10/07/2026
📖 #නුඹදුන් රිදුම
(15 කොටස )
මහ වැස්සයි, කළු මීදුමයි මැද්දෙන් අභිනව් තමන්ගේ උපරිම වේගයෙන් වාහනය නුවරඑළිය මහා රෝහල දෙසට ධාවනය කළා. පසුපස අසුනෙන් ඇහෙන අහානාගේ වේදනාකාරී කෙඳිරිල්ල හැම තත්පරයකදීම අභිනව්ගේ පපුව පලාගෙන යනවා වගේ දැනුණා. එයා වරදකාරී හැඟීමෙන් වගේම මහා ලොකු බයකින් ගැහෙන්න ගත්තා.
"අනේ රිතු... මට බෑ බං... කැක්කුම වැඩියි... මගේ පැටවුන්ට මොකුත් වෙන්න දෙන්න එපා..." අහානා රිතුශිගේ අත තදින් බදාගෙන ඇඬුවා.
"තව ටිකයි අහානා... අපි හොස්පිට්ල් එක ළඟටම ඇවිත් ඉන්නේ. බයවෙන්න එපා මැණික," රිතුශි ඇයව අස්වසන්න උත්සාහ කළත්, රිතුශිගේ ඇස්වලිනුත් කඳුළු කඩා හැලුණා.
විනාඩි කිහිපයකින් අභිනව් වාහනය රෝහලේ හදිසි අනතුරු අංශය (Emergency Unit) ඉදිරිපිට නතර කළා. වාහනය නතර කරපු සැනින් අභිනව් වේගයෙන් බැහැලා ඇතුළට දුවලා ගිහින් ට්‍රොලියක් (Trolley) සහ හෙදියන් කිහිපදෙනෙක්ව කැඳවාගෙන ආවා.
අහානාව වාහනයෙන් එළියට ගන්න හදද්දී, රිතුශි වහාම අභිනව්ව පැත්තකට කළා.
"තමුසේ අහකට වෙන්න! අහානා තමුසෙව දැක්කොත් මේ වෙලාවේ ඒක දරුවන්ට හොඳ නැහැ," රිතුශි රහසින් තදින් මුමුණුවා.
අභිනව් අසරණව පස්සට වුණා. හෙදියන් සහ රිතුශි එකතු වෙලා අහානාව ට්‍රොලියට තබාගෙන වාට්ටුව දෙසට අරන් යද්දී, අභිනව් ඈතින් හිටගෙන ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා. වේදනාවෙන් ඇඹරෙමින් යන අහානාගේ දෑස් එකපාරටම ඈතින් හිටගෙන ඉන්න අභිනව් දෙසට යොමු වුණා. මීදුම සහ වැස්ස මැද, රැවුල වවාගෙන, ඇඬුම් බර දෑසින් තමන් දෙස බලා සිටින ඒ රූපය අහානාට හුරුපුරුදුයි වගේ දැනුණත්, තදබල කැක්කුම නිසා ඇයට ඒ ගැන වැඩිය හිතන්න සිහියක් තිබුණේ නැහැ. ඇය දෑස් පියාගත්තා.
අහානාව ඇතුළට ගත්තාට පස්සේ දොස්තරලා වහාම ක්‍රියාත්මක වුණා.
පැය දෙකක් විතර ගත වුණා. අභිනව් රෝහලේ කොරිඩෝවේ බිත්තියට හේත්තු වෙලා, දෑත් එකතු කරලා ජීවිතේ පළමු වතාවට දෙවියන්ට වැඳලා යාච්ඤා කළා.
"අනේ දෙවියනේ... මගේ ජීවිතේම ගත්තත් කමක් නැහැ... මගේ අහානාවයි, මගේ පැටව් තුන්දෙනාවයි බේරලා දෙන්න..."
ඒ වෙලාවේ ඩොක්ටර් වාට්ටුවෙන් එළියට ආවා. රිතුශි වගේම අභිනව් එකපාරටම දොස්තර ළඟට දිව්වා.
"ඩොක්ටර්... මගේ යාළුවට කොහොමද?" රිතුශි ඇහුවා.
ඩොක්ටර් මුහුණ බර කරගත්තා.
"පේෂන්ට්ගේ තත්ත්වය ටිකක් සීරියස්. එයාට එකපාර බබාලා තුන්දෙනෙක් ලැබෙන්න ඉන්න නිසා වගේම, එයා ඉන්නේ මහා ලොකු මානසික පීඩනයක නිසා Blood Pressure ගොඩක් වැඩි වෙලා. අපිට තවදුරටත් බබාලව කුස ඇතුළේ තියන්න බැහැ. දැන්ම සිසේරියන් සැත්කමක් කරන්න වෙනවා."
