19/08/2026
NAG-DRAW KAMI NG ANTINGAN NA KALABAN WALANG COVER, HARAPAN!
“Akala ko noon, hindi ako tatamaan. Pero kalaunan, ako rin ang tinamaan.”
Ako si MSG Roger Roy, retired.
Isa sa mga pinakamabigat at hindi ko kailanman makakalimutang karanasan noong nasa serbisyo pa ako ay ang operasyon laban sa Abu Sayyaf sa Basilan noong taong 2000.
Noon, kabilang ako sa 3rd Scout Ranger Battalion, 19th Company. Bahagi kami ng malawakang operasyon na isinagawa noong panahon ni Pangulong Estrada.
Sa pagkakataong iyon, ako ang namumuno sa isang platoon.
ANG PAGLAPIT SA KAMPO
Mahaba ang nilakad namin bago namin narating ang lugar kung saan pinaniniwalaang naroon ang kampo ng kalaban.
Habang papalapit kami, doon namin napansin kung gaano kaingat ang kanilang depensa.
Nilinis nila ang paligid ng kanilang perimeter. Pinutol ang mga puno at inalis ang mga posibleng mapagtaguan.
Ibig sabihin, kapag pumasok ka sa lugar, halos wala kang cover.
Makikita ka nila bago mo pa sila makita.
At nang tuluyan kaming pumasok, doon nagsimula ang matinding putukan.
May mga sniper. May mga putok mula sa iba't ibang direksiyon.
May mga kasama kaming gumagalaw sa kaliwa habang may putukan sa kanan. Kaya tumakbo ako patungo sa kaliwang bahagi upang makahanap ng mas maayos na daanan.
Nang makarating kami sa dulo ng daanan, nasa humigit-kumulang 50 metro ang layo namin mula sa isang posisyon na may naka-mount na .50 caliber at 60.
Napansin ko na maliit lamang ang butas kung saan maaaring sumilip ang nasa loob ng kanilang post.
Kailangan naming patahimikin ang posisyong iyon.
Dahil hindi pa sanay ang dalawa kong gunner noon at mga private pa sila, kinuha ko muna ang isang 60.
Pinaputukan ko ang kanilang posisyon at nasira ang kanilang post.
Pagkatapos, ipinasa ko muli ang armas sa mga kasama ko at nagpatuloy kami sa pag-abante.
ANG LALAKING SINASABING MAY ANTING-ANTING
Habang gumagalaw kami, may nakita kaming isang lalaking mahaba ang buhok.
Sinabi ng mga kasama namin na iyon daw ang isa sa mga taong pinaniniwalaang may anting-anting sa grupo ng Abu Sayyaf.
Hindi ko alam kung ano ang pinaniniwalaan niya.
Ang alam ko lang, bigla siyang tumakbo papunta sa akin.
Humigit-kumulang sampung metro lamang ang pagitan namin.
Nasa high ground sila.
Kami naman ay nasa mababang bahagi.
Sa pagitan namin ay may kaunting patag na lugar iyon lamang ang maaari naming daanan.
Nang papalapit siya, nagpaputok ako.
Tinamaan siya nang maraming beses.
Pero hindi siya agad bumagsak.
Para sa akin noon, parang hindi siya tinatablan.
Patuloy akong nagpaputok habang siya naman ay nagpapaputok din.
Ang mga bala niya ay bumabagsak sa harapan ko.
At nang mapansin niyang hindi ako tinatamaan, tumakbo siya palayo.
Hinabol namin ang kaniyang direksiyon hanggang sa makarating kami sa isang post.
Doon, nagbigay kami ng cover fire gamit ang dalawang 60 habang sinusubukan naming makalapit sa kanilang posisyon.
AKO NAMAN ANG TINAMAAN
Sa gitna ng putukan, nakahanap ako ng isang puno na maaari kong gawing cover.
Doon ako pumuwesto.
Pero maya-maya...
TINAMAAN AKO.
Biglang uminit ang likod ko.
Sabi ko sa sarili ko:
“Uy, may tama ako.”
Nang tingnan ko, nakita kong may dugo.
Pero hindi ako maaaring huminto.
Sinabihan ko ang dalawang gunner ko:
“Huwag kayong titigil sa pagpapaputok.”
