Օրենսդրական Օրակարգ

Նիկոլի կառավարությունը մերժում է օրենսդրական բարեփոխումների գործընթացում հանրային մասնակցության բոլոր ինստիտուցիոնալ կառույցների ՝ Հանրային խորհրդի, նախարարներին կից հասարակական խորհուրդների ներգրավածության խաթարումն է։ Դրա վառ ապացույցը 2018 թվականի մարտի 7-ին ընդուված Հասարակական խորհրդի մասին ՀՀ օրենքի, «ՀՀ նախարարին կից հասարակական խորհրդի օրինակելի աշխատակարգին հավանություն տալու մասին», 2016 թվականի սեպտեմբերի 2 N 1134 -Ն որոշման խախտման է, ինչը այդ կառույցների գործունեությունը դարձնում է ֆորմալ , ոչ իրավաչափ արդյունքում բերում է ինստիտուտների անգործության ։ e-draft.am կայքում հանրության կողմից ներկայացված առաջարկներն անտեսվում են, դրանով իսկ խախտելով կառավարության ևս մի որոշում, որով պարտադիր պետք է ամփոփաթերթում հստակ մեկնաբանվեն բոլոր առաջարկները, դրանց ընդունման կամ մերժման հիմքերը։ Անգամ անհատ փորձագետների ու հասարակական կազմակերպությունների դիրքորոշման ներկայացումը մնաւմ է անպատասխան, կամ նույնիսկ եթե դրանք չափազանց կոշտ են ու դեմ ներկայացված նապագծերին, ապա հեղինակները ենթարկվում են զանազան ճնշումների։ Եզրակացությունն այն է, որ այսօրվա Հայաստանում տիրում է դիկտատուրա, ինչը մերժում է ժողովրդավարությանը հատուկ բոլոր միջոցները։ Ամենացավալին այն է, որ աայս պարագայում ամենախոցելին երեխաներն են՝ կրթական համակարգը, որը վերջիններիս կրթելու փոխարեն պղծում է նրանց ինքնագիտակցությունը, ինքնաճանաչումն ու աղավաղում զարգացումը։ Սա լուրջ ահազանգ է, մարտահրավեր որիը հրատապ լուծման կարիք ունի։

ՕՐԵՆՍԴՐԱԿԱՆ ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆ ԶԻՆՀԱՇՄԱՆԴԱՄՈՒԹՅՈՒՆ ՈՒՆԵՑՈՂ ՇԱՀԱՌՈՒՆԵՐԻ ՀԱՄԱՐ

ԶԻՆԱՊԱՀԸ կարգավորող օրենքի փոփոխություն Գլխավոր էջ meta description

Իմացեք աշխատանքային ու քաղաքացիական վեճերի արագ և մատչելի լուծման արտադատական եղանակների մասին. https://araza-ngo.com/video...

ARAZA || ԲԱՐԵԳՈՐԾԱԿԱՆ ՀԱՍԱՐԱԿԱԿԱՆ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊՈՒԹՅՈՒՆ ՀՀ, Երևան, 0028, Արաբկիր, փ. Կիևյան 7 բն. 94 Հեռախոս: + (374 10) 227-097 Բջջային: + (374 77) 690-468 Էլ. փոստ: [email protected] [email protected]

ԿԵՑԵ ՍՅՈՒՆԻՔԸ !
փԱՌՔ սՅՈՒՆԵՑԻՆԵՐԻՆ !
Շնորհակալություն Հայ ազգից Սյունիքից
Հայաստանի ազատագրումը սկսվեց ՍՅՈՒՆԻՔԻՑ

Նոյեմբերի 28-ին "Արազա" ԲՀԿ-ի վարչապետին հղված հարցմանն առ այսօր պատասխան չենք ստացել: Փաստորեն պարոն վարչապետն ու նրա աշխատակազմը ոտնահարելով "Տեղեկատվության ազատության մասին. ՀՀ օրենքի 6-րդ և 7-րդ կետերը ոչ հանրայնացնում են գրության մեջ նշված հարցերին վերաբերող տեղեկատվությունը, ոչ պատասխանում են պաշտոնական հարցումին և ոչ էլ իրականացվում են որոշակի գործողություններ նշված հարցերի կառավարման ուղղությամբ:

Այս պաշտոնական հարցումը նոյեմբերի 28-ին ներկայացվել է կառավարության պաշտոնական 3 հասցենորով, արդեն երրորդ օրն է ընթացակարգի համաձայն ,անգամ, չենք ստացել հղումը, թե ինչ հասցեով պետք հետևենք նամակի ընթացքին: Ուստի քաննի որ այսօր մեր վարչապետն ու կառավարությունը գործում են բացառապես համացանցում, այս հարթակը ևս օգտագործել ենք, որպես պաշտոնական հարցումը վարչապետին հասանելի դարձնելու միջոց:

Որտեղ էր թաղված «շան գլուխը»....
Մոսկվայի ռուս-թուրքական երկրորդ կոնֆերանսն անցկացվել է 1921 թվականի փետրվարի 26-ից մինչև մարտի 16-ը, Քեմալական Թուրքիայի և խորհրդային հանրապետությունների միջև հարաբերությունները կարգավորելու նպատակով։
Կոնֆերանսում ՌԽՖՍՀ-ն ներկայացրել են Գեորգի Չիչերինը և Ջելալ Կորկմասովը, իսկ Թուրքիայի ազգային մեծ ժողովի կառավարությունը՝ Յուսուֆ Քեմալ Բեյը, Ռիզա Նուր Բեյը և Ալի Ֆուատ փաշան։
Հայաստանի սահմանների հարցի կապակցությամբ Չիչերինը հայտարարում է, որ իրենք չեն պնդի սահմանը Արփաչայից արևմուտք և Արաքսից հարավ անցկացնելուն։ Դա նշանակում էր, որ Թուրքիային էին անցնում ոչ միայն ամբողջ Կարսի մարզը, այլև Սուրմալուի գավառը, որը երբեք չէր եղել Թուրքիայի կազմում։ Սակայն թուրքական պատվիրակությունը չի բավարարվում այդքանով և պահանջում է, որպեսզի Նախիջևանի մարզը չմնա Հայաստանին, այլ դրվի Ադրբեջանի հովանավորության տակ, վերջինս էլ պետք է պարտավորվեր ապագայում չզիջել այդ հովանավորությունը մի երրորդ պետության, այսինքն՝ Հայաստանին։
Ի վերջո մարտի 16-ին կողմերը կնքում են ՌՍՖՍՀ – Թուրքիա «ընկերության և եղբայրության պայմանագիրը», ինչպես նշված է պայմանագրի նախաբանում։
Պայմանագրերի օրինականության համար կարևոր է պատվիրակությունների լիազորությունների օրինականությունը։ Ցանկացած միջազգային պայմանագրի օրինականության համար միջազգային իրավունքն ունի հստակ պահանջներ։ Ինչպես օրինակ՝ որևէ պայմանագիր կարող է համարվել օրինական, եթե այն ստորագրել է ճանաչված պետության օրինական իշխանության լիազոր ներկայացուցիչ(ներ)ը։ Միջազգային իրավունքով փորձաքննությունը ցույց է տալիս, որ Մոսկվայի պայմանագիրը անօրինական (illegal) է և անվավեր (invalid), քանի որ.
պայմանագրի ստորագրման պահին պատվիրակություններից և ոչ մեկը լիազորված չէր հանդես գալու իր երկրի անունից. ռուսական (բոլշևիկյան) և թուրքական (քեմալական) պատվիրակությունները դեռևս չէին ներկայացնում իրենց երկրների իշխանությունները (տե՛ս ստորև)։
պայմանագիրն ստորագրվել է միջազգային իրավունքի դարեր ի վեր գործող պարտադիր և անբեկանելի մի քանի հիմնադրույթների (jus cogens) խախտումով։
Նախ, Մոսկվայի քեմալա-բոլշևիկյան պայմանագիրը անօրինական է և անվավեր դրան կողմ հանդիսացող ՌՍՖՍՀ-ի և Թուրքիայի ազգային մեծ ժողովի կարգավիճակների պատճառով։
ՌՍՖՍՀ-ի կարգավիճակը Խմբագրել
Պայմանագիրը կնքելու պահին չկար «ՌՍՖՍՀ» ճանաչված պետություն, հետևաբար՝ միջազգային իրավունքի սուբյեկտ։ Բնականաբար նրա կառավարությունը չուներ միջազգային պայմանագիր կնքելու որևէ իրավասություն։
Որպեսզի ճանաչումն օրինապես համարվի այդպիսին, այն պետք է կատարվի իր հերթին օրինականորեն ճանաչված միջազգային իրավունքի սուբյեկտի կողմից: Օրինակ՝ 1920 թվականին սովետական կառավարությունը ճանաչել է Բալթյան երկրները, սակայն այդ ճանաչումը չի ընդունվել Դաշնակից ուժերի կողմից, այն հիմնավորմամբ, որ սովետական կառավարությունն իր հերթին օրինապես ճանաչված չէր: Նման մոտեցումը երկրորդվել է դատական վճիռներով։ Այսպես՝ ՌՍՖՍՀ ընդդեմ Սիբրարիոյի (RSFSR vs. Cibrario) դատական գործում (1923 թվական) ԱՄՆ դատարանը մերժել է ընդունել սովետական կառավարության հայցն այն հիմնավորմամբ, որ վերջինս ճանաչված ։
