Espacio Zartonk

Si estás en Buenos Aires....

AYER Y HOY, NUNCA MÁS GENOCIDIOS

🌸 En un nuevo aniversario del golpe genocida, volvemos a marchar a Plaza de Mayo. Mañana, 24 de marzo, nos movilizamos por los 30.000 detenidxs desaparecidxs, por el 1.500.000 de armenios masacrados por el Estado turco y todas los pueblos que alguna vez sufrieron y que siguen sufriendo genocidio. Contra el negacionismo y la impunidad, ¡Ayer y hoy, ! ¡Ayer y hoy, !

📣 ¡30.000 compañerxs, presentes! ¡Ahora y siempre!

✊ La causa de los pueblos es una sola.

📍Nos encontramos a las 14 hs frente al Café Tortoni en Av. de Mayo y Piedras.

Comparto este texto porque me parece necesario.


Son migrantes, son armenias

¿A dónde va una mujer, migrante, armenia, que no conoce con claridad la legislación del país de destino cuando sufre violencia de género? ¿A donde se refugian?

Una mujer casada que migra, abandona su familia de origen, queda psicológicamente dependiente de la familia del marido. Ha sido por años la costumbre que la mujer en Armenia al casarse pasaba a formar parte de la familia del marido. Incluso ha ocurrido que ante hechos de violencia la familia de orígen no la ha alojado. Ante las denuncias policiales las retornaban a convivir con los violentos.

Han transitado abortos de niñas con la espectativa que nazcan varones, incluso con la presion familiar y social, en contra de su íntima voluntad. Muchas mujeres que avanzaron con embarazos de niñas tuvieron que huir de sus casas para no abortar, así se constituyeron las familias monomarentales. Armenia es bastante segura en el ámbito público respecto de la agresión a la mujer, poco segura en el ámbito privado. La connivencia de la suegra con su hijo varón a veces ha sido implacable, una mujer que no podía contar con la otra mujer en la familia.

Hace poco tiempo atrás se suicidaron en Armenia una pareja de adolescentes homosexuales por no encontrar ninguna esperanza de una vida en paz. Muchos otros de la comunidad LGTTBIQ han emigrado hacia países con mayor inclusión social. He ahí un estereotipo excluyente, expulsivo. Ir por la igualdad de derechos requiere de un contexto favorecedor para su ejercicio. Lo que se juega siempre en las violencias es el género.

Las mujeres armenias con el acompañamiento, seguramente, de algunos hombres han conseguido la primera Ley, incompleta, que las proteja sobre la violencia doméstica recién en 2018. Esto fue tras una larga lucha, que suena insolente negar.

Las mujeres de la diáspora nos hemos criado con parámetros machistas, pero insertas en una sociedad que por sus avances, nos amparó legalmente, no sin costos familiares y afectivos.

Lo digo con conocimiento de causa de la existencia de estas problemáticas y me sigo preguntando acerca de la vulnerabilidad de las armenias migrantes en los países de destino.

La violencia familiar tiene ciclos que los psicólogos conocemos al detalle, violencia, escalada de la violencia, perdón, promesas, período de luna de miel, y un día se repite; sería largo de detallar.

Creo que estas mujeres están atrapadas allí, elegir entre la familia o qué, ante la violencia, es una elección muy difícil de resolver.

La cultura es dinámica, el resto son estereotipos. La violencia no es una cultura, el problema es cuando la justifica. No es manteniendo estereotipos que se defiende la patria, basta con ver las pérdidas de Artsaj y los cambios en Armenia.

Una cultura con menos violencias será una cultura evolucionada, inclusiva, integradora, atractiva que abandone la concepción patriarcal de la familia como propiedad, donde la pertenencia a la identidad sea una elección y no un sometimiento.

¿Es la diáspora un lugar de contención a las migrantes armenias ?

Los colegios deben identificar la vulnerabilidad de estas situaciones, de la que los niños son tambien depositarios; que el nacionalismo en calidad de cliché no tape las situaciones que revisten atención. No es contra los hombres, es contra la violencia.

El estado argentino con sus leyes nos otorga derechos, hacer red depende de nosotras.






