افغانستان ملی بیرغ

‏بسم الله الرحمان الرحیم
یو ځل بیا ان شاءالله

له انګرېزي استعمار څخه د هېواد د خپلواکۍ بېرته اخيستلو ۱۰۶ کليزه دې ټولو افغانانو ته مبارک وي.

Happy Independence Day

The tricolor flag of Afghanistan (black, red, and green) carries deep historical and symbolic meaning:

A thread on history of 🇦🇫

•Black → Represents Afghanistan’s dark past, oppression, and struggles endured under foreign domination and internal conflict.

•Red → Symbolizes the blood of those who sacrificed their lives for the country’s independence and freedom.

•Green → Stands for hope, prosperity, and the future — as well as Islam, which is central to Afghan identity and culture.

Together, the flag embodies Afghanistan’s journey from suffering, through sacrifice, toward a hopeful future.

1928 – The tricolor (black-red-green) was first introduced by King Amanullah Khan after his trip to Europe, inspired by modern nation-state flags.

In 1930s–1970s – Modified several times with changes in the emblem (royal symbols, wheat, mosque) but retained the tricolor base.

1973 – Republic declared under Daoud Khan → Flag still tricolor but emblem adjusted.

In 1978–1987 – Communist regimes replaced the tricolor with different red-dominant designs, dropping the traditional emblem.

1987 – Najibullah’s regime restored a tricolor version with a new emblem.

1992 – Mujahideen victory → Reverted to Islamic emblems on tricolor.

1996–2001 – Taliban rule replaced it with a plain white flag featuring the Shahada.

2021–present – Taliban again replaced it with a white flag, but the black-red-green tricolor remains the recognized national flag internationally and by most Afghans.

The Age of the tricolor flag is nearly 97 years old (since 1928), though with variations in the emblem. But its importance and meaning have and will never change and this is what matters the most to the people of Afghanistan.

Today is the national flag/ national identity day - the flag that has soaked blood of thousands of Afghans for its dignity and that dignity will never fade!

د زمري اوومه، د ملي بیرغ ورځ دې نېکمرغه وي

تکړه او حماسي شاعر مطیع الله تراب د زړه د حملې له امله وفات شو.
د هغه مړینه د پښتو ادب لپاره ستره ضایعه ده.

غلام قامونه یواځې غیرمحفوظ نه وي، بلکې دوئ ته د یو برابر انسان په نظر نه کتل کیږي.
په سوات کې د ماشومانو، تورسرو او سړو د مرګ په خوله کې په ظاهره سترګو سرکار لیدل، خو د بچ کولو هڅې یې نه کولې.
په لکي مروت کې شپاړس بې‌ګناه ماشومان، ښځې او سړي د پاکستاني پوځ له‌خوا په ډرون بمونو وویشتل شول، پاکستان ته دا ښه معلومه ده چې هر څومره پښتانه مړه کم، هغومره به پشتانه "اپنا ملک" او د "مسلمان بھائی چارې" د دروغجنو نعرو لاندې د یو چپړاسي نوکري په لالچ کې له کفارو زیات ظالم ریاست غلامي کوي.
شپږ میاشتې مخکې د کوټې نه یو ماشوم مصور خان لادرکه شوی و، او نن یې مړ جسد وموندل شو. دا داسې نه ده چې پنجاب (عرف پاکستان) دومره بې وسه دی چې د دوئ په قبضه کې پښتني او بلوڅ سیمې کې امن نشي راوستلی، بلکې د غلام قامونو امن دوئ ته هېڅ مهم نه دی بلکه هلته جنګ او مرګونې پیښې د هغو سیمو د لوټلو یا د سیاحت د بدنامولو سبب ګرځي.
ځکه دوئ د پښتنو په تحفظ زړه نه خفه کوي، د پنجاب د امن لپاره ئې پښتانه برتي کړي دي، او د ترقۍ لپاره یې د پښتنو او بلوڅو وسایل پنجاب ته لوټي. او پښتانه یې د پارلماني نظام د یو دوه څوکیو په لالچ کې د یو بل پر ضد کړي دي، او حتی داسې پیښو ته هم د غلامۍ په نظر نه ګوري، بلکې د پارلمان د څوکیو په حساب خبرې پرې کوي.
او پاتې شو د صوبایي حکومتونو سره د اولس احساس خبره؛
خیبر پختونخوآ حکومت په یو دردناکه پیښه کې هم د اولس ملګري نه بلکې د ظالم فوج ملګري پاتې شوي دي، بلوچستان حکومت مکمل د پوځ په لاس کې دې، پنجاب حکومت د پوځ په حکم د پښتنو یو دروند مشر ملک نصیر او سند حکومت د پوځ په حکم حاجي عبدالصمد او علي وزیر بندي کړي دي او مرکزي حکومت خو په د فخر کوي چې څنګه دوئ د پوځ غلامان دي او د تیرو حکومتونو هم دغه حال وو، هېڅ یو حکومت نه د اولس احساس لري، او نه د پنجابي فوځي جنرالانو له امر پرته کار کولی شي.
یوازې اولسي مزاحمت دوئ مجبوروی شي چې د اولس تحفظ یقیني کړي، یا یو لوی مزاحمت راولاړ شي، چې پښتانه له زورواکۍ او بلواکۍ خلاص شي.
یعنې د اتیا زره پښتنو قاتل ریاست نه خلک ګیله کوي چې په سوات کې دې شپاړس کسان د مرګ په خوله کې یوازې پرېښودل، نو په لکي مروت کې خو شپاړس پښتانه دوئ مستقیم په بم وویشتل، هلته به څه وایي؟
باید په لوی لاس د ملت د قاتلانو څخه د جاهلو هیلو تمو پر ځای د حقیقت منلو هڅه وکړو، او د مفاهمت او د غټانو د ذاتي ګټو لپاره د رښتیاوو سره میکس شوي دروغجنو افکارو خپرولو پر ځای، د خپل ملت ته د خپلواکۍ سمه، تاریخي او حقیقي مفکوره خپره کړو.

پښتنو چې ميدان پرېنږدئ!
د شهید پیغام

زما غانټول زما رہدے مړ دې
زما ساده باده لالے مړ دې

زمونږ د کلي خلق ټول ژاړي
زمونږ په چم کښې يو سڑے مړ دې

په پېښور کښې دھماکه شوې ده
د دې سړي پکښې نمسے مړ دې

زما د زړه د سره وینې څاڅي
زما د زړه د سر ازغے مړ دې


هغه چې ته به یې د خوبه ویستی
لېونۍ هغه لېونے مړ دې

په شاعرانو ادیبانو مئین
حلقه نظار شا منصورے مړ دې

هغه چې تابه ترې رانجه اخیسته
خبر یې هغه بنجارے مړ دې

خلقه په مرگ باندې یې نه يم خفه
خو په زړه ډېر سورے سورے مړ دې

ستا منېر ستا د پنډ غمونو سره
پروت دے په سرو غرمو موسکے مړ دې

الله دی نکړی که شهید شولی په ننګ د وطن
په تار د زلفو به کفن درته گندم لالیه
بیا که تپی شوی گیلمنه خال ړدم په وینو
بیا به لپو کی اوبه درله راوړم لالیه

ما پسی ارمان درزی کہ نہ درزی