Benny Mathew

09/19/2026

യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ട യാഗം

പ്രധാന വാക്യം: സങ്കീർത്തനം 118:27

“യഹോവ തന്നേ ദൈവം; അവൻ നമുക്കു പ്രകാശം തന്നിരിക്കുന്നു; യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം യാഗത്തെ കയറുകൊണ്ടു ബന്ധിപ്പിൻ.”
[സങ്കീർത്തനം 118:27]

അനുബന്ധ വാക്യം: റോമർ 12:1

“നിങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളെ ജീവനുള്ളതും വിശുദ്ധിയും ദൈവത്തിനു പ്രസാദമുള്ളതുമായ യാഗമായി സമർപ്പിപ്പിൻ.”
[റോമർ 12:1]

ആമുഖം

സങ്കീർത്തനം 118:27-ന്റെ അവസാനഭാഗം വളരെ ശക്തമായ ഒരു ആത്മീയ ചിത്രം നമ്മുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു:

“യാഗത്തെ കയറുകൊണ്ടു ബന്ധിപ്പിൻ; യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം കൊണ്ടുവരുവിൻ.”

യാഗത്തിനായി കൊണ്ടുവന്ന മൃഗം ജീവനുള്ളതായിരുന്നു. അതിനെ യാഗത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുത്തു, വേർതിരിച്ചു, ദൈവത്തിനു സമർപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അതു ജീവനുള്ളതായതുകൊണ്ട് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പേടിച്ച് ഓടിപ്പോകാൻ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.

അതിന് തീയുടെ ചൂട് അനുഭവപ്പെടാം.

യാഗപീഠം കാണാം.

കത്തി കാണാം.

മറ്റു യാഗമൃഗങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം.

അപ്പോൾ അതിന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രതികരണം എന്തായിരിക്കും?

“ഇവിടെനിന്ന് ഓടിപ്പോകണം!”

യാഗത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടുമാത്രം ആ മൃഗം യാഗപീഠത്തിൽ എത്തിച്ചേരണമെന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് അതിനെ കയറുകൊണ്ടു ബന്ധിച്ച് യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.

ക്രിസ്തീയജീവിതത്തിലും ഇതേ അപകടസാധ്യതയുണ്ട്.

പൗലോസ് നമ്മോടു മരിച്ച യാഗമായിരിക്കുവാൻ പറയുന്നില്ല. അവൻ പറയുന്നു:

“നിങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളെ ജീവനുള്ള യാഗമായി സമർപ്പിപ്പിൻ.”
[റോമർ 12:1]

നാം ജീവനുള്ള യാഗങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ട് നമുക്കു ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വന്തം പദ്ധതികളും തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവുമുണ്ട്.

ഇന്ന് നാം നമ്മെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്റെ യാഗപീഠത്തിൽ സമർപ്പിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ നാളെ അതിന്റെ വില കൊടുക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ ആ സമർപ്പണത്തിൽനിന്ന് പിന്മാറാൻ നാം ശ്രമിച്ചേക്കാം.

അതുകൊണ്ടാണ് ഈ സന്ദേശം ആവശ്യമായിരിക്കുന്നത്:

യാഗം കയറുകൊണ്ടു ബന്ധിക്കപ്പെടണം; അത് യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം കൊണ്ടുവരപ്പെടണം.

യാഗം സമർപ്പണത്തെ കാണിക്കുന്നു.

കയർ ഉറച്ച പ്രതിബദ്ധതയെ കാണിക്കുന്നു.

യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകൾ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയെ കാണിക്കുന്നു.

1. സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട യാഗത്തിനും ഓടിപ്പോകാൻ കഴിയും

യാഗത്തിനായി കൊണ്ടുവന്ന മൃഗത്തെ ഉടമ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നു. അതിനെ കൂട്ടത്തിൽനിന്നു വേർതിരിക്കുകയും ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എങ്കിലും അതു ജീവനുള്ളതായതുകൊണ്ട് അതിന്റെ സ്വാഭാവിക ആഗ്രഹം അപകടത്തിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടുക എന്നതായിരുന്നു.

അതുപോലെ, ദൈവത്തിനു നമ്മുടെ ജീവിതം സമർപ്പിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രം നമ്മുടെ പഴയ സ്വഭാവവും ആഗ്രഹങ്ങളും എല്ലാം പൂർണമായി ഇല്ലാതാകുന്നില്ല.

നാം സത്യസന്ധമായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകാം:

* “കർത്താവേ, ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.”
* “ഞാൻ അങ്ങയെ സേവിക്കും.”
* “എന്റെ ഭാവി അങ്ങയുടെ കരങ്ങളിൽ ഏല്പിക്കുന്നു.”
* “എന്നെ വേദനിപ്പിച്ച വ്യക്തിയോടു ഞാൻ ക്ഷമിക്കുന്നു.”
* “അങ്ങ് എവിടേക്കു നയിച്ചാലും ഞാൻ പിന്തുടരും.”
* “എന്റെ കുടുംബവും സമയവും കഴിവുകളും അങ്ങേക്കുള്ളതാണ്.”

ഈ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ നാം സത്യസന്ധരായിരിക്കാം. എന്നാൽ അനുസരണം വേദനാജനകമാകുമ്പോൾ സമർപ്പണം പിൻവലിക്കാൻ നമ്മുടെ മനസ്സ് നമ്മെ പ്രേരിപ്പിച്ചേക്കാം.

പത്രോസ് യേശുവിനോടു പറഞ്ഞു:

“അങ്ങയോടുകൂടെ മരിക്കേണ്ടിവന്നാലും ഞാൻ അങ്ങയെ തള്ളിപ്പറയുകയില്ല.”
[മത്തായി 26:35]

പത്രോസ് ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ സത്യസന്ധനായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ സമർപ്പണം അപ്പോഴും പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

പടയാളികൾ വന്നപ്പോൾ, യേശുവിനെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, സ്വന്തം ജീവൻ അപകടത്തിലാകുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ പത്രോസ് തന്റെ പ്രതിജ്ഞയിൽനിന്നു പിന്മാറി.

ആവേശമുള്ള സമയത്ത് സമർപ്പണം നടത്തുക എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ ആ സമർപ്പണം പരീക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അതിൽ നിലനിൽക്കുക പ്രയാസമാണ്.

താഴെപ്പറയുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ യാഗപീഠത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ നമുക്കു തോന്നാം:

* ദൈവത്തിന്റെ മറുപടി വൈകുമ്പോൾ
* നമ്മുടെ സേവനം ആരും അംഗീകരിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ
* ആരെങ്കിലും നമ്മെ വിമർശിക്കുമ്പോൾ
* ശുശ്രൂഷ പ്രയാസകരമാകുമ്പോൾ
* നാം സഹായിച്ചവർ നമ്മെ വേദനിപ്പിക്കുമ്പോൾ
* പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടും സാഹചര്യം മാറാതിരിക്കുമ്പോൾ
* ദൈവഹിതം നമ്മുടെ പദ്ധതിക്കു വിരുദ്ധമാകുമ്പോൾ
* അനുസരണത്തിനു വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ

യാഗപീഠം കാണുന്നതിനുമുമ്പ് നാം പറഞ്ഞ വാക്കുകളല്ല നമ്മുടെ സമർപ്പണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ തെളിവ്. തീയുടെ ചൂട് അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴും നാം യാഗപീഠത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷ.

ജീവനുള്ള യാഗത്തിനു യാഗപീഠത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ കഴിയും.

അതുകൊണ്ട് യാഗം ബന്ധിക്കപ്പെടണം.

2. “യാഗത്തെ കയറുകൊണ്ടു ബന്ധിപ്പിൻ”

യാഗമൃഗത്തിനു താൽക്കാലികമായ ഒരു വികാരത്തെക്കാൾ ശക്തമായ എന്തോ ആവശ്യമായിരുന്നു. അതിനു കയർ ആവശ്യമായിരുന്നു.

ആത്മീയമായി ഈ കയറുകൾ ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ ഉറച്ച സമർപ്പണത്തെയും പ്രതിബദ്ധതയെയും കാണിക്കുന്നു.

ചില സമയങ്ങളിൽ നാം ഇങ്ങനെ തീരുമാനിക്കണം:

“എന്റെ വികാരങ്ങൾ മാറിയാലും ദൈവത്തോടുള്ള എന്റെ പ്രതിബദ്ധത മാറുകയില്ല.”

വികാരങ്ങൾ തെറ്റല്ല. എന്നാൽ വികാരങ്ങളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചാൽ നമുക്കു സ്ഥിരതയോടെ ദൈവത്തെ അനുഗമിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ നമുക്കു വലിയ വിശ്വാസം അനുഭവപ്പെടും. മറ്റു ദിവസങ്ങളിൽ നാം ദുർബലരായിരിക്കും.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ വലിയ സന്തോഷം തോന്നും. മറ്റു ദിവസങ്ങളിൽ പ്രാർത്ഥന ഒരു ശിക്ഷണമായി തോന്നും.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ ശുശ്രൂഷ സന്തോഷകരമായിരിക്കും. മറ്റു ദിവസങ്ങളിൽ അതേ ശുശ്രൂഷ വേദനാജനകമായിരിക്കും.

