داناوین

در جهانی که فقط هَمهَمهِ اَحمق هاست
تو فقط خیره بمان بَر رَهِ خود هیچ مگو

داناوین؛ جایی‌که فکر کردن عادت میشود #

عید مبارک
کوچنی اختر مو مبارک شه

(إذا جاءَ رَمَضانُ فُتِّحَتْ أبْوابُ الجَنَّةِ، وغُلِّقَتْ أبْوابُ النَّارِ، وصُفِّدَتِ الشَّياطِينُ)
در ماه مبارک رمضان دروازه های جنت باز میشود و دروازه های دوزخ بسته میشوند و شیاطین به زنجیر کشیده میشوند

8 March

Happy women’s day

انسان گونه باید زیست!
انسان را نسبت به دیدگاه های مختلف میتوان تعریف کرد! مثلا میتوان گفت انسان موجود زنده با ساختارها و شمایل مختص به خود. یا انسان موجود صاحب فکر. یا انسان موجود ناطق است. یا انسان طرف خطاب خداوند منحیث خالق او برای حمل ماموریت مشخص شده. یا انسان خلیفه خدا در روی زمین و حاکم تمام موجودات این کره میباشد. و بلاخره انسان اشرف مخلوقات است.
با سایر موارد کاری ندارم اما جایکه انسان را خلیفه خدا و اشرف مخلوقات و صاحب صلاحیت میدانیم تفاوت اصلی بین انسان و سایر موجودات زنده را حس میکنیم.
خداوند زمانی که انسان را آفرید یک سری صفات در وی عجین کرد که مواصفات انسانی در قرآن (کلام خدا) بصورت واضح بیان گردیده و اینجا دامنه بحث بر آن نیست. (فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا – سوره شمس آیه 8)
انسان بطور ذاتی دارای صفات نیک و زشت است مثلا انسان مهربان، متقی (تقوی به معنی خودداری از پلیدی ها)، بخشنده، عالم، و... است. در عین حال انسان ظالم، مغرور، متکبر، متجاوز، حریس، بخیل، انتقام جو، خشن است و غضب دارد و...
چرا انسان و انسانیت در هر اندیشه ی چه بسا خدایی و یا غیر خدایی تحسین شده؟
برای درک این موضوع اولین و مهم ترین وسیله علم است. باید با علم همه چیز را آغاز کرد چنانچه اولین هدایت برای پیغمبر خدا امر به آموختن بود (إقرأ)!
آدمی ذاتا با علم زاده نمیشود، انسان خالی از هرگونه معلومات زاده میشود و پس از قدم گذاشتن به دنیا او آموختن را آغاز میکند. این آموزش عملی باشد یا نظری و چه به خواست انسان باشد و یا بدون تقاضا.
بناءً تا زمانی که انسان عالم نباشد با اوصاف نیک و زشت رشد فزیکی دارد اما رفتارها زمانی تغیر مثبت خواهد داشت که علم یا فهم کسب کند و بتواند بر صفات زشت فایق آید و صفات نیکو را پرورش دهد.
انسان تا زمانیکه عالم نبود معنویات در وی وجود ندارد و با سایر موجودات حتی وحش همرنگ و هم کیش است و عملکرد وی نیز چنان خواهد بود.
چنانچه انسان از لحاظ فزیکی مراحل مختلف برای رشد میگذراند، تکامل معنوی نیز بصورت صعودی و با مراحل پی هم صورت میگیرد. برای تکامل انسان نیاز به صعود دارد و برای صعود نیاز به زمان و تمرین و آنگاه که از مدارج گذر کرد نیاز به استقامت دارد. انسان همیشه در تلاش و همواره در اندوختن خوبی ها و جلب صفات نیک و دوری از زشتی ها است.
علم پایان ندارد و انسان از بحر علم قطره ی را برداشته است. در یکی از مراحل تکامل برخی انسانها به فهم قاصر میرسند و با مقایسه به اطرافیان خودرا با درایت تر از دیگران میدانند و اینجاست که دروازه علم را برخود میبندند و چنان تصور میکنند که به اندازه کافی آموخته اند. در حالیکه علم بحر است و تمام دانش بشر قطره از آن بحر میباشد. قهم قاصر یا علم ابتدایی نیز گاها بلای جان میشود. شاید همین دلیل است که تمام بزرگان دین و علما پس از بیان هر مفهومی میگویند (والله اعلم). هر آنکس که گفت (والله اعلم) بدانید که او در درجه مطلوب از علم رسیده است.
البته علم برنده ترین و تاثیر گذار ترین وسیله است. اما فقط وسیله است چنانچه انسان در دارالاسباب باید متوصل به وسیله شود و الا هیچ چیزی بگونه معجزه آسا برای مان یا علیه مان اتفاق نمی افتد. خداوند عمر انسان را به اساس رزق (نعمت) وی سنجیده و نتیجه نهایی نزد خداوند بر اساس نمره مجموعی از اعمال نیک و بد او قلم میخورد. به گونه ی خداوند برای هرفرد زمان کافی برای به کمال رسیدن داده و اتمام حجت نموده است. اما اگر انسان به تکامل رسیده نمیتواند، آنگاه خداوند اورا مورد بازخواست قرار خواهد داد.
