Murukesh Sarangadharan's Stories

😍😍😍😍

On Air Film House On Air Film House is a platform for any performance art, which has to be one’s own creativity,preferably 5 to 10 mins length maximum.

നന്മ

മണല്‍ക്കാറ്റ് ശക്തമായി താണ്ടവം ആടിയ നിശ കഴിഞ്ഞ പ്രഭാതം ഓഫീസിലേക്ക് പോകാന്‍ ഫ്ലാറ്റിനു താഴെ എത്തിയതാണ് ഞാന്‍. കുട്ടികളുടെ സ്കൂള്‍ ബസു കാത്തു നില്‍ക്കുന്നവരുടെയും കെട്ടിടത്തിലെ പണിക്കാരുടെയും എല്ലാം മുഖം മ്ലാനം. ഈ കാലാവസ്ഥ വ്യതിയാനം ആകാം ഇതിനു കാരണം. മണല്ക്കാറ്റിനെ ഒരു വല്ലാത്ത ഭീതിയോടെയാണ് എല്ലാരും കാണുന്നത് , ഞാന്‍ മറിച്ചും. എന്റെ മുഖത്തു മാത്രം ഉത്സാഹം. അതിന്റെ പിറ്റേ നാള്‍ നാട്ടില്‍ പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിനു പുറമേ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന് വിപരീതമായി മണല്‍ കാറ്റ് എനിക്കിഷ്ടമാണ്. അത് കാലാവസ്ഥ മാറ്റത്തിന്റെ സൂചനയാണ്. ചൂടില്‍ നിന്നും തണുപ്പ്പ്പിലേക്കുള്ള ചുവടുമാ്റ്റത്തിന്റെ ആദ്യപടി. മാറ്റം എനിക്കെന്നും പ്രിയങ്കരമാണ്. ഇറങ്ങി നടന്നു. കാറില്‍ കയറി ഓഫീസിലേക്ക്. ശെരിക്കും പൊടിപടലം കാഴ്ച തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു . ഒരു വിധം ഓഫീസിന്റെ പാര്‍കിങ്ങില്‍ കയറ്റി നിര്‍ത്തി. അകത്തു കടന്ന എന്നെ സ്വീകരിച്ചത് എന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകയും നിത്യ ആവേശകുമാരിയുമായ സുനുവാന് . കീ കൊടുത്തു വിട്ട പാവ പോലെയാണ് അവളുടെ ദ്രുതഗതിയിലുള്ള നടത്തം. ഒരു പക്ഷെ അവളുടെ ഈ ഒളിമങ്ങാത്ത പ്രസരിപ്പാവും അവളെ ഇപ്പോളുള്ള ഈ നിലയില്‍ എത്തിച്ചത്. കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞതും ഇടുങ്ങിയതുമായ പാതയിലൂടെയാണ് അവള്‍ ഇവിടെ വരെ എത്തിയത് . അവള്‍ പറഞ്ഞ കഥ ഒരു പക്ഷെ എനിക്കെന്റെ തന്നെ ജീവിതമായാണ് തോന്നിയത്. ഞാന്‍ അനുഭവിച്ച വേദനകള്‍ അവളിലൂടെ ഞാന്‍ വീണ്ടും കണ്ടു. അവള്‍ ആ ദിവസം വളരെ സന്തുഷ്ടയാണ്. മണല്കാ്റ്റു ഇവള്‍ക്കും പ്രിയങ്കരമാണോ?. അതല്ല കാര്യം. അവള്‍ക്കിന്നു ട്രെയിനിംഗ് ആണ് . അപ്പോള്‍ നിത്യം ചെയ്യുന്ന മടുപ്പിക്കുന്ന ജോലിയില്‍ നിന്ന് ഒരു ബ്രേക്ക്‌. അതിന്റെ സന്തോഷമാണ്. അവളുടെ ആ ഒരു ഊര്‍ജം എന്നിലേക്ക്‌ പടര്‍ന്നു. ജോലി തുടങ്ങി.
അസ്ഥിരമാണ് ഈ ലോകത്തെല്ലാം. എന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ തുഷാര്‍ ഈ മാസം കഴിയുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ വിഭാഗത്തില്‍ നിന്നും പോകുകയാണ്. ഉയര്‍ന്ന ജോലി കിട്ടി. കഴിഞ്ഞ മാസം വരെ വളരെ തകര്‍ന്ന അവസ്ഥയില്‍ നിന്ന അവന്‍ ഇന്ന് വളരെ സന്തുഷ്ടനാണ്. അവന്റെ ജോലിമാറ്റത്തില്‍ ഞാന്‍ സന്തോഷിക്കുന്നെങ്ങിലും അവന്‍ പോകുന്നതില്‍ വിഷമമുണ്ട്. ഒരേ ചിന്ത തലമാണ് എനിക്കും അവനും. വളരെ അടുത്ത സുഹുര്തുക്കളില്‍ ഒരാള്‍. ജീവിതം ഇങ്ങനെയാണ് . എത്ര പേര്‍ വന്നു പോകും. ഇനി എത്ര പേര്‍ വരാനിരിക്കുന്നു,.മനസ്സിലെ നന്മയാണ് നല്ല സൌഹൃദങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം . തുടക്കത്തില് ഒരു പാട് വഴക്കിട്ടു കിട്ടിയ സുഹുര്താണ് എനിക്ക് അഭിരാമി. നമ്മുടെ കമ്പനിയിലെഒരു സാങ്കേതിക വിദഗ്ദ.. എന്റെ അടുത്ത സുഹുര്തുക്കളില്‍ ഒരാള്‍ . അവളെ കുറിച്ചാ ലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മ വരുന്ന ഒരു കാര്യം ചുവടെ ചേര്‍ക്കുന്നു.
അമ്മ പുറത്തു പോകാം. ഒരു ബക്കെറ്റ് കൂടി എടുത്തോ. അപ്പൊ ശര്ദ്ധിക്കാന്‍ വരുമ്പോള്‍ ശര്ദ്ധിക്കാമല്ലോ. ഫോണിന്റെ ഇങ്ങേ തലക്കല്‍ ഞാന്‍ ചരിച്ചു പോയി.. അസുഖം കാരണം അവധിയലരുന്നു അവളെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ കേട്ടതാണ്. അമ്മയെ തിരക്കില്‍ നിന്നും ഒരു ദിവസം ഒഴിവായ സന്തോഷത്തില്‍ മകന്‍ പറഞ്ഞ വാകുകലായിരുന്നു അത്.
പിന്നെയുള്ള അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഫിരുവും ബാസിയും സാനുവും അങ്ങനെ വിരലില്‍ എണ്ണാവുന്നവര്‍ . എന്റെ കൂടെ ഒരു പാട് വര്‍ഷങ്ങലായുള്ളവര്‍. കൂടെ പിറപ്പുകളെ പോലെ ഞാന്‍കാണുന്നവര്‍. എല്ലാവരും ഒരു നാള്‍ നമ്മെ പിരിഞ്ഞു പോകും. നന്മയും ആത്മാര്‍ഥതയും നിറഞ്ഞ പ്രവര്‍ത്തികള്‍ എന്നും നമുക്ക് അവരെ ഓര്‍ക്കാന്‍ സഹായകമാക്കും . കോര്‍പ്പറേറ്റ് ലോകത്ത് നന്മ വളരെ വിചിത്രമായി കാണാന്‍ കഴിയുന്ന ഒന്നാണ്. വളരെ കുറച്ചു പേരില്‍ മാത്രം കാണാന്‍ കഴിയുന്ന ഒന്ന്. അവസരവാദകളാണ് അധികവും .

