Een vlinder uitvaart

01/11/2026

Mag je kind vastgehouden worden als het overleden is?

31/10/2026

Als je al jaren je vrienden zoveel mogelijk voor de gek probeert te houden en je ook nog in de week voor halloween overlijd 🦋
Dan hoort daar natuurlijk een laatste enge grap bij met zijn kist 😱

27/10/2026

'Door een ander'

Ik hoor haar nog snel roepen, 'Mam, ik ga naar dansles!'
'Heb je je sleutels?' 'Jaaaa mam!'
'En je telefoon?' 'Jaaa, die heb ik!'

Ik hoor haar zuchten.
Zo'n zucht die alleen pubers kunnen zuchte als hun moeder voor de zoveelste keer dezelfde vragen stelt.

Even later komt ze naar beneden.
Haar lange vlechtjes zwiepen heen en weer als ze door de gang loopt.
Ze geeft me een kus, pakt haar fiets en roept nog snel dat ze me straks alles gaat vertellen over haar plannen voor het schoolfeest.

Ik roep haar na dat ze voorzichtig moet zijn.
Ze steekt haar hand op zonder om te kijken.
En dan fietst ze weg.
Voor de allerlaatste keer.

Ik ga verder met waar ik mee bezig was.
Het huis lijkt stil.
Totdat ik iets hoor op haar kamer.
Haar muziek.
Die vreselijke muziek waar haar vader een hekel aan heeft en waar ze elkaar geregeld mee pesten.

'Ben je nu weer Dutchgruwel aan het luisteren?'
'Jaaaa pap, dit is muziek!' schreeuwt ze dan terug.
En dan hoor je ze allebei lachen.

Ik kijk op de klok.
Ze zal zo wel op haar dansles zijn.

Ik vraag me af of ze straks met haar vriendinnen nog even blijft kletsen.
Of ze thuiskomt met die grote verhalen waar ik eigenlijk altijd maar de helft van meekrijg.

Totdat mijn telefoon gaat.
Ik neem op en luister.
Mijn broer belt, bij zijn werk is iets ernstigs gebeurd en hij herkend de fiets.
De woorden die ik hoor, lijken niet bij mijn leven te horen.
Er moet een vergissing zijn.

Mijn meisje is onderweg naar dansles.
Ze fietst daar iedere week naartoe.
Ze kent de weg.
Ze doet dit altijd zelf.

'Maar ze zou gaan dansen...' hoor ik mezelf zeggen.
Alsof dat iets verandert.
Alsof iemand nu alsnog kan zeggen dat het niet waar is.

Ik weet niet meer wat ik vraag.
Ik weet niet meer wat er wordt gezegd.
Ik weet alleen dat mijn meisje niet meer thuiskomt.

Niet omdat ze door rood heen fietste of plotseling voor een auto overstak.
Maar omdat iemand anders heeft besloten dat haar leven moest stoppen.

Iemand die haar niet kende zoals wij haar kenden.
Die haar lange vlechtjes niet zag als ze voor de spiegel stond.
Die haar niet hoorde giechelen met haar vriendinnen.
Die niet wist hoe ze haar vader pestte met haar muziek.
Die niet wist hoeveel leven er in dat meisje zat.

En nu moet ik verder, hoe dan?

Ik hoor haar nooit meer zingen over een zwembad, nostalgie of zwaartekracht.
Ze ging naar dansles, en ze kwam niet meer thuis, omdat iemand anders zijn handen niet kon thuis houden.

Wij blijven achter met een kamer vol herinneringen en een hoofd vol vragen.

Uit liefde van:
Een moeder die haar meisje voor altijd zal blijven missen. 🦋
Een vader die het geklier van zijn wijfie zo mist 🦋

25/10/2026

20/10/2026

'Nooit meer'

'Mam ik ga spelen, Towi staat voor de deur'
Hij rent naar boven, schreeuwt waar zijn helm is, ik mopper nog 'schat op de plek waar jij hem hebt opgeruimd als jij je spullen opruimt ben jij ze nooit kwijt.'
Iets wat ik zo ongeveer 100 keer per week roep.

Niet veel later.... 'ik heb hem gevonden mama ik ben om 4 uur thuis.'
Is goed schat, hij rent nog snel de woonkamer in en buigt zijn hoofd zodat ik hem een kus kan geven op zijn voorhoofd.
Niet meer op zijn wang daar is hij te stoer voor altijd op zijn voorhoofd.
Ik hoor hem stampen op de trap, klap van de voordeur en weg is hij
Voor de allerlaatste keer.