നമ്മുടെ സമർപ്പണം വികാരങ്ങളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചാൽ, വികാരങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ നാം യാഗപീഠത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകും.

സ്നേഹത്തിന്റെ കയർ

നമ്മെ ദൈവത്തോടു ബന്ധിക്കുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ കയർ ഭയമോ കുറ്റബോധമോ ശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള പേടിയോ അല്ല. അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹമാണ്.

പൗലോസ് പറയുന്നു:

“ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം ഞങ്ങളെ നിർബന്ധിക്കുന്നു.”
[2 കൊരിന്ത്യർ 5:14]

ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹമാണ് നമ്മെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നത്. അവൻ നമ്മെ സ്നേഹിച്ചു, ക്ഷമിച്ചു, നമുക്കുവേണ്ടി തന്നെത്താൻ ഏല്പിച്ചുകൊടുത്തു എന്ന സത്യം നാം ഓർക്കുന്നു.

പൗലോസ് പറഞ്ഞു:

“എന്നെ സ്നേഹിച്ച് എനിക്കുവേണ്ടി തന്നെത്താൻ ഏല്പിച്ചുകൊടുത്ത ദൈവപുത്രൻ.”
[ഗലാത്യർ 2:20]

ശിക്ഷയെ ഭയന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല നാം യാഗപീഠത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്. നമ്മെ സ്നേഹിക്കുകയും നമുക്കുവേണ്ടി തന്നെത്താൻ യാഗമാക്കുകയും ചെയ്ത കർത്താവിനെ നാം അറിയുന്നതുകൊണ്ടാണ്.

ദൈവവചനത്തിന്റെ കയർ

യേശു പറഞ്ഞു:

“നിങ്ങൾ എന്റെ വചനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു എങ്കിൽ വാസ്തവമായി എന്റെ ശിഷ്യന്മാർ ആകുന്നു.”
[യോഹന്നാൻ 8:31]

നമ്മുടെ ഹൃദയം വഴിതെറ്റാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ദൈവവചനം നമ്മെ തിരുത്തുന്നു. നമ്മുടെ വികാരങ്ങൾ ഓടിപ്പോകാൻ പറയുമ്പോൾ ദൈവവചനം വിശ്വസ്തരായി നിലനിൽക്കാൻ നമ്മോടു പറയുന്നു.

പരീക്ഷയുടെ സമയത്ത് യേശു ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞത്:

“എഴുതിയിരിക്കുന്നു.”
[മത്തായി 4:4]

നമ്മുടെ മനസ്സിനെയും തീരുമാനങ്ങളെയും ദൈവഹിതത്തോടു ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ദൈവവചനത്തിന്റെ കയർ ആവശ്യമാണ്.

പ്രാർത്ഥനയുടെ കയർ

യേശു ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു:

“പരീക്ഷയിൽ അകപ്പെടാതിരിപ്പാൻ ഉണർന്നിരുന്നു പ്രാർത്ഥിപ്പിൻ; ആത്മാവ് ഒരുക്കമുള്ളത്, ജഡമോ ബലഹീനമത്രേ.”
[മത്തായി 26:41]

ആത്മാവ് ഒരുക്കമുള്ളതായിരിക്കാം. എന്നാൽ ജഡം ദുർബലമാണ്.

നമ്മുടെ ആത്മാവ് പറയാം: “ഞാൻ കർത്താവിനെ അനുഗമിക്കും.”

എന്നാൽ ജഡം പറയാം: “ഇത് വളരെ പ്രയാസമാണ്; ഇവിടെനിന്ന് ഓടിപ്പോകാം.”

പ്രാർത്ഥന നമ്മുടെ ബലഹീനതയെ ദൈവസന്നിധിയിൽ കൊണ്ടുവരുകയും അവിടുന്ന് ശക്തി പ്രാപിക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പ്രാർത്ഥനയില്ലാത്ത യാഗം അധികം വൈകാതെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന യാഗമായി മാറും.

ഉടമ്പടിയുടെ കയർ

ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം ഒരു താൽക്കാലിക വൈകാരിക അനുഭവമല്ല. നാം ദൈവവുമായി ഒരു ഉടമ്പടിബന്ധത്തിലേക്കു വന്നവരാണ്.

പൗലോസ് പറയുന്നു:

“ജീവിക്കുന്നു എങ്കിൽ കർത്താവിനായി ജീവിക്കുന്നു; മരിക്കുന്നു എങ്കിൽ കർത്താവിനായി മരിക്കുന്നു.”
[റോമർ 14:8]

ഉടമ്പടി ഇങ്ങനെ പറയുന്നു:

“നല്ല സമയത്തും പ്രയാസമുള്ള സമയത്തും ഞാൻ കർത്താവിന്റേതാണ്. എനിക്കു എല്ലാം മനസ്സിലാകുമ്പോഴും ഒന്നും മനസ്സിലാകാതിരിക്കുമ്പോഴും ഞാൻ അവന്റേതാണ്. ആളുകൾ എന്നെ ആദരിക്കുമ്പോഴും അവഗണിക്കുമ്പോഴും ഞാൻ അവന്റേതാണ്.”

രൂത്ത് നവോമിയോടു പറഞ്ഞു:

“നീ പോകുന്നിടത്തു ഞാനും പോകും… നിന്റെ ജനം എന്റെ ജനം; നിന്റെ ദൈവം എന്റെ ദൈവം.”
[രൂത്ത് 1:16]

ഇവിടെ കയർ എന്നത് ദൈവം നമ്മെ നിർബന്ധിച്ച് പിടിച്ചുനിർത്തുന്നതിന്റെ ചിത്രമല്ല. നമ്മുടെ വികാരങ്ങൾ മാറുമ്പോഴും ദൈവത്തോടു വിശ്വസ്തരായി തുടരാനുള്ള നമ്മുടെ ഉറച്ച തീരുമാനത്തിന്റെ ചിത്രമാണ്.

നാം ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കണം:

“കർത്താവേ, അങ്ങയിൽനിന്ന് അകന്നുപോകാൻ ശ്രമിക്കുന്ന എന്റെ ഹൃദയത്തെ അങ്ങയോടു ബന്ധിക്കണമേ. എന്റെ വികാരങ്ങൾ മാറിയാലും എന്റെ സമർപ്പണം മാറാതിരിക്കട്ടെ.”

3. യാഗം “യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം” കൊണ്ടുവരപ്പെടണം

“യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം” എന്ന പ്രയോഗം പൂർണമായ സമർപ്പണത്തെ കാണിക്കുന്നു.

യാഗമൃഗത്തെ യാഗപീഠത്തിനടുത്തു കൊണ്ടുവന്നാൽ മാത്രം പോരായിരുന്നു. അതിനെ പാതിവഴിയിൽ നിർത്താൻ പാടില്ലായിരുന്നു. യാഗപീഠത്തിന്റെ അടുത്തുവരെ കൊണ്ടുവരേണ്ടിയിരുന്നു.

അനേകർ സമർപ്പണത്തിന്റെ അടുത്തുവരെ വരാൻ തയ്യാറാണ്. എന്നാൽ പൂർണമായി സമർപ്പിക്കാൻ അവർ തയ്യാറല്ല.

അബ്രാഹാം മൂന്നുദിവസം യാത്രചെയ്തു മോറിയാ പർവതത്തിൽ എത്തി. എന്നാൽ പർവതത്തിലേക്കു യാത്രചെയ്തതുകൊണ്ടുമാത്രം അവന്റെ പരീക്ഷ പൂർത്തിയായില്ല.

യാഗപീഠം പണിതതുകൊണ്ടും പരീക്ഷ പൂർത്തിയായില്ല.

വിറക് അടുക്കിവച്ചതുകൊണ്ടും പരീക്ഷ പൂർത്തിയായില്ല.

വചനം പറയുന്നു:

“അബ്രാഹാം തന്റെ മകനായ യിസ്ഹാക്കിനെ ബന്ധിച്ച് യാഗപീഠത്തിന്മേൽ വിറകിന്മീതെ കിടത്തി.”
[ഉല്പത്തി 22:9]

അബ്രാഹാം തന്റെ സമർപ്പണത്തെ യാഗപീഠത്തിന്റെ അടുത്തുവരെ കൊണ്ടുവന്നു.

