រោះតែការដែលបែកគ្នាពេលនោះនាងមើលទៅខឹងនឹងគេព្រមទាំងតូចចិត្តនឹងគេខ្លាំងណាស់។ នៅពេលថ្ងៃទើបលាវភីងត្រឡប់ទៅវិមានត្រកូលគួយវិញហើយនៅពេលល្ងាចទោបលាវភីងចេញពីវិមានម្ដងទៀតដើម្បីទៅផ្សារទំនើបទិញសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់ទារកព្រមទាំងសៀវភៅមួយចំនួនទាក់ទងបឹងការមើលថែក្មេងហើយប្រាកដថាគឺឃៃសិនតាមពីចម្ងាយគ្រប់ជំហ៊ានមិនអោយរបូតពីភ្នែកឡើយ។ លាវភីងរើសសម្លៀកបំពាក់ជាច្រើនហើយគ្រប់យ៉ាងគឺជាខោអាវសម្រាប់កូនប្រុសផងនិងកូនស្រីផងមុននឹងគេបានដឹងថានាងទម្ងន់ជាកូនភ្លោះប្រុសមួយស្រីមួយធ្វើអោយគេនេះអរភើតព្រោះតែសាច់ឈាមរបស់គេគឺនៅជាមួយមនុស្សដែលគេស្រឡាញ់អស់ពីបេះដូង។ លាវភីងមកនេះតែម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះនិងអង្គរក្សម្នាក់ដែលតាមកាន់ឥវ៉ាន់អោយនាង លាវភីងដើរផ្សារហត់ណាស់ទលបនាងអង្គុយលេងនៅបង់មួយក្នុងផ្សារទំនើប ទោះបីនាងពេលនេះជាកូនស្រីពៅត្រកូលគួយតែនាងស្លៀកពាក់សាមញ្ញធម្មតាគួរអោយស្រឡាញ់។
«អ្នកនាងតូចអង្គុយលេងសិនទៅចាំខ្ញុំបាទទៅទិញទឹកមកជូន!» អង្គរក្សរបស់នាងប្រាប់ទើបលាវភីងងក់ក្បាលតិចៗញញឹមស្រាលទើបអង្គរក្សម្នាក់នោះចាកចេញយ៉ាងលឿនហើយពេលនេះលាវភីងនៅតែម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះធ្វើអោយឃៃសិនឃលញថាជាឱកាសល្អដែលគេមិនអាចរំលងបានទើបគេចេញពីកន្លែងដែលគេឃ្លាំមើលនាងនោះព្រមទាំងដើរសន្សឹមៗទៅរកនាងមុននឹងមាត់របស់គេហើបហៅឈ្មោះរបស់នាង។
«លាវភីង!»
«លោ-លោកឃៃ-» សម្លេងមួយដែលប្រហែលៗធ្វើអោយលាវភីងងាកទៅរកមុននឹងងើបឈរឡើងបើកភ្នែកធំៗនៅពេលឃើញឃៃសិនក្នុងសម្លៀកបំពាក់ធម្មតាឈរហៅឈ្មោះរបស់នាង កែវភ្នែករបស់គេញ័រទទ្រើកឈ្មោះរបស់គេខ្ជាក់ចេញពីមាត់របស់នាងមុននឹងនាងលេបចូលទៅវិញ។ លាវភីងខាំមាត់កែវភ្នែករកនាងចាប់ផ្ដើមឡើងក្រហមមុននឹងងាកប្រុងគេចចេញតែឃៃសិនលឿនណាស់រត់មកពីក្រោយព្រមទាំងអោបនាងជាប់ពីក្រោយព្រមទាំងដាក់ក្បាលរបស់គេលើស្មារបស់នាង។
«ឈប់! លាវភីង!» សម្លេងរបស់ឃៃសិនញ័រអោបនាងពីក្រោយធ្វើអោយលាវភីងខាំមាត់។ នេះគឺជាការជួបដ៏នឹកស្មានមិនដល់រវាងនាងនិងឃៃសិនម្ដងទៀតបន្ទាប់ពីប្រាំពីរខែមុន លាវភីងនៅអន់ចិត្តនៅខឹងគេនៅឡើយទេទើបនាងមិនព្រមមើលមុខរបស់គេ។
«ចេញទៅ! អធ្យាស្រ័យខ្ញុំអត់ស្គាល់លោកទេ!» លាវភីងគ្រវាសគេចេញមុននឹងប្រើកែវភ្នែករឹងកំព្រឹសដាក់គេព្រមទាំងងាកមុខចេញមិនស្គាល់ឃៃសិនធ្វើអោយឃៃសិនគាំងដឹងថានាងមិនបានបាត់ការចងចាំទេតែគឺមានចេតនាធ្វើមិនស្គាល់គេតែម្ដង។
«លាវភីងស្ដាប់បងសិន! រឿងគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែជាការយល់ច្រឡំខុស..បង-» ឃៃសិនព្យាយាមបកស្រាយតែនាងលើកដៃអោយគេឈប់មុននឹងកាន់ឥវ៉ាន់របស់នាងឡើងដើម្បីចាកចេញ។
«ខ្ញុំមិនត្រូវការស្ដាប់រឿងរបស់មនុស្សដែលខ្ញុំមិនស្គាល់ទេ! សុំទោសផង!» លាវភីងថាឡើងត្រជាក់ចង់ចាកចេញតែគេមិនព្រមអោយនាងទៅណានោះទេគឺមកអោបនាងម្ដងទៀតជាប់។
«កុំទៅណាលាវភីងបងនឹកអូនណាស់! បងនឹកអូន!»
