۶۳ آغاز روشنایی

از مسلمانان بوسنیایی تا مسلمانان غزه؛
زخمی که دهه‌هاست خون چکان است!

بین سال‌های (۱۹۹۲-۱۹۹۵) بیش از ۶۵ تا ۷۰ هزار مسلمان توسط نیروهای صرب در بوسنی و هرزگوین به‌شهادت رسیدند.

در یک واقعه در منطقه‌ی سربرنیتسا، ارتش جمهوری صرب حدود (۸۰۰۰) مرد و نوجوان مسلمان را قتل‌عام کرد.

تمام این ظلم‌ها درحالی بر مسلمانان بوسنیایی انجام شد، که سازمان‌ملل و سایر سازمان‌هایی که به‌عنوان ناجی بشر معرفی شده‌اند، تماشاگر بودند.

ام‌روز همان تراژیدی در غزه، سودان، ترکستان شرقی، کشمیر، میانمار، لبنان، ایران و سایر سرزمین‌های اسلامی تکرار می‌شود؛ مسلمانان در تمام این مناطق درحالی سلاخی می‌شوند که سازمان‌ملل نقش شمارشگر‌ جنازه‌ها را بر عهده دارد.

هم‌چنان، تمام این کشتارها درحالی رخ می‌دهد که امت‌مسلمه سرمایه‌های نجومی، جت‌های پیشرفته، ناوهای جنگی، بمب اتم و سایر تکنولوژی‌های عصری را در اختیار دارد.

پس سوال این است:
چرا امتی با دومیلیارد نفوس، پیشرفته‌ترین تسلیحات نظامی، بمب اتم، استراتیژیک‌‌ترین راه‌های زمینی و هوایی و دریایی، سرمایه‌های نجومی، نفت فراوان، فلزات خاکی کمیاب و سایر امکانات بی‌نظیر، هم‌چنان بی‌دفاع مانده و توسط دشمنانش سلاخی می‌شود؟

پیغمبر خاتم پاسخ می‌دهد:
«إِنَّمَا الإِمَامُ جُنَّةٌ، يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ، وَيُتَّقَى بِهِ.»
ترجمه: همانا امام، سپر (امت) است، در پناه او جنگ‌ می‌شود و (امت) به‌وسیله‌ی او از دشمن در امان می‌ماند.

خودکشی پسر روان‌پزشک نامدار بر اثر بیماری روانی

وقتی حتی فرزند آرون یالوم، یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های روان‌پزشکی جهان، از رنج افسردگی در امان نمی‌ماند، روشن می‌شود که دانش بشر، با همه ارزشش، محدود است. اما اسلام با ایمان، یاد الله سبحانه و تعالی و توکل، نعمتی بزرگ برای آرامش و درمان روح و روان انسان است.

#استوری

راز آرامش مؤمن در برابر سختی‌ها

قضا و قدر، به زبان ساده، یعنی این‌که هر آنچه در جهان رخ می‌دهد ـ از کوچک‌ترین ذره تا بزرگ‌ترین حادثه ـ بر اساس علم، قدرت و حکمت الله سبحانه‌وتعالی رقم می‌خورد. پس هر آنچه در زندگی بر ما می‌گذرد، چه خوب و چه بد، چه تلخ و چه شیرین، بیرون از علم و قدرت پروردگار نیست.

ایمان به قضا و قدر انسان را چنین می‌سازد: اگر نعمتی به او رسید، شکر می‌گزارد و دچار غرور نمی‌شود؛ و اگر مصیبتی آمد، صبر می‌کند و زبان به شکایت از خالق خویش نمی‌گشاید.

ایمان به قضا و قدر همچون پناه بردن به قلعه‌ای محکم است؛ هر بادی که بوزد یا طوفانی که برخیزد، آرامش انسان مؤمن را نمی‌گیرد. زیرا او می‌داند همه چیز در دست ذاتی است که انسان را بهتر از خودش می‌شناسد و مهربان‌تر از مادر با فرزند خویش است؛ همان الله متعال، الرحمن و الرحیم.