പകുതിയായ സമർപ്പണം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു:

* “കർത്താവേ, സൗകര്യമുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ അങ്ങയെ സേവിക്കാം.”
* “ഈ ഒരു കാര്യം ഒഴികെ മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ഞാൻ അനുസരിക്കാം.”
* “ഞായറാഴ്ച അങ്ങേക്കു തരാം; എന്നാൽ എന്റെ ദൈനംദിനജീവിതത്തിൽ ഇടപെടരുത്.”
* “എന്റെ ശുശ്രൂഷ അങ്ങേക്കു തരാം; എന്നാൽ എന്റെ പണം അങ്ങയുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊടുക്കില്ല.”
* “ഞാൻ ക്ഷമിക്കുന്നു; എങ്കിലും ആ വേദന മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കും.”
* “എന്റെ ഭാവി അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ എന്റെ പദ്ധതി അനുസരിച്ചുതന്നെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കണം.”

എന്നാൽ ദൈവവചനം പറയുന്നു:

“യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം.”

പാതിവഴിയിൽ നിർത്തരുത്.

വാതിൽക്കൽ നിൽക്കരുത്.

സൗകര്യപ്രദമായ അകലം പാലിക്കരുത്.

യാഗത്തെ പൂർണമായി ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ ഏല്പിക്കണം.

യേശുവിന്റെ സമർപ്പണം പകുതിയായിരുന്നില്ല.

“അവൻ മരണത്തോളം, ക്രൂശിലെ മരണത്തോളം തന്നേ, അനുസരണമുള്ളവനായിത്തീർന്നു.”
[ഫിലിപ്പിയർ 2:8]

യഥാർത്ഥ സമർപ്പണം ദൈവഹിതം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ തുടരുന്നു.

4. “യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം”

യാഗപീഠത്തിന്റെ നാലു മൂലകളിലും ഓരോ കൊമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു:

“അതിന്റെ നാലു കോണിലും കൊമ്പുകളെ ഉണ്ടാക്കേണം.”
[പുറപ്പാട് 27:2]

തിരുവെഴുത്തിൽ കൊമ്പ് പലപ്പോഴും ശക്തിയെയും അധികാരത്തെയും വിജയത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ദാവീദ് പറഞ്ഞു:

“യഹോവ എന്റെ പാറയും എന്റെ കോട്ടയും എന്റെ രക്ഷകനും എന്റെ രക്ഷയുടെ കൊമ്പും ആകുന്നു.”
[സങ്കീർത്തനം 18:2]

സെഖര്യാവ് യേശുക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു:

“തന്റെ ദാസനായ ദാവീദിന്റെ ഗൃഹത്തിൽ നമുക്കായി രക്ഷയുടെ കൊമ്പിനെ ഉയർത്തിയിരിക്കുന്നു.”
[ലൂക്കോസ് 1:69]

അതുകൊണ്ട്, “യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം” എന്ന വാക്കുകളിൽ മനോഹരമായ ഒരു ആത്മീയസത്യം നമുക്കു കാണാം:

നമ്മുടെ സമർപ്പണം യാഗപീഠത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുമായി കൂടിച്ചേരുന്നു.

യാഗം ബലഹീനമാണ്.

എന്നാൽ കൊമ്പുകൾ ശക്തിയെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

വിശ്വാസി പറയുന്നു:

“കർത്താവേ, എന്നെത്തന്നെ വിശ്വസ്തനായി സൂക്ഷിക്കുവാൻ എനിക്കു മതിയായ ശക്തിയില്ല. അതുകൊണ്ട് എന്നെ അങ്ങയുടെ ശക്തിക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.”

ക്രിസ്തീയ വിശ്വസ്തത എന്നാൽ സ്വന്തം മനോബലംകൊണ്ട് യാഗപീഠത്തിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കുക എന്നതല്ല. നമ്മുടെ തീരുമാനം ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ നിലനിൽക്കാനുള്ള ശക്തി ദൈവത്തിൽനിന്നാണ് വരുന്നത്.

പൗലോസ് പറഞ്ഞു:

“എന്നെ ശക്തനാക്കുന്നവൻ മുഖാന്തരം ഞാൻ സകലത്തിനും മതിയാകുന്നു.”
[ഫിലിപ്പിയർ 4:13]

അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു:

“ഞാൻ ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഇനി ജീവിക്കുന്നത് ഞാനല്ല, ക്രിസ്തുവത്രേ എന്നിൽ ജീവിക്കുന്നു.”
[ഗലാത്യർ 2:20]

നമ്മുടെ ശക്തി അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി നമ്മിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ ആരംഭിക്കുന്നു.

യാഗപീഠം പറയുന്നു: “സമർപ്പിക്കുക.”

കയർ പറയുന്നു: “പ്രതിബദ്ധതയോടെ നിലനിൽക്കുക.”

കൊമ്പുകൾ പറയുന്നു: “ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി നിനക്കായി ലഭ്യമാണ്.”

ദൈവം നമ്മെ സമർപ്പണത്തിലേക്കു വിളിച്ചതിനുശേഷം, സ്വന്തം ശക്തിയാൽ നിലനിൽക്കാൻ നമ്മെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. അവന്റെ ശക്തി നമുക്കു നൽകുന്നു.

5. യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളിൽ രക്തം പുരട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു

പഴയനിയമത്തിലെ യാഗക്രമത്തിൽ യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളിൽ രക്തം പുരട്ടിയിരുന്നു:

“പുരോഹിതൻ രക്തത്തിൽ കുറെ യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളിൽ പുരട്ടേണം.”
[ലേവ്യപുസ്തകം 4:7]

അതുകൊണ്ട് യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകൾ ശക്തിയെ മാത്രമല്ല, രക്തത്തെയും പാപപരിഹാരത്തെയും ക്ഷമയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഇത് നമ്മെ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ നന്മയോ യോഗ്യതയോ കൊണ്ടല്ല നാം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ യാഗത്തിലൂടെ ലഭ്യമായ കൃപയാലാണ്.

“അവന്റെ പുത്രനായ യേശുവിന്റെ രക്തം സകലപാപവും പോക്കി നമ്മെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.”
[1 യോഹന്നാൻ 1:7]

നാം പരാജയപ്പെട്ടാൽ യാഗപീഠത്തിൽനിന്ന് കൂടുതൽ അകന്നുപോകുകയല്ല വേണ്ടത്. യേശുവിന്റെ രക്തത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് വീണ്ടും യാഗപീഠത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരണം.

പത്രോസ് വലിയ പരാജയം സംഭവിച്ച വ്യക്തിയായിരുന്നു. എങ്കിലും യേശു അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ കർത്താവ് അവനെ വീണ്ടും വിളിക്കുകയും പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു [യോഹന്നാൻ 21:15–17].

യേശുവിനെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ അതേ പത്രോസ് പിന്നീട് പെന്തെക്കൊസ്തുനാളിൽ ധൈര്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസംഗിച്ചു [പ്രവൃത്തികൾ 2:14–41].

നമ്മുടെ പരാജയം നമ്മുടെ സമർപ്പണത്തിന്റെ അവസാനമാകേണ്ടതില്ല.

യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളിൽ രക്തമുണ്ട്.

അവിടെ ക്ഷമയുണ്ട്.

അവിടെ പുനഃസ്ഥാപനമുണ്ട്.

അവിടെ വീണ്ടും ആരംഭിക്കാനുള്ള കൃപയുണ്ട്.

അവിടെ നിലനിൽക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്.

6. ഓടിപ്പോകാതിരുന്ന യാഗമായിരുന്നു യേശുക്രിസ്തു

യേശുവിനെ പിടിച്ചപ്പോൾ പടയാളികൾ അവനെ കെട്ടി:

“പടക്കൂട്ടവും സഹസ്രാധിപനും യെഹൂദന്മാരുടെ ചേവകരും യേശുവിനെ പിടിച്ചു കെട്ടി.”
[യോഹന്നാൻ 18:12]

എന്നാൽ യേശു രക്ഷപ്പെടാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ മനുഷ്യരുടെ കയറുകൾക്ക് ദൈവപുത്രനെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

യേശു പറഞ്ഞു:

“എന്റെ പിതാവിനോടു ഇപ്പോൾ തന്നേ പന്ത്രണ്ടു ലെഗ്യോനിലധികം ദൂതന്മാരെ എന്റെ അരികെ നിർത്തേണ്ടതിനു അപേക്ഷിപ്പാൻ എനിക്കു കഴിയുകയില്ല എന്നു തോന്നുന്നുവോ?”
[മത്തായി 26:53]

കയറുകളല്ല യേശുവിനെ പിടിച്ചുനിർത്തിയത്.

പടയാളികളുടെ ശക്തിയല്ല അവനെ കീഴടക്കിയത്.

ആണികൾക്കു സകലത്തിന്റെയും സ്രഷ്ടാവിനെ ക്രൂശിൽ പിടിച്ചുനിർത്താനുള്ള ശക്തിയില്ലായിരുന്നു.

