ΔΕΚ - Δημοκρατικό Εθνικό Κίνημα

Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για τις αυξήσεις στις άδειες κυνηγιού.

Το Δημοκρατικό Εθνικό Κίνημα ΔΕΚ ζητεί την άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Εσωτερικών που προβλέπει σκληρές και άδικες αυξήσεις στα τέλη έκδοσης αδειών κυνηγίου.

Αντί αυτής της αδικαιολόγητης φορομπηχτικής πολιτικής, καλούμε τον αρμόδιο Υπουργό να επικεντρωθεί στην αποκατάσταση των βιοτόπων, στην προστασία της βιοποικιλότητας και στην ουσιαστική καταπολέμηση της ολοένα αυξανόμενης λαθροθηρίας.

Ο Κύπριος κυνηγός δεν θα γίνει το εύκολο φοροεισπρακτικό θύμα ούτε ο αποδιοπομπαίος τράγος των αποτυχημένων πολιτικών δεκαετιών.

Δελτίο Τύπου
Δημοκρατικό Εθνικό Κίνημα ΔΕΚ

7 Ιουνίου 1958 – Δεν ξεχνούμε την καταστροφή του οικήματος του Ολυμπιακού Λευκωσίας

Συμπληρώνονται σήμερα χρόνια από τα τραγικά γεγονότα της 7ης Ιουνίου 1958, όταν, με αφορμή την έκρηξη βόμβας στο Τουρκικό Προξενείο της Λευκωσίας, οι βρετανικές αποικιακές αρχές και τουρκικά στοιχεία προχώρησαν στην καταστροφή του οικήματος του Ολυμπιακού Λευκωσίας και σε εκτεταμένες επιθέσεις κατά του Ελληνισμού της πρωτεύουσας.

Η ιστορική έρευνα και οι μεταγενέστερες παραδοχές πρωταγωνιστών της εποχής κατέδειξαν ότι η βομβιστική ενέργεια αποτέλεσε οργανωμένη προβοκάτσια, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την κλιμάκωση της έντασης και την προώθηση σχεδιασμών που στόχευαν στη διχοτόμηση της πατρίδας μας.

Ο Ολυμπιακός Λευκωσίας, ταυτισμένος με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, βρέθηκε στο επίκεντρο των επιθέσεων. Παρά τις καταστροφές και τις δοκιμασίες, το φρόνημα των αγωνιστών παρέμεινε άκαμπτο. Χαρακτηριστικά έμειναν τα λόγια του τότε Προέδρου του σωματείου προς τον Άγγλο Κυβερνήτη: «Όπως δεν χάνεται ο Ελληνισμός, δεν θα χαθεί ούτε ο Ολυμπιακός μας».

Η 7η Ιουνίου 1958 αποτελεί μια σκοτεινή αλλά καθοριστική σελίδα της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας. Η μνήμη των γεγονότων μάς υπενθυμίζει το χρέος να υπερασπιζόμαστε την ιστορική αλήθεια, να τιμούμε όσους αγωνίστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας μας και να παραμένουμε άγρυπνοι απέναντι σε κάθε προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας.

Δημοκρατικό Εθνικό Κίνημα (ΔΕΚ)

Ήταν 3 Ιουνίου του 1996 όταν ο 19χρονος εθνοφρουρός Στέλιος Παναγή πήρε το μεγαλύτερο και, δυστυχώς, το τελευταίο μάθημα της ζωής του: «Ο Τούρκος δεν πιάνεται φίλος ποτέ»...

Φυλούσε σκοπιά στην «Πράσινη Γραμμή» και είχε αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τον Τούρκο σκοπό που φρουρούσε από την απέναντι πλευρά.

Στην τελευταία του υπηρεσία, καθώς έφευγε με μετάθεση, συμφώνησε με τον Τούρκο να βρεθούν στη «Νεκρή Ζώνη» για να ανταλλάξουν τα τζόκεϊ τους.

Αλλά, οι Τούρκοι φίλοι δεν πιάνονται.

Μόλις ο νεαρός εθνοφρουρός πλησίασε προς την κατεχόμενη πλευρά, ακούστηκαν μερικές ριπές και το σώμα του σωριάστηκε στο χώμα.

Στο φυλάκιό του, η αφίσα με τους δολοφονημένους εθνοφρουρούς τον προειδοποιούσε:
«Εθνοφρουρέ της μοιρασμένης μας πατρίδας, μην ενδίδεις σε καλέσματα των Τούρκων, τα οποία μπορεί να φαίνονται φιλικά, αλλά είναι πολύ πιθανό να αποβούν μοιραία για σένα».

