Kancelari & Librari Rejji

01/11/2026

24/10/2026

💬Nuk më intereson të fitoj vetëm për të provuar se jam më i mirë se dikush tjetër.

💬Unë kurrë nuk kam qenë i interesuar të jem një emër tjetër në turmë ose një person tjetër që njerëzit e harrojnë lehtë. Çfarëdo që zgjedh të bëj, dua t'i j*p gjithçka që kam, të lë shenjën time dhe ta bëj praninë time të vlejë.

💬Fitorja është një moment. Ndikimi që lini pas mund të zgjasë shumë më gjatë.

💬Nuk kam nevoje te kujtohem per cdo fitore. Dua të mbahem mend për mënyrën se si u shfaqa, guximin që mbajta dhe ndryshimin që bëra.

24/10/2026

Një të premte, Alija Izetbegoviq shkoi me vonesë në xhami. Kur njerëzit e panë të parin e shtetit, u ngritën në këmbë për t’i liruar vend në safin e parë.

Ai u tha: “Uluni! Më lini këtu ku jam, në fund. Ju kështu i ndërtoni me duart tuaja diktatorët tuaj!”

Ky është një mësim që vlen për çdo shoqëri!

Mos e ngrini askënd aq lart sa të fillojë ta konsiderojë veten mbi të tjerët. Respekti është vlerë, por servilizmi është rrezik. Përkrahja është e drejtë, por përkrahja e verbër është gabim.

Liderët nuk bëhen të paprekshëm vetëm nga pushteti, por edhe nga njerëzit që pushojnë së kritikuari.

Respektojini liderët, por mos i hyjnizoni. Përkrahini, por mos i justifikoni për çdo gabim. Sepse një shoqëri që nuk guxon ta kritikojë liderin e vet, rrezikon ta kthejë atë nga shërbëtor të qytetarëve në sundimtar mbi ta.

Lideri i madh nuk kërkon të ngrihet mbi të tjerët. Ai e dëshmon madhështinë duke qëndruar mes tyre!

24/10/2026

Ajo u martua me dy burra në Anglinë e shekullit XVIII dhe kur e tërhoqën zvarrë drejt gjyqit, ajo u paraqit e veshur si një mbretëreshë që po shkonte drejt ekzekutimit dhe refuzoi të kërkonte falje.
Elizabeth Chudleigh e kuptoi lojën përpara se dikush t’ia shpjegonte rregullat. E lindur në vitin 1720, në një familje të fisnikërisë së ulët, ajo kishte bukuri, zgjuarsi dhe ambicie, por nuk kishte pasuri. Prandaj e bëri veten të domosdoshme në oborrin mbretëror, duke u bërë damë shoqëruese e Princeshës së Uellsit, një pozitë që ia hapte të gjitha dyert që kishin rëndësi.

Në moshën 24-vjeçare, ajo bëri lëvizjen e saj të parë të llogaritur: një martesë të fshehtë, në mesnatë, me Augustus Hervey-n, një oficer tërheqës të marinës dhe aristokrat. Por martesa u përkeqësua pothuajse menjëherë. Ai shkoi në det. Ajo qëndroi në oborrin mbretëror.

Dhe pikërisht këtu Elizabeth zbuloi gjenialitetin e saj: ajo nuk u divorcua. Divorci nënkuptonte skandal, varfëri dhe vdekje shoqërore për një grua. Kështu që ajo thjesht… nuk e përmendi fare martesën. E la atë të zhytej në heshtje, ndërkohë që ruante pozitën, lidhjet dhe mundësitë e saj.
Vite më vonë, kur dukës më të pasur dhe më të lakmuar të Anglisë iu ndez dashuria për të, Elizabeth e pa rastin që po priste. Duka i Kingstonit dëshironte të martohej me të. Kishte vetëm një problem: ajo ishte tashmë e martuar.

Kështu, në vitin 1769, ajo eci përsëri drejt altarit këtë herë para syve të gjithë shoqërisë dhe u bë dukeshë. Për katër vjet jetoi jetën që kishte projektuar për veten, e mbështjellë me mëndafsh dhe prestigj.