പിന്നെ എന്താണ് യേശുവിനെ ക്രൂശിൽ പിടിച്ചുനിർത്തിയത്?

പിതാവിനോടുള്ള അവന്റെ സ്നേഹം.

പിതാവിന്റെ ഹിതത്തോടുള്ള അവന്റെ അനുസരണം.

നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യരോടുള്ള അവന്റെ സ്നേഹം.

രക്ഷാപ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കാനുള്ള അവന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനം.

യേശു പറഞ്ഞു:

“ആരും എന്റെ ജീവനെ എന്നിൽനിന്നു എടുത്തുകളയുന്നില്ല; ഞാൻ തന്നേ അതിനെ വെച്ചുകൊടുക്കുന്നു.”
[യോഹന്നാൻ 10:18]

യാഗം വേദനാജനകമായപ്പോൾ യേശു ഓടിപ്പോയില്ല.

ക്രൂശ് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പിന്തിരിഞ്ഞില്ല.

മനുഷ്യർ അവനെ പരിഹസിച്ചപ്പോൾ അവൻ തന്റെ സമർപ്പണം പിൻവലിച്ചില്ല.

അവൻ അവസാനംവരെ വിശ്വസ്തനായി നിലനിന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ പറഞ്ഞു:

“നിവൃത്തിയായി.”
[യോഹന്നാൻ 19:30]

യേശു പൂർണസമർപ്പണത്തിന്റെ മാതൃക മാത്രമല്ല. നാം സമർപ്പണത്തിൽ നിലനിൽക്കേണ്ടതിനുള്ള ശക്തിയുടെ ഉറവിടവും അവൻ തന്നെയാണ്.

7. യാഗപീഠത്തിൽനിന്ന് നാം എന്താണ് തിരികെ എടുത്തത്?

ഈ സന്ദേശം നമ്മെത്തന്നെ പരിശോധിക്കുവാൻ വിളിക്കുന്നു.

ഒരിക്കൽ നാം ചില കാര്യങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ യാഗപീഠത്തിൽ വെച്ചിരിക്കാം. എന്നാൽ കാലക്രമത്തിൽ അത് തിരികെ എടുത്തിട്ടുണ്ടോ?

* നമ്മുടെ സമയം ദൈവത്തിനു സമർപ്പിച്ചശേഷം ദൈവത്തിനായി സമയമില്ലാത്തവിധം തിരക്കിലായോ?
* നമ്മുടെ കഴിവുകൾ സമർപ്പിച്ചശേഷം ആരെങ്കിലും വേദനിപ്പിച്ചതിനാൽ ശുശ്രൂഷ നിർത്തിയോ?
* നമ്മുടെ ഭാവി ദൈവത്തിനു സമർപ്പിച്ചശേഷം മറുപടി വൈകിയപ്പോൾ വീണ്ടും നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്തോ?
* ആരോടെങ്കിലും ക്ഷമിച്ചശേഷം ആ പഴയ വേദന വീണ്ടും എടുത്തു മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചോ?
* നമ്മുടെ കുടുംബത്തെ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിച്ചശേഷം ലോകത്തിന്റെ മുൻഗണനകൾ വീട്ടിൽ ഭരിക്കാൻ അനുവദിച്ചോ?
* “എവിടേക്കു നയിച്ചാലും ഞാൻ വരാം” എന്നു പറഞ്ഞശേഷം ദൈവത്തിന്റെ വഴി പ്രയാസമായപ്പോൾ നിരസിച്ചോ?
* ഒരു പാപശീലം ഉപേക്ഷിച്ചശേഷം രഹസ്യമായി അതിലേക്കു മടങ്ങിയോ?
* “എന്റെ ജീവിതം അങ്ങേക്കുള്ളതാണ്” എന്നു പറഞ്ഞശേഷം നമ്മുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ജീവിക്കുകയാണോ?

ദൈവം നമ്മെ വീണ്ടും യാഗപീഠത്തിലേക്കു വിളിക്കുന്നു.

മറ്റൊരു വൈകാരിക വാഗ്ദാനം നടത്തുക മാത്രമല്ല പരിഹാരം.

യാഗം സ്നേഹത്തിന്റെ കയറുകൊണ്ടും ദൈവവചനത്തിന്റെ കയറുകൊണ്ടും പ്രാർത്ഥനയുടെ കയറുകൊണ്ടും ഉടമ്പടിയുടെ കയറുകൊണ്ടും ബന്ധിക്കപ്പെടണം.

അതിനുശേഷം അത് യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം കൊണ്ടുവരപ്പെടണം.

അവിടെ നമ്മുടെ ബലഹീനത ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുമായി കൂടിച്ചേരുന്നു.

ഉപസംഹാരം

സങ്കീർത്തനം 118:27 മൂന്ന് ശക്തമായ ചിത്രങ്ങൾ നമ്മുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു:

യാഗം സമർപ്പണത്തെ കാണിക്കുന്നു

“എന്റെ ജീവിതം പൂർണമായും ദൈവത്തിനുള്ളതാണ്.”

കയർ ഉറച്ച പ്രതിബദ്ധതയെ കാണിക്കുന്നു

“ദൈവകൃപയാൽ ഞാൻ സമർപ്പിച്ചതിനെ തിരികെ എടുക്കുകയില്ല.”

യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകൾ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയെ കാണിക്കുന്നു

“എന്നെ സമർപ്പണത്തിലേക്കു വിളിച്ച ദൈവംതന്നെ എന്നെ വിശ്വസ്തനായി നിലനിർത്തും.”

നാം ജീവനുള്ള യാഗങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ ഹൃദയം എളുപ്പത്തിൽ വഴിതെറ്റാം. അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന ഇങ്ങനെയായിരിക്കണം:

“കർത്താവേ, എന്റെ ഹൃദയത്തെ അങ്ങയോടു ബന്ധിക്കണമേ. ഓടിപ്പോകാൻ എനിക്കു തോന്നുമ്പോൾ അങ്ങയുടെ സ്നേഹത്താൽ എന്നെ പിടിച്ചുനിർത്തണമേ. ഞാൻ ദുർബലനാകുമ്പോൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ. ഞാൻ വീഴുമ്പോൾ യേശുവിന്റെ രക്തത്താൽ എന്നെ ശുദ്ധീകരിച്ചു പുനഃസ്ഥാപിക്കണമേ. എന്റെ സമർപ്പണത്തെ യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം കൊണ്ടുവരണമേ.”

യാഗപീഠത്തിന്റെ സമീപത്ത് നിൽക്കരുത്.

പകുതിയായ യാഗം ദൈവത്തിനു കൊടുക്കരുത്.

ഒരിക്കൽ സമർപ്പിച്ചത് തിരികെ എടുക്കരുത്.

യാഗത്തെ കയറുകൊണ്ടു ബന്ധിക്കുക.

അതിനെ യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളോളം കൊണ്ടുവരിക.

യാഗപീഠം സ്വയത്തിനു മരിക്കുന്ന സ്ഥലമാണ്. എന്നാൽ യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകൾ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി ലഭ്യമായിരിക്കുന്നുവെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

നാം യാഗപീഠത്തിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു വലിയ സത്യം കണ്ടെത്തും:

സമർപ്പണം നമ്മുടെ നാശമല്ല; ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിലേക്കും സാന്നിധ്യത്തിലേക്കും ശക്തിയിലേക്കും പ്രവേശിക്കാനുള്ള വാതിലാണ്.

സമാപന പ്രാർത്ഥന

കർത്താവേ, ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ഞങ്ങളെത്തന്നെ ജീവനുള്ള യാഗങ്ങളായി അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ യാഗപീഠത്തിൽ വെച്ച കാര്യങ്ങൾ തിരികെ എടുത്ത എല്ലാ അവസരങ്ങളും ക്ഷമിക്കണമേ. അങ്ങയുടെ സ്നേഹം, വചനം, പ്രാർത്ഥന, ഉടമ്പടി എന്നീ കയറുകളാൽ ഞങ്ങളുടെ അലഞ്ഞുപോകുന്ന ഹൃദയങ്ങളെ അങ്ങയോടു ബന്ധിക്കണമേ.

പകുതിയായ സമർപ്പണത്തിൽനിന്ന് പൂർണമായ അനുസരണത്തിലേക്കു ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുവരണമേ. യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളിങ്കൽ ഞങ്ങളുടെ ബലഹീനത അങ്ങയുടെ ശക്തിയുമായി കൂടിച്ചേരട്ടെ. യേശുവിന്റെ രക്തത്താൽ ഞങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും അവസാനംവരെ വിശ്വസ്തരായി സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യണമേ.

അങ്ങ് ഞങ്ങൾക്കു നൽകിയിരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കുന്നതുവരെ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം പൂർണമായും അങ്ങേക്കുള്ളതായിരിക്കട്ടെ.

യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ അപേക്ഷിക്കുന്നു, ആമേൻ.

09/14/2026

09/14/2026

WHEN THE SUN SETS
================

Scripture Reading: Genesis 28:10–22

Key Verse:
“And he lighted upon a certain place, and tarried there all night, because the sun was set” (Genesis 28:11).

Introduction

Jacob’s journey in this passage began under difficult circumstances. He was not leaving home for a vacation or a celebration. He was running from Esau, who intended to kill him because Jacob had received the blessing through deception (Genesis 27:41–43).

Jacob left behind a divided family, a disappointed father, an angry brother, and the consequences of his own decisions. Ahead of him was an uncertain future.

During his journey, “the sun was set” (Genesis 28:11). This was literally the reason Jacob stopped for the night. However, the sunset also reflects what was happening in his life. The light had disappeared, his surroundings were unfamiliar, and his future was unclear.

Although Genesis does not directly say that the sunset was a symbol, its place in Jacob’s story teaches us a beautiful spiritual lesson: when the sun sets in our lives, God is still present and working.

1. The Sunset Represents the Dark Seasons of Life

“And he lighted upon a certain place, and tarried there all night, because the sun was set” (Genesis 28:11).

As the natural sun disappeared, Jacob’s familiar world also seemed to disappear. He was away from his home, separated from his parents, threatened by his brother, and uncertain about his future.

There are times when the sun seems to set in our lives. Something we depended upon suddenly changes. A relationship may break down, employment may end, health may fail, or an unexpected problem may disturb our peace.

Dark seasons can also come through our own wrong decisions. Jacob was suffering partly because of his deception. Nevertheless, his failure did not place him beyond the reach of God’s grace.

David experienced a dark season because of his sin, but he cried:

“Create in me a clean heart, O God; and renew a right spirit within me” (Psalm 51:10).

Some darkness comes because of circumstances beyond our control. Other darkness comes because of our choices. In either case, God calls us to turn toward Him.

The setting of the sun does not mean that the sun has ceased to exist. It simply means that, for a time, we cannot see it. Likewise, there may be times when we cannot see what God is doing, but He has not disappeared.

A dark season does not mean that God has abandoned us.

2. When Natural Light Disappears, God Gives Spiritual Vision

“And he dreamed, and behold a ladder set up on the earth, and the top of it reached to heaven” (Genesis 28:12).

When the sun was shining, Jacob could see the road, the land, and everything around him. But after the sun went down and his natural vision ended, God gave him a spiritual vision.

Jacob saw a ladder connecting earth and heaven, and the angels of God were ascending and descending upon it (Genesis 28:12). Above the ladder stood the Lord, who spoke directly to him (Genesis 28:13).

Jacob thought that he was alone, but heaven was active above him.

Sometimes God allows our familiar lights to go out so that we may see His presence more clearly. When our plans fail, our strength becomes insufficient, and human assistance cannot solve the problem, we begin to recognize our need for God.

Paul wrote:

“For we walk by faith, not by sight” (2 Corinthians 5:7).

Faith is not pretending that darkness does not exist. Faith is trusting God when we cannot see the road ahead.

The ladder in Jacob’s dream also points us to Jesus Christ. Jesus said:

“Hereafter ye shall see heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of man” (John 1:51).

Jesus is the true connection between heaven and earth. Through His death and resurrection, He opened the way for sinful humanity to approach God.

“For through him we both have access by one Spirit unto the Father” (Ephesians 2:18).

Jacob saw a ladder in his dream, but we have Jesus Christ—the only Mediator between God and humanity (1 Timothy 2:5).

3. God Meets Us in Lonely and Uncomfortable Places

“And he took of the stones of that place, and put them for his pillows, and lay down in that place to sleep” (Genesis 28:11).

Jacob had no house, bed, or comfortable pillow. He had only the ground beneath him and stones around him. Yet that uncomfortable place became the place where God revealed Himself.

When Jacob awakened, he said:

“Surely the Lord is in this place; and I knew it not” (Genesis 28:16).

Jacob did not say that God had suddenly arrived. God had already been there; Jacob simply had not recognized His presence.

We often associate God’s presence with comfortable and favourable circumstances. When things go well, we say, “God is with me.” When trouble comes, we ask, “Where is God?”

But God is not only present in our celebrations. He is also present in our loneliness, disappointment, and tears.

God was with Joseph in prison (Genesis 39:21). He was with the Hebrew young men in the fiery furnace (Daniel 3:24–25). He was with Daniel in the lions’ den (Daniel 6:22). He was with Paul and Silas in prison (Acts 16:25–26).

The place Jacob might have remembered as the worst night of his journey became Bethel—“the house of God” (Genesis 28:19).

The stone beneath Jacob’s head became a pillar upon which he poured oil (Genesis 28:18). The object associated with his discomfort became a memorial of God’s faithfulness.

God can transform the place of our pain into the place of our testimony.

4. God’s Grace Speaks Promises During Our Darkest Nights

“And, behold, the Lord stood above it, and said, I am the Lord God of Abraham thy father, and the God of Isaac” (Genesis 28:13).

Jacob had made serious mistakes. He had deceived his father and deeply wounded his brother. Yet when God appeared to him, He did not begin by declaring that Jacob’s life was finished. He confirmed His covenant and gave him a promise.

God told Jacob:

* “The land whereon thou liest, to thee will I give it” (Genesis 28:13).
* “Thy seed shall be as the dust of the earth” (Genesis 28:14).
* “In thee and in thy seed shall all the families of the earth be blessed” (Genesis 28:14).
* “I am with thee” (Genesis 28:15).
* “I will keep thee in all places whither thou goest” (Genesis 28:15).
* “I will not leave thee” (Genesis 28:15).

Jacob was running away from home, but he could not run beyond the presence of God.

God’s grace did not excuse Jacob’s wrongdoing. God would spend many years correcting, disciplining, and transforming him. But his failure did not cancel God’s purpose.

Perhaps Jacob felt that he had lost everything. Yet during that dark night, God told him that his future was still in God’s hands.

Our mistakes may have consequences, but when we sincerely turn to God, our failures do not have to become the final chapter of our lives.

“He which hath begun a good work in you will perform it until the day of Jesus Christ” (Philippians 1:6).

The greatest promise Jacob received was not merely land or descendants. It was the promise of God’s presence:

“Behold, I am with thee” (Genesis 28:15).

God does not always explain everything that will happen tomorrow, but He promises to remain with us.

5. After the Sunset, God Can Bring a New Morning

The sunset at Bethel was not the end of Jacob’s story. It was the beginning of a long journey of spiritual transformation.

Many years later, Jacob wrestled with God at Peniel. There God changed his name from Jacob to Israel (Genesis 32:27–28). After that encounter, Scripture records another meaningful detail:

“And as he passed over Penuel the sun rose upon him” (Genesis 32:31).

At Bethel, the sun set while Jacob was running away in fear (Genesis 28:11). At Peniel, the sun rose after Jacob surrendered to God and received a new name (Genesis 32:28, 31).

The Bible does not explicitly call this sunset and sunrise a prophetic symbol, so we should not build a doctrine upon those details alone. Nevertheless, the contrast beautifully illustrates Jacob’s journey.

The sun set upon Jacob the fugitive, but it rose upon Israel, the man whom God had transformed.

He walked away from Peniel with a new name and a permanent limp (Genesis 32:31). The limp reminded him that his strength was not in himself but in God. The sunrise did not mean that all his problems had ended; it meant that God had changed the man who would face them.

God may not always remove every difficulty, but He can transform us through the difficulty.

“Weeping may endure for a night, but joy cometh in the morning” (Psalm 30:5).

If you are experiencing a sunset season, do not lose hope. Night is a season, not your final destination. The God who watches over you in the darkness can lead you into a new morning.

Conclusion

Jacob went to sleep believing that he had found an ordinary place to survive the night. But when he awakened, he said:

“How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven” (Genesis 28:17).

The place of fear became the house of God.
The place of loneliness became the place of divine fellowship.
The stone of discomfort became a pillar of worship.
The night of uncertainty became the beginning of transformation.

From Jacob’s experience, we learn five truths:

1. The sunset represents the dark seasons of life.
2. When natural light disappears, God can give spiritual vision.
3. God meets us in lonely and uncomfortable places.
4. God’s grace speaks promises during our darkest nights.
5. After the sunset, God can bring a new morning.

Do not judge God’s presence by the darkness surrounding you. Do not conclude that your story is finished because the sun has set on one chapter.

The God who met Jacob at Bethel is still present. Jesus Christ is still the way to the Father (John 14:6). God’s promises are still faithful, His grace is still sufficient, and the morning is still coming.