Licenciada Andrea Aghazarian
Licenciada en Psicología UBA
Psicoanalista

“¡Vamos con hacia la revolución de las mujeres!”

El Movimiento de Mujeres de Kurdistán se refirió al Día Internacional de la Mujer Trabajadora y denunció el sistema patriarcal que mantiene al mundo en una crisis permanente. Desde el movimiento aseveraron que igualmente la resistencia de las mujeres crece en todos los continentes.

Para leer el artículo completo: https://www.kurdistanamericalatina.org/vamos-con-jin-jiyan-azadi-hacia-la-revolucion-de-las-mujeres/

Mapa feminista de Erevan

Մարտի 8-ի դիմադրության շրջանակում կիսվում ենք ՖեմԳրադարանի մանիֆեստով։

Մեզ սովորեցրել են, որ կանայք տղամարդակենտրոն աշխարհի սպասարկուներն են, տղամարդկանց սեփականությունը։ Մեզ դարձրել են գեղեցկության ու ներշնչման օբյեկտ, զրկել ազատությունից, բռնացել մեր կամքին, գծագրել մեր մարմինը, ջնջել մեզ պատմությունից։ Մենք հրաժարվում ենք տղամարդու ստեղծածից և ֆալոսի պաշտամունքից․ մենք ուզում ենք մտածել, ստեղծագործել, ապրել թելադրված պատումներից դուրս։

Հայրիշխանական համակարգը գտել է կանանց բռնանալու ուղղակի և անուղղակի, տեսանելի և անտեսանելի ձևեր, որոնց մասին մեզ ստիպում են լռել, և որոնք ընկալվում են որպես հարաբերվելու ընդունված կամ խրախուսելի ձևեր։ Կանանց բռնաբարում են ու ստորացնում, անտեսում և արժեզրկում մեր վկայություններն ու փորձառությունները։ Կանանց սպանությունները կրում են սիստեմիկ բնույթ, բայց դիտարկվում են որպես ապաքաղաքական, եզակիացված, թղթաբանեցված վիճակագրություն։

Մենք գիտակցում ենք, որ կապիտալիստական համակարգը կեղեքում է բոլոր աշխատավորների կյանքը, բայց նաև տեսնում ենք, որ կանայք կապիտալիզմից առավել մեծ թափով և բազմաշերտ տրամաբանությամբ են կեղեքվում։ Կապիտալիստական շահագործման և դրան զուգահեռ խորացող աղքատության հետևանքները կանանց վրա ամենաթափանց են՝ սկսած աշխատանքային շահագործումից մինչև տնային սպասարկու լինելը։ Ֆեմինիզմը կանանց հարցերը ճնշման այլ համակարգերից զատ քննող դիտակետ չէ, այն փոխհատվող է, ուստի ֆեմինիստական պայքարը չի կարող մղվել առանց կապիտալիզմի քննադատության։

Մեր սեռական ցանկություններն ու հաճույքը ճնշվել, ծառայեցվել են տղամարդու երևակայությանն ու ցանկասիրությանը։ Տղամարդկանց սպասարկելուց հրաժարվելու կամ հետերոնորմատիվությանը դիմադրելու կանանց պրակտիկաները ջնջվել ու ջնջվում են պատմությունից, կանանց ցանկասիրությունը արհամարհվում, ծաղրվում, յուրացվում և ապրանքայնացվում է տղամարդկանց կողմից։ Ստեղծվում են սեռականության նորմալ/գերակա և ոչ նորմալ/եզրային ձևեր, որոնց նպատակը հետերոսեռականությունը կենտրոնում պահելն է։

Կինն ընկալվում է որպես վերարտադրողական մեքենա՝ ի շահ ազգի, պետության, բանակի պահպանման և պատերազմի մեքենայի գործարկման։ Դիտավորությամբ լուսանցք մղված ինքնություններն ու պրակտիկաները վտանգ են այս համակարգի վերարտադրությանը, դրանք ճնշվում են, դիվայնացվում և օտարվում։