ഞാന്‍ ജോലിയില്‍ വ്യപ്രിതനായി. വൈകുന്നേരം ഞാന്‍ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. മനോഹരമായ സായാഹ്നം.പൊടി കാറ്റടങ്ങി എന്നാലും ചെമ്മണ്ണ് നിറമാണ് അന്തരീക്ഷത്തിലെങ്ങും പലവിധ ചിന്തകളുമായി ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കു നീങ്ങി.പിറ്റേന്ന് നാല് മണി വരെ ജോലി ചെയ്തു. എല്ലാവരോടു യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി . വീട്ടില്‍ നിന്ന് ലഗ്ഗജ് എടുത്തു ഐര്പോര്‍തിലെത്തി. ഇത്തിരി നേരത്തെ ആയതിനാല്‍ അവിടുള്ള ഒരു കസേരയില്‍ ഇടം പിടിച്ചു. ഓരോരോ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടിരുന്നു. എന്റെ പുറകില്‍ രണ്ടു യാത്രക്കാര്‍. സംസാരിക്കുകയാണ്. അവര്‍ ഇന്ന് കണ്ടു മുട്ടിയവാരാന്. സാധാരണക്കാര്‍. ചെറിയ ജോലികള്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍... അവരുടെ സംഭാഷണം വളരെ നിഷ്കകലങ്കമായതും നന്മ നിറഞ്ഞത്‌ മായാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. ഒരു പക്ഷെ മനുഷ്യന്‍ പദവിയും ധനവും കൂടുമ്പോളാണ് നന്മ അകന്നു മാറുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള സംഭാഷണത്തില്‍ നന്മ ലെവേലേശം കാണില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല മറ്റാളുടെ മുന്നില് താന്‍ ചെറുതാവാതിരിക്കാന്‍ ബോധപൂര്‍വം ശ്രമിക്കന്നതിന്റെ ഭാഗമായി പൊങ്ങച്ചവും കളവും യഥേഷ്ടം വന്നു ഭവിക്കുകയും ചെയ്യും. അങ്ങനെ യുള്ള ആത്മാര്‍ഥത ഇല്ലാത്ത സംഭാഷണങ്ങളുടെ ഭാഗമാകാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ബോധപൂര്‍വം ശ്രമ്മിക്കാറുണ്ട്. അവര്‍ വളരെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാന്‍ അവരുടെ അടുക്കലേക്കു ചെന്നിരുന്നു. പരിചയപ്പെട്ടു . ഒരു സങ്കോചവും ഇല്ലാതെ അവര്‍ സംസാരിച്ചു.. കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളം വാങ്ങാന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ എന്നീടപ്പോള്‍ അതില്‍ ഒരാള്‍ എന്റെ കൂടെ വന്നു. വെള്ളാരം കണ്ണുള്ള ഉയരം കുറഞ്ഞ നിഷ്കളങ്കമായി സംസാരിക്കുന്ന ഒരു അടൂര്‍ കാരന്‍ വെള്ളം വാങ്ങി എനിക്കും അയാളുടെ സുഹൃതിനുമുള്ള വെള്ള കുപ്പികളുടെ കാശ് അയാള്‍ തന്നെ കൊടുത്തു. തരികെ സീറ്റിലെതിയപ്പോള്‍ ബോര്‍ഡിംഗ് അന്നൌന്‍സ്മെന്റ് കേട്ട് . നമ്മള്‍ മൂന്നുപേരും എന്നീട്ടു. അപ്പോളും അവര്‍ പരസ്പരം സഹായിക്കുണ്ടായിരുന്നു. വളരെ കൌതുകം ജനിപ്പിക്കുന കാഴ്ച.ഇവിടെ അവസരവാദികളായവരുടെ കപടമായ സൌഹൃദങ്ങള്‍ കണ്ട എനിക്ക് വളരെ അദ്ഭുതം തോന്നിയ കാഴ്ച. ബോര്‍ഡിംഗ് തുടങ്ങി. കുറച്ചു പേര്‍ ബോര്‍ഡിംഗ് ഗേറ്റ് കടന്നപ്പോള്‍. നമ്മളും വരിയിലേക്ക് കയറി നിന്ന്. എന്റെ മുന്നിലാണ് അവര്‍. എന്റെ മുന്നില്‍ ആ വെള്ളാരംകണ്ണുള്ള ചേട്ടന്‍. അതിനു മുന്നില്‍ തിരുവല്ല കാരനായ മറ്റേ സുഹുര്‍ത്ത്. ബോര്‍ഡിംഗ് നിന്ന അറബ് വംശജനായ സ്റ്റാഫ്‌ ബോര്‍ഡിംഗ് പാസ് പരിശോധിച്ചിട്ടു തിരുവല്ലക്കാരന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു., നിങ്ങള്‍ പോകേണ്ട വിമാനം ഇതല്ല. ആപുറത്തെ ഗേറ്റിലേക്ക് ചൂണ്ടി അങ്ങോട്ട്‌ പോകാന്‍ പറഞ്ഞു. അയാള്‍ പെട്ടെന്ന് നമ്മളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു സ്റ്റാഫ്‌ ചൂണ്ടി കാട്ടിയ ഗേറ്റിലേക്ക് ഓടി . സുഹൃത്ത്‌ ഓടി അകലുന്നതു വളരെ വേദനയോടെ ആ കുഞ്ഞു മനുഷ്യന്‍ നോക്കി കാണുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു . അയാളുടെ പുറകെ ഞാനും വിമാനത്തിലെക്കുള്ള ബസ്സിലേക്ക് കയറി. ഞാന്‍ മറ്റു പല കാര്യങ്ങളും ചിന്തിച്ചു ബസിന്റെ ഒരു സീറ്റില്‍ ചാരി നിന്ന്. എന്റെ അരികെ നിന്ന് പുറത്തെ ഗേറ്റിലേക്ക് കണ്ണ് നാട്ടു തന്റെ സുഹൃത്ത്‌ പോയ ദുഃഖം വാകുകളിലൂടെയും സബ്ദങ്ങളിലൂടെയും ആയി ആ പാവം മ്നനുഷ്യന്‍ പ്രകടമാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു . ചിലപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് തെറ്റിയതാകും ബസ്സ്‌ പുറപ്പെടുന്നതിനു മുന്‍പേ വരുമായിരിക്കും അയാള്‍ . ബസ്സിനുള്ളിലൂടെ ഗേറ്റിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന് അയാള്‍ വളരെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദതില്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു
മനസ്സില്‍ എനിക്ക് ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. കരുണയും നന്മയും സ്നേഹവും ഇല്ലാത്ത ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ ഇത്രയും നന്മ മനസ്സില്‍ കൊണ്ട് നടക്കുന്നവര്‍ ഉണ്ടല്ലോ എന്നാ ചിന്ത കൊണ്ട്. അപ്പോള്‍ മാത്രം കണ്ട ആ സുഹൃത്തിനു വേണ്ടി ഇങ്ങനെ വേവലാതി പെടുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞതില്‍ എന്നിക്കഭിമാനം തോന്നി. ഫ്ലൈറ്റില്‍ കയറി എന്റെ സീറ്റില്‍ നിലയുറപ്പിച്ച ശേഷം ഒരു ചെറു മന്ദഹാസത്തോടെ നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി ആ മനുഷ്യന്റെ വാക്കുകള്‍ ഒന്നൂടെ ഓര്‍ത്തു... “ചിലപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് തെറ്റിയതാകും..ബസ്സ്‌ പുറപ്പെടുന്നതിനു മുന്‍പേ വരുമായിരിക്കും അയാള്‍ “...

മുരുകേഷ് സാരംഗധരന്‍

പ്രണയമഴ

മഴ ഇരമ്പുന്ന ഒച്ച കേട്ടാണ് പുറത്തിറങ്ങിയത് ...കോളേജിന്റെ രണ്ടാമത്തെ നിലയിലുള്ള ഇടനാഴിയിലെ കൈവരിയില്‍ ചേര്ന്ന് നിന്ന് തിമിർത്തു പെയ്യുന്ന മഴ നോക്കി നില്കാന്‍ പണ്ടും തനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു ...നര വീണു തുടങ്ങിയ മുടിയിഴകള്‍ ...തണുത്ത കാറ്റില്‍ പാറി പറക്കുന്നുണ്ട്..ഈ നീളന്‍ മുടിയിഴകള്‍ അവള്ക്കി ഷ്ടമായിരുന്നു ......ഈ കോളേജ് ആയിരുന്നു തനിക്കെല്ലാം..ഇവിടെ പഠിച്ചു ..ഇവിടെ തന്നെ ജോലി നേടി...
മഴയ്ക്ക് മാത്രമാണ് ഈ കലാലയത്തിനു മുന്നില്‍ ഇരമ്പുന്ന കടലിന്റെ ഒച്ചയെ മറികടക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ ....
അന്ന് ഒരു അദ്ധ്യയനവര്ഷാരംഭത്തില്‍ കോരി ചൊരിയുന്ന മഴയുള്ള ഒരു ദിവസമാണ് അവളെ ആദ്യം കണ്ടത്.....മഴ കൊണ്ട് വരാന്തയില്‍ കയറി നിന്ന എന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ ഒരു പുതു മഴ പോലെയവള്‍ .. ഇടതു കൈകൊണ്ടു കഴുത്തോട് ചേര്ത്ത് പിടിച്ച കുടയും...വലതു കൈ കൊണ്ട് തന്റെ ദാവണി നനയാതെ ഒതുക്കി പിടിച്ചു ബദ്ധപ്പെട്ടു എന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ വന്നു അവള്‍ ..വരാന്തയിലേക്ക്‌ നടന്നു കയറിയപ്പോള്‍ പുറത്തെ മഴയുടെ ശക്തി കൂടി...അന്ന് പെയ്ത മഴയ്ക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ കുളിരും താളവും ഉണ്ടായിരുന്നു . മുന്നിലൂടെ അവള്‍ കടന്നു പോയപ്പോള്‍.. മഴയില്‍ തെളിയുന്ന മഴവില്ലിന്റെ ചാരുതയായിരുന്നു അവള്ക്കു ...നനഞ്ഞു മുടിയോടു ചേര്ന്ന മുല്ലപ്പൂവിന്റെ വാസന... ....അവള്‍ ഒരു വസന്തമായിരുന്നു. അവളുടെ ചിരിയില്‍ പനിനീർപ്പൂക്കൾ വിരിയുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു....
പിന്നെ മഴയുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ അവളുടെ ക്ലാസ്സ്മുറിയുടെ മുന്നില്‍ അവളെയും മഴയും ഒരുപോലെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്...പിന്നെ അവളെന്റെ സഖിയായി ...കടല്ക്കരയില്‍ തലയുയര്ത്തി നില്കു്ന്ന അവളുടെ ഇരുനില വീടിന്റെ ബാല്കനിയിലൂടെ മഴ കാണാന്‍ നല്ല രസമാണെന്നു..അവള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ .അവളുടെ കണ്ണില്‍ കണ്ടത് മഴയുടെ വികാരമായിരുന്നു...പ്രണയം ....
കവലയിലെ വാകമരച്ചുവട്ടില്‍ വിറച്ചു വിറച്ചു അവളോടെ തന്റെ മനസ്സ് തുറന്നപ്പോളും തിമിർത്തു പെയ്യുന്ന മഴ കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നു...തുള്ളിക്കൊരുകുടം പെയ്യുന്ന മഴയില്‍ അവളുടെ ചുണ്ടില്‍ വിരിഞ്ഞ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി, കണ്ണിലെ പ്രണയം ചെറുങ്ങനെ മറഞ്ഞു ..മഴയുടെ കുസൃതി...ചൂടിയിരുന്ന കുട പൊടുന്നനെ വന്ന കാറ്റ് കൊണ്ട് പോയിട്ടും, അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ എന്റെ കണ്ണുകളിലും പാറിപറക്കുന്ന നീളന്‍ മുടിയിഴകളിലും ചുറ്റി നടന്നു ...അവളുടെ കണ്പീലികളില്‍ തങ്ങി നിന്ന ജലകണങ്ങൾ നോക്കി എത്ര നേരം നിന്ന് വെന്നറിയില്ല...ഗോപി മാഷ്‌ വന്നു തട്ടി വിളിച്ചപ്പോലാണ് എനിക്ക് സ്ഥലകാലബോധം വന്നത് ... അപ്പോളേക്കും അവള്‍ നടന്നു അകന്നിരുന്നു....
അവളും ഞാനും അധികം സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല..... കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് ആരും സംസാരിക്കാതത്രയും സംസാരിച്ചു ..ഒരുപാടു കഥകള്‍ പറഞ്ഞു...എനിക്കും അവള്ക്കും മഴ ഒരുപോലെ പ്രിയപ്പെട്ടതായി ..അവള്‍ അകലെയാവുംബോളും മനസ്സ് വീര്പ്പു മുട്ടുമ്പോള്‍ എന്റെ തോഴന്‍ മഴ അവളുടെ ദൂതുമായി,ഗന്ധവുമായി വരുമായിരുന്നു
എന്റെ വരണ്ടു വിണ്ടു കീറിയ മനസ്സില്‍ കുളിര്മുഴ പെയ്യിച്ചവള്‍.. ...അവളുമായുള്ള ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു ഞാന്‍

അന്നും നല്ല മഴയുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടു ദിവസമായി നിര്ത്താ തെ പെയുന്ന മഴ
ഫോണ്‍ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടാതായപ്പോള്‍...മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു പിടച്ചില്‍...ഒരുപാട് തവണ വിളിച്ചു...ഒരു തവണ അവളുടെ കാള്‍ വന്നു മഴയുടെ ഇരമ്പലില്‍ അവിടെ നിന്നുള്ള ഒച്ച ശെരിക്കും കേള്ക്കു ന്നുണ്ടയിരുന്നില്ല്ല.. പിന്നെ ഒന്നും ഓര്മ കിട്ടുന്നില്ല...
കടല്ക്കരിയിലെ കുഞ്ഞു കുടിലില്‍..ഞാന്‍ അവളുടെ വിളിയും കാത്തു പിന്നെയും ഇരുന്നു ..പിന്നെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറി,ബോധം മറഞ്ഞു
ആശുപത്രി കിടക്കയില്‍ ബോധം വന്നപ്പോളും മഴ നിറഞ്ഞു പെയ്യുന്ന്ണ്ടായിരുന്നു, 6 മാസം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു..ഇരുളില്‍ ഞാന്‍..ബോധമില്ലാതെ
..സുനാമിയെന്ന പ്രകൃതി ഭീകരത എന്റെ തുറയെ തകർത്ത വാര്ത്ത ഞാന്‍ ..വേദനയോടെ.കേട്ടു എന്റെ വേദന ഉള്ക്കൊണ്ട്‌ സാന്ത്വനമായി അപ്പോളും മഴ നിർത്താതെ പെയ്യുനുണ്ട്..അരുന്ധതിയെ കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍..സുഹൃത്തുക്കളുടെ കണ്ണില്‍ ഒരു വിങ്ങലാരുന്നു തെളിഞ്ഞത്.. .. ..അന്ന് അവസാനമായി കേട്ട അരുന്ധതിയുടെ വാക്കുകള്‍ ...അതിനിപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ വ്യക്തത വരുന്നു .മഴയുടെ ഇരമ്പലില്‍, കരുതലില്‍...താളത്തില്‍ ..ചിലംബലില്‍..എനിക്ക് ..കേള്ക്കാതെ കേള്ക്കാം ..അവളുടെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദം ...എന്നെയാണോ മഴയെയാണോ നിനക്കേറെഇഷ്ടം ???