Niet veel later hoor ik sirenes, ik voel een gek niet uit te leggen gevoel in mijn buik.
Voor de zekerheid check ik op p2000 waar de ambulance heen gaat.
Aan de hoeveelheid hulpverlening onder elkaar zie ik dat het helemaal mis is en mijn buik begint nog meer te rommelen.

Ik vraag aan mijn man weet jij nog waar Bas heen ging?
Naar de crossbaan zegt mijn man.
Ik zoek op google het adres van de crossbaan dit is gelukkig niet het adres waar de ambulance heen ging.

Op mijn telefoon kijk ik waar de tracker is van Bas, zucht bij ons huis hij heeft hem niet meegenomen.
Ik bel zijn telefoon en hoor hem thuis overgaan, 2de zucht die heeft hij ook niet mee.

Ergens weet ik dat er iets mis is waarom wil ik anders weten waar Bas is?
Zal ik naar de crossbaan fietsen?
Nee dat vergeeft hij mij nooit zijn moeder die hem beschaamd bij al zijn vrienden onmogelijk.

Ik begin alvast met koken veel te vroeg maar ik moet iets doen, ik ben te onrustig.
Niet veel later hoor ik de deurbel 'zal wel een pakketje zijn' roept mijn dochter en ze rent naar beneden.

Niet veel later voel ik een zwaarte in mijn rug alsof het zwaard van damocles achter mijn rug hangt.
Als ik mij omdraai weet ik genoeg, 2 agenten met een niet uit te leggen blik en ik weet al meteen Bas komt niet meer thuis.

Laatste kus op zijn voorhoofd, laatste zeur dat hij zijn spullen moet opruimen, nooit meer zijn gebonk op de trap
Nooit meer........ alles

Bas voor altijd 12,5
(geschreven met de moeder van Bas)

De foto is door moeder uitgekozen bij een beeldbank waarvan de foto's vrij gebruikt mogen worden, haar zoon vond het vreselijk als er een foto van hem werd gemaakt want zijn haar zat nooit goed (zijn woorden) moeder had ontzettend graag een foto van Bas gebruikt om iedereen zijn knappe kop te laten zien en daarom heeft moeder een foto gekozen die erg veel op haar zoon lijkt maar zijn wens intact blijft 🦋

13/10/2026

'Onbekende mensen, onverwachte liefde'

Op 7 oktober ging ik naar het grafje van mijn eerst verloren zoontjes.
Op de sterfdag van Kayden die voor mij altijd een bijzondere betekenis zal hebben.
Een dag waarop het gemis voelbaar is, op allerlei manieren die je niet aan de buitenwereld kunt uitleggen.

Maar toen ik bij zijn grafje aankwam, zag ik iets wat ik niet had verwacht.
Er lagen knuffels, heel veel knuffels

Achtergelaten door mensen die ik niet ken, mensen van wie ik niet weet wie ze zijn, waarom ze juist bij hun grafje zijn gestopt of wat hen ertoe heeft gebracht om iets voor mijn jongens achter te laten.

Onbekende mensen die even aan hun hadden gedacht, die de moeite hadden genomen om iets mee te brengen voor 2 kindjes die ze nooit hebben gekend.

Ik kan moeilijk uitleggen wat dat met me deed.
Want hoe lang geleden het ook is, ze blijven mijn knappe mannetjes.
Mijn eerste verloren kindjes.
Een gebroken stuk van mijn hart dat ik mijn hele leven met me meedraag.

En dan sta je daar, bij hun grafje, en zie je dat andere mensen hun ook even in gedachten hebben gehad.
Dat er mensen zijn die even stilstaan bij 2 kindjes die niet meer bij ons zijn.

Ik weet niet wie jullie zijn, ik weet niet of jullie ooit zullen lezen hoeveel dit voor mij en mijn kinderen betekende.
Maar mocht dat zo zijn…
Dank jullie wel.

Dank jullie wel dat jullie mijn mannetjes niet zomaar voorbij zijn gelopen.
Dat jullie iets hebben achtergelaten, zonder te weten wat dat voor ons zou betekenen.
Jullie hebben misschien een knuffel neergelegd.
Maar voor ons was het zoveel meer dan dat.

Het voelde als een klein gebaar van liefde, op een plek waar mijn liefde voor hun nog altijd zo groot is.
Soms zijn het juist de mensen die je niet kent, die je op een onverwacht moment diep weten te raken.
En soms is een knuffel veel meer dan een knuffel.

