پرستوی غریب

در وادیِ محبت دانی چه کار کردم

اول به سر دویدم، آخر ز پا فتادم...

مرغ محبتم من ، كي آب و دانه خواهم
با من يگانگي كن ، يار يگانه خواهم

شمعي فسرده هستم ، بي عشق مرده هستم
روشن گرم بخواهي سوز شبانه خواهم

افسانه محبت ، هر چند كس نخواند
من سر گذشت خود را ، پر زين فسانه خواهم

بام و دري نبينم ، تا از قفس گريزم
بال و پري ندارم ، تا آشيانه خواهم

تا هر زمان به شكلي ، رنگي بخود نگيرم
جان و تني رها از ، قيد زمانه خواهم

مي آنقدر بنوشم ، تا در رهت چو بينم
مستي بهانه سازم ، گم كرده خانه خواهم