Rosalynn's diary

មីនថាមកគឺមកហើយ មីនចង់មកមួយថ្ងៃអោយបានពីរដងដូចកាលមុនវិញ មីនកំពុងតែព្យាយាមហើយ ហុហុ 😔🤣 ស្អែកមានរឿងអូនមរកតទៀតដែរហ៎ 😘🌹

#ផ្កាចករាត្រី
នីខូឡៃ សាន់ក្លូសន៍ × ជិន ភៀវភីង

ភាគ៣ + ភាគ៤

«បាទលោកពូ! ខ្ញុំធានាអោយ!» អូលីវញញឹមជាមួយនឹងស្នាមញញឹមពោរពេញទៅដោយល្បិចកលព្រមទាំងគិតថាខ្លួនលើកនេះប្រាកដជាបានលាភធំមិនខានហើយច្បាស់ណាស់ថាមនុស្សល្ងង់ៗដូចជាភៀវភីងនេះនឹងល្ងង់ជឿទៅធ្វើមិនខានព្រោះនាងគ្មានជម្រើសហើយថែមទាំងទាល់ច្រកទៀត។ តើនាងនឹងទៅធ្វើស្អីកើតទៅ? ហើយជាពិសេសនាងជាជនអន្តោប្រវេសន៍ខុសច្បាប់ទៀត!
៚៚៚
ហើយវាក៏ដូចជាការគិតរបស់អូលីវណាស់ ក្នុងនាមជាជនអន្តោប្រវេសន៍ខុសច្បាប់និងគេចពីប៉ួលីសរហូតនេះភៀវភីងអាចនឹងមានជម្រើសពីណាមក? ភៀវភីងអង្គុយយំអន់ចិត្តនឹងវាសនាមួយយប់ហើយក៏ដឹងថាខ្លួនឯងគ្មានផ្លូវអ្វីផ្សេងដែរ។ នាងមានក្ដីស្រមៃថាចង់បានផ្ទះតូចមួយរស់នៅរៀបការជាមួយនឹងអូលីវហើយក៏អាចមានប្រាក់គ្រប់គ្រាន់ធ្វើវីសារស់នៅនិងរៀននៅអង់គ្លេសបង្កើតអនាគតដ៏ល្អមួយដោយមិនបកទៅរកប្រទេសកំណើតវិញឡើយ។ អូលីវគេប្រាប់នាងថាគេមិនខ្វល់ពីការងារនេះឡើយហើយនេះក៏ធ្វើអោយភៀវភីងកាន់តែកក់ក្ដៅចិត្តនិងគិតថាអូលីវប្រាកដជាចាំនាងមែននិងមិនស្អប់ខ្ពើមនាងទាំងដែលមិនដឹងខ្លូនទេថាខ្លួននេះត្រូវបានសង្សារសម្លាញ់ចិត្តបោកប្រាស់ហើយបន្តិចទៀតនេះស្រីតូចនឹងដើរទៅធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអន្លង់មួយដែលជ្រៅនិងមិនដឹងថាអាចនឹងស្រោចស្រង់ខ្លួនឯងបានឬអត់ឡើយ។
គ្រាន់តែព្រឹកឡើងភ្លាម ភៀវភីងក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ទាក់ទងទៅកាន់លេខទូរស័ព្ទនៅលើខិតបណ្ណនោះតាមទូរស័ព្ទសារធារណៈភ្លាមហើយក៏មិនជួបអ្នកណាឆ្ងាយពីថៅកែក្លឹបត្រូវជាលោកពូបង្កើតរបស់អូលីវដែរ។
(ដូចជានាងតូចឯងដឹងអ៊ីចឹងថាការងារនេះធ្វើបានលុយស្រួលៗ! គ្រាន់តែដេកជាមួយភ្ញៀវហើយបើនាងមានចំណេះជំនាញអីទៀតក៏អាចបានលុយបន្ថែមដែរ! ឮថាជាជនជាតិចិនត្រូវអត់? នៅក្លឹបនេះក៏មានជាសូរ៍រាំរែកដេញពិណ្យដែរ! នាងតូចឯងគ្រាន់តែលេងពិណ្យធ្វើខ្លួនអោយទាក់ទាញបំផុតស្រួលមិនស្រួលក៏បានថៅកែធំហើយលុយក៏បានច្រើនតាមនោះ!) សម្លេងអ្នកខាងនោះប្រាប់មកធ្វើអោយភៀវភីងអោនមុខចុះបន្តិចហាក់ដូចជារារែកតែនាងក៏ខាំមាត់សង្កត់ចិត្តលុបបំបាត់នួវមុខមាត់ខ្លួនឯងមួយគ្រា។
«ចា៎ស! ខ្ញុំ..ខ្ញុំចេះ!»
(ល្អណាស់ៗ! ចាប់ផ្ដើមល្ងាចនេះតែម្ដងទៅ! នាងមកតាមអាស័យដ្ឋាននៅលើខិតបណ្ណនោះចុះ! ងូតទឹកសិតសក់អោយស្អាតមកផងណាព្រោះថាកន្លែងខ្ញុំមិនរើសមនុស្សដែលមិនស្អាតទេ! មកតែខ្លួនបានហើយ ខាងខ្ញុំមិនប្រកាន់ថាជាជនជាតិអីឬក៏ជាជនអន្ដោប្រវេសន៍អីទាំងអស់!) ពូរបស់អូលីវប្រាប់។
«ចា៎សលោក!» ភៀវភីងតបវិញមុននឹងដាក់ទូរស័ព្ទចុះ។ នាងដកដង្ហើមធំមួយជាមួយនឹងការប្ដេជ្ញាចិត្ត។ នាងដើរចេញពីទូទូរស័ព្ទសាធារណៈនោះមកជាមួយនឹងទឹកមុខបែបស្រងូតស្រងាត់បន្តិចប៉ុន្តែក៏ព្យាយាមញញឹមស្របពេលដៃអោបខ្លួននៅក្នុងអាវរងារដែលថៅកែផេដ្រូអោយកាលពីម្សិលមិញព្រមទាំងជ្រប់មុខក្នុងកន្សែងបង់ករបស់ជេតនិងអានណេដែលបានអោយមកដែរ។
«ស៊ូៗទៅភីង! ធ្វើម៉េចវាសនាឯងប្រហែលមានតែផ្លូវហ្នឹងទេ! អ្វីដែលសំខាន់គឺត្រូវសន្សំលុយអោយច្រើន!!» ភៀវភីងអោយកម្លាំងចិត្តខ្លួនឯងរួចក៏ចាកចេញពីទីនោះទៅ។
នៅពេលល្ងាចឡើង ភៀវភីងងូតទឹកសិតសក់យ៉ាងស្អាតហើយក៏ពាក់នូវអាវរងារជាមួយនឹងកន្សែងបង់កដដែល។ ស្រីតូចមើលខ្លួនឯងនៅក្នុងកញ្ចក់។ នាងមើលទៅខ្លួនឯងជាមួយនឹងភាពភ័យព្រួយថាគេអាចនឹងមិនទទួលនាងនិងគិតថាខ្លួនឯងមិនស្អាតគ្រប់គ្រាន់ទាំងដែលនាងមិនចាប់អារម្មណ៍ទេថាមុខនាងគឺស្អាតខ្លាំងណាស់។ ស្បែកមុខនាងឡើងភ្លឺរលោង ទោះបីមានស្នាមដក់ក្រោមភ្នែកតិចៗព្រោះតែសេចក្ដីនឿយហត់មែនតែក៏មិនអាចបិទបាំងសម្រស់នាងបានឡើយ ចិញ្ចើមក៏កោងដូចជាធ្នូឡើងតូចឆ្មា កែវភ្នែកវិញឡើងមូលក្រឡង់ដូចជាត្បូងដែលមានពន្លឺភ្លឺផ្លេក ថ្ពាល់ប៉ោងតិចៗជាមួយនឹងពណ៌ស៊ីជម្ពូបែបធម្មជាតិ បបូរមាត់ក៏តូចក្រពុំដូចជាផ្កាឈូកថែមទៀត មើលទៅស្អាតល្អខ្លាំងណាស់។ ហើយគ្រាន់តែស្រីតូចមកដល់ទីតាំងជួបនឹងថៅកែក្លឹប ROYALE ROSE នោះភ្លាម ថៅកែក្លឹបនោះញញឺមខ្ជឹបព្រោះតែភៀវភីងស្អាតជាងរូបដែលអូលីវលួចផ្ញើរអោយមើលទៅទៀតហើយក៏គិតថាខ្លួនឯងបានលាភធំមិនខាននៅយប់នេះព្រោះថានៅយប់នេះសម្បូរលោកអ្នកធំៗមកក្លឹបរបស់គេច្រើនណាស់បើដេញថ្លៃភៀវភីងយ៉ាងហោចក៏អាចបានជាង២០ម៉ឺនក្នុងមួយយប់ដែរ។
«នាងស្អាតជូននាងតូចនេះទៅតុបតែងទៅ! លោកធំៗមកអស់ហើយ!» ថៅកែក្លឹបប្រាប់ទៅកាន់បងស្រីភេទទី៣អ្នកតុបតែងខ្លួនដែលនៅក្បែរស្របពេលរុញភៀវភីងទៅអោយ។
«ចា៎សៗថៅកែ!» បងស្រីភេទទី៣ដែលមានឈ្មោះថាស្អាតនោះក៏ញញឹមជាមួយនឹងបបូរមាត់ក្រហមនោះយ៉ាងផ្អែមស្របពេលទាញភៀវភីងយកទៅ។