മുരുകേഷ് സാരംഗധരന്‍

പുണ്യാളന്‍മാര്‍
കിള്ളിയാറിനു കരയിലുള്ള കുടുംബ ക്ഷേത്രത്തില്‍ നിന്നുമുള്ള സുപ്രഭാതം കേട്ടാണുര്‍ന്നത്‌. നേരം വെളുത്തിട്ടില്ല. പുറത്തു അമ്മ മുറ്റമടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം.എഴുന്നേറ്റു പുറത്തിറങ്ങി. തന്റെ വീടിന്റെ തൊടിയോടു ചേര്‍ന്ന് കര കവിഞ്ഞു ഒഴുകുകയാണ് കിള്ളിയാര് . കിണറ്റിന്‍ നിന്ന് വെള്ളം കോരി കുളിച്ചു. തണുത്തു വിറങ്ങലിച്ചു പോയി. മകരമാസ തണുപ്പ്. സമയം എഴായപ്പോള്‍ തന്നെ വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങി. ഒരു കിലോമീറ്ററോളം നടക്കണം കവലയിലെത്താന്‍. താലുക്ക് ഓഫീസില്‍ ക്ലാര്‍കായ താന്‍ നേരത്തെ വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങും, അതിനു കാരണമുണ്ട് . കിള്ളിയാരിന്റെ അരികിലൂടെ വേണം കവലയിലെക്ക് നടക്കാന്‍. കിള്ളിയാറിനും നടെശന് മുതലാളിയുടെ വിശാലമായ പത്തേക്കര്‍ തെങ്ങും പറമ്പിനും ഇടക്കാണ് നടവഴി . അതുവഴി നടക്കുമ്പോള്‍ പുല്തുംബുകളില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന തണുത്ത മഞ്ഞിന്‍ കണങ്ങള്‍ പാദങ്ങളില്‍ വീണു ചിതറും, പിന്നെ വഴിയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഇലത്തുമ്പുകളില്‍ തങ്ങി നില്ക്കുന്ന മഞ്ഞു തുള്ളികള്‍ കിള്ളിയാറിനെ തഴുകി വരുന്ന കാറ്റ് ഏറ്റു തന്റെ മുകളില്‍ പെയ്തോഴിയും .ഒരു നല്ല ദിവസത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള എല്ലാ ഊര്‍ജവും വിവേക് സംഭരിക്കുന്നതങ്ങനെയാണ്. .നടെശന് മുതലാളിയുടെ 10 ഏക്കര്‍ പറമ്പ് കഴിഞ്ഞാല്‍ ദേവി ക്ഷേത്രമാണ് . കുളിച്ചു മുടി സഞ്ചി പിന്നലു കെട്ടി, തുളസി കതിരും മുല്ലപ്പൂവും ചൂടി അമ്പലത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്ന പട്ടുപാവടക്കാരികളെയും കാണാം. അമ്പലത്തില്‍ കയറി തൊഴുതു നേരെ കണ്ണന്‍ ചേട്ടന്റെ ബാര്‍ബര്‍ ഷോപ്പിലേക്ക് നടക്കും . അവിടെ രാകെഷുമുണ്ടാവും, തന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്ത്‌ . . ഒരു മണിക്കൂറോളം രാഷ്ട്രീയം, സിനിമ, പരദൂഷണം, അവിഹിതം എന്ന് വേണ്ട എല്ലാം അവിടെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടും. എനിട്ട്‌ നേരെ ഓഫീസിലേക്ക് . അവനും ഞാനും ഒരേ ബസ്സിലാണ് പട്ടണത്തിലേക്ക് പോവുക. രാകേഷു RTA ഓഫീസിലെ ക്ലാര്കാന് .താലുക്ക് ഓഫീസില്‍ നിന്ന് കഷ്ടിച്ച് ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം കാണും അവന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് . അന്നും അത് പോലെ അമ്പലത്തില്‍ നിന്നിറങ്ങി ആഞ്ഞു നടക്കുകയായിരുന്നു “ ഡാ വിവേകെ”. പരിചിതമായ സബ്ദം തിരിഞ്ഞും കറങ്ങിയും ഒക്കെ നോക്കി. ആരെയും കാണാനില്ല . ഒന്ന് ഞെട്ടി. വീണ്ടും നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ . വീണ്ടും വിളി . “ഇങ്ങോട് നോക്ക്” ശബ്ദം വരുന്നത് മുകളില്‍ നിന്നാണ്. മേലേക്ക് നോക്കി. തെങ്ങിന്‍ മുകളില്‍ സുശീലന്‍ . ചൂടുള്ള വാര്‍ത്തകള്‍ക്കു ടീവി ചാനലിനെയും അന്തി പത്രത്തെക്കാളും. തന്റെ നാട് ആശ്രയിക്കുന്നത് ഈ മാന്യ ദേഹത്തെയാണ് . ഏതു വാര്‍ത്തയും ആദ്യം അറിയുന്നതും അറിയിക്കുന്നതും തെങ്ങ് കയറ്റകാരനായ സുശീലനാണ് . .”എന്താ സുശീലാ സുഖമല്ലേ”. “നല്ല വഴുക്കലുണ്ടാല്ലേ”. സുശീലന്‍ കാലു ഒന്ന് കൂടി ഉറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു “ഉണ്ട് ,മഞ്ഞു വീണു കിടക്കുവല്ലേ . “അതൊക്കെ പോട്ടെ നിയറിഞ്ഞാ. വിവേക് ആകാംഷയോടെ സുശീലനെ നോക്കി . നെറ്റി ചുളിച്ചു ഒരു കൈ കൊണ്ട് താടി തടവി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ശിവരാജനെ നാളെയോ മറ്റോ വിടുമെന്നാണ് കേട്ടത്. ശിക്ഷ കഴിഞ്ഞു.: വിവേകിന്റെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറി ” “തേക്കിന്‍കാട് ശിവരാജന്‍”’ നെഞ്ചില്‍ ഇടിയും മിന്നലും തീയും പുകയുമെല്ലാം വന്നു പോയി. ഭൂമി പിളര്‍ന്നു താഴെക്ക് പോയെങ്കിലെന്നു തോന്നി പോയി അവന്‍. ശരീരം തളരുന്ന പോലെ . വീഴാതിരിക്കാന്‍ അടുത്തുള്ള പ്ലാവില്‍ ചാരി നിന്നു. “നിങ്ങള്‍ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോളീന്‍ “ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് സുശീലന്‍ തെങ്ങിന്‍ മുകളിലേക്ക് കയറി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു പരിസര ബോധം വന്നപ്പോള്‍ . കവലയിലേക്കു ഓടി. താന്‍ വൈകിയിരിക്കുന്നു . രാകേഷ് പോയി. അടുത്ത് വന്ന ഓരോട്ടോക്ക് കൈ കാണിച്ചു പട്ടണത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. നേരെ താലുക്ക് ഓഫീസില്‍ ചെന്ന് ലീവെടുത്തു രാകേഷിന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് ഓടി..അവനെന്നെ കണ്ടു ഓടി വന്നു. “എന്താടാ പെട്ടെന്ന്”. ചിരിയും ആകാംഷയും നിറഞ്ഞ ചോദ്യം. “നീ ലീവേടുക്ക്”. ഞാന്‍ വിയര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .”എന്താടാ കാര്യം” അവനും ആധി കയറി . നെറ്റിയിലെ വിയര്‍പ്പു തൂവാല കൊണ്ട് തുടച്ചു ഞാന്‍ അത് ശ്രധിക്കാത്ത മട്ടില്‍ പുറത്തേക്കു നോക്കി നിന്നു.. അവന്‍ ഓടി അകത്തേക്ക് പോയി. അഞ്ചു മിനുട്ടിനുള്ളില്‍ അവന്‍ തിരിച്ചെത്തി. അടുത്തുള്ള ബാറിലേക്കാണ് പോയത് . അരണ്ട വെളിച്ചം . നമ്മളല്ലാതെ ഒന്നോ രണ്ടോ പേരും കൂടി മാത്രം. രണ്ടു ലാര്‍ജു പറഞ്ഞു. “എന്ത് പറ്റിയെടാ പതിവില്ലാതെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ”. ഗ്ലാസ് കയ്യിലെടുത്തു അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തറപ്പിച്ചു നോക്കി പറഞ്ഞു “തേക്കിന്‍കാട് ശിവരാജന്റെ ശിക്ഷ കഴിഞ്ഞു ”. അവന്‍ വല്ലാതെ ഒന്ന് ഞെട്ടി .കയ്യിലുരുന്ന ഗ്ലാസ് താഴെ വീഴാതിരിക്കാന്‍ അതില്‍ പിടി മുറുക്കി. എന്നിട്ട് നെറ്റി ചുളിച്ചു കുറച്ചു നേരം തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു . ചുറ്റും നോക്കിയിട്ട് ഒറ്റ വലിക്കു ഗ്ലാസ്സ് കാലിയാക്കി .കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. മുകളില്‍ കറങ്ങുന്ന അഴുക്കു പിടിച്ച ഫാനില്‍ നോക്കി അവന്‍ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ നാളുകള്‍ എണ്ണപെട്ടു കഴിഞ്ഞു”. എന്നിട്ട്‌ കസേരയില്‍ നേരെ യിരുന്നു ഒരു കൈ കൊണ്ട് നെഞ്ച് തടവി വിവേകിനോട് ചോദിച്ചു . ഇനി നമ്മള്‍ എന്ത് ചെയ്യും. മൃഗീയമായി തങ്ങള്‍ കൊല്ലപ്പെടാന്‍ പോകുന്നു. അവന്‍ വീണ്ടും മലര്‍ന്നു മേല്‍ക്കൂര നോക്കി ചാഞ്ഞു കിടന്നു . വിവേക് ഒരു 4 ലാര്‍ജും കൂടി പറഞ്ഞ്ട്ട് ആ കരിദിനം ഓര്‍ത്തെടുത്തു . അവരുടെ ജീവിതം മാറിയ ആ ദിവസം.
കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം.അന്നും പതിവ് പോലെ കണ്ണേട്ടന്റെ കടയില്‍ ഇരിക്കുകയയിരുന്നു അവര്‍ ചിരിച്ചും ഒച്ച വെച്ചും ഇരിക്കുമ്പോളാണ് പുറത്തു കാതടപ്പിക്കുന്ന ഒരു അലര്‍ച്ച കേട്ടതു . പുറത്തേക്കു ഓടി ഇറങ്ങി . അവിടെ ഒരു മല പോലെ തേക്കിന്‍ കാട് ശിവരാജന്‍. കയ്യില് മൂന്നടിയിലേറെ നീളമുള്ള ഒരു ഉരുക്ക് വാള്‍. അത് സൂര്യപ്രകാശമേറ്റ് വെട്ടിതിളങ്ങുന്നു. കവലയിലുള്ള കടകളെല്ലാം ഒരു വശത്ത് നിന്നും അടച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു .ശിവരാജന്‍ ഇങ്ങനെ അക്രമാസക്തനായി കവലയില്‍ വന്നപ്പോഴെല്ലാം ആരുടെയെങ്കിലുമൊക്കെ ജീവന്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അല്ലെങ്ങില്‍ അങ്കഭംഗം .ദൈവം ഗുണ്ടയാവാന്‍ ജനിപ്പിച്ച പോലെയുള്ള രൂപമാണയാള്‍ക്ക് . ആജാനബാഹു. ആറടിയിലേറെ പൊക്കം. ഉരുക്ക് പോലുള്ള ശരീരം. ഈട്ടി തടിയുടെ നിറം. കൊമ്പന്‍ മീശയും ചെരച്ചു വടിച്ച തലയും . അടക്കാമരം പോലുള്ള കയ്യും കാലും. മൊത്തത്തില്‍ ഒരു ഉരുക്ക് മനുഷ്യന്‍/. ഒരു മനുഷ്യനെ ഞെരിച്ചു കൊല്ലാന്‍ പോന്ന കയ്യൂക്ക് . കൈലിയും മടക്കി കുത്തി. കൊലവിളി നടത്തി നില്‍ക്കുകയാണ്. ദൈവമേ ആര്‍ക്കാണ് ഇത്തവണ ഞറുക്ക്. “പോയിനെടാ എല്ലാം” ശിവരാജന് അലറുകുയാണ്. റഷ്യന്‍ വിപ്ളവും, മവോഇസവും,കമ്മ്യൂണിസവും മറ്റും പറഞ്ഞു വീമ്പിളക്കുന്ന കണ്ണേട്ടന്‍ ഈ സമയം കൊണ്ട് തന്നെ കടയിലെ രണ്ടു ഷട്ടറും ഇട്ടു കഴിഞ്ഞു നമ്മുടെ പുറകെ ഒളിച്ചു നില്‍ക്കുവാണ് . കണ്ണേട്ടന്റെ കട കനകന്റെ റേഷന്‍ കടയുടെ കോണിലാണ് അത് കൊണ്ട് തന്നെ തന്റെ കടയുടെ മുന്നില്‍ നിന്നാല്‍ ആരും തങ്ങളെ കാണില്ല.. അത് വഴി വാഹനങ്ങള്‍ നന്നേ കുറവാണ്. രണ്ടോ മൂന്നോ ബസ്‌ സര്‍വീസുകള്‍ മാത്രം. തെന്നിയും തെറിച്ചും അത് വഴി പോകുന്ന വാഹനങ്ങളില്‍ നിന്നും ആള്‍ക്കാര്‍ എത്തി നോക്കുണ്ടായിരുന്നു. ശിവരാജന്‍ അവരെയും വാള് കാട്ടി അലറി ഭയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ശബ്ദം ഉണ്ടാക്ക്കാതെ ശ്വാസം പിടിച്ചു നിന്നു .