Ανεξάρτητη Φοιτητική ΕΠΑΛΞΗ Πανεπιστημίου Κύπρου

OXI - OXI - OXI

Συμπληρώνονται σήμερα, 22 χρόνια από το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004, όταν τέθηκε ενώπιον του Κυπριακού Ελληνισμού το «Σχέδιο ΑΝΑΝ», ως λύση του Κυπριακού.

Το 76% του λαού μας απέρριψε το σχέδιο, δίνοντας ένα ηχηρό μήνυμα στους εντός και εκτός πως τούτη η γη δεν πουλιέται, ότι ο συμβιβασμός με τον τουρκικό επεκτατισμό ήταν και είναι καταστροφικός για τη φυσική και εθνική μας ύπαρξη.

Το «Σχέδιο ΑΝΑΝ» προωθούσε λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Για να υλοποιηθεί, έπρεπε να παραμερισθεί η εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου και να εφαρμοσθεί ως πρωτογενές δίκαιο.
Με άλλα λόγια ζητούσαν από τον Κυπριακό λαό να διαγράψει τα ανθρώπινα δικαιώματα, και στην ουσία να αποδεχθεί την εδραίωση των τετελεσμένων γεγονότων της τουρκικής εισβολής και κατοχής, πράγμα που αρνήθηκε να κάνει.

Το «Σχέδιο ΑΝΑΝ» οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δημιουργία δύο χωριστών κρατών. Ο Κυπριακός ελληνισμός μετέβη στην κάλπη και έσωσε το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον του.

Ως Ανεξάρτητη Φοιτητική ΕΠΑΛξη, δηλώνουμε πως η μόνη λύση θέλουμε, είναι η λύση της οποίας κύριος στόχος είναι η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ των κατεχόμενων εδαφών μας από την τουρκική κατοχή και τα παράγωγά της, λύση που να δικαιώνει το λαό μας, θα καλεί την τουρκία να αναλάβει τις ευθύνες της για την διατήρηση της κατοχής, λύση που να προνοεί εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χωρίς ρατσιστικές και αντιδημοκρατικές ρήτρες. Λύση που να προνοεί τη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίς καμιά αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Δεν θέλουμε να είμαστε επισκέπτες στα κατεχόμενα χωριά μας, για εμάς η Κερύνεια δεν είναι τουριστικό θέρετρο. Θέλουμε να επιστρέψουμε ελεύθεροι στη γη που θάφτηκαν οι παππούδες μας, στις εκκλησίες που βαφτίστηκαν οι γονείς μας και βεβήλωσε ο Αττίλας. Δεν βαρεθήκαμε το Κυπριακό και βιαστήκαμε να το κλείσουμε όπως να΄ναι, συνεχίζουμε ακούραστα τον αγώνα, μέχρι να δούμε την πατρίδα μας ελεύθερη. Οσο ακραία και αν ακούγεται στα αυτιά κάποιων η λέξη, Ελευθερία.

«ΟΧΙ» ΞΑΝΑ ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ.

Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος, ο προστάτης του ενδόξου Ελληνικού Στράτου ξηράς.

Ο έφιππος νέος πολεμιστής εδραιώθηκε σε ολόκληρη την ορθόδοξη χριστιανοσύνη ως ο ιδανικός ήρωας. Το ιδεώδες σύμβολο της ανδρείας, του αρρενωπού κάλλους και της ευσέβειας. Από την υμνογραφία της Ορθόδοξης Εκκλησίας κοσμείται με τα επίθετα «ο μαργαρίτης ο πολύτιμος», «Ο αριστεύς ο θείος», «Ο λέων ο ένδοξος», «Ο αστήρ ο πολύφωτος», «Του Χριστού οπλίτης», «Της ουρανίου στρατιάς ο συνόμιλος».
Ο Άγιος Γεώργιος, επίσης είναι προστάτης και του Προσκοπισμού.

Η μνήμη του Αγίου Γεωργίου τιμάται στις 23 Απριλίου.

Χρόνια Πολλά σε όλες στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες!
Ζήτω ο ένδοξος Ελληνικός Στρατός

«Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι.
Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται.
Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ☦️🇬🇷

Σαν σήμερα πριν εννέα χρόνια, στις 7 Απριλίου 2017, γράφτηκε μια ακόμα μαύρη σελίδα στην ιστορία της κυπριακής πολιτικής σκηνής.

Με τις 30 ψήφους των βουλευτών του δήθεν εθνικόφρονου ΔΗ.ΣΥ και του κάποτε ενωτικού Α.Κ.Ε.Λ ψηφίστηκε ο «Νόμος Ακιντζί» που ακύρωσε τον εορτασμό της επετείου του Ενωτικού Δημοψηφίσματος στα σχολεία της Κύπρου, μετά από απαίτηση του τότε ηγέτη του ψευδοκράτους Μουσταφά Ακιντζί.