«មកនេះមកនាងអូន! បន្តិចទៀតត្រូវឡើងដេញពិណ្យនៅលើឆាក! ចាំចែតែងខ្លួនអោយនាងអូនឯងអោយស្អាតៗហើយកុំភ្លេចចេះលេងភ្នែកលេងទឹកមុខផងព្រោះថាបើទាក់បានលោកធំៗណាហើយអាចបានលុយខ្ទង់ម៉ឺនដុល្លាឯណោះ!» ចែស្អាតប្រាប់ភៀវភីងស្របពេលនាំនាងទៅផាត់មុខផាត់មាត់ព្រមទាំងស្លៀកឈុតស្បៃបែបចិនពណ៌ក្រហមឆេះអោយហើយក៏បែបស៊ិចស៊ីបញ្ចេញគល់ភ្លៅសខ្ចីថែមទៀតធ្វើអោយភៀវភីងមិនសូវទម្លាប់តែនាងក៏ព្យាយាមដែរ។
«ចា៎សចែ! តែបានខ្ទង់ម៉ឺនមែនឬ?» ភៀវភីងសួរជាមួយនឹងសម្លេងបែបខ្លាចៗ។
«ហ្នឹងហើយនាងអូន! ចែទៅកុហកបានការអី! ម៉ស់! ហើយៗតោះប្រញាប់ៗព្រោះថាលោកធំៗអស់នោះចិត្តក្ដៅណាស់! ចែធានាឯងលេងតន្រ្តីមិនបាន១០នាទីផងប្រាកដជាគេដេញថ្លៃព្រោងព្រាតមិនខានទេ!» ចែស្អាតមើលទៅភៀវភីងទាំងពេញចិត្តព្រោះថាពេលនេះភៀវភីងពិតជាស្អាតពិតមែន។ ស្អាតខ្លាំងណាស់ ស្អាតដូចជាធីតាហង្សភ្លើងនៅក្នុងឈុតបុរាណចិនក្រហមបែបស៊ិចស៊ីនេះ។ ចែស្អាតមិនចាំយូរក៏រុញភៀវភីងឡើងលើឆាកទាំងមិនបានត្រៀម គ្រាន់តែឡើងមកដល់ភ្នែកនាងក៏មកប៉ះនឹងភ្លើងដែលចាំងសឹងតែខ្វាក់ភ្នែកនោះហើយព្រមទាំងខ្សែភ្នែកស្រេកឃ្លានជាច្រើនដែលកំពុងតែមើលមកកាន់នាង នៅលើឆាកនោះក៏មាននារីៗដែលរកស៊ីដូចជានាងស្លៀកពាក់ឈុតស៊ិចស៊ីរាំតាមចង្វាក់ពិណ្យដែលនាងនឹងលេងដើម្បីទាក់ទាញម៉ូយប្រុសៗនិងរកលុយ។ ភៀវភីងគ្មានពេលគិតយូរឡើយហើយនៅពេលដែលទឹកដល់ច្រមុះស្រីតូចក៏មកអង្គុយនៅខាងមុខពិណ្យដែលនៅកណ្ដាលឆាកហើយក៏ព្យាយាមរកនឹកបទភ្លេងអ្វីដែលត្រូវលេងមុននឹងដៃតូចរបស់នាងចាប់ផ្ដើមលេងជាមួយនឹងពិណ្យដែលមើលទៅមានតម្លៃថ្លៃនោះបន្តិចម្ដងៗតាំងពីដៃញ័ររហូតដល់នាងហាក់ដូចជាគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងបាននិងលេងភ្លេងចេញមកយ៉ាងពិរោះរណ្ដំ ស្រីៗស្អាតដែលនៅលើឆាកក៏ចេះចេញនូវក្បាច់រាំដំណាលគ្នាយ៉ាងល្វត់ល្វន់ មុខមាត់ស្រទន់ស្រស់ស្អាតរបស់ភៀវភីងក៏ជាទីពេញចិត្តរបស់លោកធំៗដែលមានវត្តមាននៅជាន់វីអាយភីខាងលើដែរហើយពេលនោះថៅកែក្លឹបក៏ញញឹមបិទមាត់មិនជិតស្របពេលដែលចាប់ផ្ដើមអោយលោកធំៗអស់នោះដេញថ្លៃដើម្បីអោយដឹងថាអ្នកណានឹងបានគ្រប់គ្រងភៀវភីងនៅយប់នេះ។
«តោះចាប់ផ្ដើមៗណា៎អស់លោក! ទំនិញនេះធានាថាល្អថ្មីចែសតែម្ដងបាទ!» ថៅកែក្លឹបថាហើយចាត់ទុកភៀវភីងដូចជាទំនិញអ៊ីចឹងហើយក៏សើចស្រស់ដាក់ទៅកាន់លោកធំៗភ្ញៀវពិសេសប៉ុន្មាននាក់ដែលមុខពោរពេញដោយភាពល្មោភកាមបំផុត។
«២ម៉ឺន!»
«៥ម៉ឺន!»
«១០ម៉ឺន!»
«៤០ម៉ឺន!» គ្រាន់តែតម្លៃនោះចេញមកភ្លាមធ្វើអោយបន្ទប់វីអាយភីស្ងាត់ច្រៀបសូម្បីតែថៅកែក៏បើកភ្នែកធំៗដែរព្រោះតម្លៃនេះថ្លៃណាស់និងមិនដែលមានអ្នកណាអោយស្រីឡើងគ្រែនូវតម្លៃថ្លៃបែបនេះឡើយហើយពេលនោះភ្នែករបស់គ្រប់គ្នានៅទីនោះក៏ងាកទៅសម្លឹងរកប្រភពសម្លេងរបស់អ្នកដេញថ្លៃអំបាញ់មិញនេះ។ បុរសសង្ហាវ័យប្រហែល៤០ឆ្នាំអង្គុយគងទាក់ខ្លាជាមួយនឹងមាយាទខ្ពង់ខ្ពស់ដៃកាន់កែវស្រារូបរាងសង្ហា កែវភ្នែកខ្មៅក្រឹបមានអំណាច ដៃកាន់កែវស្រាស្របពេលភ្នែកមើលទៅខាងក្រោមសម្ដៅទៅកាន់អ្នកដែលដេញពិណ្យលើឆាកនោះមិនដាក់ហើយគ្រាន់តែចំហៀងមុខបែបនេះក៏គ្រប់គ្នាអាចស្កាល់ថាគេជាអ្នកណាដែរ!
“នីខូឡៃ សាន់ក្លូសន៍” ជាលោកធំវ័យ៤០ឆ្នាំដែលមានងារជាអ្នកនាំពាក្យការទូតលំដាប់អន្ដរជាតិព្រមទាំងជាមហាសេដ្ឋីពាន់លានតជំនាន់ព្រមទាំងក្ដោមក្ដាប់នូវអាណាចក្រប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយនិងទូរគមនាគមន៍សកលថែមទៀត។ គេគឺជាបុរសមានអំណាច មានខ្នងបង្អែកធំព្រមទាំងមានឥទ្ធិពលហើយក៏មានជំនួញច្រើនមុខក្នុងដៃធ្វើអោយកេរ្តិ៍ឈ្មោះគេល្បីសុះសាយពាសពេញប្រទេសអង់គ្លេសនិងមិនមានអ្នកណាហ៊ានប៉ះឬក៏ធ្វើអោយគេទាស់ចិត្តឡើយព្រោះថាគេអាចធ្វើអោយអ្នកនោះគ្មានផ្លូវរស់ភ្លាមៗតែម្ដង។
«អូ៎បាទៗ! ស្រីតូចនេះនឹងក្លាយជារបស់លោកធំតែម្ដងណា៎បាទ!» ថៅកែក្លឹបគ្រាន់តែឃើញថានីខូឡៃក៏ប្រញាប់មកយកចិត្តយកថ្លើមភ្លាមៗតែម្ដងព្រោះមិនអាចធ្វើអោយគេមិនពេញចិត្តបានឡើយហើយសូម្បីតែលោកធំៗផ្សេងទៀតដែលចង់បានភៀវភីងហើយគ្រាន់តែឃើញថានីខូឡៃចង់បានហើយក៏គ្មានអ្នកណាហ៊ានក្អកទៀតដែរហើយក៏បានត្រឹមនាំគ្នាលួចស្ដាយក្នុងចិត្តតែប៉ុណ្ណឹង។
«ម៉ោង៩ត្រូវយកមកដល់កន្លែង! ដឹងហើយមែនទេថាយើងមិនចូលចិត្តយឺតយ៉ាវ!» នីខូឡៃថាឡើងស្របពេលដែលងើបឈរពេញកម្ពស់បោះកាតខ្មៅអោយទៅថៅកែឆូត រួចយកដៃជ្រោងហោប៉ៅមើលទៅថៅកែក្លឹបជាមួយនឹងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ប្រកដប្រជាបែបថាមិនចូលចិត្តមនុស្សយឺតយ៉ាវឡើយ។
«បាទៗលោក! ខ្ញុំបាទនឹងអោយក្មេងៗរៀបចំបន្ទប់វីអាយភីអោយភ្លាម!» ថៅកែថាហើយក៏ងាកទៅរកក្មេងៗព្រោះថាពេលនេះបានត្រីធំហើយ។ ចំណែកឯនីខូឡៃវិញក៏ងាកទៅសម្លឹងមើលទៅកាន់ភៀវភីងដែលកំពុងដេញពិណ្យលើឆាកនោះមួយភ្លែតរួចក៏ជ្រែងហោប៉ៅចាកចេញទៅដោយមានថៅកែរត់អបពីក្រោយព្រោះខ្លាចបាត់បង់ត្រីធំមួយនេះ។