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Όταν η αλήθεια γίνεται «έγκλημα»

Η πρόσφατη καταδίκη του Βέλγου πολιτικού και ακτιβιστή Dries Van Langenhove αποτελεί ακόμη ένα ανησυχητικό δείγμα της ολοένα αυξανόμενης αστυνομοκρατίας σκέψης και έκφρασης που επιβάλλεται στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με τα όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, ο Van Langenhove καταδικάστηκε για «ρητορική μίσους» επειδή, κατά τη διάρκεια πανεπιστημιακής διάλεξης, συνέδεσε τη μαζική μετανάστευση με την εγκληματικότητα, την κοινωνική αποσταθεροποίηση και την αλλοίωση της ευρωπαϊκής ταυτότητας, χρησιμοποιώντας στατιστικά στοιχεία και επιστημονικές πηγές.
Ακόμη πιο σοκαριστικό είναι το γεγονός ότι το ίδιο το δικαστήριο φέρεται να αποδέχθηκε πως τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν δεν ήταν ψευδή.

Με άλλα λόγια, δεν τιμωρήθηκε το ψέμα. Τιμωρήθηκε η πολιτικά μη αποδεκτή άποψη.
Αυτή είναι η πραγματική και βαθιά επικίνδυνη διάσταση της υπόθεσης. Στη σημερινή Ευρώπη, ολοένα και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι η ελευθερία της έκφρασης αναγνωρίζεται μόνο όταν οι απόψεις συμβαδίζουν με την κυρίαρχη ιδεολογία των Βρυξελλών, των ΜΚΟ και των επαγγελματιών «αντιρατσιστών». Όποιος τολμήσει να αναδείξει τις επιπτώσεις της παράνομης μετανάστευσης, της δημογραφικής αλλοίωσης ή της εγκληματικότητας που συνδέεται με αποτυχημένες πολιτικές ανοικτών συνόρων, κινδυνεύει να στοχοποιηθεί, να φιμωθεί ή ακόμη και να διωχθεί ποινικά.

Η έννοια του «αντιρατσισμού», μετατράπηξε σταδιακά σε πολιτικό όπλο φίμωσης κάθε πατριωτικής, εθνικής ή συντηρητικής φωνής. Τα δικαιώματα των παράνομων μεταναστών και των διαφόρων ιδεολογικών ομάδων φαίνεται να τίθενται πάνω από τα δικαιώματα των ίδιων των ευρωπαϊκών λαών να εκφράζουν ανησυχίες για το μέλλον των χωρών τους.

Και στην Κύπρο υπάρχει αντίστοιχο νομοθετικό πλαίσιο περί υποκίνησης μίσους. Ευτυχώς, μέχρι στιγμής, δεν έχουμε δει τόσο ακραία και σοβαρά περιστατικά καταδίκης πολιτών απλώς και μόνο επειδή εξέφρασαν δημόσια προβληματισμούς για τη μετανάστευση, την εγκληματικότητα ή την κοινωνική αλλοίωση. Όμως κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτό δεν θα συμβεί στο μέλλον, ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου η πολιτική ορθότητα επιχειρεί να επιβληθεί ακόμη και μέσω των δικαστηρίων.

Το πιο ανησυχητικό για την Κύπρο είναι ότι, μετά τη μη είσοδο του ΔΕΚ στη Βουλή των Αντιπροσώπων, απουσιάζει ουσιαστικά από το πολιτικό σύστημα η μοναδική εθνική και ριζοσπαστική πολιτική δύναμη που θέτει ξεκάθαρα ως προτεραιότητα, μεταξύ άλλων, την υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης και του δικαιώματος των πολιτών να μιλούν χωρίς φόβο πολιτικών ή ποινικών διώξεων.

Τα υπόλοιπα λεγόμενα «δεξιά» κόμματα, εγκλωβισμένα σε μια διαρκή προσπάθεια διατήρησης καλών σχέσεων με την κυβέρνηση και το κατεστημένο, αποφεύγουν συστηματικά να συγκρουστούν με την κυρίαρχη πολιτική ορθότητα ή να τοποθετηθούν ξεκάθαρα πάνω σε τέτοια ζητήματα.

Και έτσι γεννάται εύλογα ο προβληματισμός: ποιος θα προστατεύσει αύριο τον απλό πολίτη από πιθανές καταχρήσεις τέτοιων νόμων; Ποιος θα υπερασπιστεί το δικαίωμα του Κυπρίου να εκφράζει ελεύθερα τις ανησυχίες του για την πατρίδα, την ασφάλεια και το μέλλον του τόπου του;

Η ελευθερία της έκφρασης δεν χάνεται απότομα. Περιορίζεται σταδιακά, μέσα από φόβο, παραδειγματικές διώξεις και τη σιωπή όσων θα έπρεπε να αντιδρούν. Και όταν οι κοινωνίες το αντιληφθούν, συχνά είναι ήδη αργά.