"අනේ ඩොක්ටර්... එතකොට බබාලට මාස හතයිනේ..." රිතුශි බය වෙලා ඇහුවා.
"ඔව්, ඒකයි තියෙන රිස්ක් එක. බබාලා නොමේරූ දරුවෝ විදිහටයි උපදින්නේ. ඒ නිසා ඔවුන්ව Incubator වල තියන්න වෙයි. හැමදේටම වඩා දැන් අම්මාගේ ජීවිතයත් අවදානමක තියෙන්නේ. අපි ඔපරේෂන් එක පටන් ගන්නවා. මේ ෆෝම් එකට අත්සන් කරන්න ඕනේ මිස්ටර් අභිනව් ඉක්මනට,"
ඩොක්ටර් ලියවිල්ල දිගු කළා.
අභිනව් වෙව්ලන දෑතින් අත්සන් කරන්න හදද්දී, අභිනව් ඩොක්ටර්
ගේ අත්දෙකෙන්ම අල්ලා ගත්තා.
"ඩොක්ටර්..... අනේ මගේ සල්ලි ඔක්කොම ගන්න. කොළඹින් හොද ම දොස්තරලා ගෙන්නන්න ඕන නම් කියන්න. මං හැමදේම කරන්නම්. අනේ මගේ කෙල්ලවයි දරුවෝ තුන්දෙනාවයි බේරලා දෙන්න!"
අභිනව් හැඬමින් කීවා ය.
දොස්තර අභිනව් දෙස බලා,
"සල්ලිවලින් හැමදේම කරන්න බැහැ මිස්ටර්.. මේ වෙලාවේ වෛද්‍යවරු විදිහට අපි අපේ උපරිමය කරනවා. ඉතිරි ටික දෙවියන්ට බාරයි," කියලා ඔපරේෂන් තියෙටර් එක ඇතුළට ගියා.
තියෙටර් එකේ රතු ලාම්පුව දැල්වුණා.
අභිනව් තියෙටර් එකේ දොර ළඟම බිම වාඩි වුණා. එයාගේ මුළු ලෝකයම නතර වෙලා වගේ දැනුණා. තමන් කරපු එකම එක වැරැද්දක් නිසා අද අහිංසක කෙල්ලෙක් ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටන් කරනවා.
"අභි..." දෙව්නකත් ඒ වෙලාවේම කොළඹ ඉඳන් රෝහලට දුවගෙන ආවා. එයා බිම වැටිලා ඉන්න අභිනව්ව බදාගත්තා.
"මචං දෙව්නක... ඒකිට මොනවා හරි වුණොත් මං මෙතනම මැරෙනවා බං... මට ජීවත් වෙලා වැඩක් නැහැ..." අභිනව් දෙව්නකගේ පපුවේ ඔලුව තියාගෙන මහා හයියෙන් වැලපෙන්න ගත්තා.
පැය කිහිපයක මහා බිහිසුණු නිශ්ශබ්දතාවයකින් පස්සේ, එකපාරටම ඔපරේෂන් තියෙටර් එක ඇතුළෙන් ඉතාමත් සිහින්, පුංචි දරු පැටවුන්ගේ ඇඬුම් හඬවල් තුනක් එක පිට පිට ඇහෙන්න ගත්තා!
අභිනව් එකපාරටම බිමෙන් නැගිට්ටා. එයාගේ හදවත මහා පුදුමාකාර විදිහකට ගැහෙන්න ගත්තා. ඒ තමන්ගේම ලේ... තමන්ගේම දරු පැටව් තුන්දෙනා මේ ලෝකෙට ආපු හඬ!
නමුත්, තියෙටර් එකේ දොර ඇරුණු ගමන් දොස්තර මහත්තයා එළියට ආවේ මහා කලබලකාරී මුහුණකින්...
මතුවට....
15 වැනි කොටස නිමයි.
#කර්තෘඅයිතියසුරකිමු
Novel Haven
⚠️️⚠️️© 2026 NETHMINI EKANAYAKA
සියලුම කර්තෘ අයිතිවාසිකම් සුරක්ෂිතයි.🚫🚫
මෙම කෘතියේ සම්පූර්ණ අන්තර්ගතය හා එහි සියලුම කොටස් කර්තෘගේ බුද්ධිමය දේපළ වේ. කර්තෘගේ ලිඛිත අවසරයකින් තොරව මෙම කෘතියේ කිසිදු කොටසක් පිටපත් කිරීම, සංස්කරණය කිරීම, ප්‍රකාශයට පත් කිරීම, බෙදාහැරීම හෝ වෙනත් ආකාරයකින් භාවිත කිරීම තහනම්ය.
Writer: NETHMINI EKANAYAKA✍️
