امید وطنیار / Omaid Watanyar

‏د ثور د ۷مې او ۸مې ورځو په پلمه

د ثور ۷مه او ۸مه د افغانستان په معاصر تاریخ کې دوه داسې تورې ورځې دي چې هره یوه یې زموږ د ملت لپاره یو خونړی داستان تداعي کوي او حتا د ټولو روانو بدمرغیو د پيل سرچینه یې بولي.
د ۱۳۵۷ کال د ثور د ۷مې تحمیلي کودتا، د یو برحال ولسمشر او د هغې د کورنۍ د غړو په وژلو پيل شوه. نوي حاکمان تر دې حده په داخلي اختلاف او د یو بل په حذفولو بوخت شول چې بالاخره دې ته زمینه مساعده شوه چې افغانستان د پخواني شوروي اتحاد په وسیله اشغال او د بهرنیو ایډیالوژیکي او جیوپولټیکي رقابتونو ډګر وګرځي.
له ډېرو خونړویو جنګونو او ویجاړیو نهه کاله وروسته د ملي پخلاینې د پروسې په چوکاټ کې شوروي ځواکونه له افغانستانه ووتل، دغه مهم تاریخي پړاو د افغانستان لپاره د خپلواک مسیر د بیا موندلو زمینه برابره کړې وه، خو له بده مرغه، جهادي تنظیمونو د غربي او عربي هېوادونو په ملاتړ او د پاکستان په مستقیمې مداخلې د ۱۳۷۱ کال د ثور په ۸مې کودتا له لارې د سولې دغه تاریخي فرصت له منځه یوړ، لکه په تېرو کودتاګانو کې چې د افغانستان د سیاست طبیعي لړۍ وشکېده، د مجاهدینو له راتګ او دغې کودتا سره ټول سیاسي نظام او بنسټونه په بل مخ واړول شول.
د ثور ۸مې کودتا په نتیجه کې د افغانستان ټول ملي او دولتي جوړښتونو ویجاړ شول، ملي شتمنۍ چور شوې، د افغانستان ملي پوځ له منځه لاړ او افغانستان د کورنۍ جګړو ډګر وګرځېد چې په پایله کې سلګونه زره بیګناه خلک ووژل شول او کابل ښار په کنډواله بدل شو.
د ثور۸مې کودتا سره مو هېواد د نیابتي جګړو ډګر وګرځيد او ټولنه مو د افراطیت او دوامداره فرهنګي او ټولنیز کړکېچ ښکار شوه.

«اکثریت» پر افغانستان د هر ډول بهرني یرغل، تحمیلي کودتا، او د هېواد پر ضد د هر ډول ورانکارو پروژو مخالف دی. زموږ په باور د ثور د ۷مې او ۸مې دواړه پېښې د افراطي ایډیولوژیو، د پردیو د مداخلې او د داخلي سیاسي کمزوریو ګډ محصول و چې افغانستان یې د کورنۍ جګړو او اختناق لورې ته سوق کړ.
موږ ټینګ باور لرو چې د داسې ناورینونو د تکرار مخنیوی او د افغانستان د ژغورنې لار یوازې د یو خپلواک، ملي، مترقي او ولس‌محوره نظام په رامنځته کولو کې ده. داسې نظام چې هغه وکولای شي د تېرو ټولو جنګي دورو قربانیانو په ټپونو مرهم کېږدي او د دغه دوو کودتاوو د عاملانو په ګډون د افغانستان په ټولو خونړیو جګړو کې ښکېل سیاسي اړخونه او افراد په یو ولسي او عادلانه بهیر کې محاکمه کړای شي.
«اکثریت» سیاسي فکري ټولګه ده چې د ملي او ډموکراټیکو افکارو لرونکي ملتپال افغانان یې پر مخ وړي او د همدې ټولګې ګډ فکر منعکسوي.

شبکه‌های پاکستان مانند جنرال یفتلی، محقق و دیگران، بار دیگر مطابق برنامه فعال شده‌اند. البته فعال‌شدن این شبکه‌ها به این معنا نیست که گروه حاکم مخالف پاکستان و وطن‌پرست است، بلکه همه آنان غلامان حلقه‌بگوشی هستند که پاکستان با استفاده از آن‌ها علیه یکدیگر، می‌خواهد به اهداف خود دست یابد.

میا خلیفه را حتماً می‌شناسید. او در امریکا زندگی می‌کند و بخاطر اینکه دیروز اسرائیل بر کشور آبایی‌اش (لبنان) تجاوز نموده در ۱۰ دقیقه ۱۶۰ حملهٔ هوایی انجام داد، اشک ریخت و گفت که: «مگر چطور این را تحمل کنم که از پول مالیات من اسرائیل تسلیحات دریافت می‌کند و بعد کشور آبایی خودم را بمباران می‌کند؟»

می‌دانم با خود این پرسش را مطرح می‌کنید که چرا این موضوع را مطرح نمودم. برایتان می‌گویم:

من با مسلک میا خلیفه کاری ندارم، ولی او را نسبت به رضا شاه پهلوی، احمد مسعود، معنوی، محقق، حفیظ منصور، محی‌الدین مهدی و دیگران باشرف و وطن‌پرست یافتم؛ چون برخلاف اشخاصی که نام بردم، وقتی وطن آبایی‌اش مورد تجاوز قرار گرفت، بجای حمایت و استقبال از متجاوزین، در کنار وطن خود ایستاد و برای سرزمین و مردم اش اشک ریخت.