_________
៣៥០ ឡាច សម្រាប់ភាគបន្តនៅថ្ងៃស្អែកណា៎បេះដូង គ្រប់ពេលណាមីនដាក់ពេលហ្នឹង ជុប៎ៗ មីនថ្ងៃក៏មកដែរ ហុហុ រាត្រីសួស្ដីបេះដូង ខមិន ស៊ែរ ឆើនៗផងណា៎ 😘🌹

២៥០ឡាច យប់នេះមីនតភាគអោយទៀត 😘🌹

#ផ្កាចករាត្រី
នីខូឡៃ សាន់ក្លូសន៍ × ជិន ភៀវភីង

ផ្ដើមរឿង ដល់ ភាគ២

ទីក្រុងឡុងដ៍ ប្រទេសអង់គ្លេស...
នៅយប់ ខែធ្នូនាទីក្រុងឡុងដ៍ ប្រទេសអង់គ្លេសមានភាពត្រជាក់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់ស្រីតូចដែលកំពុងតែអង្គុយចោងហ៊ោងលាងចាននៅក្នុងបន្ទប់ជាន់ក្រោមដីស្ងាត់តែម្នាក់ឯង។ វាត្រជាក់! ត្រជាក់ខ្លាំងខុសពីស្រុកកំណើតរបស់នាង។
«អាភីង! ចាននៅខាងលើមិនទាន់លាងហើយទេ! ពេលឯងលាងនៅខាងក្រោមហើយឆាប់មកយកអានៅលើនេះលាងបង្ហើយផង!» សម្លេងរបស់ម្ចាស់ហាងជនជាតិម៉ិកស៊ីកូជាភាសាអង់គ្លេសបន្លឺឡើងមកដល់ជាន់ខាងក្រោមធ្វើអោយរាងតូចដែលកំពុងតែលាងចានបណ្ដើរនឹកស្រុកកំណើតបណ្ដើរភ្ញាក់ព្រើត។
«ចា៎សលោកថៅកែ!» សម្លេងទន់តូចដូចជាសត្វចាបជាភាសាអង់គ្លេសបែបប៉ៃឡាំៗលាយតុងអង់គ្លេសរបស់ស្រីតូចតបទៅវិញមុននឹងម្ចាស់ហាងដែលមកដាស់តឿនអើតក្បាលចេញពីបន្ទប់ក្រោមដីវិញ។ នៅពេលនេះម៉ោង១១យប់ទៅហើយ ប៉ុន្តែការងាររបស់នាងតូចមិនទាន់រួចរាល់នៅឡើយទេព្រោះថាខែនេះជាខែធ្នូជារដូវធ្លាក់ព្រិលនិងជាខែដែលនឹងត្រូវប្រារព្ធបុណ្យណូអែលទៅហើយដូច្នោះនៅខាងភោជនីយដ្ឋានដែលនាងធ្វើការហាក់ដូចជាមានភ្ញៀវច្រើនខុសពីធម្មតាទាំងដែលរាល់ដងត្រឹមម៉ោង១០យប់នាងបានទៅផ្ទះហើយប៉ុន្តែចាប់ពីដើមខែធ្នូមកនាងត្រូវទៅផ្ទះនៅពាក់កណ្ដាយយប់រាល់ថ្ងៃធ្វើអោយដៃរបស់នាងដែលលាងចានជាមួយនឹងទឹកត្រជាក់ឡើងស្លេកស្វាយរួញសឹងតែដូចជាសាកសពទៅហើយណាមួយនាងធ្វើការមួយថ្ងៃ១៦ម៉ោងទៀតដៃរបស់ស្រីតូចក៏ត្រូវទឹករហូត។
បន្ទាប់ពីលាងចានខាងក្រោមនេះរួចរាល់ហើយ ស្រីល្អងើបឈរឡើងជូតដៃឡើងស្ងួតដើម្បីឡើងទៅជាន់លើយកចានបន្ថែមហើយក៏គិតថាជួយថៅកែរៀបបិទភោជនីយដ្ឋានផងព្រោះតែភោជនីយដ្ឋាននេះបើកជាលក្ខណៈគ្រួសារនិងមានបុគ្គលិកតែពីរបីនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលសុទ្ធតែជាជនជាតិផ្សេងៗគ្នាដែលត្រូវការការងារចាំបាច់។ នៅពេលនាងតូចឡើងមកដល់ជាន់លើ កែវភ្នែកថ្លាយ៉ង់របស់នាងក៏មើលទៅហាងដែលបិទភ្លើងស្ងាត់ច្រៀបជាមួយនឹងការចម្លែកចិត្តព្រោះតែថៅកែអោយមកយកចានទៅលាងតែហេតុអីបានជាហាងឡើងស្ងាត់បែបនេះថែមទាំងបិទភ្លើងឡើងងងឹតទៀត។
«ថៅកែ! ថៅកែ!» សម្លេងរបស់ស្រីតូចឡើងញ័រព្រោះតែហាងងងឹតស្ងាត់បែបនេះនាងខ្លាចណាស់ព្រោះតែខុសប្លែកពីធម្មតា។ បេះដូងស្រីតូចក៏លោតឡើងដឹបៗព្រោះតែខ្លាចថាមានរឿងអ្វីឬមួយអាចនឹងមានចោរប្លន់ព្រោះនៅម្ថុំភោជនីយដ្ឋាននេះសម្បូរក្មេងស្ទាវនិងធ្លាប់មានការលួចប្លន់ញឹកញយដែរ។ នាងតូចបានដើររាវទៅនេះទៅនោះដើម្បីរកកុងតាក់បើកភ្លើងជាមួយនឹងអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច។
ផូស! ស្រាប់តែពេលនោះភ្លើងបើកឡើងហើយនឹងមានសម្លេងឮសូរផូសដូចជាអ្វីផ្ទុះធ្វើអោយនាងតូចស្រែកវ៉ាស់ហើយក៏ទម្លាក់ខ្លួនដល់ការ៉ូស្រក់ទឹកភ្នែកភ្លាមដោយភាពភ័យខ្លាច។ នាងគិតថានេះប្រាកដជាចោរប្លន់អីមិនខានទើបទឹកភ្នែកនាងស្រក់តក់ៗតែម្ដងប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរអោយភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺបន្ទាប់ពីឮសម្លេងនោះហើយស្រាប់តែមានក្រដាសពណ៌ភ្លឺផ្លេកតូចៗធ្លាក់មកលើនាងទៅវិញដែលការពិតទៅនេះជាការស៊ុបប្រាយរបស់ថៅកែភោជនីយដ្ឋានសោះហើយពេលនោះសម្លេងអបអរថ្ងៃកំណើតក៏បានបន្លឺឡើង។
«HAPPY BIRTHDAY TO YOU! HAPPY BIRTHDAY TO YOU!»
«ថៅ..ថៅកែ! ហ៊ឹកៗ» ពេលនោះនាងតូចក៏ភ្ញាក់ឡើងជាមួយនឹងថៅកែឈ្មោះភេដ្រូហាងវ័យ៥០ឆ្នាំជាមួយនឹងភរិយាដែលកាន់នំខេកពណ៌ស៊ីជម្ពូនិងមានដោតទៀនដើម្បីស៊ុបប្រាយនាងជាមួយនឹងមិត្តរួមការងារពីរនាក់ទៀតដែលជាជេតនិងអានណេ។ ស្រីតូចងើបឈរឡើងខណៈដែលថៅកែហាងដើរមករកជាមួយនឹងស្នាមញញឹម។
«រីករាយថ្ងៃកំណើតភីងភីង!» អានណេនិងជេតថាឡើងព្រមគ្នាចំណែកឯថៅកែនិងប្រពន្ធគាត់យកនំខេកជាមួយនឹងអក្សរថារីករាយថ្ងៃកំណើតវ័យ១៩ឆ្នាំមកកាន់ស្រីតូចដែលធ្វើមុខឡេងឡង់ៗនិងដៃក៏យកទៅជូតទឹកភ្នែកនោះ។
«រីករាយថ្ងៃកំណើតអាភីង!» ថៅកែភេដ្រូនិងប្រពន្ធថាឡើងហើយញញឹមយ៉ាងស្រស់មកកាន់នាង។
«ប៉ុន្តែ..ថ្ងៃនេះមិនមែនខួបកំណើតរបស់ខ្ញុំទេ! ហេតុអ្វីបានជាថៅកែនិងអ្នកគ្រប់គ្នាធ្វើខួបកំណើតអោយខ្ញុំបែបនេះ?» នាងសួរទាំងចម្លែកចិត្ត។
«កុំសួរច្រើនអីភីងភីង! បួងសួងហើយផ្លុំទៀនសិនទៅ! ចាំថៅកែប្រាប់តាមក្រោយ!» ជេតថាហើយគ្រប់គ្នាក៏ងក់ក្បាលទើបស្រីតូចព្រមងាយៗទាំងមិនយល់។ ស្រីតូចលើកដៃបិទភ្នែកបួងសួងរួចក៏ផ្លុំទៀនតាមការប្រាប់ហើយក៏សើចឡើងតិចៗហើយនេះក៏ជាលើកទីមួយបន្ទាប់ពីរយៈពេលជិតមួយឆ្នាំដែរដែលស្រីតូចសើចចេញពីចិត្តបែបនេះ។ នាងគិតថាប្រហែលជាថៅកែនិងអ្នកគ្រប់គ្នាចាំថ្ងៃកំណើតនាងខុសបានជាមកធ្វើខួបកំណើតអោយនាងនៅថ្ងៃនេះនិងវាក៏មិនចម្លែកដែរព្រោះថាថៅកែតែងតែធ្វើខួបកំណើតអោយគ្រប់គ្នាដែលជាបុគ្គលិកគាត់។
«នេះកាដូរបស់ពួកខ្ញុំណា៎ភីងភីង!» អានណេនិងជេតជូនកាដូមួយមកកាន់ស្រីល្អដែលនៅក្នុងនោះជាកន្សែងបង់កមួយដែលតម្លៃមើលទៅមិនថ្លៃប៉ុន្មានទេតែសម្រាប់នាងនេះជារបស់ដែលល្អបំផុតហើយៗណាមួយក៏គ្រប់គ្នាមានបានប្រាក់ខែតិចតួចដែរ។
«ញ៉ាំនំទៅអាភីង! ខ្ញុំនិងប្រពន្ធមានតែប៉ុណ្ណេះទេអោយឯង!» ថៅកែហាងជូនអាវរងារពណ៌ក្រហមមួយដល់ស្រីតូចធ្វើអោយនាងរលីងរលោងទឹកភ្នែកភ្លាម។ តើនេះហេតុអ្វីបានជានាងមានអារម្មណ៍ដូចការលាគ្នាអ៊ីចឹង? ព្រោះមើលទៅមុខគ្រប់គ្នាមិនល្អសោះទោះបីជាប្រឹងញញឹមដាក់នាងយ៉ាងណាក៏ដោយចុះ។
«អរគុណថៅកែ! ប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាមានអ្វីចង់ប្រាប់ខ្ញុំមែនទេ?» នាងតូចសួរធ្វើអោយគ្រប់គ្នាស្ងាត់មាត់ច្រៀបនិងអោនមុខចុះជាពិសេសថៅកែនិងប្រពន្ធគាត់ឡើងស្រងូតស្រងាត់តែម្ដង។
«អាភីងអើយ! ពេលនេះប្រហែលជាពេលចុងក្រោយដែលពួកយើងបានជួបមុខគ្នាហើយ! សុំទោសដែលមិនអាចរងចាំដល់ថ្ងៃខួបកំណើតឯងនៅខែមួយឆ្នាំក្រោយបាន!» ប្រពន្ធថៅកែថាធ្វើអោយស្រីល្អហាក់ធ្លាក់ថ្លើមក្ដុក។
«មានន័យថាម៉េច? ហ៊ឹកៗថៅកែដេញខ្ញុំចេញមែនទេ? ហ៊ឹកៗ» នាងសម្រក់ទឹកភ្នែកមកភ្លាមនិងបេះដូងលោតដឹបៗ។ បើដេញនាងចេញតើនាងនឹងត្រូវទៅធ្វើការនៅឯណាទៅ?
«មិនមែនបែបនោះទេភីងភីង!» អានណេនិងជេតថាឡើងព្រមគ្នា។
«ខាងអជ្ញាធរនឹងចុះមករុះរើទីនេះនៅសប្ដាហ៍ក្រោយហើយ! ខ្ញុំនិងប្រពន្ធគ្រាន់តែជាជនអន្តោប្រវេសន៍រស់នៅលើទឹកដីគេ! ពួកយើងនឹងត្រឡប់ទៅម៉ិកស៊ីកូវិញហើយ!» ថៅកែថាធ្វើអោយម្នាក់ៗរាងចង់យំគ្រប់គ្នាជាពិសេសជេតនិងអានណេក៏មិនសប្បាយចិត្តដែរ។
«ហ្អឺ? ពិតមែនឬ? ថៅកែនឹងត្រឡប់ទៅម៉ិកស៊ីកូវិញ? ថៅកែបិទហាងឬ? ហ៊ឹកៗ» ស្រីតូចខូចចិត្តខ្លាំងនៅពេលឮបែបនោះ។ ទឹកភ្នែកស្រក់នៅលើផែនថ្ពាល់។ នេះជាខួបកំណើតដើម្បីលាគ្នាពិតមែន! ស្រីតូចទប់ទឹកភ្នែកលែងបានក៏យំចេញមកតែម្ដងព្រោះតែនាងគ្មានកន្លែងទៅឡើយបើអត់ពីថៅកែនិងអ្នកគ្រប់គ្នាទៅ។ គ្រប់គ្នាក៏ខូចចិត្តនិងអាណិតស្រីតូចដែរព្រោះដឹងស្ថានភាពរបស់នាងច្បាស់ហើយពេលនោះនាងតូចក៏ស្ទុះទៅអោបថៅកែហាងនិងភរិយាគាត់ទៅ។