Նմանատիպ վճիռ, նույն հիմնավորմամբ կայացրել է Շվեդիայի Գերագույն դատարանը Սովետական կառավարությունն ընդդեմ Էրիքսոնի (Soviet Government vs. Ericsson) գործում (1921):
Թուրքիայի Ազգային մեծ ժողովի կարգավիճակը Խմբագրել
Թուրքիայի Ազգային մեծ ժողովն իր կարգավիճակով հասարակական կազմակերպություն էր , և նրա մեջ միավորված էին նախկին պատգամավորներ, պաշտոնանկ զինվորականներ ու պաշտոնյաներ։ Մուստաֆա Քեմալի վարչախումբը որևէ իրավական հիմք չուներ միջազգային հարաբերություններում ներկայացնելու թուրքական պետությունը։ Մինչև 1922 թվականի նոյեմբերը, այսինքն՝ սուլթան Մուհամմեդ VI-ի մեկնումը Թուրքիայից, վերջինիս կառավարությանն էր վերապահված Թուրքիայի անունից միջազգային հարաբերությունների մեջ մտնելու իրավունքը, և միայն սուլթանն էր կարող, ըստ Օսմանյան կայսրության սահմանադրության 7-րդ հոդվածի, լիազորել որևէ անձի՝ հանդես գալու երկրի անունից:
Քեմալականների շարժումը սկզբնավորվել ու ընթացել է օսմանյան սահմանադրության ոտնահարումով և միջազգային իրավունքի խախտումով, որոնք են երկրի օրինական իշխանության՝ սուլթան-խալիֆի, դեմ ապստամբությունը և Մուդրոսի զինադադարի (հոկտեմբերի 30, 1918) ոտնահարումը։ Մուստաֆա Քեմալը 1921 թվականին պարզապես փախուստի մեջ գտնվող քրեական հանցագործ էր։ Այդ իսկ պատճառով դեռևս 1920 թ. ապրիլի 11-ին կայսրության բարձրագույն կրոնավորի՝ շեյխ-ուլ-իսլամի, ֆեթվայով (կոնդակով) Մուստաֆա Քեմալը մահվան էր դատապարտվել։ Նրա նկատմամբ նույն տարվա մայիսի 11-ին մահապատժի վճիռ էր կայացրել նաև թուրքական ռազմական դատարանը։ Այս դատավճիռը 1920 թվականի մայիս 24-ին հաստատվել էր սուլթանի կողմից։ Ի դեպ՝ Քեմալի և քեմալականների նկատմամբ քրեական հետապնդումը կարճվել է միայն 1923 թվականի հուլիսի 24-ին՝ ներման համապատասխան հայտարարագրով
Մոսկվայի պայմանագրի՝ Հայաստանին վերաբերող մասը միջազգային իրավունքի խախտում է, քանի որ «պայմանագրերը կարող են վերաբերել միայն պայմանագիրը ստորագրող կողմերին և որևէ պարտավորություն կամ իրավունք չեն ստեղծում պայմանագրին մաս չկազմող երրորդ կողմի համար՝ առանց վերջինիս համաձայնության»։
Այս հիմնադրույթն ամրագրված է Պայմանագրային իրավունքի մասին Վիեննայի կոնվենցիայի 34-րդ հոդվածում՝ “A treaty does not create either obligations or rights for a third State without its consent”: Հետևաբար՝ Մոսկվայի պայմանագիրը չէր կարող որևէ պարտավորություն պարունակել Հայաստանի Հանրապետության համար, առավել ևս՝ որոշել հայ-թուրքական սահմանը (պայմանագրում՝ հոդված 1) կամ Նախիջևանը որպես պրոտեկտորատ հանձնել Ադրբեջանին (պայմանագրում՝ հոդված 3), քանի որ Մոսկվայի պայմանագիրը կնքվել է միջազգային իրավունքի դարեր ի վեր գործող պարտադիր և անբեկանելի մի քանի հիմնադրույթների խախտումով։
Իսկ ինչպես ամրագրված է Պայմանագրերի իրավունքի մասին Վիեննայի կոնվենցիայի 53-րդ հոդվածում. «Պայմանագիրն անվավեր է, եթե կնքվելու պահին հակասել է միջազգային հանրային իրավունքի անբեկանելի հիմնադրույթին