Kailangan nilang ipagpatuloy ang cover fire para magkaroon ako ng pagkakataong makaatras.
May isang private na sumubok na mag-rescue sa akin.
Bago kami makaalis, sinabi ko sa kaniya na huwag siyang dumaan sa isang partikular na bahagi dahil nakatutok doon ang putok ng kalaban.
Pero habang inilalabas niya ako, muli kaming naputukan.
At muli siyang tinamaan.
Sa kabila nito, hindi huminto ang mga kasama ko sa pagbibigay ng cover fire.
Hanggang sa tuluyan nila akong nailabas.
Dahil sa nangyari, kinailangan kong bitawan ang dala kong baril.
Ang naiwan sa akin ay ang backpack ko na may basic load.
Pero ang pinakamahirap na bahagi ay hindi pa tapos.
56 ORAS BAGO ANG RESCUE
Hindi agad dumating ang rescue.
Umabot kami ng humigit-kumulang 56 na oras bago tuluyang dumating ang tulong.
Unang araw pa lamang ng putukan ay tinamaan na ako.
Habang lumilipas ang oras, lalo kong nararamdaman ang sakit at panghihina.
May tubig kami, pero dumating sa punto na halos hindi na ako makainom.
Para sa first aid, pinunit ko ang damit ko at ipinangtali sa sugat.
May mga medic kami noon, pero limitado ang kagamitan.
At iyon ang isang bagay na natutunan ko:
Sa operasyon, napakahalaga ng mahusay na medic at sapat na medical equipment.
Dahil sa ganitong sitwasyon, bawat segundo ay maaaring maging pagitan ng buhay at kamatayan.
ANG “SUICIDE FORCE”
Pagsapit ng ikalawang araw, nagsimula nang mag-isip ang aming mga commander kung paano kami makakapasok at kung paano mailalabas ang mga wounded.
Marami nang nasugatan.
May mga namatay.
At kailangan nang gumawa ng paraan.
Bumuo sila ng isang grupo na tinawag naming “suicide force.”
Lumapit sa akin ang platoon leader na mangunguna sa grupo.
Tinanong niya ako:
“Saan kami maaaring dumaan?”
Sinabi ko sa kaniya ang daanang alam ko.
Ipinaliwanag ko kung saan kami unang dumaan at kung anong ruta ang maaari nilang gamitin upang makarating sa posisyon ng kalaban.
Pagsapit ng ikatlong araw, madaling-araw, gumapang ang grupo patungo sa kampo.
Alam kong napakahirap ng gagawin nila.
Kami ang unang nakapasok doon.
Alam namin kung gaano kahirap ang pag-akyat.
Ngunit nagpatuloy sila.
Patuloy silang nagpaputok hanggang sa tuluyan nilang maabot ang kampo.
At nang tuluyang lumiwanag...
WALA NA ROON ANG KALABAN.
Nakuha na ng tropa ang kampo.
Humingi sila ng paraan upang maputol at malinis ang mga puno para magkaroon ng daanan at mailabas ang mga wounded.
Pagkatapos ng halos tatlong araw at dalawang gabi sa lugar na iyon, nagsimula na kaming magkaroon ng pag-asa.
“LORD, BIGYAN MO PA AKO NG PANGALAWANG BUHAY.”
Pero sa loob ng 56 na oras, dumating ako sa punto na akala ko ay hindi na ako makakaligtas.
Masakit ang sugat ko.
Nanghihina na ako.
Halos wala na akong lakas.
At doon ako nanalangin.
Sinabi ko:
“Lord, bigyan Mo pa ako ng pangalawang buhay.”
Noong panahong iyon, isa pa lamang ang anak ko.
Mga tatlong taong gulang pa lamang siya.
Ang nasa isip ko ay gusto ko pa siyang magabayan.
Gusto ko pa siyang makita na lumaki.
Gusto ko pa siyang makita na makatapos.
Habang nagdarasal ako, dumilim ang paningin ko.
Akala ko talaga...
iyon na ang katapusan ko.
Pero maya-maya, unti-unting bumalik ang liwanag.
Nang luminaw muli ang aking paningin, nagpasalamat ako sa Panginoon.