Pastaj duka vdiq. Dhe gjithçka nisi të shthurej.
Nipi i tij, i tërbuar që ishte lënë jashtë testamentit, bëri atë që Elizabeth e kishte frikësuar gjithmonë: zbuloi martesën e saj të parë. Akuza ishte bigamia martesa për herë të dytë ndërkohë që të dy bashkëshortët ishin ende gjallë.

Në vitin 1776, ndërsa Amerika luftonte për pavarësi përtej oqeanit, e gjithë Britania e ktheu vëmendjen nga Westminster Hall, ku Elizabeth Chudleigh do të dilte para gjyqit përballë gjithë Dhomës së Lordëve.

Katër mijë njerëz e mbushën sallën. Mbretëresha ishte e pranishme. Mbretër të ardhshëm u ulën në galeri. Të gjithë dëshironin të shihnin gruan që kishte guxuar t’i rishkruante rregullat, tashmë të gjunjëzuar.

Por Elizabeth e kuptonte teatrin më mirë se cilido prej tyre. Ajo mbërriti e veshur tërësisht me të zeza, me kokën të mbuluar, si Maria Stuart, Mbretëresha e Skocisë, teksa po ecte drejt ekzekutimit. Nuk qau. Nuk u përgjërua. Nuk kërkoi mëshirë dhe as pretendoi se nuk dinte gjë.
Për pesë ditë, 119 lordë dëgjuan provat: martesën e mesnatës, regjistrin e falsifikuar dhe gënjeshtrat nën betim.

Dhe, kur gjithçka përfundoi, secili prej tyre shqiptoi të njëjtën fjalë: «Fajtore».
Ligji parashikonte që asaj t’i damkosej trupi me hekur të skuqur në zjarr. Por Elizabeth pretendoi privilegjin e saj si bashkëshorte e një fisniku të rangut të lartë dhe, meqë ishte martuar me një kont dhe një dukë, edhe në turpërim ajo qëndronte më lart se të gjithë ata për nga statusi.
Ajo bëri një përkulje të hijshme para tyre. Ata iu përgjigjën me një përkulje.

Dhe të nesërmen, ajo u largua nga Anglia me pasurinë e dukës, pa kthyer më kokën pas.
Për 12 vitet e ardhshme, jetoi nëpër Evropë si një nga gratë më të përfolura të kontinentit, përkrah Marie Antoinette-s dhe Katerinës së Madhe. Bleu prona në Rusi, u prit nga Papa dhe refuzoi të hiqte dorë nga titulli i dukeshës, edhe pas dënimit të saj.
Vdiq në Francë, në vitin 1788, ende e pasur, ende sfiduese, ende e vendosur të mos kërkonte falje pse kishte refuzuar t’u bindej rregullave.

Elizabeth Chudleigh nuk i theu rregullat nga pakujdesia. Ajo i theu sepse ato ishin hartuar për t’i detyruar gratë të zgjidhnin mes sigurisë dhe lirisë dhe ajo refuzoi ta pranonte këtë pazar.
Historia e quajti kriminele.
Por ndoshta ajo ishte thjesht një grua që e kuptoi se, nganjëherë, e vetmja mënyrë për të mbijetuar në një lojë të manipuluar është të ndryshosh krejtësisht kushtet e saj.

23/10/2026

𝐄𝐫𝐧𝐞𝐬𝐭 𝐇𝐞𝐦𝐢𝐧𝐠𝐰𝐚𝐲 ka thënë dikur: " Në momentet tona më të errëta, nuk na duhen këshilla.

Ajo që vërtet na mungon dhe që na duhet ato çaste është lidhja njerëzore - një prani e qetë, një prekje e butë, një përqafim.

Dikush që ulet pranë teje, derisa të kaloj stuhia që ke brenda vetes.

Jo si shpëtimtar, por si shoqërues.

Këto gjeste të vogla janë spirancat që na mbajnë të qëndrueshëm kur jeta bëhet e rëndë.

Na kujtojnë se nuk jemi vetëm në këtë botë të madhe e shpesh të frikshme!"

22/10/2026

"Zgjidh guximin, edhe kur frika të thotë të ndalosh."