കവലയില്‍ ശിവരാജനും നമ്മളും മാത്രം. ഇനി പോകണമെങ്കില്‍ തന്നെ ശിവരാജന്റെ മുന്നില്‍ കൂടി വേണം . തേടുന്നവനെ കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ കിട്ടിയവനില്‍ വാളിന്റെ മൂര്‍ച്ച പരീക്ഷിച്ചാലോ. വേണ്ട .അവിടെ തന്നെ നില്‍ക്കാം . അതാ പട്ടണത്തില്‍ നിന്നുമുള്ള ഉച്ച ബസ്‌ വരുന്നു. ബസ്‌ കവലയില്‍ നിര്‍ത്തി. ശിവരാജന്‍ ബസിനു പുറം തിരിഞ്ഞു ഒരു സിമന്റ്‌ പോസ്റ്റില്‍ കൈ താങ്ങി വാള്‍ പെട്ടെന്ന് കാണാത്ത രീതിയില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കുകയാണ്. ബസില്‍ വരുന്ന ആരോ ആണ് ഇര എന്നുറപ്പിക്കാം. ഇമയടക്കാതെ നോക്കി നിന്നു. ബസില്‍ നിന്നും രാഘവന്‍ മാഷിറങ്ങി . തന്റെ കുട നിവര്‍ത്തി. ശിവരാജന്‍ തിരിഞ്ഞു. ഒരലര്‍ച്ചയാണ് പിന്നെ കേട്ടത്., എടാ ചെറ്റേ.” നീ എന്ത് കരുതി ചാരായം വാറ്റിയതിനു എന്നെ ഒറ്റു കൊടുത്താല്‍ പോലീസു കാര്‍ എന്നെ അങ്ങ് തൂക്കി കൊല്ലുമെന്നോ”. മാഷു ഒരു ഭാവ്ഭേദവുമിലാതെ നിന്നു. ബസ്‌ വേഗം വിട്ടു. ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും ഭയം കൊണ്ട് വിറക്കുകയായിരുന്നു. പേടി കാരണം സബ്ദം പൊങ്ങാത്ത അവസ്ഥ. ശിവരാജന് അലറി കൊണ്ട് നിസ്സഹായനായി നില്‍കുന്ന മാഷിന്റെ നേരെ അടുത്തു, നെഞ്ചില്‍ ചവിട്ടു മറിച്ചിട്ടു. പിന്നൊന്നും കാണാതിരിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കി അടച്ചു അലര്‍ച്ചയും നിളിവിളിയും കൊണ്ട് ഭീകരമായി അന്തരീക്ഷം .അലര്‍ച്ച നിന്നു . മാഷിന്റെ ഞരക്കം മാത്രമായപ്പോള്‍. കണ്ണ് തുറന്നു. ശിവരാജന്‍ പോയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു ചോരയില്‍ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന .മാഷ്‌. ഹൃദയ ഭേദകമായ കാഴ്ച. നമ്മളെയെല്ലാവരെയും പഠിപ്പിച്ച നന്മ നിറഞ്ഞ മനുഷ്യന്‍.. തികഞ്ഞ ഗാന്ധിയന്‍. ആ നാട് ആദരിക്കുന വ്യക്തിത്വം. നെഞ്ച് പൊട്ടുന്ന വേദനയോടെ മാഷിന്റെ അടുത്തേക്ക്‌ ഓടി ചെന്നു. മാഷിനെ കോരി എടുത്തു. ഒരു ഓട്ടോ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തി ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. മാഷിനെ ശിവരാജന്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും വെട്ടിയിരിക്കുന്നു. എന്റെയും രാകേഷിന്റെയും കണ്ണെട്ടന്റെയും ദേഹത്തും തുണിയിലുമെല്ലാം ചൂട് ചോര. ഞാന്‍ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ നിലവിളിച്ചു കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു . ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിച്ചു നിമിഷ നേരത്തിനുള്ളില്‍ നാട്ടുകരോക്കെയും ആശുപത്രിയിലെത്തി, മാഷിന്റെ സഹായം കിട്ടാത്ത ഒരു കുഞ്ഞു പോലും ആ നാട്ടില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. എന്റെ ഉള്ളു പിടക്കുകയായിരുന്നു . ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലലോ എന്നാ ചിന്ത എന്നെ വേട്ടയാടുകയായിരുന്നു .എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പു തോന്നി .,അതെ വികാരമായിരുന്നു രാകെഷിനും. നമ്മളെ പ്രാവര്‍ത്തികമായ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു കണ്ണേട്ടന്‍. എടുത്തു ചാടി ഒന്നും ചെയ്യരുതെന്നു പോലീസിനോട് കണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ പറയരുതെന്നും പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയതും പോലീസ് ജീപ്പ് നമ്മുടെ മുന്നില്‍ വന്നു നിന്നു . എസ്സയിയും മൂന്നു പോലീസുകാരും അകത്തേക്ക് കയറി പോയി. തിരിച്ചിറങ്ങി വന്നുറക്കെ പറഞ്ഞു. കുറച്ചധികം ചോര പോയിട്ടുണ്ട് . അപകട നില കടന്നിട്ടുണ്ട്. അറിയാവുന്ന ഈശ്വരന്മാരെ എല്ലാം നന്ദി സൂചകമായി ഓര്‍ത്തു. എസ്സയി എന്നിട്ട് ഉറക്കെ എല്ലാവരോടുമായി ചോദിച്ചു .ആരാണിത് ചെയ്തതെന്ന് കണ്ടവരുണ്ടോ. എവിടന്നോ കൈവന്ന ഒരു ധൈര്യത്തില്‍ താന്‍ കണ്ണേട്ടന്റെ കൈ വിടുവിച്ചു മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഉച്ചത്തില്‍ ദൃടതയോടെ പറഞ്ഞു “ തേക്കിന്‍കാട് ശിവരജ്ജനാണിത് ചെയ്തത്”. എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ എന്റെ മേലാണ്. എസ്സയി എന്നെ ഒന്ന് ചുഴിഞ്ഞു നോക്കീട്ടു ചോദിച്ചു “ നീ കണ്ടോ”. “അതെ ഞാന്‍ കണ്ടു”. രാകേഷും സധൈര്യം മുന്ന്നോട്ടു വന്നു ഉറക്കെ തന്നെ പറഞ്ഞു . കണ്ണേട്ടന്‍ തല താഴ്ത്തി നിന്നതെ ഉള്ളോ.
ശിവരാജന്‍ പിടിക്കപ്പെട്ടു . പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങള്‍ , പോലിസ് സ്റ്റേഷന്‍ ..കേസ് കോടതി . ശിവരാജന്‍ ഭരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ടിയുടെ പിന്തുണയും മുന്തിയ വക്കീലും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ശക്തമായ സാക്ഷി മൊഴിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ജീവ പര്യന്തത്തിനു വിധിച്ചു.
ജയിലില്‍ നിന്നും ഭീഷണി നമ്മുക്ക് മുറക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ആവേശത്തിന് ശേഷം വല്ലാതെ പേടിയായിരുന്നു ഉള്ളില്‍ . ശിവരാജന്റെ മക്കള്‍ തന്നെയും രകെഷിനെയും എവിടെ കണ്ടാലും തുളച്ചു കയറുന്ന ഒരു നോട്ടം നോക്കും . ആ കണ്ണുകളില്‍ പ്രതികാരം കത്തി ജ്വലിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ശിവരാജന്‍ പരോളിനു ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ .നമ്മള്‍ നാടുവിടും. എവിടെക്കെങ്ങിലും ഒരു യാത്ര .അയാള്‍ പരോള്‍ കഴിഞ്ഞു പോയി എന്നറിഞ്ഞിട്ടേ തിരികെ ഏത്താറുള്ളൂ, നമ്മുടെ രണ്ടു പേരുടെയും വീട്ടില്‍ മുന്നില്‍ വന്നു മുറക്ക് പോര്‍വിളി നടത്താതാറുണ്ടായിരുന്നത്രേ . ഒന്‍പതു വര്ഷം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് പോയത് . ജീവപര്യന്തം എഴുപതു വര്‍ഷമെങ്കിലും വേണമെന്ന് വിവേകിന് തോന്നി . . പതിനാലു വര്ഷം ശിക്ഷ കുറഞ്ഞു ഒന്‍പതു വര്ഷ്മയപ്പോള്‍ അയാളെ വിട്ടു .രാകേഷ് എന്നെ തട്ടി വിളിച്ചു . അവന്‍ എണീറ്റു നടന്നു തുടങ്ങിരുന്നു. പുറകെ താനും നടന്നു. കവലയില്‍ ബസിറങ്ങുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും തങ്ങളെ തന്നെ നോക്കി നില്ക്കുന്നു. അറവുമാടുകളെ നോക്കുന്നത് പോലെ,. വീട്ടിലേക്കു പോകണ്ട എന്ന് വെച്ചു. കണ്ണേട്ടന്റെ കടയിലേക്ക് കയറി. അവിടെ മുടി വെട്ടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഷെരീഫ് അവരെ കണ്ട ഉടനെ പറഞ്ഞു. “ശിവരാജനെ മിനിഞ്ഞാന്ന് വിട്ടു” . അവന്റെ മാമാ പോലീസില്‍ ആണ്. നമ്മള്‍ കണ്ണേട്ടന്റെ കടയിലെ കസേരയില്‍ ഇരുന്നു. കണ്ണേട്ടന്‍ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. പരിചയ ഭാവമില്ലാതെ ജോലിയില്‍ മുഴുകി നില്‍ക്കുന്നു. പുറത്തെക്ക്കിറങ്ങി . ഓലമേഞ്ഞ ബസ്ടോപ്പിലെ സിമെന്റ് ബെഞ്ചിലിരുന്നു. മനസ്സ് വല്ലാതെ പിടക്കുനുണ്ടായിരുന്നു. മുള ഏണിയും കഴുത്തില്‍ തൂക്കി സുശീലന്‍ വരുന്നത് ദൂരെന്നെ കണ്ടു . വന്ന ഉടനെ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു “തംബീടെ പറമ്പില്‍ തെങ്ങയിടുമ്പോള്‍ നിങ്ങളുട വീടുകളില്‍ നിന്ന് ഉച്ചത്തിലുള്ള കരച്ചില്‍ കേട്ടായിരുന്നു “ . ഇത് കേട്ടപ്പോള്‍ രാകേഷിന്റെ നിയത്രണം വിട്ടു. അവന്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എണീട്ടു പോകാന്‍ തുടങ്ങി .ഞാന്‍ അവനെ ബലമായി പിടിച്ചിരുത്തി. സുശീലന്‍ പറയേണ്ടിയിരുന്നില എന്ന പോലെ നിസ്സഹായമായ ഒരു നോട്ടം തന്നു നടന്നകുന്നു. ഞാന്‍ അവനെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു പറഞ്ഞു . ധൈര്യമായിരിക്ക് . നമ്മള്‍ നന്മ മാത്രമേ ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ .മാഷിനെ നമ്മള്‍ക്ക് ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിക്കാനായില്ലേ . പിന്നെ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്നത് നമ്മള്‍ ചെയ്തു. ദൈവം നമ്മെ കൈവെടിയില്ല. മരിച്ചാലും നമ്മള്‍ സ്വര്‍ഗത്തിലെ പോകുകയുള്ളൂ. അത് കേട്ട് തോളത്തിരുന്ന തന്റെ കൈ തട്ടി നീക്കി രാകേഷ് എന്നെ തീക്ഷ്ണമായ ഒരു നോട്ടം നോക്കി പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഇപ്പോഴേ എങ്ങും പോകണ്ട ..നമ്മുക്ക് രണ്ടു പേര്‍ക്കും ചുണ്ടുകളില്‍ ഒരു ചെറിയ ചിരി വന്നു മറഞ്ഞു.

ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കവലയില്‍ ആള്‍ക്കാര്‍ കൂടി കൂടി വന്നു.അവര്‍ ചെറിയ കൂട്ടങ്ങളായി അവിടെ അവിടെ യായി നിന്നു . ഒരു കൊലപാതകം നേരില്‍ കാണാന്‍ അവസരം ലഭിക്കാന്‍ പോകുന്നതിന്റെ ആവേശം അവരില്‍ ചിലരുടെ മുഖങ്ങളില്‍ പ്രകടമായിരുന്നു . ഞാനും രാകേഷും അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. കണ്ണേട്ടന്‍ കുറച്ചു വെള്ളം കൊണ്ട് തന്നു എന്നിട്ട് പുറത്തു തട്ടിയിട്ടു പറഞ്ഞു “ പോലീസില്‍ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല . ഇന്ന് ചിലപ്പോള്‍ രേക്ഷ്പെടും . പക്ഷെ ശിവരാജന്‍ വിചാരിച്ചാല്‍ അയാള്‍ എങ്ങേന്യും നടപ്പിലാക്കും” ഇനി തങ്ങളെ കിട്ടിയില്ലെങ്ങില്‍ നമ്മുടെ വീട്ട്ടുക്കാരെ . വേണ്ട നേരിടുകയെ ഉള്ളൂ വഴി. ആളുകള്‍ കൂടുന്നുണ്ട് . നാലു മണിയായപ്പോള്‍ വൈകുന്നേരത്തെ ബസ്‌ വന്നു. അതില്‍ നിന്നും ശിവരാജന്‍ ഇറങ്ങുന്നുണ്ടോന്നു ഞങ്ങളോഴിച്ചു എല്ലാപേരും ഉറ്റു നോക്കുകയാണ്. ഇല്ല. അതിലില്ല . എല്ലാരുടെയും കണ്ണുകളില്‍ ഒരു ചെറിയ നിരാശ പടര്‍ന്നു . അഞ്ചു മണിയായി. ഇപ്പോള്‍ ശെരിക്കും ഒരു കവല പ്രസങ്ങത്തിനുള്ള തിരക്കായി. ആറു മണിയായപ്പോള്‍ അടുത്ത ബസും വന്നു. അതിലുമില്ല. കണ്ണേട്ടന്‍ നമുക്ക് ചായ കൊണ്ട് തന്നിട്ട് പോയി.. അറവു മാട് അറവുകാരനെ കാത്തിരുക്കുന്ന പോലെ നമ്മള്‍,.അവസാന ഭക്ഷണം തരാനെന്ന പോലെ കണ്ണേട്ടന്‍. ഇരുട്ടി തുടങ്ങി. തെരിവു വിളക്കുകള്‍ കത്തി. ആരൊക്കെയോ ഒന്നോ രണ്ടു ട്യൂബ് ലൈറ്റും കൊണ്ട് വെച്ചു, വെളിച്ചക്കുറവു കാരണം ഇനി കാഴ്ച കാണാന്‍ പറ്റാതെ വന്നാലോ. ഏഴു മണിയായി. തനിക്കും രാകേഷിനും സ്വര്‍ഗത്തിലെ വെള്ളി വെളിച്ചവും , പൂമരങ്ങളും സുഗന്ധവും ദേവ സംഗീതവും മൊക്കെ കുറെച്ചേ അനുഭവവേദ്യമായി തുടങ്ങി. എട്ടു മണിയായപ്പോള്‍ അലാറമില്ലാതെ ലൈറ്റ് മാത്രം മിന്നിച്ചു ഒരു ആംബുലന്‍സ് മെല്ലെ വന്നു കവലയില്‍ നിന്ന്. എല്ലാവരും ആകാംഷയോടെ അതിനു അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ആംബുലന്‍സിന്റെ പുറകിലെ വാതില്‍ തുറന്നു. എത്തി നോക്കിയ ആരോ അലറി വിളിച്ചു “.ശിവരാജന്‍,” ശിവരാജനോ ? എന്ത് പറ്റിയതാ. അളവില്‍ കവിഞ്ഞ ആവേശത്തോടെയാണ് ആരോ വിളിച്ചു ചോദിച്ചത് . അകത്തു നിന്നും ശിവരാജന്റെ ഭാര്യ സഹോദരന്‍ പുറത്തു വന്നു പറഞ്ഞു. “ഹൃദയാഖാതം .. ജയിലില്‍ നിന്നും വിടുന്നതിനുന്‍ ഒരഴ്ചാ മുന്നേ”. രാകേഷും ഞാനും പരസ്പരം നോക്കി., ശ്വാസം നേരെ ആയി തുടങ്ങി. ഉള്ളില്‍ നേരിയ ആശ്വാസം. കണ്ണുകളില്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ പ്രകാശം . ആദ്യമായി ഹൃദയാഖാതം എന്നാ വാക്ക് വല്ലാത്ത സമാധാനം തരുന്നു. എണീറ്റു അമ്ബുലനിസിനു അടുത്തേക് ചെന്ന്. ശിവരാജന്റെ ഭീമാകാരമായ ശരീരം അതിനകത്ത് നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. മരിച്ചു കാണും. ഒന്ന് തുള്ളി ചാടണമെന്നു തോന്നി. അവിടെ കൂടി നിന്ന മറ്റു മുഖങ്ങളില്‍ കാത്തിരുന്ന കാഴ്ച നഷ്ടപെട്ട നിരാശ നിഴലിച്ചു എന്നാലും ശിവരാജന്‍ വീണതില്‍ ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ . ശിവരാജന്റെ മകള്‍ നമ്മളെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഇറങ്ങി വന്നു . ഒരു പതിനാറു വയസ്സ് പ്രായം കാണും അവള്‍ക്കു. നമ്മള്‍ വീണ്ടും ഞെട്ടി. വിത്ത് ശിവരാജന്റെ അല്ലെ. ഭീഷണിക്കായിരിക്കും . അടുത്ത് വന്നു. എപ്പോഴും കാണാറുള്ള തീ പാറുന്ന നോട്ടമല്ല. നിസ്സന്ഗത യാണ് കണ്ണുകളില്‍. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് നമ്മളെ രണ്ടു പേരെയും നോക്കി സാവധാനം പറഞ്ഞു . “അച്ഛന്‍ ഉറങ്ങുകയാണ്. ചെറിയ ആഖാതമായിരുന്നു. ആഹാര ക്രമീകരണവും, മരുന്നും , വ്യായാമവും. പിന്നെ മദ്യപാനം പുകവലി എന്നീ ദുശീലങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കിയ്യാല്‍ പൂര്‍വാധികം ആരോഗ്യവാനാകുമെന്നാണ് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞത്‌”. ഇത് കേട്ടപ്പോള്‍ തളര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന അയാളെ കയറി കഴുത്തു ഞെരിച്ചു കൊല്ലാനാണ് തോന്നിയത്. അവള്‍ തുടര്‍ന്നു. നിങ്ങളോടു അച്ഛന് ദേഷ്യമില്ല . മാഷിനോടും നിങ്ങളോടും മാപ്പ് പറയണമെന്നു പറഞ്ഞു .അച്ഛന്‍ ഇപ്പോള്‍ തികച്ചും പുതിയ് മനുഷ്യനാണ് . അച്ഛന് ഈ പുതിയ ജീവിതം നല്‍കിയത് നിങ്ങളാണെന്നു പറഞ്ഞു ., കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ജയില്‍ ഒരു സ്വാമി അച്ഛന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ധെഹമാണ് അച്ഛനെ നേര്‍വഴിക്കു കൊണ്ട് വന്നത്. പിന്നെ ഈ അസുഖവും കൂടി ആയപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ ശെരിക്കും പുതിയ മനുഷ്യനായി. സ്വാമിയാണ് പറഞ്ഞത്‌ ശിവരാജന്‍ നേര്‍വഴിക്കു നയിക്കാന്‍ ഈശ്വരന്‍ അയച്ചവരാണ് നിങ്ങളെന്നു . ഇതും പറഞ്ഞു ആംബുലന്‍സില്‍ കയറി അവര്‍ പോയി. ഞാനും രാകേഷും നാട്ടുകാരെ മുഴുവന്‍ തല ഉയര്‍ത്തി പിടിച്ചു ഒന്ന് നോക്കി. കണ്ണേട്ടന്‍ നമ്മളെ വന്നു കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു. മെല്ലെ അവിടനിന്നും വീടിലേക്ക്‌ നടന്നു ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്നറിയാന്‍ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ ., ഒന്നും മിണ്ടാതെ നേരെ നടന്നു. വഴി പിരിഞ്ഞു രണ്ടു പേരും അവരവരുടെ വീടുകളിലീക്., വീടെത്തി. അമ്മയും അച്ഛനും കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഓടി വന്നു കെട്ടി പിടിചു. അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു .നേരെ കിണറിന്‍ കരയില്‍ പോയി ...ഒരു പത്തു തൊട്ടി വെള്ളം കോരി കുളിച്ചു, തൊടിയിലിറങ്ങി ഇരുട്ടില്‍ കിള്ളിയാര്‍ നോക്കി കുറെ നേരം നിന്നു. ആ ഒഴുക്കിന്റെ സബ്ദം വളരെ മധുരകരമായി തോന്നി. തിരിച്ചു വന്നു കിടന്നുരങ്ങി. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയപോലെ. അന്നവന്റെ സ്വപനത്തില്‍ മാലാഖമാരും അപ്സരസ്സുകളും വന്നു പോയി. രാവിലെ എണീറ്റു കവലയിലേക്കു പോകുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും ആരാധനയോടെ എന്നെ നോക്കുന്നു. നമുക്ക് ഒരു പുതിയ പേര് വീണിരുന്നു കണ്ണേട്ടന്റെ കടയിലെതിയപ്പോളാണ് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. പുണ്യാളന്‍മാര്‍. ആ നാടിനെ ശിവരാജന്‍ എന്ന അസുരനില്‍ നിന്നും രക്ഷിച്ച പുണ്യാളന്‍മാര്‍////

