Abdulwahab Ahadi

ماه رحمت بخشایش الهی مبارک .

تأثیرات قومیت و مشارکت سیاسی در ثبات افغانستان

قومیت اصلی‌ترین عنصر تغییر و تحولات سیاسی در افغانستان بوده است. بدون درک واقع‌گرایانه از بافت و ساختار اجتماعی افغانستان نمی‌توان پدیده‌های اجتماعی و سیاسی این کشور را به درستی تحلیل و ارزیابی کرد.

بر اساس روانشناسی اجتماعی، هر قومیت و نژاد، مختصات و ویژگی‌های منحصر به خود را در عرصه‌های ذوق و هنر، شجاعت و جنگاوری، اقتصاد و تولید، دانش و فرهنگ دارد. بهره‌برداری از این پتانسیل‌های قومی و اجتماعی زمانی میسر است که قاعده مهم «وحدت در عین کثرت» حفظ و در رفتار اجتماعی تبارز پیدا کند.

یکی از عوامل عمده اختلاف و تنش قومیت ها، نخبگان سیاسی جامعه هستند. این فرضیه در دو دهه نظم لیبرال دموکراسی افغانستان اثبات گردید. نخبگان و رهبران سیاسی برای کسب رأی، از برانگیختن احساسات قومی دریغ نکردند.

سوره طه (آیه ۴۶)

قَالَ لَا تَخَافَآ إِنَّنِي مَعَكُمَآ أَسْمَعُ وَأَرَىٰ (٤٦)

خداوند فرمود: هیچ نترسید كه من بی‌تردید با شما هستم می‌شنوم و می‌بینم

مناجات به پروردگار خود.
کوله بار گناهانم بر دوشم سنگینی میکرد…
ندا آمد بر در خانه ام بیا، آنقدر بر در بکوب تا در به رویت وا کنم…
وقتی بر در خانه اش رسیدم هر چه گشتم در بسته ای ندیدم!!
هر چه بود باز بود…
گفتم: خدایا بر کدامین در بکوبم؟؟؟؟
ندا آمد: این را گفتم که بیایی…
وگرنه من هیچوقت درهای رحمتم را به روی تو نبسته بودم!
کوله بارم بر زمین افتاد و پیشانیم بر خاک

تا بگویم شرح درد اشتیاق
هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش.
مولانا.

دوران انقلاب‌ها گذشته است
مسأله‌ی «انقلاب»‌ها قلمرو عمومی بود، مردم خواهان ازادی در قلمرو عمومی بودند؛ ولی اکنون مسأله‌ی ما قلمرو خصوصی است؛ انسان‌ها ازادی داشتن قلمرو خصوصی را از دست می‌دهند. مردم برای قلمرو عمومی به خیابان می‌ریختند، ولی برای قلمرو خصوصی هیچ «مکان»ی برای اعترض نیست. انسان عصر انقلاب به «پیشرفت» ایمان دارد و از این رو« به پیش می‌رود»، ولی اکنون انسانِ از فرط بدگمانی بی‌باوری، توان «جهت‌یابی» خود را از دست داده است
انقلاب‌ها فقط در پی تغییر رژیم سیاسی و ساختن نظامی نو به جای ٰان بودند، ولی برای انسان امروزی؛ از زبان و سنت و هویت و فرهنگ و تاریخ گرفته تا روابط اجتماعی یا عاطفی کمتر چیزی هست که از نوساختن یا دستکاری در ان دلبخواهی به نظر نیاید؛ چون هیچ‌گاه ویران‌کردن بدین اسانی نبوده است.
در دوران انقلاب‌ها «خدا مرده است.» اما در عصر ما «واقعیت» مرده است و«روایت» هر کس از واقعیت جای ان را گرفته است.
دیگر مسأله، حق ازادی بیان نیست، چون در جهان مجازی همه‌ی انسان‌ها در داشتن ازادی بی‌حد و مرز برابرند. در این عصر مدام اتفاق‌های تازه‌ای می‌افتد ولی کمترین تأثیر را برجا می‌گذارد.
انقلاب بدون ایدئولوژی ممکن نیست، بدون فلسفه‌ای برای انقلاب. فلسفه‌پردازی جدیتی تمام‌عیار می‌طلبد. ولی این عصر دشمن جدیت است. عصر انقلاب‌ها انسان به «دیگری» می‌اندیشید و چهره‌ی او را به خوبی تشخیص می‌داد. عصر ما جراحی پلاستیک چهره‌ای استاندارد از همه می‌سازد. دیگری دیگر وجود ندارد، و کسی اگر ببیند چهره‌ی او را به جا می‌اورد. انقلاب‌ها به توان سنت‌شکنی خود می‌ببالیدند چون هنوز سنت بازشناختنی بود، الان دیگر مرزی نمانده که پا روی ان گذاشتن معنی دهد. انقلاب عصری پر از دروغ و ریاست، ولی زمانه‌ی ما نه دروغ ممکن است نه ریا، چون حقیقت و فضیلت از یاد رفته است، و بدنامی و رسوایی سود بیشتری دارد تا نیکنامی. پیوند شرافت و شهرت از همه گسسته است. فقر اموزش به چشم می‌امد، ولی انسان امروزی نه به فهم چیزی نیازی می‌بند نه به حفظ چیزی. گوگول و اوبر حاجت او را روا می‌کنند دین دیجیتال.
در ان روزگار انقلاب «صدا»ی مردم است که باید شنید، ولی ما اکنون در عصر «تصویر» هستیم. صدا از جمع انسان‌های هم‌ارمان در یک مکان فیزیکی برمی‌اید، ولی هر کس می‌تواند تصویر را در تنهایی بیند. «فضا» (space) جای «مکان» (place) را گرفته است
ازدوکتر مهدی خلجی بخوانید .

از داشته های زندگی خودتان لذت ببرید دنبال دیگران نباشید چه دارند چطور زندگی میکنن.