Lieve onbekenden, dank jullie wel.
Uit de grond van mijn hart 🦋

09/10/2026

🦋 Kijk niet weg 🦋

07/10/2026

'Kayden'

Daar sta ik dan, aan het voeteneind van een klein bruin mandje.
In dat mandje een klein kindje, kleine vingertjes, kleine teentjes en een prachtig mooi koppie.
24 weken jong nog maar toen het plotseling stil werd geboren, ik leg de handjes mooi neer, hartje in het ene handje, knuffeltje in het andere handje.

Voorzichtig verspreid ik wat droogbloemetjes op het lijfje, zorgvuldig.
Ik steek zoveel mogelijk kaarsjes aan zodat jij omringd bent door het zachte licht.

Vandaag is jouw uitvaart, precies zoals mama dat gewild heeft.
Een uitvaart met liefde zoals ik er meerdere dit jaar gedaan heb.

Alleen deze uitvaart van dit kleine kindje is precies op de dag dat ik zelf mijn net zo jonge kindje moest loslaten.
Een uitvaart op de sterfdag van mijn eigen knappe man.

Ik zie de vingertjes van mijn mannetje, de droogbloemetjes op zijn buik omringd door vlinders ipv kaarsen.
Een uitvaart die ik hem zo gegund had, ik had hem nog zo graag willen vasthouden, knuffelen, kussen maar 6 jaar geleden werd dat mij allemaal afgepakt.

Vandaag ben ik hier voor dit kindje, deze moeder met Kayden diep geworteld in mijn hart. 🦋

🦋 Kayden 🦋 07-10-2020 🦋

30/09/2026

'de schreeuw'

Hij hield zich goed staande, van binnen ging hij kapot maar vanaf de buitenkant zag je niets, sterk door zijn vrouwtje en sterk voor zijn vrouwtje.

Stoere gozer, sterke armen, opgerolde mouwen een ruwe ongeschoren bolster.

Hij wist het allemaal precies, vechten voor zijn dochter zoals ze zelf altijd gedaan had, vechten om haar thuis te krijgen, niet alleen in een ambulance
Vechten om altijd aan haar zijde te zijn.

Alles wat hij nog kon doen was zorgen, zorgen voor een goed draaiende airco, gordijntjes dicht, luchtbevochtiger alles om haar zo mooi mogelijk te houden samen met zijn vrouw.

Hij wist precies wat hij wou, pak aan ook al paste het misschien niet meer, boekje op haar buik, rozenkrans in haar handje en groot blijven voor zijn vrouw.

Tot die laatste dag aanbrak, nog steeds stoere gozer, motorvrienden op zijn motor en hoe dan ook zou hij haar dragen naar haar laatste plek.

Tijdens de dienst ging het allemaal wel, zakdoekje voor zijn vrouw, tranen in en doen wat moet maar niemand wil.

Toen hij met zijn voeten in haar graf stond brak hij, ruwe stoere bolster was een vader
Aan gevecht kwam een eind, net als zorgen en haar zo mooi mogelijk houden.
Dit was haar laatste plek en hij kon het niet, zakkend door zijn knieën een niet uit te leggen schreeuw
Een schreeuw van onmacht, pijn, verdriet, niet uit te leggen ruwe emoties en hij moest

Hij moest van zichzelf haar mandje op haar laatste plek zetten met zijn handen.
Gesteund door zijn vrouw moest hij gedwongen doen wat niemand wil.

Lieve Noa, jij bent de sterkste meid die ik ooit heb ontmoet.
Net zo krachtig en sterk, dat heb je vast van papa 🦋 (en je prachtige koppie van mama)
A.F.

28/09/2026

Rouwreis

🦋 DAG 18 🦋
Eten

Wat was het lievelingseten van jouw kind of dierbare?
Was jouw kind nog te jong? Welk eten at jij graag in de zwangerschap? Of naar welk eten keek jij uit samen met je kind?

🦋 DAG 17 🦋
Tijd

Hoeveel dagen moet jij nu al leven zonder je kind of dierbare?
Welke tijd vond jij het zwaarst?
De tijd van de geboorte, ziek zijn, uitvaart of de tijd van nu?

🦋 DAG 16 🦋
Seizoen

Welk seizoen was de favoriet van jouw kind of dierbare?
Was jouw kind nog klein? Welk seizoen vond jij het fijnst of keek jij het meest naar uit?