Մենք հրաժարվում ենք կուսության ինստիտուտից, խրախոսում մարմնի ազատ տնօրինումը, մարմնի ազատության տոնումը, դեմ ենք սիրո և զգացմունքի ինստիտուցիոնալացմանը, պետության ու կրոնի կողմից դրանց արտոնմանը, սեռականության պատժմանն ու կարգավորմանը իշխանության կողմից։ Մենք ընդունում և տոնում ենք մեր մարմիններն այնպիսին, ինչպիսին դրանք կան։

Վերադարձնում ենք մեր զգացմունքայնությունը, հույզերի արտահայտումը՝ դիմադրելով արականության ռացիոնալության իմպերատիվին՝ զգացմունքայնությունն ու հուզականությունն այդուհանդերձ չդիտելով իբրև անպայմանորեն «կանացի» հատկանիշ։

Մենք գենդերն ընկալում ենք երկբևեռ տիրույթից դուրս, միաժամանակ կարևորում ենք այն փորձառությունները, որ ունենք իբրև կանայք։ Կին ասելով նկատի ունենք թե՛ կենսաբանական կանանց, թե՛ ամբողջովին կամ մասնակի իրենց կին համարողներին։

Մեզ ստիպել են ճնշել մեր զայրույթն ու անհամաձայնությունը, լինել խոնարհ կամ հպատակ։ Մեզ դիտարկել են իբրև ամոթխած, ժպտադեմ, հարմարվող, ոչ կոնֆլիկտային, տղամարդու ագրեսիան հարթող հաշտարարներ։ Այդուհանդերձ, քաղաքական զայրույթն ու բարկությունը մեր ֆեմինիստական պայքարի շարժիչ ուժն են։ Մենք վերադարձնում ենք մեզ մեր զայրույթը։

Մենք հարցադրում ենք նորմալի և ոչ նորմալի սահմանը և հասկանում, որ հետերոնորմատիվ համակարգը որոշ ինքնություններ դարձնում է եզրային՝ իր իշխանության շարունակական վերարտադրության համար։ Հավատալով, որ կարողությունների կատերգորիաները հնարածին են, ստեղծված ի շահ սիստեմին՝ մենք չենք չափում մարդուն իր կարողություններով, հմտություններով, փորձագիտականությամբ, հոգեկան և ֆիզիկական բազմազանությամբ։

Մեղավոր չենք և ամոթ չենք զգալու մերժելու, չկարողանալու, չհասցնելու, սխալվելու, ձախողելու, չուզելու, չհաճոյանալու, հոգնելու, սպառվելու, չգործելու ու բաց թողնելու համար։ Ամոթն ու մեղավորության զգացումը ներարկում են կանանց մեջ ծնված իսկ օրվանից։ Դիմադրում ենք։

Չենք չափելու մեր կարևորությունը, սերը, զգացմունքը, ցավը, միտքը սիստեմի քանոնով։ Ջարդում ենք չափիչները։

Մենք մերժում ենք «մարդը գերագույն արժեք է» հասկացությունը և մարդուն չենք գերադասում բնության և կենդանական այլ տեսակներից, մերժում ենք բուրգը, որտեղ մարդը գտնվում է վերևում, իսկ մյուս տեսակները ստորադաս են և ծառայում են իր շահերին։ Բնության շահագործումից շատ կանայք են խոցվում․ ֆեմինիստական պայքարը նաև բնապահպանական պայքար է։

Դեմ ենք իշխանություններին, հեղինակություններին, սահմաններին, պետությանը և մասնավոր սեփականությանը սպասարկող ուժային կառուցվածքներին, ռազմական համակարգերին։ Մենք ընդդիմանում ենք ծավալապաշտությանն ու գաղութացմանը՝ մարմնի, լեզվի, մշակույթի ու տարածքի։

Դեմ ենք ինքնախնամքի նեոլիբերալ-կապիտալիստական և ինստիտուցիոնալացված մոտեցումներին, որոնք ինքնահոգատարությունը անհատականացնում են և դնում անհատի ուսերին՝ առանձնացնելով անհատին կոլեկտիվ գիտակցությունից։ Հավատում ենք, որ յուրաքանչյուր կնոջ ինքնախնամքը շղթայական կապի մեջ է կոլեկտիվ ապաքինման հետ և առանձնացված չէ կապիտալիստական շահագործման պայքարից։