Closing Prayer

Heavenly Father, thank You for remaining with us during the dark seasons of life. When we cannot see the road ahead, help us to walk by faith. Open our spiritual eyes to recognize Your presence. Transform our painful places into places of worship and testimony. Remind us that our failures cannot defeat Your grace when we repent and surrender to You. Lead us through every night and bring us into the new morning You have prepared. In the name of Jesus Christ, we pray. Amen.

With love, Pastor Benny Mathew

09/14/2026

സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ
====================

തിരുവെഴുത്ത് വായന: ഉല്പത്തി 28:10–22

പ്രധാന വാക്യം:

“അവൻ ഒരു സ്ഥലത്തു എത്തിയപ്പോൾ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതുകൊണ്ട് അവിടെ രാത്രി പാർത്തു” [ഉല്പത്തി 28:11].

ആമുഖം

ഈ ഭാഗത്തിലെ യാക്കോബിന്റെ യാത്ര വളരെ പ്രയാസകരമായ സാഹചര്യത്തിലാണ് ആരംഭിച്ചത്. അവൻ ഒരു വിനോദയാത്രയ്‌ക്കോ ആഘോഷത്തിനോ വേണ്ടി ഭവനം വിട്ടിറങ്ങിയതല്ല. വഞ്ചനയിലൂടെ പിതാവിന്റെ അനുഗ്രഹം നേടിയതിനാൽ തന്നെ കൊല്ലുവാൻ തീരുമാനിച്ച ഏശാവിൽനിന്ന് അവൻ ഓടിപ്പോകുകയായിരുന്നു [ഉല്പത്തി 27:41–43].

ഭിന്നിച്ചുപോയ ഒരു കുടുംബത്തെയും നിരാശനായ പിതാവിനെയും കോപാകുലനായ സഹോദരനെയും സ്വന്തം തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങളുടെ അനന്തരഫലങ്ങളെയും യാക്കോബ് പിന്നിലാക്കി. അവന്റെ മുമ്പിൽ അനിശ്ചിതമായ ഒരു ഭാവിയാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്.

യാത്രാമധ്യേ “സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു” [ഉല്പത്തി 28:11]. യാക്കോബ് ആ രാത്രിയിൽ അവിടെ തങ്ങുവാനുള്ള യഥാർത്ഥ കാരണം ഇതായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ സൂര്യാസ്തമയം അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാര്യങ്ങളെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. വെളിച്ചം അപ്രത്യക്ഷമായി; ചുറ്റുപാടുകൾ അപരിചിതമായിരുന്നു; ഭാവി അവ്യക്തമായിരുന്നു.

സൂര്യാസ്തമയം ഒരു പ്രതീകമായിരുന്നുവെന്ന് ഉല്പത്തിപുസ്തകം നേരിട്ട് പറയുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, യാക്കോബിന്റെ കഥയിൽ അതിനുള്ള സ്ഥാനം മനോഹരമായ ഒരു ആത്മീയപാഠം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു: നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുമ്പോഴും ദൈവം നമ്മോടുകൂടെയുണ്ട്; അവിടുന്ന് പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

1. സൂര്യാസ്തമയം ജീവിതത്തിലെ ഇരുണ്ട കാലഘട്ടങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു

“അവൻ ഒരു സ്ഥലത്തു എത്തിയപ്പോൾ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതുകൊണ്ട് അവിടെ രാത്രി പാർത്തു” [ഉല്പത്തി 28:11].

പ്രകൃതിയിലെ സൂര്യൻ മറഞ്ഞപ്പോൾ യാക്കോബിന്റെ പരിചിതമായ ലോകവും അപ്രത്യക്ഷമായതുപോലെ തോന്നി. അവൻ തന്റെ ഭവനത്തിൽനിന്ന് അകലെയായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളിൽനിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞിരുന്നു. സഹോദരന്റെ ഭീഷണി നേരിടുകയായിരുന്നു. തന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് അവന് യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ലായിരുന്നു.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്ന സമയങ്ങളുണ്ട്. നാം ആശ്രയിച്ചിരുന്ന എന്തെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് മാറിപ്പോകാം. ഒരു ബന്ധം തകർന്നേക്കാം; ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാം; ആരോഗ്യം ക്ഷയിച്ചേക്കാം; അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു പ്രശ്നം നമ്മുടെ സമാധാനം തകർത്തേക്കാം.

ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങൾ കാരണവും ജീവിതത്തിൽ ഇരുണ്ട കാലങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. യാക്കോബ് അനുഭവിച്ച കഷ്ടതയ്ക്ക് അവന്റെ വഞ്ചനയും ഭാഗികമായി കാരണമായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അവന്റെ പരാജയം അവനെ ദൈവകൃപയുടെ പരിധിക്ക് പുറത്താക്കിയില്ല.

ദാവീദ് തന്റെ പാപം കാരണം ഒരു ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. എന്നാൽ അവൻ ഇങ്ങനെ നിലവിളിച്ചു:

“ദൈവമേ, നിർമ്മലമായൊരു ഹൃദയം എന്നിൽ സൃഷ്ടിച്ചു സ്ഥിരമായൊരു ആത്മാവിനെ എന്നിൽ പുതുക്കേണമേ” [സങ്കീർത്തനം 51:10].

ചില അന്ധകാരങ്ങൾ നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് അതീതമായ സാഹചര്യങ്ങൾ കാരണം വരുന്നു. മറ്റു ചിലത് നമ്മുടെ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ ഫലമായി വരുന്നു. ഏതു സാഹചര്യമായാലും, തന്നിലേക്കു തിരിയുവാൻ ദൈവം നമ്മെ വിളിക്കുന്നു.

സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു എന്നതിന്റെ അർഥം സൂര്യൻ ഇല്ലാതായി എന്നല്ല. കുറച്ചു സമയത്തേക്ക് നമുക്ക് അതിനെ കാണുവാൻ കഴിയുന്നില്ല എന്നുമാത്രമാണ്. അതുപോലെ, ദൈവം എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് നമുക്ക് കാണുവാൻ കഴിയാത്ത സമയങ്ങളുണ്ടാകാം. എന്നാൽ ദൈവം അപ്രത്യക്ഷനായിട്ടില്ല.

ജീവിതത്തിലെ ഒരു ഇരുണ്ട കാലഘട്ടം ദൈവം നമ്മെ ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നതിന്റെ തെളിവല്ല.

2. സ്വാഭാവിക വെളിച്ചം അപ്രത്യക്ഷമാകുമ്പോൾ ദൈവം ആത്മീയദർശനം നൽകുന്നു

“അവൻ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു: ഭൂമിയിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഗോവണി; അതിന്റെ അറ്റം ആകാശത്തോളം എത്തിയിരുന്നു” [ഉല്പത്തി 28:12].

സൂര്യൻ പ്രകാശിച്ചിരുന്നപ്പോൾ യാക്കോബിന് വഴിയും ദേശവും ചുറ്റുമുള്ള കാര്യങ്ങളും കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ച് അവന്റെ സ്വാഭാവിക കാഴ്ച അവസാനിച്ചപ്പോൾ ദൈവം അവന് ഒരു ആത്മീയദർശനം നൽകി.

ഭൂമിയെയും സ്വർഗ്ഗത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഗോവണി യാക്കോബ് കണ്ടു. ദൈവദൂതന്മാർ അതിലൂടെ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു [ഉല്പത്തി 28:12]. ഗോവണിയുടെ മുകളിൽ കർത്താവ് നിന്നുകൊണ്ട് യാക്കോബിനോട് നേരിട്ട് സംസാരിച്ചു [ഉല്പത്തി 28:13].

താൻ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് യാക്കോബ് കരുതി. എന്നാൽ അവന്റെ മുകളിൽ സ്വർഗ്ഗം പ്രവർത്തനനിരതമായിരുന്നു.

തന്റെ സാന്നിധ്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി നാം കാണേണ്ടതിന് ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ പരിചിതമായ വെളിച്ചങ്ങൾ അണഞ്ഞുപോകുവാൻ ദൈവം അനുവദിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പദ്ധതികൾ പരാജയപ്പെടുകയും നമ്മുടെ ശക്തി അപര്യാപ്തമാകുകയും മനുഷ്യസഹായത്തിന് പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുവാൻ കഴിയാതെ വരികയും ചെയ്യുമ്പോൾ ദൈവത്തിനായുള്ള നമ്മുടെ ആവശ്യം നാം തിരിച്ചറിയുന്നു.

പൗലോസ് എഴുതി:

“ഞങ്ങൾ കാഴ്ചയാൽ അല്ല, വിശ്വാസത്താലത്രേ നടക്കുന്നത്” [2 കൊരിന്ത്യർ 5:7].

അന്ധകാരം നിലനിൽക്കുന്നില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നതല്ല വിശ്വാസം. മുമ്പിലുള്ള വഴി കാണുവാൻ കഴിയാത്തപ്പോഴും ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതാണ് വിശ്വാസം.

