پیوند اندیشه ها"دانستنیهای منوتو"

وزارت خارجه طالبان اعلام کرد که امروز (۲۴ جوزا/خرداد) ۱۸۰ شهروند افغانستان که در ایران زندانی بودند، در مرز دو کشور به مسئولان طالبان تحویل داده‌ شدند.

دو روز قبل نیز ۱۰۰ افغان از زندان‌های ایران آزاد و در مرز به طالبان تحویل داده شده بود.

ضیا احمد تکل، معاون سخنگوی وزارت خارجه طالبان گفت که گروه جدید زندانیان آزادشده در حضور مسئولان ایرانی و مسئولان حکومت طالبان در مرز اسلام‌قلعه ولایت هرات به افغانستان منتقل شدند.

او افزود که تاکنون براساس توافق حکومت طالبان و دولت جمهوری اسلامی ایران ۱۱۳۱ شهروند افغانستان از زندان‌های مختلف ایران به افغانستان منتقل شده‌اند.

در ماه مارس/مارچ امسال نیز وزارت خارجه طالبان اعلام کرده بود که دولت ایران ۱۸۹ افغان زندانی را آزاد کرده و در مرز افغانستان به مسئولان حکومت طالبان سپرده است.

وزارت خارجه طالبان این اقدام دولت ایران را در راستای «تعمیق و تقویت روابط و همکاری» میان کابل و تهران خوانده است.

وزارت خارجه طالبان گفته که رهایی و انتقال این زندانیان «در نتیجه مذاکرات و توافق» میان مقام‌های ایرانی و طالبان انجام شده است.

هرچند قبلاً خبرگزاری ایسنا در ایران به نقل از مسئولان آن کشور گزارش داده بود که این روند به موافقتنامه‌ای میان افغانستان و ایران در سال ۱۳۸۵ خورشیدی برمی‌گردد و تا پیش از بازگشت طالبان به قدرت انتقال زندانیان در چند مرحله انجام شده بود.

با آن که اتهام‌های این افراد مشخص نیست، اما قبلاً رئیس کمیته انتقال محکومان وزارت دادگستری ایران درباره گروه دیگری از زندانیان که به طالبان تحویل داده شدند گفته بود که «جرایم‌شان سیاسی نیست و انتسابی هم به طالبان نداشته‌اند و جرم این زندانیان عمدتا مربوط به مواد مخدر بوده است که جنبه عمومی مجازات را می گذراندند».

📷 Twitter Hafiz Zia Ahmad

جوان افغان که سند لیسانس حقوق و علوم سیاسی دارد، اکنون ترکاری فروشی می‌کند.

"فعلاً ترکاری فروشی می‌کنم، فعلاً روزگار دنیا آمده سرم مجبورم کسب روزی حلال کنیم".

حوالی چاشت است، با دستان ترک خورده‌اش بر ترکاری‌ها آب می‌پاشد تا مشتری پسند شوند، اما از مشتری هم خبر چندانی نیست.

دستانی که سال‌ها با قلم و ورق خو گرفته بودند، اما اکنون گَرد ناامیدی را می‌شود به وضوح در چهره‌اش دید.

جوانی‌که از رشته اداره و دیپلوماسی، پوهنزی حقوق و علوم سیاسی فارغ شده، اما به گفته خودش کاری جز ترکاری فروشی نتوانسته پیدا کند.

او می‌گوید نامم را در گزارش یاد نکنید.

اما از حکومت طالبان انتقاد دارد.

این جوان که به انگلیسی و کمپیوتر نیز بلدیت دارد ادعا دارد هر باری‌که دروازه ادارات دولتی حکومت طالبان را بخاطر کار زده، دست رد به سینه‌اش زدند: "من خیلی گشتم پشت کار، در هر اداره رفتم، در چند جای در ادارات دولتی مراجعه کردم، مدرکی‌که من دارم با فیصدی ۹۲ یک فیصدی کدر است، چرا من بیایم ترکاری فروشی کنم؟ چرا باید از دانش من برای جامعه استفاده نشود؟ انگلیسی و کمپیوتر را بلد هستم چرا از این‌ها استفاده نشود؟ چون برای ما جایگاه نیست."

بازار ترکاری فروشی زیر حاکمیت طالبان را هم به قمار تشبیه می‌کند، تغییرات لحظه‌ای نرخ‌ها و تکاپو برای فروش بیشتر ترکاری‌ها بخاطر بردن نان در سفره‌ شب خانواده‌اش: "قمار است نظارت نیست، نرخ نیست، این‌جا ما می‌آوریم اگر یک ده روپیه نگیریم هم نمی‌شود، بخاطر همین می‌نشینیم همین‌جا، ولی همان هم نمی‌ماند، برای ما چون خراب می‌شود خیلی‌هایش چون جای ما مناسب نیست، خود شما هم می‌بینید چند لحظه‌ای که بودید اصلاً مشتری نیامد سر چاشت است باید بیاید از این بخرد."

این جوان در سال ۱۴۰۱ حدود یک سال پس از حاکمیت دوباره طالبان در افغانستان از پوهنتون ولایت جوزجان سند فراغت گرفته است.

می‌گوید در پی یک هشدار در سال اخیر پوهنتونش مجبور شده از فعالیت‌های دانشجویی و نشر و پخش مقاله‌های انتقادی‌اش موقتاً دست بردارد، اما می‌گوید اهدافش را کنار نگذاشته است و به دنبال راه چاره می‌گردد.

هفته یک روز کورس می‌رود تا دوره زبان انگلیسی را تکمیل کند و سند بگیرد.

می‌گوید به گرفتن بورسیه می‌اندیشد تا از رنج کنونی رها شود.

این روزها این یکی از صدها جوانی‌ست که زیر حاکمیت دوباره طالبان در افغانستان که از روی خوش زندگی دور افتاده اند، آن‌چه طالبان همیشه مدعی اند که برای جوانان افغان امکانات زندگی فراهم است و کسانی‌که از کشور رفته اند نیز برگردند.

حال وروز ترکیه