21/08/2026
Een mooie post van onze wethouder Ingrid de Pagter afgelopen week:
Vandaag 19 augustus een bijzondere dag…….. exact 100 dagen geleden werd ik wethouder – luisteren, verbinden en soms ook incasseren.
Vandaag ben ik precies 100 dagen wethouder van Overbetuwe. Honderd dagen. Het klinkt nog niet eens zo lang, maar als ik terugkijk naar wat er in die periode allemaal is gebeurd, voelt het soms als veel langer.
Het waren 100 bijzondere, mooie, intensieve en soms ook best pittige dagen.
Er kwamen meteen stevige onderwerpen op mijn pad. De opvang van vluchtelingen en de Spreidingswet bijvoorbeeld, en onze keuze om breder te kijken naar wonen en naar oplossingen voor verschillende groepen inwoners. Jongeren die geen woning kunnen vinden, ouderen die graag in hun eigen omgeving willen blijven wonen en mensen die met spoed een plek nodig hebben. Hoe bouwen we niet alleen woningen, maar ook gemeenschappen waarin mensen naar elkaar omkijken?
Dat zijn vraagstukken waarop geen simpele antwoorden bestaan. En waarover mensen bovendien heel verschillend kunnen denken.
Dat heb ik de afgelopen maanden ook ervaren. In gesprekken met inwoners hoor ik soms een ander verhaal dan ik teruglees in de media of op sociale media. Daar worden standpunten snel tegenover elkaar gezet en lijkt het soms alsof er maar twee smaken bestaan: voor of tegen. Maar de werkelijkheid is bijna altijd genuanceerder.
Als wethouder moet je daar mee om leren gaan. Niet op iedere uitspraak reageren en ook niet iedere discussie proberen te winnen. Wel uitleggen waarom je bepaalde keuzes maakt, luisteren naar zorgen en kritiek en bereid zijn het gesprek aan te gaan. Ook – en misschien wel juist – met mensen die het niet met je eens zijn. Want achter een stevige mening zit vaak een oprechte zorg. En achter kritiek kan ook een goed idee zitten.
Juist daarom zijn de ontmoetingen van de afgelopen 100 dagen voor mij zo waardevol geweest. Met inwoners, ondernemers, vrijwilligers, verenigingen en maatschappelijke organisaties. Aan tafel, tijdens werkbezoeken, bij bedrijven en gewoon ergens in een dorp. Luisteren naar wat goed gaat, maar vooral ook naar waar mensen tegenaan lopen. Daar krijg ik energie van.
Ik zie ondernemers met prachtige ideeën en een enorme betrokkenheid bij hun omgeving. Ik ontmoet inwoners die zich vrijwillig inzetten voor hun dorp of voor een ander. En maatschappelijke organisaties die iedere dag opnieuw proberen het verschil te maken.
Het bevestigt voor mij iets waarin ik sterk geloof: de overheid kan en hoeft niet alles zelf te bedenken. In onze samenleving zit ontzettend veel kennis, initiatiefkracht en betrokkenheid. Onze opdracht is veel vaker om daarbij aan te sluiten, ruimte te geven en mensen met elkaar te verbinden.
Ook binnen het college ervaar ik die samenwerking. We hebben verschillende achtergronden en politieke kleuren en zijn het echt niet altijd automatisch met elkaar eens. Maar er is collegialiteit, humor en vooral de gezamenlijke wil om het goede te doen voor Overbetuwe. Dat waardeer ik enorm.
Heb ik me de afgelopen 100 dagen verwonderd? Zeker.
Over hoe snel beeldvorming kan ontstaan. Over hoe ingewikkeld bestuurlijke processen soms zijn. Over hoe groot het verschil kan zijn tussen wat er werkelijk aan een tafel wordt besproken en wat daar uiteindelijk buiten van overblijft.
Maar ik heb me vooral verwonderd over hoeveel mensen bereid zijn om mee te denken en verantwoordelijkheid te nemen als je ze serieus betrekt.
Misschien is dat wel mijn belangrijkste les na 100 dagen wethouderschap: blijf luisteren, blijf vragen stellen en blijf met elkaar in gesprek. Ook wanneer het schuurt.
Niet alles kan. Niet iedereen zal het met iedere beslissing eens zijn. En soms moet je als bestuurder gewoon een keuze maken. Maar dat hoeft nooit een reden te zijn om elkaar kwijt te raken.
Op naar de volgende 100 dagen. Met beide benen op de grond, regelmatig buiten het gemeentehuis en vooral: in gesprek met de mensen voor wie we het uiteindelijk doen. Samen maken we Overbetuwe