Αφενός η τουρκική απαίτηση του παρουσιαζόμενου ως «καλού» και «ειρηνιστή» κατοχικού ηγέτη για διαγραφή της Ελληνικής ιστορίας της Κύπρου και αφετέρου η εμμονή του ΔΗΣΑΚΕΛ να εξυπηρετεί την τουρκική κατοχή, δεν ήταν κάτι καινούργιο ούτε κάτι που μας ξάφνιασε.

Αντιθέτως, το όλο σκηνικό που διαδραματίστηκε τότε, φανέρωσε για ακόμη μια φορά το μέλλον που επιδιώκουν όσοι υποστηρίζουν την τουρκική λύση της ομοσπονδίας: ΤΟΝ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.

Είναι ντροπή κύριοι, να παρευρίσκεστε στα μνημόσυνα των Ηρώων της Ενώσεως και στις εκδηλώσεις της 1η Απριλίου, ενώ προδίδεται με κάθε τρόπο τον Αγώνα τους. Δεν είστε άξιοι να τους τιμάτε.

Ως αυτόνομοι νέοι συνεχίζουμε να στεκόμαστε στις επάλξεις του Αγώνα για μια Κύπρο Ελεύθερη και Ελληνική και δηλώνουμε ότι δεν θα επιτρέψουμε να γίνουμε η τελευταία γενιά Ελλήνων σε αυτό τον τόπο.

Ομοσπονδιακοί, Μολών Λαβέ.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ 1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Την Τρίτη 31 Μαρτίου, μεταβήκαμε στο Ηρώο Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-59 στην περιοχή Κάτω Αμιάντου – Πελενδριού, όπου παρευρεθήκαμε στην εκδήλωση «Φως Ιλαρόν για Ένωση και Λευτεριά». Μαζί με τους δρομείς, οι οποίοι κατέφθασαν στο σημείο μεταφέροντας φλόγα από χώρους θυσίας της ελεύθερης Κύπρου, ανεβήκαμε τα 108 σκαλιά του μνημείου, τα οποία αποτελούν συμβολική αναφορά στους 108 πεσόντες του Αγώνα.
Ακολούθησε ομιλία από τον Δρ. Αλέξανδρο Μιχαηλίδη, η οποία ανέδειξε το νοήμα και διαχρονικό μήνυμα της επετείου.

Με την ολοκλήρωση της εκδήλωσης, μεταβήκαμε στην Κυπερούντα, όπου παρευρεθήκαμε στο καθιερωμένο ετήσιο εωθινό της κοινότητας.

Την Τετάρτη 1η Απριλίου, δώσαμε το παρών μας στα Φυλακισμένα Μνήματα, συμμετέχοντας στο ετήσιο τρισάγιο προς τιμήν των Ηρώων της ΕΟΚΑ. Στη συνέχεια, συμμετείχαμε στην πορεία που διοργάνωσε η Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών ΕΦΕΝ, με αφετηρία τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας και κατάληξη το Στάδιο «Ελευθερία». Όπου και παρακολουθήσαμε την πανηγυρική εκδήλωση με τίτλο «Η ΕΟΚΑ που μας ενώνει», η οποία διοργανώθηκε από το Υπουργείο Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας, το Συμβούλιο Ιστορικής Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ, τον Σύνδεσμο Αγωνιστών ΕΟΚΑ και το Ίδρυμα Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ, σε συνεργασία με την Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ–Σολωμού.

Η ΕΟΚΑ ήταν και είναι ανάσα, η αναπνοή μας.

Μήνυμα προς τους αλλοπρόσαλλους που θυμούνται τον Αγώνα της ΕΟΚΑ για προεκλογικούς σκοπούς και για το καλό της καριέρας τους, που δειπνούν στο Προεδρικό και χαριεντίζονται με τα επετειακά ανακοινωθέντα, που παρευρίσκονται σε εκδηλώσεις με οσκαρικές ερμηνείες, ας αφήσουν την ΕΟΚΑ ήσυχη.

Η ΕΟΚΑ δεν έχει θέση στις σάπιες και βρώμικες πολιτικές τους. Η ΕΟΚΑ καθαρίζει τον τόπο από τη δυσωδία του ρεαλισμού.

Η φλόγα του ’55 δεν έχει σβήσει, κι ας έχουν περάσει εβδομήντα ένα χρόνια. Μέχρι την πραγματοποίηση του στόχου της, θα γεννιούνται αθεράπευτα ενωτικοί και ανυπότακτοι Έλληνες που θα πολεμούν για την Ωραία Ελλάς. Νυν και αεί και εις τους αιώνες των αιώνων.