بخاطر شعارهای دروغین ش عده‌ای در وطن ما به اردوغان لقب "رهبر مسلمانان جهان" داده و در حمایت از او راهپیمایی می‌کردند‌.

خوش بود گر محک تجربه آید به میان
تا سیه‌روی شود هر که در او غش باشد

اگر ایران رضا پهلوی دارد، ما هم از ایران کم نیستیم.

پهلویِ ایران در خدمت اسر - ائیل است و «پهلویان» ما در خدمت پاکستان. یگانه تفاوتی که میان ما و ایران وجود دارد این است که در ایران، حکومت و پهلوی برای داشتن حلقهٔ غلامی با هم در رقابت نیستند؛ اما در کشور ما، گروه حاکم و «پهلویان» ما برای کسب مقام بالاتر نزد یک بادار «پاکستان» با هم رقابت دارند.

ځار ځار وطنه چې د مجاهد او ملا د لاسه د پنجاب په اور سوځېږې.

موجایدینو! د ایران د جګړې په تړاو مو د ملایانو اعلامیه ولوستله؟

له تاسو یوه جدي پوښتنه لرم او ښه به وي که تاسو هم د دغه اعلامیې د لوستلو وروسته خپل ځانونه وپوښتئ. پوښتنه دا ده چې کله یو کفري هېواد په بل مسلمان هېواد تيری وکړي نو ّه داسې یوه حالت کې داسې یوه ډله چې ځان د اسلام دین مدافع بولي د کفارو او اشغالګرو په وړاندې د جیهاد دعوه ولري او وایي چې په الهي نصرت یې امریکې ته ماته ورکړې، له چا باید ملاتړ وکړي له کفارو او یا له اسلامي هیواده؟

زه خو وایم که چېرې په داسې حالت کې بل کوم اسلامي هېواد، د کفري متجاوز هېواد څخه ملاتړ وکړي نو منافق او د کفارو ملګری دی لکه سعودي، عربي امارت، قطر، کویت، ترکیه، پاکستان او نور... او هغه ډله هم منافقه ډله ده چې د کفارو ترڅنګ دریږي لکه ټوا لب.

اردوغان په منافقت سره وخت ناوخت د اسرائیلو په ضد درېدلی خو نن یې اصليت مالوم دی. همداسې ټوا لبانو هم په منافقت سره د اشغالګرو په ضد د جیهاد شعارونه ورکوي خو نن یې يوځلې بیا اصلیت مالوم شو چې څوک دي.

من حیرانم به وجدان و غیرت آن‌عده از افغانان و ایرانیان که از تجاوز به خانه و سرزمین‌شان و قتل مردم بیگناه از سوی بیگانه‌گان استقبال و ابراز خوشی می‌کنند.

واقعاً این‌ها به کدام روی به کشور خود برخواهند گشت؟ فکر نمی‌کنند که اگر روزی به کشور خود برگردند، همان وطن که پیکر‌ اش به اثر بمباران و تجاوز بیگانه گان زخم برداشته، لعنت‌ شان خواهد کرد؟

من آن فرزند را حلالی نمی‌دانم که از تجاوز و تکه‌وپاره شدن بدن مادر وطن و قتل مردم بیگناه از سوی بیگانه‌گان استقبال کند!

دیگر رقم نشد، مجبور بسیار ساده و عامیانه بگویم و بپرسم.

اگر زمین‌دار باشید و یکی از همسایه‌هایتان بخشی از زمین‌تان را به زور و یا با وارد کردن فشار غصب کرده باشد و به آن هم اکتفا نکرده، در تمامی امور باغداری‌تان دخالت کند؛ از شما بخواهد که طبق خواست‌شان کشت و زرع بکنید و در فروش محصولات، قرارداد دست اول را باید با آنان انجام دهید و اختیار انتخاب مشتریان برای محصولات زراعتی خود را نیز به آنان بدهید، و آب که به زمین‌هایتان می‌آید را نیز باید طبق خواست آنان مدیریت کنید. عکس‌العمل شما چه خواهد بود؟
در چنین وضعیت، اگر یک عضو خانواده‌تان تمام موارد دیگر را به‌طور عمدی نادیده گرفته، عامل تمام این جنجال‌ها را زمین غصب‌شده بداند و به‌جای اینکه در کنار خانواده قرار گرفته از حق خود دفاع کند، در حمایت از همسایه غاصب قرار گرفته، زمین غصب‌شده را حق همسایه بداند و از خانواده خود بخواهد تا آن را به همسایه واگذار کند، این عضو خانواده خلف است یا ناخلف؟

که چڼو له اوله د پاکستان له غلامۍ لاس اخیستی وایی او د امريکا د ګټو د دفاع لپاره یې په دوحه کې هغوی ته سر نه وایی ټيټ کړی نو نن به پاکستان په داسې ډاډه زړه په افغانستان د تېري جرأت نه کاوه.

بی‌شرمی حد دارد!

انکار از غازي بودن شاه امان الله و جنگ افغان-انگلیس، افسانه خواندن غیرت ملاله میوند، مخالفت با هویت ملی، سرود ملی، نام افغانستان و... کفایت نکرد. جمیعتی‌ها (حفیظ منصور) حالا با بی‌شرمی تمام از جنگ افشار نیز انکار می‌کنند.

اینها چی خورده اند که هضم نمی‌توانند؟