15/09/2026
15 września 2024 roku – dzień, który zapisał się w historii naszej jednostki, choć nikt z nas tego nie chciał. Każdy z nas pamięta go doskonale, mimo że najchętniej jak najszybciej by o nim zapomniał. Dla nas, druhów, był to dzień walki z żywiołem, walki z bezsilnością i z samym sobą.
Nasza jednostka już od 13 września była w pełnej gotowości, ale nikt z nas nie wiedział jeszcze, z czym przyjdzie nam się zmierzyć. Wtedy panował jeszcze spokój –sprawdzaliśmy sprzęt i rozpoczęliśmy dyżurowanie w remizie. Od 14 września remiza stała się naszym domem. Pojawiły się pierwsze sygnały, że może być bardzo groźnie. Działaliśmy ramię w ramię z mieszkańcami: ładowaliśmy worki z piaskiem i zabezpieczaliśmy wszystkie newralgiczne miejsca w naszej miejscowości. A deszcz padał... ciągle padał. To była nasza druga noc w remizie – bez rodzin, w zmęczeniu i przemoczonych mundurach. Wiedzieliśmy już, że będzie źle, ale nie poddawaliśmy się. Sprawdzaliśmy teren, raportowaliśmy i zabezpieczali mienie. Gdy jedni odpoczywali, drudzy ruszali w teren. I tak zastała nas niedziela, 15 września. Wody przybywało z każdą minutą. W pewnym momencie dotarło do nas, że zrobiliśmy już wszystko, co ludzkie ręce były w stanie zrobić... Pozostało nam czekać. Większość z nas nie miała już nawet możliwości powrotu do własnych domów. Kiedy żywioł wdarł się do naszej remizy, nasz wóz bojowy stał się wszystkim, co nam pozostało. Byliśmy podłamani, ale nie pokonani. Nie zeszliśmy ze służby.
Gdy woda w końcu zaczęła opadać, natychmiast wróciliśmy do działania. Wspólnie z całą naszą społecznością ruszyliśmy do sprzątania. I wtedy pojawili się oni – Dobre Anioły. Nie sposób wymienić dziś każdego z osobna, ale to właśnie dzięki wszystkim przybyłym jednostkom OSP, licznym żołnierzom oraz wielu wolontariuszom, którzy odwiedzili naszą miejscowość, podnieśliśmy się z kolan i uwierzyliśmy, że damy radę. Wasze wsparcie, płynące dary i bezinteresowna pomoc przy usuwaniu skutków powodzi pokazały nam, że niemożliwe nie istnieje.
Dziś, po dwóch latach od tamtych dramatycznych wydarzeń, jesteśmy silniejsi. Jeszcze chwila, jeszcze moment, a zaczniemy odbudowywać to, co woda nam odebrała – naszą remizę!!! Bo tylko budynek zdołała nam zabrać. Serca do walki i niesienia pomocy nie stracimy nigdy.