Ruhorda

АТЫМНАН АДАМ ҚОЙҒАН АЙЫРЛМАЙМЫН!!!

Қыранның құдіретін қимасаңдар,
Қайтейін, тағдырын бер құралайдың.
Тағдырын бер, тағдырын құралайдың,
Қашан атып алғанша құламаймын.
Сусындатып тұп-тұнық тау бұлағы,
Жанарымда жайнаған тұнады айдын.
Сайраңдаймын сайларда, қырды асамын,
Сыңсыған ну орманмен сырласамын.
Қарауылға ілексем, ілігейін,
Құзғынға ұқсап келмейді мың жасағым.
Өшем деп өкінбеймін, қайғырмаймын,
Өткен өшті.
Енді оған қайрылмаймын.
Қыран да, құралай да болмақ емен,
Атымнан адам қойған айрылмаймын.

Алтын күн аспаны,
Алтын дән даласы
Думанды бастады
Далама қарашы!
Кең екен жер деген,
Жерге гүл шықты ғой.
Дән егіп терлеген,
Қазағым мықты ғой!

Қызыл түлкі қырқадан қылаң етсе,
Құмай - тазы соңынан құйындаған.
Қанды басьп бері тарт, бұйыр маған!
Сайқалды соға алмаса құмай - тазы,
Құм қылып жігеріңді, мұңайтады.
Көзді арбап, қызықтырған бұл фәниді,
Түлкі деп бұрынғылар шын айтады.

Күн аяз.
Қаңтарда ма, ақпанда ма,
Із кесіп, қан сонарға аттанғанда,
Қарайсың қырқаларға, қапталдарға,
Қарайсың ақ қағаздай жатқан қарға.
Аймақтың қоймай тінтіп түз - даласын,
Ұрымтал жерін іздеп, із бағасың.
Аулақта бара жатқан бір жолаушы,
Жолыңды кесіп өтсе қызғанасың.
Іздер жатар қар бетін шиырлаған,
(Шұбыртады із шықса қиындаған.)
Қызыл түлкі қырқадан қылаң етсе,
Құмай - тазы соңынан құйындаған.
Қанды басьп бері тарт, бұйыр маған!
Сайқалды соға алмаса құмай - тазы,
Құм қылып жігеріңді, мұңайтады.
Көзді арбап, қызықтырған бұл фәниді,
Түлкі деп бұрынғылар шын айтады.
Жұтынған құмарынды жояр алдап,
Жалт беріп сайқал түлкі қояр арбап,
Сонардан қасқыр да емес, түлкі де емес,
Қайтасың бірді - екілі қоян аулап...

Боз далам, күрең далам, жасыл далам,
Кісі емес саған келіп бас ұрмаған.
Құныға құшырым бір қанбай койды-ау,
Қалай ғана құшармын ғашық-далам?