മുരുകേഷ് സാരംഗധരന്‍

പറയ്യാതെ പറഞ്ഞത്.
കടല്‍. മനസ്സില്‍ ഭാരം തോന്നുമ്പോള്‍ അതിറക്കിവെക്കാന്‍ ഏറ്റവും ഉചിതമായ സ്ഥലം. ആര്‍ത്തിരമ്പി വരുന്ന തിരമാലകള്‍ , പതഞ്ഞു നുരഞ്ഞു ക്ഷീരസമാനം വന്നു തീരത്ത് വീണു ചിതറി തിരുച്ചോഴുകുന്ന കാഴ്ച നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ പ്രക്ഷുബ്ദമായ മനസ്സില്‍ അലകള്‍ മെല്ലെ അടങ്ങി ശാന്തത കൈവരും . അളവിലും കവിഞ്ഞു ഭാരം കയറ്റി വരുന്ന ഒരു ട്രക്ക് പോലെ നിരങ്ങി നീങ്ങുന്ന അവസ്ഥ തന്റെ മനസ്സിന് വരുമ്പോളൊക്കെ താനിവിടെ വന്നിരിക്കാറുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ ഈ കഴിഞ്ഞ മൂന്നു മാസത്തില്‍ ഏതാണ്ട് എല്ലാ ദിവസവും . ആ മണലില്‍ കാലു നീട്ടി. തിരകളുടെ സൌകുമാര്യം നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലെ ഭാരമൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞു ലഖുശരീരമായ ഒന്നായി ആകാശത്തേക്ക് പറന്നു പൊങ്ങി വളരെ ഉയരത്തില്‍ ഒരു വിഹഗരാജനെ പോലെ ചിറകു വിരിച്ചു വെള്ള മേഖങ്ങളുടെ കൂടെ അങ്ങനെ പറന്നു ഒഴുകി ഒഴുകി..
അസ്തമയ സൂര്യനെ കണ്ടു യാത്ര പറഞ്ഞിട്ടേ താന്‍ അവിടന്ന് തിരിക്കാരുള്ളൂ.
അന്നും അത് പോലെ ശങ്ഘുമുഖം കടപ്പുറത്ത് നിന്നും തിരക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സ് വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു നടന്നു ടാറിട്ട നിരത്തില്‍ കയറി. സന്ധ്യാസൂര്യന്റെ കിരണങ്ങള്‍ മണലിലും പിന്നെ റോഡിന് അപ്പുറത്തുള്ള ഇന്ത്യന്‍ കോഫീ ഹൌസിന്റെ ഓട് പാകിയ മേല്ക്കൂരക്കും ഒരു പ്രതേക ഭംഗി നല്‍കി. ആദ്യം കണ്ട ഓട്ടോയില്‍ കയറി. അല്പം നീണ്ടതും വെട്ടി നിരയോത്തതാക്കാതെയുമുള്ള താടിയും മുടിയുമൊക്കെയായി അയഞ്ഞ ജുബ്ബയും ഒരു തുകല്‍ സഞ്ചിയുമായി ഓട്ടോയില്‍ കയറിയ തന്നെ മധ്യവയസ്കാനായ ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ക്ക അത്ര ബോധിച്ചിട്ടില്ല. അയാള്‍ തന്നെ ഒന്ന് ചുഴിഞ്ഞു നോക്കി. എങ്ങോട്ട് പോണം എന്ന് ചോദിച്ചു. കവടിയാര്‍ എന്ന് പറഞ്ഞു . വിദൂരതയില്‍ കണ്ണും നട്ടു താന്‍ ഇരുന്നു. തന്റെ 28 വയസ്സ് പ്രയാത്തിനെക്കാളും തോന്നിക്കും ഇപ്പോള്‍ തന്നെ കണ്ടാല്‍. ഓട്ടോ കവടിയാര്‍ രാജപാതയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ലോകത്തില്‍ തനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സ്ഥലം ഏതെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ നിസ്സംശയം പറയാം “കവടിയാര്‍”. രാജ പ്രൌഡി വിളിച്ചോതുന്ന രാജ വീഥി. അവിടെ തലയെടുപ്പോടെ കനകക്കുന്നു കൊട്ടാരം. റോഡിനു ഇരു വശങ്ങളിലും മരങ്ങള്‍ . താന്‍ ആദ്യം കാണുന്ന ഒരുവന്റെ കൌതുകത്തോടെ എല്ലാം ഒന്ന് കൂടി കാണുകയായിരുന്നു. കളിപ്പാട്ടം ആദ്യമായി കാണുന്ന കുട്ടിയുടെ കൌതുകതോടെ.
കവടിയാര്‍ ജങ്ക്ഷന്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ ചോദിച്ചു. ഇനി എങ്ങോട്ട്. ജങ്ക്ഷനില്‍ തന്നെ തലയെടുപ്പോടെ നില്‍ക്കുന്ന ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയത്തിലേക്ക് ചൂണ്ടി അങ്ങോട്ടേക്കെന്നു പറഞ്ഞു. ഓട്ടോ ഗേറിന് വെളിയിഉല്‍ നിര്‍ത്തി. കാശ്‌ കൊടുതിട്ടിറങ്ങി. ഒട്ടോകാരന്റെ മുഖത്തു നേരത്തെ കണ്ട ഭാവമല്ല ഇപ്പോളുള്ളത്. സംശയം നിറഞ്ഞ ഒരു നോട്ടം എറിഞ്ഞിട്ടു ഓട്ടോയെടുത്തയാള്‍ പോയി. അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇറങ്ങി ലിഫ്ടിനടുതെതിയപ്പോള്‍ സെക്യൂരിറ്റി ഓടി എത്തി പറഞ്ഞു “സര്‍ ഒരു ഒരു കാള്‍ വന്നിരുന്നു തിരികെ വിളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു നമ്പര്‍ തന്നു”. നമ്പര്‍ വാങ്ങി ലിഫ്റ്റില്‍ കയറി. താന്‍ മൊബൈല്‍ എടുക്കാന്‍ മറന്നാല്‍ ഇതാണ് പതിവ്. ഫ്ലാറ്റ് റിസപ്ഷനിലേക്ക് കാള്‍ പോകും, അല്ലെങ്കിലും മൂന്നു മാസം ആയി താന്‍ മൊബൈല്‍ എടുത്തിട്ടേ ഇല്ല .മനപ്പൂര്‍വം എടുക്കതതാണ്.
തിരകെ വിളിക്കാതെ തന്നെ തനിക്കറിയാം തന്റെ ഒഴിവു കാലം കഴിഞ്ഞെന്നു എത്രയും പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചെത്തണം എന്നും ആയിരിക്കും അങ്ങേ തലക്കല്‍ നിന്നും പറയാനുള്ളതെന്ന് തനിക്കു ഉറപ്പിക്കാം. തന്റെ ഇമെയില്‍ ഇന്ബോക്സ് നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു കാണും.ദൈവമേ താന്‍ വീണ്ടും വേട്ടയാടപ്പെടുകയാണ്. ഫ്ലാറ്റില്‍ കയറി തന്റെ രൂപം വലിയ നിലകണ്ണാടിയില്‍ ഒന്ന് നോക്കി. മൂന്നു മാസമായിക്കാണും താനൊന്നു നേരെ തന്റെ രൂപം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ട്. താടിയും മുടിയുമൊക്കെ വളര്ന്നിട്ടുണ്ട്. ശരീരം ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട് .വളരെ മനോഹരമായി ഒരുക്കിയിട്ടിരുന്ന ഫ്ലാറ്റിനു തന്റെ രൂപം തീരെ യോജിക്കുന്നതല്ല എന്നെനിക്കു തോന്നി . ഇതാണ് ശെരിക്കുള്ള താന്‍.