«ហ៊ឹកៗថៅកែទៅចោលភីងមែនឬ?» នាងហៅខ្លួនឯងថាភីងព្រោះតែមានតែអ្នកដែលនាងចូលចិត្តនិងស្រឡាញ់ប៉ុណ្ណោះបាននាងហ៊ានហៅខ្លួនឯងបែបនោះ។
«ខ្ញុំមិនចង់ទេអាភីងអើយតែបើខ្ញុំនិងប្រពន្ធមិនចាកចេញគឺមានតែគុក! ខ្ញុំគ្មានជម្រើសទេ!»
«មែនហើយអាភីង!»
«ហ៊ឹកៗ» ស្រីតូចយំសសឹកព្រោះតែការខូចចិត្តខ្លាំងហើយអានណេនិងជេតក៏មកអោបគ្នាទាំងអស់គ្នាដែរដើម្បីលាគ្នាជាលើកចុងក្រោយព្រោះចាប់ពីពេលនេះទៅគ្មានថៅកែល្អៗ ហើយស្រីតូចក៏ហាក់លែងមានទីពឹងតទៅទៀតហើយ...ហើយជីវិតនាងនឹងទៅជាបែបណាទៅបន្ទាប់ពីនេះ?
“ជិន ភៀវភីង” ជាឈ្មោះស្រីតូចដែលបានរៀបរាប់ឡើងនៅខាងលើនេះ។ ភៀវភីងមានអាយុ១៨ឆ្នាំព្រមទាំងជាជនជាតិចិនដែលត្រូវរសាត់អណ្ដែតឆ្ងាយស្រុកកំណើតមកទើរនៅនឹងទីក្រុងឡុងដ៍ប្រទេសអង់គ្លេសនេះដោយការឆបោក។ ភៀវភីងកើតឡើងមកនៅក្នុងគ្រួសារអ្នកមានមួយនាប្រទេសចិនដែលមានត្រកូលថាត្រកូលជិនជាអ្នកជំនួញនាំចេញនាំចូលនូវគ្រឿងត្បូងកែវមរកតប៉ុន្តែគ្រាន់តែស្រីតូចកើតមកភ្លាម គ្រួសារក៏វិនាសហិនហោចទ្រព្យអស់ធ្វើអោយស្រីតូចក្លាយជាផ្ទាំងស៊ីបរបស់ឪពុកម្ដាយក្នុងការបញ្ចេញកំហឹង។ ហើយនេះក៏ជាដើមហេតុដែលស្រីតូចទទួលបាននាមថាភៀវភីងដែរ។ បើអ្នកក្រៅពីជនជាតិចិនអាចគិតថាឈ្មោះនេះពិតជាពិរោះខ្លាំងណាស់ប៉ុន្តែសម្រាប់ជនជាតិចិនទើបអាចយល់នូវន័យឈ្មោះនេះបាន ភីងៗនេះជាភាសាចិនមានន័យថាជាដើមចក ចករុក្ខជាតិទឹក ចំណែកភៀវមានន័យថាអណ្ដែតរសាត់តាមទឹក ហើយឈ្មោះភៀវភីងនេះបូកផ្សំចូលគ្នាមានន័យថាជាមនុស្សដែលរស់នៅរសាត់អណ្ដែតឯកោកណ្ដោចកណ្ដែងទោះនៅកន្លែងណាក៏នឹងមិនមានអារម្មណ៍ថាទីនោះជាផ្ទះដែរហើយតែងតែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងជាភ្ញៀវមិនសាកសមនឹងទីនោះជានិច្ចប្រៀបដូចចកដែលរសាត់អណ្ដែតកណ្ដោចកណ្ដែងលើផ្ទៃទឹកឥតឈប់ឈរហើយហេតុដោយការស្អប់របស់ម្ដាយឪពុកនេះហើយបានជាស្រីតូចទទួលបានឈ្មោះមួយនេះ។ តាំងពីតូចដល់ធំ ភាពកក់ក្ដៅនាងមិនដែលទទួលបានសូម្បីមួយវិនាទី នាងតែងតែត្រូវបានវាយដំច្រំធាក់ខុសពីបងស្រីដែលទទួលបានការថ្នាក់ថ្នម។ ប៉ុន្តែទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្រីតូចក៏រៀនពូកែណាស់ នៅវ័យ១៧ឆ្នាំក៏រៀនចប់វិទ្យាល័យ ចេះលេងពិណ្យបុរាណច្រើនបទជាការកំសាន្តពេលទំនេរ ហើយមានក្ដីប្រាថ្នាថាចង់ចាកចេញពីផ្ទះមិនចង់រស់នៅក្រោមការធ្វើបាបទៀតឡើយទើបស្រីតូចក៏ទទួលបានព័ត៌មានពីអាហារូបករណ៍មួយមកប្រទេសអង់គ្លេសដោយឥតគិតថ្លៃ។ ស្រីតូចសប្បាយចិត្តណាស់ រៀបចំគ្រប់យ៉ាងរត់ចេញពីផ្ទះមក តែអ្នកណាទៅដឹងថានាងមិនមែនកំសត់តែឈ្មោះ ព្រហ្មលិខិតក៏ធ្វើបាបនាងទៀតព្រោះថាអាហារូបករណ៍នោះគ្រាន់តែជាការបោកប្រាស់ហើយគ្រាន់តែមកដល់អង់គ្លេសភ្លាមនាងក៏ត្រូវបានគេបោកយកលុយអស់ហើយក៏ត្រូវបានគេដកហូតយកវីសាទៅបាត់ធ្វើអោយស្រីតូចមិនអាចទៅណាបានហើយជាពិសេសនោះគឺពេលនេះនាងតូចក៏ជាជនអន្តោប្រវេសន៍ខុសច្បាប់ទៀត ចង់រកការងារធ្វើល្អក៏មិនបានហើយនាងត្រូវទើនៅអង់គ្លេសនេះរត់គេចពីប៉ូលីសធ្វើតែការងារធ្ងន់ៗជិតមួយឆ្នាំទៅហើយៗពេលនេះស្រីតូចក៏មានវ័យ១៨ឆ្នាំហើយដែរ។
‌៚៚៚
«ភៀវភីង..តើវាសនាឯងពិតជាត្រូវដូចជាចកអណ្ដែតទឹកពិតមែនឬ?» សម្លេងតូចឆ្មារបស់ភៀវភីងសួរខ្លួនឯងជាមួយនឹងសេចក្ដីអាក់អន់ចិត្តនិងទឹកភ្នែកហូរមិនឈប់ខណៈកំពុងដើរកាន់នំខេកដែលនៅសល់ត្រឡប់មកកាន់បន្ទប់ជួលដ៏តូចចង្អៀតតាមផ្លូវស្ងាត់តែឯងវិញ។
«ចាក់អ៊ើ!» នៅពេលកំពុងតែកណ្ដោចកណ្ដែងសុខៗស្រាប់តែមានសម្លេងបុរសម្នាក់បន្លឺឡើងពីក្រោយនាងហើយក៏មកអោបស្រីតូចជាប់ធ្វើអោយនាងតូចនេះភ័យរហូតដល់ធ្លាក់នំពីដៃ។
«បងអូលីវ?» ភៀវភីងងាកមករកអ្នកដែលមកអោបហើយនៅពេលដែលឃើញមុខគេហើយនាងក៏ញញឹមឡើងភ្លាមនិងប្រញាប់យកដៃជូតទឹកភ្នែកព្រោះតែអ្នកនៅចំពោះមុខនេះមានឈ្មោះថាអូលីវ វ័យ១៩ឆ្នាំនិងជាសង្សាររបស់នាងហើយក៏ចាត់ទុកជាសង្សារដំបូងដែរព្រោះថាបន្ទាប់ពីមកទើរនៅអង់គ្លេសបានមួយខែនាងបានស្គាល់គេហើយបានគេនេះហើយរកកន្លែងអោយនាងស្នាក់នៅស្របពេលគេសព្វថ្ងៃនេះកូនប្រុសរបស់ម្ចាស់ការ៉ាស់ឡានមួយប៉ុន្តែនាងមិនដែលបានទៅឃើញគេ ពោលគឺគ្រាន់តែគេជាអ្នកប្រាប់នាងប៉ុណ្ណោះ។
«ម៉េចបានជាយំអ៊ីចឹងហ្អាស? អ្នកណាទៅធ្វើអីមក?» អូលីវអោបភៀវភីងហើយក៏សួរជាមួយនឹងស្នាមញញឹមស្រស់។
«កន្លែងរបស់ភីងធ្វើការបិទហើយ!» ភៀវភីងប្រាប់គេ។
«ហេតុអី? ចុះភីងបានកន្លែងណាធ្វើការទៀត?» គេសួរហាក់ដូចជាបារម្ភ។
«ភីងអត់ដឹងទេ! ហ៊ឹកៗ បងអូលីវជួយភីងផង! អោយភីងទៅធ្វើការនៅការ៉ាស់ឡានរបស់ប៉ាបងក៏បានដែរ! ភីងធ្វើគ្រប់យ៉ាងបានទាំងអស់!» ភៀងភីងអស់ជម្រើសហើយក៏សុំគេ។ ដំបូងអូលីវនោះធ្វើមុខធម្មតានិងហាក់បារម្ភទេប៉ុន្តែឮថានាងតូចចង់ទៅធ្វើការកន្លែងប៉ាខ្លួនក៏ប្ដូរទឹកមុខភ្លាមហាក់ដូចជាមានរឿងលាក់បាំង។
«មិនបានទេណាភីង! ទីនោះមានច្បាប់តឹងណាស់ហើយអូនជាជនអន្ដោប្រវេសន៍ទៀត! ប៉ុន្តែបងអាចណែនាំកន្លែងធ្វើការអោយអូនបាន!» អូលីវថាហើយពេលនោះគេហាក់ដូចជាធ្វើគ្រហ៊ែមបន្តិច។
«មែនឬ? ការងារអីភីងធ្វើបានទាំងអស់!»
«មែន! ប៉ុន្តែ...» អូលីវធ្វើដូចជាស្ទាក់ស្ទើរ។
«ប៉ុន្តែអីបងអូលីវ?»
«ការងារនោះគឺការងារបែបបម្រើភ្ញៀវ! អូនយល់ឬអត់?» អូលីវថាបែបលាក់គំណួច។
«បម្រើបែបណាទៅបងអូលីវ?» ភីងសួរទាំងមិនយល់ហើយពេលនោះអូលីវក៏អោនខ្សឹបប្រាប់នាងធ្វើអោយស្រីតូចបើកភ្នែកធំៗ។
«អូនធ្វើបានអត់?»
«វា..ភីងមិនហ៊ានទេ! ភីងមិនលក់ខ្លួនទេបងអូលីវ!»
«វាមិនមែនជារឿងដែលចម្លែកសម្រាប់អ្នកស្រុកនេះទេភីង! ភីងធ្វើក៏បានលុយច្រើនដែរ! ក្រែងចង់បានលុយច្រើនហើយប្រញាប់បានធ្វើវីសាហើយក៏រស់នៅជាមួយបងនោះអី!»
«តែ..តែបងអូលីវមិនខ្ពើមភីងទេឬ?»
«បងឯណាទៅខ្ពើមភីងរបស់បងនោះ? ព្រហ្មចារីអីអស់នោះគ្មានប្រយោជន៍ទេហើយបងក៏មិនខ្វល់ដែរ! បងនៅចាំភីងរហូត!» អូលីវលួងលោមជាមួយនឹងពាក្យផ្អែមល្អែមហើយខណៈនោះក៏ហុចខិតបណ្ណមួយអោយទៅភៀវភីង។
«ចាំ..ចាំភីងគិតមើលសិន!» ភៀវភីងយកខិបណ្ណនោះហើយក៏មើលទៅវាស្របពេលក្ដាប់មាត់ណែន។
“Royale Rose” ជាឈ្មោះរបស់ក្លឹបរាត្រីមួយនោះ...
«តោះចាំបងជូនភីងទៅផ្ទះ! មើលសិនទៅ! ចាប់អារម្មណ៍ក៏ទៅៗ សម័យនេះការងារបែបហ្នឹងធម្មតាទេភីង! បងដឹងថាភីងចេះដេញពិណ្យត្រូវអត់? បើទៅដល់ហ្នឹងហើយប្រាប់ថៅកែទៅអូននឹងបានលុយកាន់តែច្រើនទៀត!» អូលីវប្រាប់ស្របពេលលូកដៃចាប់ដៃស្រីតូចងាកត្រឡប់ជូននាងទៅផ្ទះ។
«ចា៎ស! ចាំភីងគិតសិន!»
«អ៊ឺម! យ៉ាងម៉េចយ៉ាងម៉ាក៏គួរតែប្រញាប់ដែរណា៎! កន្លែងល្អៗបែបហ្នឹងគេរើសមិនច្រើនទេ!»
«ចា៎ស!» បន្ទាប់ពីនោះអូលីវក៏បានជូនស្រីតូចទៅដល់បន្ទប់ស្នាក់នៅទៅមុននឹងចាកចេញមកវិញហើយពេលនោះអូលីវក៏បានយកទូរស័ព្ទមកនិយាយ។
«សួស្ដីលោកពូ! រកម៉ូយអោយហើយទៅបន្តិចទៀតនឹងមានក្ដាន់ស្អាតសខ្ចីមួយដល់ដៃពូមិនខានទេ! សុំថ្លៃខូមីសិនអោយច្រើនៗមកណា៎ពូ!»
(អ៊ើៗអោយតែបាន! ប្រាំពាន់នឹងវេរចូលកុងឯងភ្លាម!)
«៦ពាន់មកពូ! ក្ដាន់នេះខ្ញុំប្រើពេលទាក់យូរណាស់ណា៎!»
(អោយតែអ៊ីវ៉ាន់ល្អ! យើងមិនខ្លាចចាយទេ!)
«បាទលោកពូ! ខ្ញុំធានាអោយ!»

