24/07/2026
Fshat. Një herë në javë.
Shumica prej nesh e njohin Shqipërinë nga qytetet.
Megjithatë, sa herë që flasim për ushqimin, ujin, pyjet, turizmin apo trashëgiminë, në të vërtetë po flasim për vende që ndodhen kryesisht jashtë tyre.
Po flasim për fshatin.
Prej disa vitesh, Rrajca, një fshat në skaj të Parkut Kombëtar të Shebenikut, është bërë pjesë e jetës sonë.
Shumë njerëz nuk e njohin. Ndoshta pikërisht për këtë arsye po e nis këtë seri.
Prej më shumë se gjashtëmbëdhjetë vitesh kam punuar me zhvillimin lokal, turizmin dhe qeverisjen vendore. Kam studiuar dhe punuar jashtë vendit dhe, kur u ktheva, pashë që zhvillimi kishte kryesisht adresë qyteti.
Pastaj erdhi fshati.
Fshati të detyron t'i shohësh pyetjet e vështira në sy.
Pse mbeten ara pa u punuar?
Pse dasmat bëhen kryesisht gjatë gushtit?
Pse ka shtëpi që hapen vetëm disa javë në vit?
Pse mbetjet mblidhen vetëm një herë në javë?
Përse po mbyllen shkollat?
Ia vlen të qëndrosh apo të largohesh?
Sa më gjatë qendroj këtu, aq më shumë bindem se fshati nuk është thjesht një vendbanim.
Është vendi ku takohen disa nga pyetjet më të rëndësishme për Shqipërinë.
Prandaj, nga kjo javë, dua të ndaj një mendim.
Çdo javë.
Jo sepse kam përgjigje.
Por sepse besoj se po bëjmë shumë pak nga pyetjet e duhura.
Jo për të idealizuar fshatin.
As për të kritikuar qytetin.
Por sepse nuk ka Shqipëri pa fshat.
Vitin që vjen, do të kemi zgjedhjet vendore. Deri atëherë, do të përpiqem të ngre pyetje që besoj se meritojnë më shumë vëmendje, me shpresën se do të gjejnë vend në debatin publik dhe, pse jo, edhe në programet e atyre që do të kërkojnë besimin e qytetarëve.
Nga Rrajca.