ബാല്യത്തില്‍ തന്നെ അനാഥത്വം അനുഭവിച്ച തനിക്കു പിന്നെ ഉള്ള ജീവിതം ഉടനീളം ഒരു തരം മത്സരമായിരുന്നു . ഒരു മാരത്തോണ്‍. ഓട്ടം . അവരുടെ ഭാരിച്ച സ്വത്തിന്റെ ഒരു പങ്കും തന്നിട്ട് അച്ഛനും അമ്മയും അവരവരുടെ സുഖം അന്വേഷിച്ചു പോയി. ഇപ്പോള്‍ യൂരോപിലെവിടെയോ ഉണ്ടെന്നു ആരോ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു. അന്വേഷിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല. അന്ന് മുതല്‍ കവടിയാറിലുള്ള ഒരു വലിയ വീട്ടില്‍ താന്‍ ഒറ്റപ്പെടുകയായിരുന്നു. പരിചാരകരോടൊപ്പം തന്റെ ബാല്യവും കൌമാരവും യൌവ്വനവും അവിടെ ആയിരുന്നു തളച്ചിടപ്പെട്ടത്‌. ചെറുപ്പത്തിലെ തന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും വേരിട്ടതായിരുന്നു . ഈ വ്യവസ്ഥിയുടെ ചില വിഡ്ഢിതരങ്ങള്‍ തനിക്കു ഒരിക്കലും സ്വീകാര്യമല്ലായിരുന്നു. എല്ലാം പ്രവര്‍ത്തികളും മനുഷ്യര്‍ യാന്ത്രികമായി ചെയ്യുന്നു .തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് വിപരീതമായി . ഇതല്ലല്ലോ താന്‍ ആഗ്രഹിച്ചത് എന്നാ ചിന്ത വിധിയില്‍ പഴി ചാരി കൊണ്ട് . ആരൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നു അതുകൊണ്ട് ഞാനും ചെയ്യുന്നു. അന്ധന്റെ പുറകെ കണ്ണ് കെട്ടി നാട് കാണാന്‍ പോകുന്നത് പോലെ. അന്ധന്‍ പറയുന്നത് വിശ്വസിച്ചു അയാളെ പിന്തുടരുന്ന പോലെ. സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നതില്‍ എന്പതു സതമാനാവും അര്‍ത്ഥശൂന്യമായ കാര്യങ്ങളായാണ് തനിക്കു തോന്നിയത് . ഇതില എത്ര ശതമാനം ഇനിയുള്ള ജീവിതത്തില്‍ ഉപയോഗപ്പെടും. എന്നിരുന്നാലും വല്ലാത്ത മത്സരബുദ്ധിയോടെ തന്റെ സഹാപാടി കള്‍ പഠിചിരുന്നത് . സ്കൂള്‍ വിട്ടാല്‍ ടുഷന്‍. ഇരുട്ടി വെളുക്കുന്നത്‌ വരെ തിരക്ക്. എല്ലാപേര്‍ക്കും തിരക്ക് . ആര്‍ക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി ഓടുന്നു.ഒന്നിനും സമയമില്ലാത്ത ഓട്ടം. സ്കൂള്‍ കഴിഞ്ഞു . കോളേജ്. അത് കഴിഞ്ഞു ഏതെങ്കിലും ജോലി. ഇഷ്ടം മറ്റെന്തോ ആയിട്ടും. കിട്ടുന്നത് ചെയ്യുന്നു. ഗതികേട്. എല്ലാം കെട്ടുപാടുകള്‍. ഒരുപാടു ചങ്ങലകളാല്‍ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടവരാണ് മനുഷ്യര്‍. അനങ്ങാന്‍ വയ്യാത്ത വിധം. ഇതില്‍ നിന്ന് താന്‍ വ്യതസ്തനാണ് .
സ്നേഹം എന്താണെന്നു താന്‍ അറിഞ്ഞത് അവളില്‍ നിന്നായിരുന്നു . സ്നേഹ . കോളേജില്‍ തന്റെ സഹാപാടിയായിരുന്നവള് . മുല്ലപ്പൂവിന്റെ നിറവും ചെമ്പിച്ച തലമുടിയും പൂച്ച കണ്ണുമുള്ളവള്‍ .കാറ്റാടി മരത്തണലിലും കാന്റീന്‍ ബെഞ്ചിലും അവളുമായി താന്‍ പങ്കു വെച്ച നിമിഷങ്ങളിലായിരുന്നു ജീവിതത്തില്‍ കസ്തൂരിയുടെ സുഗന്ധവും പനിനീര്‍പൂവിന്റെ മനോഹാരിതയുമുള്ളതായിട്ട് തനിക്കു തോന്നിയത്. എന്റെ മനസ്സിന്റെ വേലിയേറ്റങ്ങള്‍ മനസ്സിലായത് അവള്‍ക്കു മാത്രമായിരുന്നു. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു പോകുന്നത് വരെ താനും അവളും ഇഷ്ടം തുറന്നു പറഞ്ഞില്ല. പറയാതെ പോയ പ്രണയം. അവള്‍ ചിലപ്പോള്‍ കല്യാണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു സുഖ്മായിരിക്കുണ്ടാവും .തന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ അടച്ചാക്ഷേപ്പിക്കാത്ത ഒരേ ഒരാള്‍ അവളായിരുന്നു . പോകുന്ന ദിവസം വൈക്കുന്നത് വരെ അവളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും അവളുടെ ഇടപെടലുകളില്‍ നിന്നും പ്രണയം മാത്രം തന്നിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിലാ. യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിയുമ്പോള്‍ അവളെന്താണ് തന്റെ കണ്ണില്‍ നോക്കി പറയാതെ പറഞ്ഞത്. അവള്‍ നടന്നകലുന്നത് നോക്കി താന്‍ നിന്ന്. അവള്‍ കോളേജിന്റെ ഗേറ്റു കടക്കുന്നത്‌ വരെ.തന്റെ മോഹം മനസ്സില്‍ അന്ന് കുഴിച്ചിടുകയായിരുന്നു .. ഒരു പക്ഷെ തന്റെ ഈ ഏകാന്ത വാസം അവളോടുള്ള പ്രതികാരമാണോ?. കെട്ടുപാടുകളില്ലാത്ത ബന്ധനങ്ങളില്ലാത്ത ആകാശത്ത് ഒഴുകി നടക്കാന്‍ വേണ്ടി താന്‍ പൈലറ്റ്‌ ആയി. താന്‍ നൂറു സതമാനവും വെള്ളം തൊട്ടു വിഴുങ്ങാതെ മനസ്സിരുത്തി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പഠിച്ചത് ഈ ഒരു വര്‍ഷമാണ്‌ മാത്രമാണ് . ഫ്ലയിംഗ് കോഴ്സ്. ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചപ്പോളും താന്‍ ആനന്ദിച്ചു. ഒരുപാട് ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍ ഉള്ള ജോലിയാനെങ്കില്‍ കൂടി. വിമാനം പറന്നുയര്‍ന്നാല്‍ കോക്പിറ്റില്‍ ഇരിന്നു വിന്‍ഡോ വഴി മേഖ കീറുകളെ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ക്ഷണ നേരത്തെക്കെങ്കിലും താന്‍ ഒരു പറവയാകുനത് പോലെ.
തന്റെ സ്വത്തുക്കളെല്ലാം തന്നെ സേവിച്ച പരിചാരകര്‍ക്ക് വീതിച്ചു കൊടുത്തു ഈ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറുമ്പോള്‍ അവരോടു താന്‍ പറഞ്ഞത് തന്നെ അന്വേഷികരുതെന്നു മാത്രമാണ്. ഇതൊരിക്കലും ഒരു ഒളിചോട്ടമല്ല......ഇതാണ് ശെരി. തന്റെ ശെരി.
18 മാസത്തിന്റെ തടവിനു ശേഷം തനിക്കു കിട്ടുന്ന തന്റെ ഒഴിവു കാലം തനിക്കു എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു ജീവിക്കണം. എല്ലാത്തില്‍ നിന്നും വിട്ടു മൂന്നോ നാലോ മാസം. ഈ ഭൂമിയിലുള്ള എല്ലാ കെട്ടുപാടുകളില്‍ നിന്നും വിട്ടു. ഈ ലോകത്തില്‍ സ്നേഹം കരുതല്‍ എന്നൊന്നുമില്ല . സ്വാര്‍ഥത മാത്രം. തനിക്കു മനസിലാകാത്ത തന്നെ മനസ്സിലാക്കാത്ത ഈ വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ നിന്നൊഴിഞ്ഞു ഒരു നൂല്‍ പൊട്ടിയ ഒരു പട്ടം പോലെ ഒഴുകി നടക്കണം .
നാളെ തിരികെ പോകണം. എപ്പോഴും ചെയ്യാറുള്ളത് പോലെ തന്നെ, തന്റെ ഈ ഒരു ഒഴിവുകാല ആടകളെല്ലാം അഴിച്ചു വെച്ച്. ഫ്ലാടിനടുത്തുള്ള സലൂനില്‍ പോയി ഇരുന്നു കൊടുത്തു. തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ കയറിയ ആളെ അല്ല. കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി. താനിപ്പോള്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ മനു വര്‍മ. അറബി നാട്ടിലെ പേരുകേട്ട വിമാന കമ്പനിയുടെ വളരെ അനുഭവജ്ഞാനം ഉള്ള ക്യാപ്റ്റന്‍മാറില്‍ ഒരാള്‍.
വര്‍ഷങ്ങളുടെ തപസ്സ പൂര്‍ത്തീകരിച്ചു തന്നെ പൊതിഞ്ഞ ചിതല്പുറ്റുകളെ പൊട്ടിച്ചു ഉണര്ന്നെനീറ്റു കാട്ടരുവിലെ തെളിനീരില്‍ മുങ്ങി നിവര്‍ന്നു മനസ്സും ശരീരവും പുണ്യ നിര്‍വൃതി നേടിയ മുനികുംമാരനെ പോലെ,. ദീര്ഖകാലം കഴിഞ്ഞു പ്യുപ്പയില്‍ നിന്ന് പുറത്തു വരുന്ന പൂര്‍ണ വളര്‍ച്ചയെത്തിയ ചിത്ര സലഭത്തെ പോലെ താന്‍ പറക്കാന്‍ തയ്യാറായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു . തന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഈ ഒഴിവു കാലം തന്ന സംത്രപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു. ഇമെയില്‍ നോക്കി. തനിക്കു ജോയിന്‍ ചെയ്യേണ്ടത് മറ്റന്നാള്‍ ആണ് . ജോയിനിംഗ് ഡേറ്റ് കഴിഞ്ഞാലെ സാധരണ കാള്‍ വരാറുള്ളൂ.. സെക്യൂരിറ്റി തന്ന നമ്പറിലേക്ക് തിരിച്ചു വിളിച്ചു . സ്വിചടു ഓഫ്‌ ആണ്. അടുത്ത ദിവസം ഫ്ലാറ്റില്‍ തന്നെ കഴിച്ചു കൂട്ടി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ തിരിച്ചു. എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ തനിക്കു പോകാനുള്ള വിമാനം റെഡി ആയിരുന്നു. വിമാനത്തില്‍ കയറുന്നത് വരെ ആരുടെയും മുഖങ്ങളില്‍ ശ്രധിക്കാതെയാണ് നടന്നത് . നാട്ടില്‍ നിന്ന് ഉറ്റവരെ വിട്ടു പോകുന്ന പ്രവാസികളുടെ മുഖത്തെ വിഹ്വലതകള്‍ കാണാതിരിക്കാനാണ് അത്. കണ്ടാല്‍ മനസ്സ് ആര്ദ്രമാകും.വേണ്ട ഒഴിവിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം മതി തന്റെ മനസ്സില്‍ .