_________
បើកឆាកប្រុសបោកហា៎អាភីង! 😖💔
ឡាច ខមិន ស៊ែរ ឆើនៗផងណា៎បេះដូង ជុប៎ៗ 😘🌹

អត់មានបេះដូងអាន មីនដូរហឿងទេដឹង? ទុកអានេះលក់តែហ្វាល់ឡូវហៃ 😖 ប្រហែលអានេះអត់ចំណូលចិត្តបេះដូងទេ 💔

ហឿងអត់ឃប់ឡាចហេ៎ម្សិលមិញហ៎បេះដូង តែមិនអីហេ៎ស 🥹🌹

#ឆ្មាព្រៃនៃលោកសេដ្ឋីចាស់វស្សា
ម៉ាធិអូ ដ្រាហ្គានណូវ × រដ្ឋ នារីមរកត

ភាគ៧ + ភាគ៨ + ភាគ៩

«លោក...! មនុស្សកំពូលជឿជាក់ផុតលេខ គិតតែពីរឿងថោកទាប!» មរកត សម្លក់គេស្ទើរធ្លាយភ្នែក នាងខាំបបូរមាត់ទប់កំហឹង មុននឹងដើរតាមមេផ្ទះឡើងទៅជាន់លើទាំងក្រអឺតក្រទម។ ម៉ាធិអូ សម្លឹងមើលតាមស្រមោលរបស់នាង រួចទឹកមុខរបស់គេប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ភ្លាមៗ។ គេងាកទៅរក ឌីមីទ្រីអង្គរក្សជំនិតដែលឈរនៅខាងក្រោយដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។

«រកឃើញតម្រុយរបស់អាជើងល្អនោះឬនៅ? បើថាគ្រូវាបាត់បែបនេះគ្មានអ្នកណាក្រៅពីវាហ្នឹងទេ!» ម៉ាធិអូថាសំដៅដល់ម៉ាទីនដែលជាកូនប្រុសចិញ្ចឹមរបស់ខ្លួននោះ។

«ជម្រាបលោកប្រធាន! អ្នកប្រុសតូចបានប្រើប្រាស់គណនីសម្ងាត់មួយដើម្បីទិញវីឡាមួយកន្លែងនៅតំបន់ព្រៃដាច់ស្រយាលជាយក្រុងកាលពីពីរខែមុន! បច្ចុប្បន្ន មានមនុស្សការពារស្ងាត់ៗនៅទីនោះ ប៉ុន្តែយើងមិនទាន់អាចចូលទៅក្បែរបាន ខ្លាចអ្នកប្រុសតូចដឹងខ្លួនរួចផ្លាស់ប្តូរទីតាំង!» ម៉ាធិអូដកដង្ហើមធំ ផ្សែងបារីហុយចេញពីមាត់យឺតៗ។ គេមិនបង្ហាញអារម្មណ៍ស្លន់ស្លោឡើយ ព្រោះមនុស្សឆ្លងកាត់សង្គ្រាមជំនួញងងឹតដូចជាគេ ដឹងថាការដោះស្រាយរឿងត្រូវប្រើភាពត្រជាក់ និងការគណនា។ គេជ្រិញភ្នែកក្នុងចិត្តកំពុងតែសង្ស័យកូនប្រុសរបស់ខ្លួនហើយព្រោះថាចិញ្ចឹមម៉ាទីនមកនេះគេអាចដឹងចរិតរបស់ម៉ាទីនសឹងតែ៩០ភាគរយទៅហើយនិងមកដល់ពេលនេះគេមិនអាចព្រងើយនិងសង្ស័យលើខ្សែភ្នែករបស់ម៉ាទីនមើលទៅកាន់រចនាកាលពីរចនានៅបង្រៀនម៉ាទីននោះបានទេ។

ហើយការគិតរបស់ម៉ាធិអូនេះមិនខុសមែន នៅពេលដំណាលគ្នានោះ នៅវីឡាកណ្តាលព្រៃទឹកកកនៅជាយក្រុង...