🦋 DAG 15 🦋
Licht

Steek vandaag een kaars aan voor ieder kind/dierbare die je mist.
Sta even bewust stil bij ieder kind/dierbare

🦋 DAG 14 🦋
Familie

Hoe zou jouw gezin er nu moeten uitzien? Zou jouw kind nu puber zijn? Of jouw geliefde net 50 geworden?
Maak een tekening van hoe het er nu uit had moeten zien, ook als je niet kan tekenen volg je gevoel.

🦋 DAG 13 🦋
Boek

Wat was het favoriete boek van jouw kind/geliefde?
Was jouw kind nog erg klein? Welk boek las jij graag voor? Of welk boek had jij erg graag nog voorgelezen?

🦋 DAG 12 🦋
Artikel

Welk artikel raakte jouw het meest? Was dit een vergelijkbaar verhaal in de krant? Of volg jij de blog van een andere moeder die ook verlies heeft meegemaakt?

🦋 DAG 11 🦋
TRIGGER

Welke opmerking triggert jouw het meest?
Wat zou je eigenlijk op dit moment het liefst willen horen?

🦋 DAG 10 🦋
GELOOF

Waar geloof jij dat jouw kind of dierbare nu is?
Natuurlijk altijd in je hart en verweven in iedere vezel van je lijf.
Geloof jij in de hemel? In reincarnatie? Of in iets anders wat prettig voelt voor jouw?

🦋 DAG 9 🦋
MUZIEK

Wat was het favoriete liedje van jouw kind of dierbare?
Was jouw kind nog erg klein? Welk liedje luisterde jij graag in die periode? Hoe reageerde jouw kindje daarop?

🦋 DAG 8 🦋
KLEUR

Wat was de favoriete kleur van jouw kind of dierbare?
Was jouw kindje nog ongeboren of heel erg klein? Welke kleur had jij toen uitgekozen voor je kind?

🦋 DAG 7 🦋
DIT MOET JE WETEN

Wat moeten anderen echt weten over jouw kind/dierbare of rouw?
Wat zou jij wel van de daken willen schreeuwen?

🦋 DAG 6 🦋
RITUEEL

Welk ritueel helpt jouw bij het verlies? Steek je iedere avond een foto aan of ga je iedere zondag naar het grafje?
Wat vind jij fijn?

🦋 DAG 5 🦋
HERINNERING

Wat is de allermooiste herinnering die jij nog hebt aan je kind of geliefde?
Probeer hier eens een tekening van te maken, kun je niet tekenen? Niet erg, het is voor jezelf.

🦋 DAG 4 🦋
LEGACY

Wat is het belangrijkste wat jij van jouw kind of geliefde hebt geleerd?

🦋 DAG 3 🦋
MYTHES

Er zijn een hoop mythes over rouw waarvan 'tijd heelt alle wonden' er een is.
Maar tijd heelt niet die diepe intense wond van het verlies van je kind of dierbare.
Welke mythe kreeg jij vaak te horen?

🦋 DAG 2 🦋
IDENTITEIT

Wat was de naam van jouw kind of geliefde?
Zoek op wat de betekenis is van deze naam, klopt die betekenis ook?

🦋 DAG 1 🦋
ZONSOPKOMST

Het leven nadat je je kind of dierbare bent verloren is donker en zwaar.
Op welk moment kwam er bij jouw weer een sprankje licht in je leven?
Ga zitten, handen op je buik, adem diep in, ogen dicht en denk bewust terug aan dat moment en voel even weer de zon in je hart opkomen.

Vanaf 1 oktober aanstaande staan wij samen de hele maand stil bij ons kind.
Iedere dag staat er een ander thema centraal.
Welke kleur was echt van jouw kind?
Wat waren de allerleukste herinneringen?

Even stilstaan en denken aan ons kind dat niet meer in onze handen is, maar des te steviger in ons hart 🦋
Met steun van andere ouders, met en voor elkaar deze rouwreis beleven, 31 dagen lang.

Soms moeilijk, soms pijnlijk en verdrietig, maar ook grappige en leuke herinneringen krijgen een plek.
Klein of uitgebreid, deel wat je wil, niet wil of doe de opdracht helemaal voor jezelf.

Donderdag 1 oktober beginnen wij samen online.
31 oktober sluiten wij samen af bij zonsondergang bij een meer om daar het licht van ons kind los te laten, fysiek (niet verplicht).
Tot donderdag (online) 🦋

Wil je meedoen?
Onder deze post komt er iedere dag een opdracht je mag reageren onder deze post of de opdracht helemaal anoniem voor jezelf thuis doen, alles mag.