Politike/gpt

JUSTINIANI I MADH – DRITA E PERANDORISË DHE BIJU I DARDANISË

Në këtë ikonë të hijshme me frymë bizantine, shfaqet Perandori Justiniani i Madh, biri i Dardanisë, së bashku me nënën e tij të bekuar, që e rriti me besimin e një populli të lashtë dhe me dashurinë për Krishtin.

Të veshur me petka të mbretërisë së Zotit në tokë, ata mbajnë në gjoks shqiponjën dykrenare – simbolin e shenjtë të urtësisë dhe forcës që rrjedh nga vetë drita e kombit ilir. Kjo shqiponjë, që më pas u bë flamuri i shqiptarëve, dëshmon se në gjakun e Justinianit rridhte kombi i dritës, i qëndresës dhe i shenjtërisë.

Justinianin nuk e rriti Roma, por e lindi Dardania – toka e besëlidhjes ndërmjet Perëndisë dhe një populli të pathyeshëm. Nga këto troje u ngrit një burrë që ndriçoi botën me ligjin e drejtësisë dhe me ndërtimin e kishës më të madhe të botës së krishterë – Hagia Sofia, si dëshmi se nga rrënjët shqiptare mund të lindë lavdia qiellore.

Nëna e tij, një grua e urtë dhe besimtare, paraqitet si ikona e gruas shqiptare, që mbart shenjtërinë e familjes dhe forcon brezat me besim, durim dhe dashuri për tokën e vet.

Kjo pamje nuk është thjesht histori. Është kujtesë hyjnore, që rrënjët e kombit tonë janë të bekuara dhe se shqiptarët, bij të Dardanisë dhe të besimit të Krishtit, kanë dhënë dritë për botën edhe kur ishin të shtypur.

"Nëse doni ta dini se si kanë qenë vezirët dhe shumica e pashallarëve shqiptarë në Perandorinë Osmane, shikojeni Ramzan Kadirovin e sotëm të Çeçenisë!
Njësoj si Kadirovi sot që bën be në kokën e Putinit dhe kërcënon me hanxhar të gjithë ata që i zënë rrugën planeve ushtarake të tij, pashallarët e dikurshëm shqiptarë bënin be në kokën e sulltanëve dhe prenin e grinin secilin që u dilte në rrugë planeve të tyre ushtarake, nga muret e Vjenës deri në shkretëtirat e Arabisë.
Njësoj si Kadirovi sot që e sundon Çeçeninë me dorë të hekurt, si një Putin i vogël, pashallarët e dikurshëm shqiptarë i sundonin trevat shqiptare me dorë të hekurt, si sulltanë të vegjël. Kështu derisa erdhi Rilindja Kombëtare Shqiptare, e cila ua dha të vetmin vend që e meritonin: koshin e plehrave të historisë." - Prof. Blerim Latifi

“Moj e bukura More”

Në përkujtim të Ukshin Hotit – Mendjes së Ndritur të Kombit

Sot përkujtojmë Ukshin Hotin – filozofin, dijetarin, vizionarin dhe martirin e ndërgjegjes kombëtare. Ai nuk ishte thjesht një intelektual i kohës së vet, por një udhërrëfyes i rrallë, që pa më thellë se të tjerët dhe guxoi të flasë, kur të tjerët heshtnin.

Ukshin Hoti e deshi kombin jo me fjalë, por me mendje dhe me sakrificë. Ai nuk e pa bashkimin e shqiptarëve si një retorikë politike, por si një domosdoshmëri historike, morale dhe filozofike. Për të, bashkimi nuk ishte akt i rastësishëm i fatit, por një projekt i vetëdijes, që kërkon guxim, dijeni dhe organizim.

Në veprën e tij “Filozofia politike e çështjes shqiptare”, Hoti na mësoi se liria nuk është dhuratë, por e drejtë natyrore; se vetëvendosja nuk është luks, por dinjitet; dhe se bashkimi nuk është ëndërr romantike, por e drejtë e mohuar që kërkon drejtësi.

Ai e kuptoi Kosovën si pjesë të pandarë të trungut kombëtar dhe pavarësinë si stacion të përkohshëm drejt ribashkimit, jo si fund në vetvete. Ai e paralajmëroi rrezikun e një shteti të cunguar në vetëdije, nëse ai nuk e njeh vetveten si pjesë e një trungu më të gjerë kombëtar.

Ukshin Hoti besonte se forca e shqiptarëve nuk qëndron në armë, por në dije, në organizim, në drejtësi dhe në bashkimin e mendjes. Ai kërkonte bashkimin si proces emancipues, ku shqiptarët nuk bëhen bashkë për të sunduar, por për të ndërtuar një qytetërim të ri shqiptar – të lirë, të barabartë dhe me dinjitet.

Zhdukja e tij nga regjimi serb nuk ishte thjesht një akt kriminal, por një përpjekje për të zhdukur një ide. Por idetë nuk zhduken me dhunë. Ato mbijetojnë në mendjet dhe zemrat e njerëzve që nuk pranojnë të jetojnë pa liri dhe pa drejtësi.

⸻

Sot, Ukshin Hoti jeton në çdo shqiptar që beson se bashkimi nuk është më pyetje “a do të ndodhë”, por “kur dhe si do të ndodhë”.
Ai jeton në çdo të ri që zgjedh arsimin në vend të nënshtrimit, vetëdijen në vend të ndarjes, dhe lirinë në vend të frikës.

⸻

Lavdi mendjes që ndriti errësirën!
Lavdi Ukshin Hotit – ndërgjegjes së bashkimit kombëtar shqiptar.

Rreziku qëndron kur e njeh vetëm njërën anë të historisë.