បរិយាកាសនៅក្នុងបន្ទប់ដេកដ៏ធំទូលាយ តែពោរពេញដោយភាពស្ងាត់ជ្រងំ បន្លឺឡើងនូវសំឡេងច្រវាក់ដែកប៉ះទង្គិចគ្នា។ រដ្ឋ នារីរចនា ក្នុងឈុតរ៉ូបពណ៌សទន់ភ្លន់ អង្គុយអោបជង្គង់នៅលើគ្រែធំ។ កជើងខាងឆ្វេងរបស់នាងត្រូវបានចងភ្ជាប់ទៅនឹងជើងគ្រែដោយច្រវាក់ដែកស្រោបស្បែក។ ទោះបីជាធម្មតានាងជាមនុស្សឆ្លាតវៃផ្នែកតួលេខ និងគណិតវិទ្យា ប៉ុន្តែនៅក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ក្នុងនាមជាមនុស្សស្រីទន់ភ្លន់ម្នាក់ នាងពិតជាមានភាពភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។ រាងកាយស្តើងរបស់នាងញ័រតិចៗ តែនាងព្យាយាមខាំបបូរមាត់ លាក់បាំងភាពទន់ជ្រាយនោះមិនឱ្យអ្នកចំពោះមុខឃើញឡើយ។

ទ្វារបន្ទប់បើកឡើងក្រាក បុរសកំលោះវ័យ ១៨ ឆ្នាំ រូបរាងខ្ពស់ស្រឡះ ទម្រង់មុខសង្ហា បែបកូនកាត់អ៊ីតាលី-រុស្ស៊ី ដើរចូលមក។ គេគឺ ម៉ាទីន ដ្រាហ្គានណូវ។ នៅក្នុងដៃរបស់គេមានថាសអាហារក្តៅៗ។

«អ្នកគ្រូ! ដល់ពេលញ៉ាំបាយហើយ!» ម៉ាទីន និយាយដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយភាពរឹងរូស ព្រហើន និងការចង់គ្រប់គ្រងយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

«លោក! លោកម៉ាទីន!» រចនា បន្លឺសំឡេងញ័រៗ នាងព្យាយាមប្រើពាក្យថាលោកដើម្បីរំលឹកគេពីឋានៈជាចៅហ្វាយ និងដើម្បីរក្សាគម្លាត ព្រោះនាងខ្លាចចរិតឆេវឆាវរបស់ក្មេងម្នាក់នេះខ្លាំងណាស់។

«លែងខ្ញុំទៅវិញទៅ! លោកប្រឡងជាប់ហើយ ភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំជាគ្រូបង្រៀនក៏ចប់ហើយដែរ! កុំធ្វើរឿងខុសច្បាប់បែបនេះអី! ខ្ញុំសូមអង្វរ!»

«ខ្ញុំប្រាប់ហើយតើស៍ថា កុំហៅខ្ញុំថាលោក! ហើយក៏កុំចាត់ទុកខ្ញុំជាសិស្សទៀតដែរ!» ម៉ាទីន គ្រហឹមក្នុងបំពង់ក គេបោះថាសអាហារទៅលើតុយ៉ាងខ្លាំង រួចស្ទុះមកចាប់កដៃទាំងពីររបស់រចនា ញែករាងកាយស្តើងរបស់នាងឱ្យដេកទៅលើពូក រួចគេទ្រោបពីលើភ្លាមៗ។ កែវភ្នែករបស់ក្មេងប្រុសវ័យ ១៨ ឆ្នាំម្នាក់នេះឡើងក្រហមដោយភាពប្រចណ្ឌខុសពីក្មេងទូទៅ។

«អូយ៎! លោកម៉ាទីន! លែងខ្ញុំ!» រចនា ភ័យខ្លាចខ្លាំងរហូតស្រក់ទឹកភ្នែកមកក្បែរកន្ទុយភ្នែក នាងព្យាយាមរុញដើមទ្រូងមាំមួនរបស់គេចេញ តែទឹកមុខរបស់នាងនៅតែព្យាយាមបង្ហាញភាពទន់ភ្លន់តែរឹងមាំទប់ទល់។

«បីឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំទ្រាំមើលអ្នកគ្រូញញឹមដាក់ប្រុសផ្សេង ទ្រាំស្តាប់បង្គាប់អ្នកគ្រូគ្រប់យ៉ាងក៏ព្រោះតែខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកគ្រូនៅក្បែរខ្ញុំ! អ្នកគ្រូគិតថាខ្ញុំមើលអ្នកគ្រូក្នុងនាមជាសិស្សមែនទេ? ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នកគ្រូ! ស្រឡាញ់តាំងពីខ្ញុំអាយុ ១៥ ឆ្នាំ! ឥឡូវខ្ញុំពេញកំលោះហើយ ខ្ញុំមានសមត្ថភាពចិញ្ចឹមអ្នកគ្រូបាន! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកគ្រូត្រូវរៀបចំការចាកចេញទៅស្រុកខ្មែរវិញ? អ្នកគ្រូចង់រត់គេចពីខ្ញុំមែនទេ?!»

«ខ្ញុំមានអាយុ ២៨ ឆ្នាំហើយលោកម៉ាទីន! ខ្ញុំជាគ្រូរបស់លោក! ភាពខុសគ្នារបស់ពួកយើងវាមិនអាចទៅរួចទេ!» រចនា ព្យាយាមរុញដើមទ្រូងរបស់គេចេញ ប៉ុន្តែកម្លាំងរបស់ក្មេងប្រុសវ័យជំទង់ដែលហ្វឹកហាត់កីឡាខ្លាំងក្លា គឺមានឥទ្ធិពលជាងនាងឆ្ងាយណាស់។

«អាយុគ្រាន់តែជាតួលេខ! អ្នកគ្រូជាអ្នកប្រាប់ខ្ញុំឯងតើស៍ថាតួលេខអាចកែប្រែបានតាមរូបមន្ត! អ្នកគ្រូត្រូវតែនៅទីនេះ! ធ្វើជាស្រីរបស់ខ្ញុំជារៀងរហូត! បើគ្មានការអនុញ្ញាតពីខ្ញុំ សូម្បីតែព្រលឹងរបស់អ្នកគ្រូក៏ហោះចេញពីបន្ទប់នេះមិនរួចដែរ!» ម៉ាទីន សើចយ៉ាងព្រហើន គេឱនមុខចុះមកថើបញក់ញីនៅលើកញ្ចឹងករបស់រចនាយ៉ាងងប់ងល់ ខណៈដែលរចនាព្យាយាមងាកមុខចេញទាំងខាំបបូរមាត់ទប់ទឹកភ្នែក។
×××

ត្រឡប់មកកាន់ភូមិគ្រឹះធំ នាវេលាពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ...
ខ្យល់ព្យុះព្រិលចាប់ផ្តើមបោកបក់មកលើកញ្ចក់បង្អួចបន្ទប់ដេករបស់មរកត។ ភាពត្រជាក់ខុសប្លែកពីស្រុកកំណើត ធ្វើឱ្យក្មេងស្រីដែលធ្លាប់តែរឹងមាំ ចាប់ផ្តើមគេងមិនលក់។ នាងដើរទៅបើកបង្អួចសម្លឹងមើលទៅសមុទ្រទឹកកកខាងក្រៅដើម្បីរំសាយអារម្មណ៍ខ្វល់ខ្វាយពីបងស្រី។

តុកៗ! សំឡេងគោះទ្វារបន្ទប់បន្លឺឡើង មរកត ភ្ញាក់ព្រើត នាងលូកដៃទៅដកកាំភ្លើងខ្លីលាក់នៅពីក្រោយខ្នង រួចដើរទៅបើកទ្វារក្រាក។ នៅចំពោះមុខនាងគឺ ម៉ាធិអូ។ គេស្ថិតក្នុងឈុតអាវឃ្លុំដេកស្បៃរលោងពណ៌ខ្មៅ បើកចំហរដើរទ្រូងបន្តិច បង្ហាញពីសាច់ដុំហាប់ណែននិងស្នាមសាក់រូបនាគរុស្ស៊ីដ៏គួរឱ្យខ្លាច។ នៅក្នុងដៃរបស់គេមានកាន់កែវស្រាមួយកែវតូច។

«លោកមានការអី? យប់ជ្រៅហើយ!» មរកត និយាយទាំងប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។ ម៉ាធិអូ មិនឆ្លើយ តែគេប្រើកម្ពស់ខ្ពស់របស់គេ ដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់របស់នាងដោយមិនសុំការអនុញ្ញាត។ គេដើរទៅអង្គុយនៅលើកៅអីឈើប្រណីតក្បែរបង្អួច ក្រេបស្រាយឺតៗ រួចសម្លឹងមើលរូបរាងតូចស្រឡូនរបស់មរកតពីលើចុះក្រោមដោយខ្សែភ្នែកដ៏មានអំណាច។

«មកទីនេះមរកត!» គេបញ្ជាដោយសំឡេងត្រជាក់ និងតឹងរ៉ឹង។

«ខ្ញុំមិនទៅ! លោកមានការអីក៏និយាយមកភ្លាម! រួចដើរចេញពីបន្ទប់ខ្ញុំទៅ!» មរកត ឈរនៅដដែល ដៃកាន់កាំភ្លើងនៅពីក្រោយខ្នងណែន។ ម៉ាធិអូ ដាក់កែវស្រាចុះយឺតៗ គេងើបឈរឡើង រួចបោះជំហានតម្រង់មករកនាង។ មរកត ថយក្រោយរហូតដល់ខ្នងរបស់នាងទៅបុកជាប់នឹងជញ្ជាំងបន្ទប់។ ម៉ាធិអូ លូកដៃស្តាំមកច្រត់នឹងជញ្ជាំង ក្បែរក្បាលរបស់នាង ឃុំនាងទុកក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ។ មុខរបស់គេឱនចុះមកជិត រហូតមរកតអាចដឹងពីក្លិនស្រា និងដង្ហើមក្ដៅរបស់គេ។

«នាងលាក់កាំភ្លើងនៅពីក្រោយខ្នងធ្វើអី? គិតថាយើងមើលមិនដឹង? នៅក្នុងផ្ទះនេះ យើងជាអ្នកកំណត់ច្បាប់! បើយើងចង់ធ្វើបាបនាង នាងគ្មានឱកាសបានដកកាំភ្លើងនោះទេឆ្មាព្រៃ!» ម៉ាធិអូ ញញឹមចុងមាត់ សម្តីរបស់គេផ្អែមតែបង្កប់ដោយគ្រោះថ្នាក់ និងការដេញជើង។

«បើលោកដឹងហើយ លោកនៅតែហ៊ានចូលមកជិតខ្ញុំទៀតមែនទេ?» មរកត ងើបមុខឌឺ តបតភ្លាម។

«យើងគ្រាន់តែចង់មកប្រាប់ព័ត៌មាន! បងនាងប្រហែលជានៅជាមួយនឹងកូនប្រុសរបស់យើង!» ម៉ាធិអូ លូកដៃឆ្វេងទៅចាប់ចុងចង្ការបស់នាងថ្នមៗ តែណែនដៃ បង្ខំឱ្យនាងសម្លឹងចំកែវភ្នែកទឹកកករបស់គេ។ មរកតភ្នែកភ្លឺឡើងភ្លាមភ្លេចភាពខឹងសម្បារ។

«ពិតមែនឬ? កូនរបស់លោកមែនឬ? អ៊ីចឹងនាំខ្ញុំទៅទីនោះភ្លាម!» មរកតសួរឡើងទាំងក្នុងចិត្តឆ្ងល់និងសឹងមិនគួរអោយជឿ។ នៅជាមួយកូនគេ? កូនគេអាយុ១៨ឆ្នាំហ្នឹង?