Para sa akin...
binigyan Niya ako ng pangalawang buhay.
At ngayon, masasabi kong nakita ko kung paano natupad ang panalanging iyon.
Ang anak ko ay nakapagtapos na.
Nakapag-asawa na.
At nagpapasalamat ako dahil binigyan ako ng pagkakataong makita ang mga iyon.
ANG ARAL NG ANTING-ANTING
Pagkatapos ng insidenteng iyon, nagbago rin ang pananaw ko sa buhay.
Noong nasa serbisyo pa ako, matigas pa ang puso ko.
Kapag may namamatay na kasama, hindi ako basta umiiyak.
Trabaho ang trabaho.
Pero habang lumipas ang panahon, nagbago ako.
May mga kapatid ng misis ko na nasa Christian community at hinimok nila akong pumasok doon.
Unti-unti, lumambot ang puso ko.
Napagtanto ko rin na kailangan kong humingi ng tawad sa Panginoon sa mga bagay na nagawa ko noon.
Dahil sa serbisyo, may mga pagkakataong bahagi ng operasyon ang pakikipaglaban at pagkitil ng buhay.
Pero ngayon, iba na ang pananaw ko.
At isa sa pinakamalaking aral na nakuha ko ay ito:
HUWAG MAGMATAAS.
Huwag mong isipin na dahil malakas ka ay hindi ka maaaring tamaan.
Huwag mong isipin na dahil may pinaniniwalaan kang proteksiyon ay hindi ka na masasaktan.
Naranasan ko mismo.
Noong unang engkwentro, akala ko hindi ako tinatamaan.
Pero kalaunan...
ako rin ang tinamaan.
At umabot ako sa puntong halos mawalan na ako ng buhay.
Kaya kung tatanungin ako ngayon kung ano ang pinakamagandang “anting-anting”...
Ang sagot ko ay simple:
ANG PANGINOON.
Siya ang nagbibigay ng buhay.
At Siya rin ang maaaring magligtas sa atin.
PARA SA MGA BAGONG SUNDALO AT KABATAAN
Sa mga kabataan at bagong sundalo, ito ang maipapayo ko:
Huwag kayong magmalaki.
Lalo na kapag nasa operasyon kayo, huwag ninyong isipin na hindi kayo maaaring tamaan.
Naranasan ko mismo iyon.
Akala ko noon ay hindi ako tatamaan.
Pero kalaunan, ako rin ay tinamaan at umabot ako sa puntong halos mawalan na ako ng buhay.
Kaya huwag nating maliitin ang buhay.
At para sa mga kabataang nag-iisip tungkol sa kanilang kinabukasan, lalo na sa mga katatapos lamang ng K-12, lagi kong sinasabi:
Isipin ninyo ang inyong pamilya.
Kung kailangan ninyo ng trabaho at nais ninyong makatulong sa pamilya, maaaring maging isa sa mga legal na hanapbuhay ang pagiging sundalo.
Ang mahalaga ay magkaroon kayo ng marangal na trabaho, makatulong sa inyong pamilya, at makapagbigay ng magandang kinabukasan sa mga mahal ninyo sa buhay.
56 ORAS NA HINDI KO MAKAKALIMUTAN
Marami na akong pinagdaanan sa serbisyo.
May mga araw na akala ko hindi na ako makakauwi.
May mga kasama akong hindi na nakauwi.
May mga pagkakataong halos mawalan na ako ng pag-asa.
Pero sa huli...
nakaligtas ako.
At ngayong retired na ako, ito ang pinakamahalagang masasabi ko:
Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil binigyan Niya ako ng pangalawang buhay.
Ang 56 na oras sa Basilan ay hindi ko kailanman makakalimutan.
Hindi lamang ito kuwento ng isang engkwentro.
Ito ay kuwento ng takot.
Ng tapang.
Ng mga kasamang hindi sumuko.
Ng mga sugatang patuloy na lumaban.
Ng isang anak na naging dahilan upang kumapit ako sa buhay.
At higit sa lahat...
kuwento ito ng isang taong naniwalang binigyan siya ng Diyos ng pangalawang buhay.
Salute sa mga sundalong hindi na nakauwi.
Hindi namin kayo makakalimutan.