14/10/2026

Mos e përkufizo problemin brenda kufinjve të horizontit tënd, zgjeroje horizontin për ta parë problemin në mundësitë që ai na jep për tu rritur.
Jeta është një aventurë për tu jetuar, jo një problem për tu zgjidhur, shikoje çdo problem jo si të tillë, por si një mundësi për të fituar dhe për të mësuar.
Pas çdo problemi gjendet nje mundesi për të reflektuar, për të gjetur zgjidhje, për të jetuar në mënyrë aktive.

10/10/2026

SOKRATI DHE MËSIMI I SUKSESIT

Një ditë, një djalë i ri shkoi të takonte Sokratin, i cili ishte i njohur për mençurinë e tij dhe e pyeti: "Cili është sekreti i suksesit në jetë?"
Sokrati u përgjigj: “Eja nesër në mëngjes në lumë”.
Kështu ndodhi. Të nesërmen ndërsa qëndronin në breg Sokrati i tha: "Tani le të shkojmë në lumë".

I riu e ndoqi menjëherë Sokratin. Kur uji arriti deri në qafë, Sokrati papritmas kapi të riun dhe i zhyti kokën nën ujë. Djali i varfër luftoi me dëshpërim, por Sokrati nuk e la të shkojë. Kur më në fund shpëtoi nga kthetrat e tij, i riu psherëtiu.

Sokrati e pyeti: "Kur ishe poshtë në ujë, çfarë doje më shumë?"
"Ajër, sigurisht!" Thirri i riu.
"Shiko," tha Sokrati, "ky është sekreti i suksesit. Nëse do sukses, aq shumë sa doje ajër nën ujë, atëherë do ta kesh.

04/10/2026

𝗣𝗮𝗯𝗹𝗼 𝗡𝗲𝗿𝘂𝗱𝗮: 𝗠𝗼𝘀 𝗳𝗮𝗷𝗲̈𝘀𝗼 𝗮𝘀𝗸𝗲̈𝗻𝗱

Kurrë për askënd mos u anko, për asgjë mos u qaj asnjëherë, sepse thelbësisht ke bërë gjithçka që deshe në jetën tënde. Prandaj nevojitet ta pranosh andrallën e përtëritjes së vetvetes dhe guximin për t’ia nisur nga ndreqja e gabimeve të tua, ngase ngadhënjimi i njeriut të mirëfilltë ngjizet pikërisht në hirin e gabimeve të tij.

Kurrë mos u anko për vetminë apo fatin tënd, thjesht përballu guximshëm dhe pranoji ato. Në fund të fundit gjithçka është pasojë e drejtpërdrejtë e veprimeve të tua, dëshmi e mëtejshme se gjithmonë ke për të triumfuar.

Mos u hidhëro për dështimet e tua, gjithaq askujt mos ia taks ato padrejtësisht, sepse nevojitet ta pranosh veten tënde mirëfilli tani, përndryshe do të vijosh të gjesh shfajësime fëminore. Mbaj përherë mend se çdo çast është i vlefshëm për t’ia nisur sërish dhe që askush nuk është aq i pazoti sa të mposhtet patjetër.

Mos harro se shkaku i së tashmes tënde është veç e shkuara jote, njëlloj sikundër shkaku i të ardhmes tënde, do të jetë e tashmja jote dikur.

Mëso nga të guximshmit, nga të fuqishmit, nga kushdo që nuk u dorëzohet rrethanave, nga ata që jetojnë përkundër gjithçkaje, vrite më pak mendjen për vështirësitë e tua dhe kujdesu më tepër për punën që bën, sepse vetvetiu andrallat e tua do të zhbëhen pa qenë nevoja t’i luftosh.

Mëso të lindësh nga dhembja dhe të jesh më madhështor se pengesa më e madhe, kundroje veten në pasqyrën e qenies tënde, ngaqë vetëm kështu do të ndihesh i lirë dhe i fuqishëm, duke mos qenë më pre e rrethanave, sepse tashmë fati yt do të jesh ti mirëfilli.

Brof në këmbë dhe sodite diellin çdo mëngjes dhe përthithe dritën e agimit. Ti je përherë pjesë e fuqisë tënde jetike, tanimë zgjohu, lufto, ji i vendosur, dhe në jetë kë për të ngadhënjyer; asnjëherë mos u brengos për fatin, sepse fati është thelbësisht: shfajësimi i dështakëve.

Përktheu nga spanjishtja: Elvi Sidheri.