«មិនទាន់ដល់ពេលទេ! យើងជាអ្នកជំនួញមរកត! យើងមិនធ្វើការងារដោយគ្មានផលចំណេញឡើយ!» ម៉ាធិអូ សើចក្នុងបំពង់ក គេពត់ខ្លួនចុះមកខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង ធ្វើឱ្យមរកតព្រឺសម្បុរស្រេបដោយសារភាពញិញជើងបែបព្រាននារីរបស់គេ។ ម៉ាធិអូសើច។ ចង់អោយគេនាំទៅស្រួលៗ? ទាល់យូរ! យ៉ាងណានាងហ៊ានមកប្រមាថគេមិនដឹងសខ្មៅមុនដូច្នោះគេត្រូវតែធ្វើបាបនាងខ្លះហើយ!

«លោក...លោកចង់បានអីឱ្យប្រាកដ?» មរកត សួរទាំងដង្ហើមញាប់ញ័រ ព្រោះចរិតដេញជើងឌឺដងរបស់គេ កំពុងធ្វើឱ្យនាងវិលវល់និងតានតឹងខ្លាំងជាងការវាយតប់គ្នាឆ្ងាយណាស់។ ម៉ាធិអូ ដកមុខចេញបន្តិច សម្លឹងមើលបបូរមាត់ផ្កាឈូករបស់នាង រួចលែងដៃពីចង្ការបស់នាងយឺតៗ។ គេដើរត្រឡប់ទៅកាន់ទ្វារបន្ទប់ មុននឹងងាកមកញញឹមយ៉ាងមានប្រៀប។

«យប់នេះដេកឱ្យលក់ចុះឆ្មាព្រៃ! ព្រោះបើល្បែងនេះចាប់ផ្តើមហើយ នាងនឹងគ្មានពេលបានសម្រាកទេ!»

___________
អាក្អូនម៉ាទីននោះដូចលើស 😔😖🤣💔
៤០០ ឡាចសម្រាប់ភាគបន្តណា៎បេះដូង ខមិនស៊ែរ រឿងផងណា៎ ជុប៎ៗ 😘🌹

ហឿងអត់ឃប់ឡាចហេ៎ម្សិលមិញហ៎បេះដូង តែមិនអីហេ៎ស 🥹🌹

#ឆ្មាព្រៃនៃលោកសេដ្ឋីចាស់វស្សា
ម៉ាធិអូ ដ្រាហ្គានណូវ × រដ្ឋ នារីមរកត

ភាគ៧ + ភាគ៨ + ភាគ៩

«លោក...! មនុស្សកំពូលជឿជាក់ផុតលេខ គិតតែពីរឿងថោកទាប!» មរកត សម្លក់គេស្ទើរធ្លាយភ្នែក នាងខាំបបូរមាត់ទប់កំហឹង មុននឹងដើរតាមមេផ្ទះឡើងទៅជាន់លើទាំងក្រអឺតក្រទម។ ម៉ាធិអូ សម្លឹងមើលតាមស្រមោលរបស់នាង រួចទឹកមុខរបស់គេប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ភ្លាមៗ។ គេងាកទៅរក ឌីមីទ្រីអង្គរក្សជំនិតដែលឈរនៅខាងក្រោយដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។

«រកឃើញតម្រុយរបស់អាជើងល្អនោះឬនៅ? បើថាគ្រូវាបាត់បែបនេះគ្មានអ្នកណាក្រៅពីវាហ្នឹងទេ!» ម៉ាធិអូថាសំដៅដល់ម៉ាទីនដែលជាកូនប្រុសចិញ្ចឹមរបស់ខ្លួននោះ។

«ជម្រាបលោកប្រធាន! អ្នកប្រុសតូចបានប្រើប្រាស់គណនីសម្ងាត់មួយដើម្បីទិញវីឡាមួយកន្លែងនៅតំបន់ព្រៃដាច់ស្រយាលជាយក្រុងកាលពីពីរខែមុន! បច្ចុប្បន្ន មានមនុស្សការពារស្ងាត់ៗនៅទីនោះ ប៉ុន្តែយើងមិនទាន់អាចចូលទៅក្បែរបាន ខ្លាចអ្នកប្រុសតូចដឹងខ្លួនរួចផ្លាស់ប្តូរទីតាំង!» ម៉ាធិអូដកដង្ហើមធំ ផ្សែងបារីហុយចេញពីមាត់យឺតៗ។ គេមិនបង្ហាញអារម្មណ៍ស្លន់ស្លោឡើយ ព្រោះមនុស្សឆ្លងកាត់សង្គ្រាមជំនួញងងឹតដូចជាគេ ដឹងថាការដោះស្រាយរឿងត្រូវប្រើភាពត្រជាក់ និងការគណនា។ គេជ្រិញភ្នែកក្នុងចិត្តកំពុងតែសង្ស័យកូនប្រុសរបស់ខ្លួនហើយព្រោះថាចិញ្ចឹមម៉ាទីនមកនេះគេអាចដឹងចរិតរបស់ម៉ាទីនសឹងតែ៩០ភាគរយទៅហើយនិងមកដល់ពេលនេះគេមិនអាចព្រងើយនិងសង្ស័យលើខ្សែភ្នែករបស់ម៉ាទីនមើលទៅកាន់រចនាកាលពីរចនានៅបង្រៀនម៉ាទីននោះបានទេ។

ហើយការគិតរបស់ម៉ាធិអូនេះមិនខុសមែន នៅពេលដំណាលគ្នានោះ នៅវីឡាកណ្តាលព្រៃទឹកកកនៅជាយក្រុង...

បរិយាកាសនៅក្នុងបន្ទប់ដេកដ៏ធំទូលាយ តែពោរពេញដោយភាពស្ងាត់ជ្រងំ បន្លឺឡើងនូវសំឡេងច្រវាក់ដែកប៉ះទង្គិចគ្នា។ រដ្ឋ នារីរចនា ក្នុងឈុតរ៉ូបពណ៌សទន់ភ្លន់ អង្គុយអោបជង្គង់នៅលើគ្រែធំ។ កជើងខាងឆ្វេងរបស់នាងត្រូវបានចងភ្ជាប់ទៅនឹងជើងគ្រែដោយច្រវាក់ដែកស្រោបស្បែក។ ទោះបីជាធម្មតានាងជាមនុស្សឆ្លាតវៃផ្នែកតួលេខ និងគណិតវិទ្យា ប៉ុន្តែនៅក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ក្នុងនាមជាមនុស្សស្រីទន់ភ្លន់ម្នាក់ នាងពិតជាមានភាពភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។ រាងកាយស្តើងរបស់នាងញ័រតិចៗ តែនាងព្យាយាមខាំបបូរមាត់ លាក់បាំងភាពទន់ជ្រាយនោះមិនឱ្យអ្នកចំពោះមុខឃើញឡើយ។

ទ្វារបន្ទប់បើកឡើងក្រាក បុរសកំលោះវ័យ ១៨ ឆ្នាំ រូបរាងខ្ពស់ស្រឡះ ទម្រង់មុខសង្ហា បែបកូនកាត់អ៊ីតាលី-រុស្ស៊ី ដើរចូលមក។ គេគឺ ម៉ាទីន ដ្រាហ្គានណូវ។ នៅក្នុងដៃរបស់គេមានថាសអាហារក្តៅៗ។

«អ្នកគ្រូ! ដល់ពេលញ៉ាំបាយហើយ!» ម៉ាទីន និយាយដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយភាពរឹងរូស ព្រហើន និងការចង់គ្រប់គ្រងយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

«លោក! លោកម៉ាទីន!» រចនា បន្លឺសំឡេងញ័រៗ នាងព្យាយាមប្រើពាក្យថាលោកដើម្បីរំលឹកគេពីឋានៈជាចៅហ្វាយ និងដើម្បីរក្សាគម្លាត ព្រោះនាងខ្លាចចរិតឆេវឆាវរបស់ក្មេងម្នាក់នេះខ្លាំងណាស់។

«លែងខ្ញុំទៅវិញទៅ! លោកប្រឡងជាប់ហើយ ភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំជាគ្រូបង្រៀនក៏ចប់ហើយដែរ! កុំធ្វើរឿងខុសច្បាប់បែបនេះអី! ខ្ញុំសូមអង្វរ!»