ഇവിടന്നു നേരെ ദുബായിലേക്ക് . അവിടന്നാണ് തന്റെ ആദ്യത്തെ പറക്കല്‍. ചരിത്രം ഉറങ്ങുന്ന ഗ്രീക്ക് നഗരമായ അതെന്സിലേക്ക്. വിമാനത്തില്‍ ബിസിനസ് ക്ലാസ്സ്‌ സീറ്റില്‍ തന്റെ അടുത്തിരുന്നു തുടുത്ത വെളുത്ത കുട്ടിയെ നോക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവനും എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണിലെ ആ നിഷ്കകളന്ഗത തനിക്കു എന്നോ നഷ്ടപ്പെട്ട പോലെ , തനിക്കു മാത്രമല്ല, ഈ ലോകത്തില്‍ കുട്ടികളില്‍ മാത്രം കാണാവുന്ന ഒരു നിധിയാനത്. മുതിര്‍ന്നവര്‍ എന്ന് കരുതുന്നവര്‍ കണ്ടു പഠിച്ചു അവരവരില്‍ ഉണ്ടാക്കി എടുക്കേണ്ട സവിശേഷത. ഈ കുട്ടിയും തന്റെ വഴിയേയാണ്‌. നമ്മുടെ ലോകം നിഷ്കലന്ഗതയുള്ളവനെ കാണുന്നത് വിഡ്ഢിയായാണ്. ഒരു പക്ഷെ കുട്ടികളിലെങ്ങിലും ഇത് ബാക്കി നില്‍ക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം ഈ ഭൂമി പൊട്ടി തെറിചു പോകാതെ നിലനില്‍ക്കുന്നത്. കൌശലക്കാര്‍ക്ക് മാത്രമേ ഈ ലോകത്ത് നിലനില്‍പ്പുള്ളൂ. ഹൃദയം കൊണ്ട് സംസാരികാതെ കൂര്‍മ്മ ബുദ്ധി കൊണ്ട് സംസാരികുന്നവര്‍. ആ കുട്ടി ഏതോ കോമിക് ബുക്കില്‍ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. എന്റെ ഫോണ്‍ പെട്ടെന്ന് സബ്ടിച്ചു . പരിചയം ഇല്ലാത്ത UAE നമ്പറാണ്. പെട്ടെന്ന് ഒരു ഉള്‍വിളി പോലെ തോന്നി. സെക്യൂരിറ്റി തന്ന അതെ നമ്പര്‍ . ഫോണെടുത്തു. അങ്ങതലക്കലെ സബ്ദം തന്നെ ഒരു ദശാബ്ദത്തിനു അപ്പുറം കൊണ്ട് പോയി. കൈ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . സ്നേഹ ആയിരുന്നു അങ്ങേത്തലക്കല്‍ . സുഖമാണോ? സബ്ദതില്‍ പക്വത വന്നിട്ടുണ്ട് . താന്‍ മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു . എനിക്ക് ഒന്ന് നേരില്‍ കാണണം. അവള്‍ ദൃടതയോടെ പറഞ്ഞു. താന്‍ ഉള്ളില്‍ ഉണ്ടായ ഗദ്ഗദം ഒതുക്കി യാത്രയിലാണെന്ന് പറഞ്ഞു. താന്‍ തന്റെ ആദ്യത്തെ പറക്കിലിനു ശേഷം അടുത്ത ആഴ്ച ദുബായില്‍ വെച്ച് കാണാമെന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെന്തോ പറയാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഐര്‍ഹോസ്റെസ്സ് വന്നു ഫോണ്‍ ഓഫ്‌ ചെയ്യണമെന്നു പറഞ്ഞു. അവര്‍ പോകുന്നില്ല തന്നെ അനുസരിപ്പിക്കാനെന്ന പോലെ എന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കി അവിടെ തന്നെ നിന്നു. ഫോണ്‍ വെക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സ് പ്രക്ഷുബ്ദമായിരുന്നു. അവള്‍ക്കെന്താകും എന്നോട് പറയാനുള്ളത്. അവളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ?. ഉണ്ടാവും. എന്തെങ്ങിലുമാകട്ടെ എന്നാലും അവളുടെ സബ്ദം തനിക്കു ആരൊക്കെയോ എവിടെയൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്ന തോന്ന്നാല്‍ ഉള്ളിലുണ്ടാക്കി. അവളോടെ ഇഷ്ടം തുറന്നു പറയാതിരുന്നത് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ വിഡ്ഢിതരമായി ആയി തോന്നി. പക്ഷെ ആത്മാര്‍ത്ഥ സ്നേഹം കാത്തിരിപ്പ്‌ എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്തില്‍ സത്യമുണ്ടോ? അന്യോന്യം കണ്ണില്‍ പൊടിയിടാനുള്ള പുക മറയായാണ് തനിക്കു തോന്നീട്ടുള്ളത്. വേണ്ട തനിക്കു ഇന്യും വിഡ്ഢി വേഷം കെട്ടാന്‍ വയ്യ. അവള്‍ക്കു ഒരു കുടുംബമുണ്ടാവും. അവള്‍ സന്തോഷമായി ജീവിക്കട്ടെ. . വിമാനം പറന്നുയര്‍ന്നു. താന്‍ വീണ്ടും കെട്ടുപാടുകളി ലോകത്തേക്ക് തിരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇനി കാത്തിരിക്കണം ഒന്നര വര്ഷം വീണ്ടും മനുഷ്യനാവാന്‍. വീണ്ടും കെട്ടുപാടുകളില്ലാതെ ഒഴുകി നടക്കാന്‍. ആ മൂന്ന് മാസങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കാം. അതിനിടയില്‍ ആരും വേണ്ട തന്റെയുള്ളില്‍. ശ ന്ഘുമുഖവും കവടിയാറുമൊക്കെ ഓര്‍മ്മയില്‍ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു താനോറ്റക്കല്ല എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്താനെന്ന പോലെ . അവയെല്ലാം മനസ്സില്‍ നിധി പോലെ ഒരു പട്ടു കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞിട്ടു .പൊടി പിടിക്കാതെ തനിക്കാ ഓര്‍മ്മകള്‍ തിരികെ വേണം. ഈ 18 മാസവും തനിക്കു ഊര്‍ജം പകരാന്‍ . അതൊക്കെ മാത്രമാണ് തനിക്കു സ്വന്തം.
ഇന്ന് മുതല്‍ പതിനെട് മാസം ഈ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ അടിമയാണ് താന്‍. കണ്ണടച്ച് ദീര്ഖമായി നെടുവീര്‍പ്പെട്ടു സീറ്റില്‍ അമര്‍ന്നിരുന്നു. വിമാനം റണ്‍വേയില്‍ നീങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളോടെ തന്നെ യാത്ര അയക്കാനെന്ന പോലെ ഒരു ചാറ്റല്‍ മഴ പെയ്യുനുണ്ടായിരുന്നു..
ടേക്ക് ഓഫിനു മുന്നേ മൊബൈല്‍ ഓഫ്‌ ചെയ്യാന്‍ എടുത്തപ്പോള്‍ വന്ന മെസ്സജില്‍ തന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഉടക്കി. സ്നേഹയുടെ നമ്പറില്‍ നിന്ന് വന്ന മെസ്സേജ്.
“ കോളേജില്‍ എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതിനെ ഹൃദയവേദനോടെ വിട്ടു പോകുമ്പോ, എന്നെങ്ങിലും തന്നെ അന്വേഷിച്ചു തിരിച്ചു വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലായിരുന്നു ഇത്രേം നാളും കാത്തിരുന്നതു. ഇനി വയ്യ. എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ വയ്യ .എന്ന് മനുവിന്റെ മാത്രം സ്നേഹ. സ്വപ്നതിലാണോ താന്‍ അല്ല. യാതാര്‍ത്ഥ്യം തന്നെയാണ്..
ഉണങ്ങി വരണ്ടു വിണ്ടു കീറിയ മനസ്സില്‍ ഒരു കുളിര്‍ മഴ പെയ്തു. മഴയല്ല പേമാരി. നനഞ്ഞ കുതിറന്ന മണ്ണില്‍ ചെടികളും പൂമരങ്ങളും ഉണ്ടായി. ഒരായിരം പനിനീര്‍ പൂക്കള്‍ തന്റെ ഉള്ളില്‍ മൊട്ടിട്ടു വിരിഞ്ഞു. ഈ നടന്നത് വിശ്വസിക്കാന്‍ മനു ഒരുപാടു ബദ്ധപ്പെട്ടു .താനിനി അനാഥനല്ല. തന്റെ അടുത്തിരുന്നു കുട്ടി സീറ്റ്‌ ബെല്ടിടന്‍ ആഗ്യം കാട്ടി. മനു സീറ്റ്‌ ബെല്ടിട്ടു. വാത്സല്യത്തോടെയും അളവറ്റ സന്തോഷത്തോടെയും അവന്റെ നെറുകില്‍ മെല്ലെ തലോടി. അവന്‍ ഹൃദ്യമായി ചിരിച്ചു ആരാലും ശ്രധിക്കപെടാതെ നടന്ന തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ ഈശ്വരന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നു അവനു തോന്നി. ഈശ്വരന്‍ തനിക്കു വേണ്ടി സ്നേഹയെന്ന നിധി കാത്തു വെച്ചിരിക്കുന്നു . വര്‍ഷങ്ങളെക്കാളും നീളമുള്ളതായി തോന്നി അവനു ഓരോ നിമിഷവും. ഇനി ഒരാഴ്ച..വിമാനം മെല്ലെ മുകളിലെക്കുയരുമ്പോള്‍ താഴെ ശങ്ഘുമുഖം കടപ്പുറം. തന്റെ ഉറ്റ തോഴന്‍. മഴയുടെ അകമ്പടിയോടെ തിരകകാളുന്ന കൈകള്‍ വീശി ആര്‍ദ്രമായ കണ്ണുകളോടെ യാത്രയപ്പ് നല്കുനുണ്ടായിരുന്നു.. ..
by
മുരുകേഷ് സാരംഗധരന്‍