«លែងខ្ញុំ! លែងខ្ញុំមុននឹងខ្ញុំស្រែកអោយគេជួយ! លែងមនុស្សឆ្កួត!» លាវភីងវាយតប់គេតែគេមិនព្រមព្រលែងដៃឡើយដៃរបស់គេអោបនាងណែនព្រមទាំងស្ទាបពោះធំរបស់នាងជាមួយនឹងកែវភ្នែកញ័រ។
«នេះជាកូនរបស់បង! ជាកូនរបស់បងត្រូវទេ?»
«អត់ទេ! នេះជាកូនរបស់ខ្ញុំ! លែងភ្លាម ឃៃសិនឃីងស្លេយ៍!» លាវភីងខេងខ្លាំងមុននឹងស្រែកហៅឈ្មោះគេពេញយសអោយឈប់ប៉ុន្តែរឿងនេះធ្វើអោយឃៃសិនកាន់តែសប្បាយចិត្តឡើង។
«អូនមិនបានភ្លេចបងនោះទេលាវភីង!» ឃៃសិននិយាយអោបនាងជាប់មុននឹងអង្គរក្សលាវភីងមកដល់ឃើញស្ថានការណ៍មិនស្រួលព្រមទាំងមិនស្គាល់ឃៃសិនផងទើបគេចាប់ឃៃសិនចេញពីលាវភីងព្រមទាំងព្រលែងកណ្ដាប់ដៃទៅប៉ុន្មានដៃធ្វើអោយឃៃសិនដួល។
«អ្នកនាងតូចស្គាល់អាម្នាក់នេះទេ?» អង្គរក្សសួរបញ្ជាក់ទើបលាវភីងគ្រវីក្បាល។
«អត់ទេ! ជាមនុស្សឆ្កួតមកពីណាមិនដឹង! តោះត្រឡប់ទៅវិញ!» លាវភីងថាព្រមទាំងសម្លក់ឃៃសិនដែលដួលនោះជាមួយនឹងកែវភ្នែកត្រជាក់ដូចកាលដែលគេធ្លាប់ព្រងើយដាក់នាងនោះមុននឹងងាកចាកចេញទៅតែឃៃសិនងើបលុតជង្គង់អោបជើងរបស់នាង។
«បងមិនអោយអូនទៅណាទេលាវភីង! បងមិនអោយអូនទៅណាទាំងអស់!» គេអោបជើងនាងជាប់។ ឃៃសិនឃីងស្លេយ៍ដែលជាម៉ាហ្វៀលំដាប់មុខពេលនេះអោបជើងមនុស្សស្រី។
«ចាត់ការគេចេញបន្តិចទៅ! ខ្ញុំមិនចូលចិត្ត!» លាវភីងប្រាប់អង្គរក្សរបស់គេទើបអង្គរក្សរបស់គេទាញឃៃសិនចេញដាល់ប៉ុន្មានដៃទៀតជាមេរៀន គេមិនតបតអ្វីទាំងអស់បានត្រឹមមើលទៅលាវភីងអោយនាងមេត្តាគេព្រមទាំងលើកលែងអោយគេចំពោះរឿងពីមុន។
__________
ទ្រាំបន្តិចទៅអាបងឃៃសិន 🤣
បើចូលចិត្តចង់បានភាគបន្ត ឡាច ខមិន ស៊ែរផងណា៎ដើម្បីលើកទឹកចិត្តអេតមីន 🌼📖
ជុប៎ៗពី ស្បៃរឿង!!