حیاء و ترحم دو صفت است که بیش از تمام صفات انسانی برآن تاکید صورت گرفته و اگر اندکی تامل کنیم همین دو صفت انسان را از حیوانیت جدا میسازد.
هدف بحث:
بطور قطع جوامع را انسانها میسازند و در جامعه که علم تسلط نداشت، چه مردم و چه اولیاء امور عالم نبودند و نتوانستند صفات انسانی را پرورش دهند و حوصله همدیگر پذیری در آنها وجود نداشت. اندیشه های موافق و متضاد را تحمل نکردند و تک فکری و تک رفتاری بود در چنین جوامع نه علم رشد میکند و نه انسانیت بودجود میاید. زمانی که انسانیت ضعیف بود، جهالت حاکم است و صفات زشت به وفرت پیدا میشود (دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر -- کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست).
اینجاست که انسان ها متجاوز، حریس، متکبر، مغرور، فخر فروش، چاپلوس و تملق گرا ووو بار میایند و بر همنوع خود میتازند. پس تنها راه نجات افراد علم و تنها راه نجات جوامع روشنی است.
شکی نیست که افغانستان کشور بیسواد است در دو دهه اخیر بانگ علم و سواد و روشنگری زده شد. درین دوران عالم بچه های زیادی رشد کردند و با تاسف در جامعه که تازه شروع به روشنگری نموده بود افکار و اندیشه های تمام دنیا وارد شد. افکار وارداتی در حوزه علوم انسانی و الهیات همه در افغانستان جوانه زدند و از آنجا که ما اکثرا خالی تشریف داشتیم، برای هرکدام ازین فرقه ها خریدارانی نیز پیدا شد. بسان سایر حرکات تکاملی، این مورد نیز دردسر ساز گردید. مثلا علمای از خود راضی در افغانستان زیادند که تنها در یک حوزه قناعت ندارند و میتوانند حد اقل در دامنه سیاست، ادب، فرهنگ و دین فعال باشند حتی در علوم بزشکی نیمچه داکتران هستند که نظریات درمانی نیز دارند.
علم در افغانستان بسیار جوان است و زمان زیادی برای پختگی علم هنوز ضرورت داریم. اکشن های عالمانه در 20 سال گذشته نتیجه جز فساد و تباهی نداشت و شاید عامل نابودی دولت تازه تاسیس گردیده باشد.
برماست که همواره تلاش کنیم تا ابتدا عالم گردیم تا به انسانیت برسیم، شناخت را از خود آغاز کنیم، هیچ حرف و حدیثی را نهایی نشمریم. بر ارزشهای مان که برای آن قرن ها زحمت کشیدیم و نیاکان ما آنرا امانت نهادند تنازیم تا توهین به خود نباشیم. از پذیرش فوری و بدون قید و شرط افکار و ارزشهای جدید اندیشه کنیم. آنچه را میپذیریم باید بر باورهای اصلی مان استوار باشد نه اینکه اصلیت مارا منحدم کند. انسانیت را سرلوح رفتارهای خود قرار دهیم. به همنوع خود دلسوز باشیم و انسان ها را دوست بداریم. برای بدست آوردن چیزی پیش کسی نه کرنش کنیم و نه هم بر زیردستان خود مغرور و ظالم باشیم. از تسلط بر دیگران خرسند نباشیم و آنان را خوردتر از خود و ناقص تر تصور نکنیم. زمانی که کسی به ما نیاز دارد، براو ترحم و احترام داشته باشیم چراکه ما نیز بر دیگری نیازمندیم. خویشتن داری کنیم و از نظرپرانی در علوم کوتاه بیاییم. از همه مهمتر از صدور افکار خود بر دیگران خودداری کنیم و به قصور علم خویش اعتراف نماییم که این خود نشانه فهم و درک ماست.
شاید اندوخته هایمان هنوز برای خودمان کافی نباشد، پس برای صدور آن نباید اقدام نمود.

خشونت علیه زن را ختم کنید
در کمپاین جهانی منع خشونت علیه زن علیه تبعیض جنسیتی بایستید

کمپاین ۱۶ روزه جهانی برای مبارزه علیه خشونت جنسیتی
این کمپاین در افغانستان در حالی راه اندازی میگردد که تعداد زیادی از زنان افغان از شرایط اقتصادی و اجتماعی شان و همچنان از دسترسی شان به منابع محدود و یا محروم میباشند.
امیدوارم زنان افغان مانند سایر زنان جهان بتوانند در محیط آرام و عاری از خشونت زندگی کنند