യാക്കോബിന്റെ സ്വപ്നത്തിലെ ഗോവണി യേശുക്രിസ്തുവിലേക്കും വിരൽചൂണ്ടുന്നു. യേശു പറഞ്ഞു:

“ഇനിമേൽ സ്വർഗ്ഗം തുറന്നിരിക്കുന്നതും ദൈവദൂതന്മാർ മനുഷ്യപുത്രന്റെമേൽ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നതും നിങ്ങൾ കാണും” [യോഹന്നാൻ 1:51].

സ്വർഗ്ഗത്തെയും ഭൂമിയെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ഗോവണി യേശുക്രിസ്തുവാണ്. തന്റെ മരണത്തിലൂടെയും പുനരുത്ഥാനത്തിലൂടെയും പാപികളായ മനുഷ്യർക്ക് ദൈവത്തെ സമീപിക്കുവാനുള്ള വഴി അവിടുന്ന് തുറന്നു.

“അവൻ മുഖാന്തരം നമുക്ക് ഇരുകൂട്ടർക്കും ഏകാത്മാവിനാൽ പിതാവിങ്കലേക്ക് പ്രവേശനം ഉണ്ട്” [എഫെസ്യർ 2:18].

യാക്കോബ് സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു ഗോവണി കണ്ടു. എന്നാൽ ദൈവത്തിനും മനുഷ്യർക്കും മധ്യസ്ഥനായ യേശുക്രിസ്തു നമുക്കുണ്ട് [1 തിമൊഥെയൊസ് 2:5].

3. ഏകാന്തവും അസൗകര്യപൂർണവുമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ ദൈവം നമ്മെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു

“അവൻ ആ സ്ഥലത്തെ കല്ലുകളിൽ ഒന്ന് എടുത്ത് തലയണയായി വെച്ച് അവിടെ കിടന്നുറങ്ങി” [ഉല്പത്തി 28:11].

യാക്കോബിന് ഒരു വീടോ കിടക്കയോ സുഖപ്രദമായ തലയണയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ കീഴിൽ നിലവും ചുറ്റും കല്ലുകളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നിട്ടും അസൗകര്യപൂർണമായ ആ സ്ഥലം ദൈവം തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തിയ സ്ഥലമായി മാറി.

ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ യാക്കോബ് പറഞ്ഞു:

“യഹോവ ഈ സ്ഥലത്തുണ്ട് സത്യം; ഞാനോ അറിഞ്ഞില്ല” [ഉല്പത്തി 28:16].

ദൈവം അപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവിടെ എത്തി എന്ന് യാക്കോബ് പറഞ്ഞില്ല. ദൈവം നേരത്തേതന്നെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. യാക്കോബ് അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നുമാത്രം.

സുഖകരവും അനുകൂലവുമായ സാഹചര്യങ്ങളുമായി നാം പലപ്പോഴും ദൈവസാന്നിധ്യത്തെ ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. കാര്യങ്ങൾ നന്നായി നടക്കുമ്പോൾ “ദൈവം എന്നോടുകൂടെയുണ്ട്” എന്നു നാം പറയുന്നു. എന്നാൽ കഷ്ടതകൾ വരുമ്പോൾ “ദൈവം എവിടെയാണ്?” എന്നു നാം ചോദിക്കുന്നു.

ദൈവം നമ്മുടെ ആഘോഷവേളകളിൽ മാത്രമല്ല സന്നിഹിതനായിരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഏകാന്തതയിലും നിരാശയിലും കണ്ണുനീരിലും അവിടുന്ന് നമ്മോടുകൂടെയുണ്ട്.

ദൈവം കാരാഗൃഹത്തിൽ യോസേഫിനോടുകൂടെയുണ്ടായിരുന്നു [ഉല്പത്തി 39:21]. അഗ്നിച്ചൂളയിൽ എബ്രായ യുവാക്കളോടുകൂടെയുണ്ടായിരുന്നു [ദാനിയേൽ 3:24–25]. സിംഹക്കുഴിയിൽ ദാനിയേലിനോടുകൂടെയുണ്ടായിരുന്നു [ദാനിയേൽ 6:22]. കാരാഗൃഹത്തിൽ പൗലോസിനോടും ശീലാസിനോടും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു [പ്രവൃത്തികൾ 16:25–26].

തന്റെ യാത്രയിലെ ഏറ്റവും മോശമായ രാത്രിയായി യാക്കോബ് ഓർക്കുമായിരുന്ന ആ സ്ഥലം പിന്നീട് “ദൈവത്തിന്റെ ഭവനം” എന്നർഥമുള്ള ബേഥേലായി മാറി [ഉല്പത്തി 28:19].

യാക്കോബിന്റെ തലയ്ക്കുകീഴിലുണ്ടായിരുന്ന കല്ല് അവൻ എണ്ണയൊഴിച്ച ഒരു സ്തംഭമായി മാറി [ഉല്പത്തി 28:18]. അവന്റെ അസൗകര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന വസ്തു ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയുടെ ഒരു സ്മാരകമായി മാറി.

നമ്മുടെ വേദനയുടെ സ്ഥലത്തെ നമ്മുടെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ സ്ഥലമാക്കി മാറ്റുവാൻ ദൈവത്തിന് കഴിയും.

4. നമ്മുടെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട രാത്രികളിൽ ദൈവകൃപ വാഗ്ദാനങ്ങൾ അരുളുന്നു

“യഹോവ അതിന്മീതെ നിന്നുകൊണ്ട് അരുളിച്ചെയ്തത്: ഞാൻ നിന്റെ പിതാവായ അബ്രാഹാമിന്റെ ദൈവവും യിസ്ഹാക്കിന്റെ ദൈവവുമായ യഹോവ ആകുന്നു” [ഉല്പത്തി 28:13].

യാക്കോബ് ഗുരുതരമായ തെറ്റുകൾ ചെയ്തിരുന്നു. അവൻ തന്റെ പിതാവിനെ വഞ്ചിക്കുകയും സഹോദരനെ ആഴത്തിൽ വേദനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നിട്ടും ദൈവം അവന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ യാക്കോബിന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചുവെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടല്ല സംസാരിച്ചത്. ദൈവം തന്റെ ഉടമ്പടി ഉറപ്പിക്കുകയും അവന് വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു.

ദൈവം യാക്കോബിനോട് അരുളിച്ചെയ്തു:

* “നീ കിടക്കുന്ന ഭൂമിയെ ഞാൻ നിനക്കും നിന്റെ സന്തതിക്കും തരും” [ഉല്പത്തി 28:13].
* “നിന്റെ സന്തതി ഭൂമിയിലെ പൊടിപോലെ ആകും” [ഉല്പത്തി 28:14].
* “നിന്നിലും നിന്റെ സന്തതിയിലും ഭൂമിയിലെ സകല വംശങ്ങളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും” [ഉല്പത്തി 28:14].
* “ഇതാ, ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെയുണ്ട്” [ഉല്പത്തി 28:15].
* “നീ പോകുന്നിടത്തൊക്കെയും ഞാൻ നിന്നെ കാത്തുകൊള്ളും” [ഉല്പത്തി 28:15].
* “ഞാൻ നിന്നെ കൈവിടുകയില്ല” [ഉല്പത്തി 28:15].

യാക്കോബ് തന്റെ ഭവനത്തിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോകുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ പരിധിക്കു പുറത്തേക്ക് ഓടിപ്പോകുവാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.

ദൈവകൃപ യാക്കോബിന്റെ തെറ്റുകളെ ന്യായീകരിച്ചില്ല. അവനെ തിരുത്തുവാനും ശിക്ഷണം നൽകുവാനും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുവാനും ദൈവം അനേകം വർഷങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു. എന്നാൽ യാക്കോബിന്റെ പരാജയം ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തെ റദ്ദാക്കിയില്ല.

തനിക്ക് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് യാക്കോബിന് തോന്നിയിരിക്കാം. എന്നാൽ ആ ഇരുണ്ട രാത്രിയിൽ അവന്റെ ഭാവി അപ്പോഴും ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളിലാണെന്ന് ദൈവം അവനെ അറിയിച്ചു.

നമ്മുടെ തെറ്റുകൾക്ക് അനന്തരഫലങ്ങൾ ഉണ്ടായേക്കാം. എന്നാൽ നാം ആത്മാർഥമായി ദൈവത്തിലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ നമ്മുടെ പരാജയങ്ങൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന അധ്യായമായി മാറേണ്ടതില്ല.

“നിങ്ങളിൽ നല്ല പ്രവൃത്തിയെ ആരംഭിച്ചവൻ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ നാളോളം അതിനെ തികയ്ക്കും” [ഫിലിപ്പിയർ 1:6].

യാക്കോബിന് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ വാഗ്ദാനം ഭൂമിയോ സന്തതികളോ മാത്രമായിരുന്നില്ല. ദൈവസാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാഗ്ദാനമായിരുന്നു അത്:

“ഇതാ, ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെയുണ്ട്” [ഉല്പത്തി 28:15].