«ខ្ញុំប្រាប់ហើយតើស៍ថា កុំហៅខ្ញុំថាលោក! ហើយក៏កុំចាត់ទុកខ្ញុំជាសិស្សទៀតដែរ!» ម៉ាទីន គ្រហឹមក្នុងបំពង់ក គេបោះថាសអាហារទៅលើតុយ៉ាងខ្លាំង រួចស្ទុះមកចាប់កដៃទាំងពីររបស់រចនា ញែករាងកាយស្តើងរបស់នាងឱ្យដេកទៅលើពូក រួចគេទ្រោបពីលើភ្លាមៗ។ កែវភ្នែករបស់ក្មេងប្រុសវ័យ ១៨ ឆ្នាំម្នាក់នេះឡើងក្រហមដោយភាពប្រចណ្ឌខុសពីក្មេងទូទៅ។

«អូយ៎! លោកម៉ាទីន! លែងខ្ញុំ!» រចនា ភ័យខ្លាចខ្លាំងរហូតស្រក់ទឹកភ្នែកមកក្បែរកន្ទុយភ្នែក នាងព្យាយាមរុញដើមទ្រូងមាំមួនរបស់គេចេញ តែទឹកមុខរបស់នាងនៅតែព្យាយាមបង្ហាញភាពទន់ភ្លន់តែរឹងមាំទប់ទល់។

«បីឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំទ្រាំមើលអ្នកគ្រូញញឹមដាក់ប្រុសផ្សេង ទ្រាំស្តាប់បង្គាប់អ្នកគ្រូគ្រប់យ៉ាងក៏ព្រោះតែខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកគ្រូនៅក្បែរខ្ញុំ! អ្នកគ្រូគិតថាខ្ញុំមើលអ្នកគ្រូក្នុងនាមជាសិស្សមែនទេ? ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នកគ្រូ! ស្រឡាញ់តាំងពីខ្ញុំអាយុ ១៥ ឆ្នាំ! ឥឡូវខ្ញុំពេញកំលោះហើយ ខ្ញុំមានសមត្ថភាពចិញ្ចឹមអ្នកគ្រូបាន! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកគ្រូត្រូវរៀបចំការចាកចេញទៅស្រុកខ្មែរវិញ? អ្នកគ្រូចង់រត់គេចពីខ្ញុំមែនទេ?!»

«ខ្ញុំមានអាយុ ២៨ ឆ្នាំហើយលោកម៉ាទីន! ខ្ញុំជាគ្រូរបស់លោក! ភាពខុសគ្នារបស់ពួកយើងវាមិនអាចទៅរួចទេ!» រចនា ព្យាយាមរុញដើមទ្រូងរបស់គេចេញ ប៉ុន្តែកម្លាំងរបស់ក្មេងប្រុសវ័យជំទង់ដែលហ្វឹកហាត់កីឡាខ្លាំងក្លា គឺមានឥទ្ធិពលជាងនាងឆ្ងាយណាស់។

«អាយុគ្រាន់តែជាតួលេខ! អ្នកគ្រូជាអ្នកប្រាប់ខ្ញុំឯងតើស៍ថាតួលេខអាចកែប្រែបានតាមរូបមន្ត! អ្នកគ្រូត្រូវតែនៅទីនេះ! ធ្វើជាស្រីរបស់ខ្ញុំជារៀងរហូត! បើគ្មានការអនុញ្ញាតពីខ្ញុំ សូម្បីតែព្រលឹងរបស់អ្នកគ្រូក៏ហោះចេញពីបន្ទប់នេះមិនរួចដែរ!» ម៉ាទីន សើចយ៉ាងព្រហើន គេឱនមុខចុះមកថើបញក់ញីនៅលើកញ្ចឹងករបស់រចនាយ៉ាងងប់ងល់ ខណៈដែលរចនាព្យាយាមងាកមុខចេញទាំងខាំបបូរមាត់ទប់ទឹកភ្នែក។
×××

ត្រឡប់មកកាន់ភូមិគ្រឹះធំ នាវេលាពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ...
ខ្យល់ព្យុះព្រិលចាប់ផ្តើមបោកបក់មកលើកញ្ចក់បង្អួចបន្ទប់ដេករបស់មរកត។ ភាពត្រជាក់ខុសប្លែកពីស្រុកកំណើត ធ្វើឱ្យក្មេងស្រីដែលធ្លាប់តែរឹងមាំ ចាប់ផ្តើមគេងមិនលក់។ នាងដើរទៅបើកបង្អួចសម្លឹងមើលទៅសមុទ្រទឹកកកខាងក្រៅដើម្បីរំសាយអារម្មណ៍ខ្វល់ខ្វាយពីបងស្រី។

តុកៗ! សំឡេងគោះទ្វារបន្ទប់បន្លឺឡើង មរកត ភ្ញាក់ព្រើត នាងលូកដៃទៅដកកាំភ្លើងខ្លីលាក់នៅពីក្រោយខ្នង រួចដើរទៅបើកទ្វារក្រាក។ នៅចំពោះមុខនាងគឺ ម៉ាធិអូ។ គេស្ថិតក្នុងឈុតអាវឃ្លុំដេកស្បៃរលោងពណ៌ខ្មៅ បើកចំហរដើរទ្រូងបន្តិច បង្ហាញពីសាច់ដុំហាប់ណែននិងស្នាមសាក់រូបនាគរុស្ស៊ីដ៏គួរឱ្យខ្លាច។ នៅក្នុងដៃរបស់គេមានកាន់កែវស្រាមួយកែវតូច។

«លោកមានការអី? យប់ជ្រៅហើយ!» មរកត និយាយទាំងប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។ ម៉ាធិអូ មិនឆ្លើយ តែគេប្រើកម្ពស់ខ្ពស់របស់គេ ដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់របស់នាងដោយមិនសុំការអនុញ្ញាត។ គេដើរទៅអង្គុយនៅលើកៅអីឈើប្រណីតក្បែរបង្អួច ក្រេបស្រាយឺតៗ រួចសម្លឹងមើលរូបរាងតូចស្រឡូនរបស់មរកតពីលើចុះក្រោមដោយខ្សែភ្នែកដ៏មានអំណាច។

«មកទីនេះមរកត!» គេបញ្ជាដោយសំឡេងត្រជាក់ និងតឹងរ៉ឹង។

«ខ្ញុំមិនទៅ! លោកមានការអីក៏និយាយមកភ្លាម! រួចដើរចេញពីបន្ទប់ខ្ញុំទៅ!» មរកត ឈរនៅដដែល ដៃកាន់កាំភ្លើងនៅពីក្រោយខ្នងណែន។ ម៉ាធិអូ ដាក់កែវស្រាចុះយឺតៗ គេងើបឈរឡើង រួចបោះជំហានតម្រង់មករកនាង។ មរកត ថយក្រោយរហូតដល់ខ្នងរបស់នាងទៅបុកជាប់នឹងជញ្ជាំងបន្ទប់។ ម៉ាធិអូ លូកដៃស្តាំមកច្រត់នឹងជញ្ជាំង ក្បែរក្បាលរបស់នាង ឃុំនាងទុកក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ។ មុខរបស់គេឱនចុះមកជិត រហូតមរកតអាចដឹងពីក្លិនស្រា និងដង្ហើមក្ដៅរបស់គេ។

«នាងលាក់កាំភ្លើងនៅពីក្រោយខ្នងធ្វើអី? គិតថាយើងមើលមិនដឹង? នៅក្នុងផ្ទះនេះ យើងជាអ្នកកំណត់ច្បាប់! បើយើងចង់ធ្វើបាបនាង នាងគ្មានឱកាសបានដកកាំភ្លើងនោះទេឆ្មាព្រៃ!» ម៉ាធិអូ ញញឹមចុងមាត់ សម្តីរបស់គេផ្អែមតែបង្កប់ដោយគ្រោះថ្នាក់ និងការដេញជើង។

«បើលោកដឹងហើយ លោកនៅតែហ៊ានចូលមកជិតខ្ញុំទៀតមែនទេ?» មរកត ងើបមុខឌឺ តបតភ្លាម។

«យើងគ្រាន់តែចង់មកប្រាប់ព័ត៌មាន! បងនាងប្រហែលជានៅជាមួយនឹងកូនប្រុសរបស់យើង!» ម៉ាធិអូ លូកដៃឆ្វេងទៅចាប់ចុងចង្ការបស់នាងថ្នមៗ តែណែនដៃ បង្ខំឱ្យនាងសម្លឹងចំកែវភ្នែកទឹកកករបស់គេ។ មរកតភ្នែកភ្លឺឡើងភ្លាមភ្លេចភាពខឹងសម្បារ។

«ពិតមែនឬ? កូនរបស់លោកមែនឬ? អ៊ីចឹងនាំខ្ញុំទៅទីនោះភ្លាម!» មរកតសួរឡើងទាំងក្នុងចិត្តឆ្ងល់និងសឹងមិនគួរអោយជឿ។ នៅជាមួយកូនគេ? កូនគេអាយុ១៨ឆ្នាំហ្នឹង?

«មិនទាន់ដល់ពេលទេ! យើងជាអ្នកជំនួញមរកត! យើងមិនធ្វើការងារដោយគ្មានផលចំណេញឡើយ!» ម៉ាធិអូ សើចក្នុងបំពង់ក គេពត់ខ្លួនចុះមកខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង ធ្វើឱ្យមរកតព្រឺសម្បុរស្រេបដោយសារភាពញិញជើងបែបព្រាននារីរបស់គេ។ ម៉ាធិអូសើច។ ចង់អោយគេនាំទៅស្រួលៗ? ទាល់យូរ! យ៉ាងណានាងហ៊ានមកប្រមាថគេមិនដឹងសខ្មៅមុនដូច្នោះគេត្រូវតែធ្វើបាបនាងខ្លះហើយ!

«លោក...លោកចង់បានអីឱ្យប្រាកដ?» មរកត សួរទាំងដង្ហើមញាប់ញ័រ ព្រោះចរិតដេញជើងឌឺដងរបស់គេ កំពុងធ្វើឱ្យនាងវិលវល់និងតានតឹងខ្លាំងជាងការវាយតប់គ្នាឆ្ងាយណាស់។ ម៉ាធិអូ ដកមុខចេញបន្តិច សម្លឹងមើលបបូរមាត់ផ្កាឈូករបស់នាង រួចលែងដៃពីចង្ការបស់នាងយឺតៗ។ គេដើរត្រឡប់ទៅកាន់ទ្វារបន្ទប់ មុននឹងងាកមកញញឹមយ៉ាងមានប្រៀប។

«យប់នេះដេកឱ្យលក់ចុះឆ្មាព្រៃ! ព្រោះបើល្បែងនេះចាប់ផ្តើមហើយ នាងនឹងគ្មានពេលបានសម្រាកទេ!»

___________
អាក្អូនម៉ាទីននោះដូចលើស 😔😖🤣💔
៤០០ ឡាចសម្រាប់ភាគបន្តណា៎បេះដូង ខមិនស៊ែរ រឿងផងណា៎ ជុប៎ៗ 😘🌹