***
Դիմադրելու ճանապարհներից մեկը ֆեմգրադարանի ստեղծումն էր, որը դեմ է իշխանությունը վերարտադրող համակարգերին, կառուցվածքներին և հիերարխիաներին։

Մենք դեմ ենք ֆեմինիզմի ծրագրայնացմանը և ՀԿ-ացմանը՝ միաժամանակ գիտակցելով, որ ինքներս մեզ իշխանությունից պաշտպանելու համար ստիպված ենք երբեմն օգտվել իրավական երաշխիքներից և կարգավորումներից։ Մենք մեզ չենք ընկալում ֆեմինիզմի ռահվիրաներ, մեր գործողությունները ենթակա են վերանայման, վերաիմաստավորման, քննելուն, մենք չենք վախենում ձախողելուց, սխալ գործելուց, փորձելուց, դիմադրելուց և միմյանց հավատալուց։ Մեր կոլեկտիվ աշխատանքը դիտարկում ենք որպես փորձառություն, սովորելու ճանապարհ։

Մենք գիտակցում ենք, որ ինքներս մեզ ֆեմինիստ կոչելը դեռ չի նշանակում հայրիշխանական պրակտիկաներից ազատագրվել կամ բավարար քննել մեր հնարավոր արտոնյալությունը բազմակի ճնշումների համատեքստում, քանի որ ազատագրումն ու հարցարկումը ամենօրյա տքնաջան աշխատանք են։ Մեզ համար կարևոր է, որ մենք փորձենք մեր սեփական պրակտիկաներում և կենսափորձում չդադարել հայրիշխանության դեմ պայքարելը։

Անհատապաշտությունը առանձնացնում է մեզ ու թողնում է մենակ, մեղավոր և պատասխանատու մեր ձախողումների համար, ինչը մեզ դրդում է անտեսել կոլեկտիվության զգացումը, գործել անհատապես և լինել մրցակցային։ Սա համակարգի համար գործիք է պահելու մեզ անջատ, պառակտելու համայնքային դիմադրությունները։

Մենք ընդունում ենք, որ ֆեմինիստական գրքերը և գրականությունը վտանգավոր են սիստեմի համար, մենք գիտակցաբար շարունակում ենք լինել վտանգավոր ճնշման համակարգերին և գրադարանը դիտարկել որպես հեղափոխական, դիմադրական տարածք։

Ֆեմինիստական գիտելիքի, ակտիվիզմի և արվեստի միահյուսումը համարում ենք դիմադրական կարևորագույն ուղղություններ, բայց կարևոր ենք համարում դրանց ապակառուցումը հայրիշխանական տրամաբանությունից անդին։ Ֆեմինիստական ակադեմիան դիտարկում ենք ինստիտուցիաներից, հայրիշխանության կողմից ընդունվող լեզվից, մեթոդներից և պրակտիկաներից դուրս։
Ֆեմինիստական ակտիվիզմը փորձարկում ենք որպես ոչ ծրագրային, ինքնաբուխ, կոլեկտիվ ինքնակազմակերպման դիմադրական փորձ, իսկ ֆեմինիստական արվեստը՝ քաղաքական, հեղափոխական, ոչ գեղագիտական և եզրային։

Մենք հրաժարվում ենք հա(յ)ր-իշխանությունից։
Մենք դիմադրում ենք հայր-իշխանությանը։
Մենք ապասովորում ենք հայր-իշխանությունը։
Մենք տապալում ենք հայր-իշխանությունը մեր մեջ և մեզնից դուրս։

KCK: "Saludamos la resistencia de todas las mujeres que marchan hacia la libertad" La Co-presidencia del Consejo Ejecutivo de la KCK (Unión de Comunidades del Kurdistán) emitió un comunicado con motivo del 8 de marzo, Día Internacional de la Mujer.La declaración de KCK que salu...

Presentamos un nuevo capítulo de nuestro podcast "Eternamente Palestina". https://open.spotify.com/episode/4MFTPlK0CFhSIk87VzvScP?si=U5bqtcHcQo6_5QEQlA3Hcw