നാളെ സംഭവിക്കുവാനുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ദൈവം എല്ലായ്‌പ്പോഴും നമുക്ക് വിശദീകരിച്ചു തരണമെന്നില്ല. എന്നാൽ നമ്മോടുകൂടെ നിലനിൽക്കുമെന്ന് അവിടുന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.

5. സൂര്യാസ്തമയത്തിനുശേഷം ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം കൊണ്ടുവരുവാൻ ദൈവത്തിന് കഴിയും

ബേഥേലിലെ സൂര്യാസ്തമയം യാക്കോബിന്റെ കഥയുടെ അവസാനമായിരുന്നില്ല. ദീർഘമായ ഒരു ആത്മീയ രൂപാന്തരയാത്രയുടെ ആരംഭമായിരുന്നു അത്.

അനേകം വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം യാക്കോബ് പെനീയേലിൽ ദൈവത്തോടു മല്ലുപിടിച്ചു. അവിടെ ദൈവം അവന്റെ പേര് യാക്കോബ് എന്നതിൽനിന്ന് യിസ്രായേൽ എന്നു മാറ്റി [ഉല്പത്തി 32:27–28]. ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കുശേഷം തിരുവെഴുത്ത് മറ്റൊരു ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു:

“അവൻ പെനൂവേൽ കടന്നപ്പോൾ സൂര്യൻ ഉദിച്ചു” [ഉല്പത്തി 32:31].

ബേഥേലിൽ യാക്കോബ് ഭയത്തോടെ ഓടിപ്പോയപ്പോൾ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു [ഉല്പത്തി 28:11]. പെനീയേലിൽ അവൻ ദൈവത്തിനു കീഴടങ്ങുകയും പുതിയ പേര് പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തശേഷം സൂര്യൻ ഉദിച്ചു [ഉല്പത്തി 32:28, 31].

ഈ സൂര്യാസ്തമയത്തെയും സൂര്യോദയത്തെയും ഒരു പ്രവചനപ്രതീകമെന്നു ബൈബിൾ വ്യക്തമായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ ഈ വിശദാംശങ്ങളെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി നാം ഒരു ഉപദേശം രൂപപ്പെടുത്തരുത്. എന്നിരുന്നാലും, അവയുടെ വൈരുധ്യം യാക്കോബിന്റെ യാത്രയെ മനോഹരമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

ഓടിപ്പോകുന്ന യാക്കോബിന്റെമേൽ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു. എന്നാൽ ദൈവത്താൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ട യിസ്രായേലിന്റെമേൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചു.

ഒരു പുതിയ പേരും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു മുടന്തുമായി അവൻ പെനീയേലിൽനിന്ന് നടന്നുപോയി [ഉല്പത്തി 32:31]. തന്റെ ശക്തി തന്നിലല്ല, ദൈവത്തിലാണ് എന്നതിനെ ആ മുടന്ത് അവനെ ഓർമിപ്പിച്ചു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചു എന്നത് അവന്റെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും അവസാനിച്ചുവെന്ന് അർഥമാക്കിയില്ല. എന്നാൽ ആ പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടേണ്ട മനുഷ്യനെ ദൈവം രൂപാന്തരപ്പെടുത്തി എന്നതായിരുന്നു അതിന്റെ അർഥം.

ദൈവം എല്ലായ്‌പ്പോഴും എല്ലാ പ്രയാസങ്ങളും നീക്കിക്കളയണമെന്നില്ല. എന്നാൽ ആ പ്രയാസങ്ങളിലൂടെ നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുവാൻ അവിടുത്തേക്ക് കഴിയും.

“സന്ധ്യയിൽ കരച്ചിൽ വന്നു രാപാർക്കും; ഉഷസ്സിലോ ആനന്ദഘോഷം വരുന്നു” [സങ്കീർത്തനം 30:5].

നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഒരു സൂര്യാസ്തമയകാലത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നതെങ്കിൽ പ്രത്യാശ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. രാത്രി ഒരു കാലഘട്ടം മാത്രമാണ്; അത് നിങ്ങളുടെ അന്തിമലക്ഷ്യസ്ഥാനമല്ല. അന്ധകാരത്തിൽ നിങ്ങളെ കാത്തുപരിപാലിക്കുന്ന ദൈവത്തിന് ഒരു പുതിയ പ്രഭാതത്തിലേക്ക് നിങ്ങളെ നയിക്കുവാൻ കഴിയും.

ഉപസംഹാരം

രാത്രി കഴിച്ചുകൂട്ടുവാൻ ഒരു സാധാരണ സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയെന്നു കരുതിയാണ് യാക്കോബ് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്. എന്നാൽ ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു:

“ഈ സ്ഥലം എത്ര ഭയങ്കരം! ഇത് ദൈവത്തിന്റെ ആലയമല്ലാതെ മറ്റൊന്നല്ല; ഇത് സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ വാതിൽ തന്നേ” [ഉല്പത്തി 28:17].

ഭയത്തിന്റെ സ്ഥലം ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായി മാറി.

ഏകാന്തതയുടെ സ്ഥലം ദൈവികകൂട്ടായ്മയുടെ സ്ഥലമായി മാറി.

അസൗകര്യത്തിന്റെ കല്ല് ആരാധനയുടെ സ്തംഭമായി മാറി.

അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ രാത്രി രൂപാന്തരത്തിന്റെ ആരംഭമായി മാറി.

യാക്കോബിന്റെ അനുഭവത്തിൽനിന്ന് അഞ്ച് സത്യങ്ങൾ നാം പഠിക്കുന്നു:

1. സൂര്യാസ്തമയം ജീവിതത്തിലെ ഇരുണ്ട കാലഘട്ടങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
2. സ്വാഭാവിക വെളിച്ചം അപ്രത്യക്ഷമാകുമ്പോൾ ദൈവത്തിന് ആത്മീയദർശനം നൽകുവാൻ കഴിയും.
3. ഏകാന്തവും അസൗകര്യപൂർണവുമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ ദൈവം നമ്മെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു.
4. നമ്മുടെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട രാത്രികളിൽ ദൈവകൃപ വാഗ്ദാനങ്ങൾ അരുളുന്നു.
5. സൂര്യാസ്തമയത്തിനുശേഷം ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം കൊണ്ടുവരുവാൻ ദൈവത്തിന് കഴിയും.

നിങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ള അന്ധകാരത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തെ വിലയിരുത്തരുത്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു അധ്യായത്തിൽ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ കഥ അവസാനിച്ചുവെന്ന് തീരുമാനിക്കരുത്.

ബേഥേലിൽ യാക്കോബിനെ കണ്ടുമുട്ടിയ ദൈവം ഇന്നും നമ്മോടുകൂടെയുണ്ട്. യേശുക്രിസ്തു ഇന്നും പിതാവിങ്കലേക്കുള്ള വഴിയാണ് [യോഹന്നാൻ 14:6]. ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ ഇന്നും വിശ്വസനീയമാണ്. അവിടുത്തെ കൃപ ഇന്നും മതിയായതാണ്. പുതിയ പ്രഭാതം ഇപ്പോഴും വരാനിരിക്കുന്നു.

സമാപന പ്രാർത്ഥന

സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ പിതാവേ, ജീവിതത്തിലെ ഇരുണ്ട കാലഘട്ടങ്ങളിലും ഞങ്ങളോടുകൂടെ നിലനിൽക്കുന്നതിനായി അങ്ങേക്കു നന്ദി. മുമ്പിലുള്ള വഴി കാണുവാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ വിശ്വാസത്താൽ നടക്കുവാൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കേണമേ. അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിയേണ്ടതിന് ഞങ്ങളുടെ ആത്മീയകണ്ണുകളെ തുറക്കേണമേ. ഞങ്ങളുടെ വേദനയുടെ സ്ഥലങ്ങളെ ആരാധനയുടെയും സാക്ഷ്യത്തിന്റെയും സ്ഥലങ്ങളാക്കി മാറ്റേണമേ. ഞങ്ങൾ അനുതപിച്ച് അങ്ങേക്കു കീഴടങ്ങുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ പരാജയങ്ങൾക്ക് അങ്ങയുടെ കൃപയെ പരാജയപ്പെടുത്തുവാൻ കഴിയുകയില്ലെന്ന് ഞങ്ങളെ ഓർമിപ്പിക്കേണമേ. എല്ലാ രാത്രികളിലൂടെയും ഞങ്ങളെ നയിച്ച് അങ്ങ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന പുതിയ പ്രഭാതത്തിലേക്ക് ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുവരേണമേ. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ നാമത്തിൽ ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ആമേൻ.

With Love Pastor Benny Mathew