Mähdî Möhämmädî

از یدالله گر نشان جوید کسی
جلوه گاهش آستین اولیاست
آفتاب مطلع انوار ذات
روشن از ماه جبین اولیاست

در عالم انقلاب زنهار
بردل هوس ثبات مگمار
جمعیت و هم مغتنم دار
پرواز نما و خوابش انگار

عشق انجمن است در نظر نیست
رنگ است و بهار جلوه گر نیست
اسرار جهان است و گر نیست
"من"میگویم کسی اگر نیست

باده از ماهست شدنی ما از او
قالب از ماهست شدنی ما از او

عالم همه یک برق تجلی دیدم
محمل گردی نداشت لیلی دیدم
زین سرمه که حق کشید در دیده من
هر جا لفظی دمید معنی دیدم

از ما با ماست هر چه گویم
ما همچو تویی دگر چه جویم

Me with Saeeyd Abdullah Masror

اندرین شهر بسی افسرده ام
خنجر از دست رفیقان خورده ام
دل به یاد دوستان خویش کرده ام
هیچ نپرسند زنده ام یا مرده ام

فدای رفیقی که وقتی بهش میگی دلم گرفته نمیگه باز چرا?
میگه دستاتو شاید بهتر بشی .

به پای هم پیر شدیم من و خیال او...!

خیلی دلتنگ شده ام!
کاش کسی میبود تا دستانم را میگرفت و میگفت:
تو مرا داری ...!

هرگز رو دیوار دل کسی یادگاری ننویس
چون بعد از رفتنت پاک کردنش خیلی سخته ...