Άγγελος Ιωάννου
Πρόεδρος επαρχιακής επιτροπής Λευκωσίας
Δημοκρατικό Εθνικό Κίνημα - ΔΕΚ

Το Δημοκρατικό Εθνικό Κίνημα καταδικάζει με τον πλέον έντονο τρόπο τη διοργάνωση της εκδήλωσης “European Heritage Hub Forum” στη Λευκωσία, κατά την οποία ο νόμιμος και διεθνώς αναγνωρισμένος Δήμαρχος Λευκωσίας κ. Χαράλαμπος Προύντζος παρουσιάζεται ως «ηγέτης της ελληνικής κοινότητας της Λευκωσίας», ενώ ο κατοχικός και παράνομος εκπρόσωπος του ψευδοδημαρχείου στα κατεχόμενα αναγράφεται ως «ηγέτης της τουρκικής κοινότητας της Λευκωσίας».

Η απαράδεκτη αυτή εξίσωση προσβάλλει την Κυπριακή Δημοκρατία, υποβαθμίζει τον θεσμικό ρόλο του Δημάρχου της πρωτεύουσας και επιχειρεί να δημιουργήσει εικόνα δήθεν ισότιμων “δύο πλευρών” στη Λευκωσία, εξυπηρετώντας έμμεσα τη διαχρονική τουρκική επιδίωξη για αναβάθμιση και νομιμοποίηση των κατοχικών δομών.

Ιδιαίτερα λυπηρή και πολιτικά ακατανόητη είναι η αποδοχή συμμετοχής του Δημάρχου Λευκωσίας υπό αυτούς τους όρους και με αυτή τη δημόσια παρουσίαση, η οποία τον εμφανίζει ουσιαστικά ισότιμο με έναν παράνομο εκπρόσωπο του κατοχικού καθεστώτος.

Το ΔΕΚ καλεί τον Δήμαρχο Λευκωσίας να αποσυρθεί άμεσα από την εκδήλωση, απαιτώντας παράλληλα από τους διοργανωτές τη διόρθωση και δημόσια αποκατάσταση της θεσμικής και πολιτικής τάξης.

Ταυτόχρονα, καλούμε την Κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα και όλους τους αρμόδιους φορείς να καταδικάσουν ξεκάθαρα κάθε προσπάθεια έμμεσης αναγνώρισης ή εξίσωσης του παράνομου κατοχικού μορφώματος με τους νόμιμους θεσμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η Λευκωσία είναι μία και η τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα στην Ευρώπη με τον τουρκικό στρατό να κατέχει σημαντικό μέρος της. Δεν υπάρχουν “δύο ηγεσίες” και “δύο δήμοι” στην πρωτεύουσα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δελτίο Τύπου
Δημοκρατικό Εθνικό Κίνημα ΔΕΚ

Η 30ή Μαΐου, Παγκόσμια Ημέρα για την Κατά Πλάκας Σκλήρυνση, αποτελεί ημέρα ευαισθητοποίησης, σεβασμού και αλληλεγγύης προς όλους τους συνανθρώπους μας που δίνουν καθημερινά τη δύσκολη αυτή μάχη με δύναμη και αξιοπρέπεια.

Οφείλουμε, ως Πολιτεία και ως κοινωνία, να διασφαλίζουμε ουσιαστική στήριξη, πρόσβαση σε ποιοτική φροντίδα και ίσες ευκαιρίες για όλους.
Με ανθρωπιά, κοινωνική ευθύνη και εθνική συνοχή, δεν αφήνουμε κανέναν μόνο του.

29η Μαΐου 1453 – Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως

Η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους το 1453 είναι από τα μεγαλύτερα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας και η αποφράδα ημέρα του Ελληνισμού.
Ο γενναίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος είχε στη διάθεσή του ελάχιστες δυνάμεις. Η υπεροχή των Τούρκων σε στρατιώτες και οπλισμό ήταν συντριπτική. Οι υπερασπιστές της Βασιλεύουσας, αβοήθητοι από τα «χριστιανικά» κράτη, αγωνίστηκαν ηρωικά, αλλά ο αγώνας ήταν άνισος. Η τελική έφοδος έγινε την 29η Μαΐου. Κατόπιν σφοδρού βομβαρδισμού και συνεχών επιθέσεων οι Οθωμανοί πέρασαν από τα ρήγματα των τειχών και κατέλαβαν την Πόλη.
Η άλωση θα μείνει, προπαντός, στη μνήμη των Ελλήνων μια χρονολογία αθάνατη, μνημόσυνο αιώνιο για το δοξασμένο θάνατο του τελευταίου αυτοκράτορα των Ρωμαίων, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, που έπεσε ηρωικά για την Πατρίδα, στο ρήγμα της πύλης του Αγίου Ρωμανού, ανάμεσα στους ατρόμητους συμπολεμιστές του.
Για εμάς η Πόλη δεν χάθηκε. Συνεχίζει να φωτίζει ως φαεινή λαμπάδα την πορεία του Γένους μας. Χρέος μας, ο αγώνας για διατήρηση της μνήμης, η γνώση της Ιστορίας και η αντίσταση στην διαχρονική εδαφική βουλιμία των Τούρκων κατακτητών.

Μάριος Κασσιανίδης