ΕΝΩΣΙΣ

Εβδομήντα ένα χρόνια μετά, αμετανόητοι Ενωτικοί.

Το πρωινό της 1ης Απριλίου του ΄55 ήταν διαφορετικό. Οι πρώτες ανατινάξεις των ανταρτών της ΕΟΚΑ σηματοδοτούσαν μια νέα πορεία. Χωρίς συμβιβασμούς και μικροπολιτικά παιχνίδια. ΕΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΕΝΩΣΙΣ.

Η Ε.Ο.Κ.Α είναι ότι πιο αγνό και συνάμα μαχητικό έχει να επιδείξει η ιστορία αυτής της Νοτιοανατολικής εσχατιάς του Ελληνισμού. Ε ναι λοιπόν, ο Κυπριακός Ελληνισμός αντιμετώπισε κατάμματα την Βρετανική Αυτοκρατορία. Τα νιάτα στο αντάρτικο, οι μαθητές στις διαδηλώσεις, ο κόσμος να κρύβει τους αγωνιστές σπίτι του και η πολεμική μηχανή της Βρετανικής αυτορκατορίας αντιδρά σπασμωδικά, μιμείται πιστά το φάντασμα το Ναζισμού που πολέμησε μόλις μια δεκαετία πριν. Και η ΕΟΚΑ έμεινε αήττητη, με τη σκυτάλη να περνά πλέον σε εμάς, η ΕΝΩΣΙΣ είναι ο φάρος και ο στόχος.

Μαχαιράς, Λιοπέτρι, Δίκωμο, Ευρύχου, Διγενής, Αυξεντίου, Μάτσης, Δράκος, Παλληκαρίδης, Πίττας. Ο αγώνας, οι μάχες και οι θυσίες σημάδεψαν για πάντα τον τόπο μας και τις συνειδήσεις μας. Ο πήχης της λεβεντιάς που μας έθεσαν τα παλληκάρια του Διγενή είναι μεγάλος, αλλά μόνο αν τον υπερβούμε θα τους τιμήσουμε πραγματικά. Η ΕΟΚΑ έδειξε σε όλο τον κόσμο πως οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι. Πως ούτε η αλαζονεία της πιο δυνατής αυτοκρατορίας, δεν μπορεί να λυγίσει την αξιοπρέπεια της νιότης που πιστεύει σε ιδανικά και πολεμά για την ελευθερία.
Ο τόπος μας είναι ακόμα σκλαβωμένος, ο όρκος της ΕΟΚΑ ακόμα ισχύει.

ΕΛΛΑΣ - ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΣ

«Φεύγω, έτσι θέλησε ο Θεός».

Ο Στυλιανός Λένας φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Χανδριών και εργαζόταν ως σιδηρουργός στην Λευκωσία. Έδωσε τον όρκο του ΕΜΑΚ μεταξύ των πέντε πρώτων αγωνιστών, το 1954. Ήταν στέλεχος της Ορθόδοξης Χριστιανικής Οργάνωσης Νέων (ΟΧΕΝ). Διακρινόταν για την βαθιά χριστιανική του πίστη, την τόλμη και την επινοητικότητά του.

Την 1η Απριλίου 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, κτύπησε το στρατώνα Γούσλεϋ Μπάρακς στην Λευκωσία επί κεφαλής της ομάδας του. Μετά τις 19 Ιουνίου 1955, οπότε ο Διγενής έδωσε εντολή για επανάληψη της δράσης, συμμετείχε σε απόπειρα εναντίον του Άγγλου κυβερνήτη Αρμιτέϊτζ, στην οποία πήρε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος.

Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στην Λύση, όπου ανέλαβε, κατόπιν εντολής του Διγενή, την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου.

Στην συνέχεια κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, συνενώθηκε με τον Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου, τον Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε, αναλαμβάνοντας, ως ένας από τους υποτομεάρχες του, την περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.

Τον Αύγουστο του 1956, με βάση στρατηγικό σχέδιο του Διγενή, ο τομέας Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερις υποτομείς. Ο Λένας, τέθηκε επικεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι και τον Άγιο Μάμα, όπου ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού και την κατασκευή χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Η κατασκευή και η τελειοποίηση των χειροβομβίδων τύπου ΜΚ2 ήταν δικό του έργο. Το μεγαλύτερο μέρος των εκρηκτικών υλών της ΕΟΚΑ είχαν δημιουργηθεί από το Λένα, που θα πάρει το ψευδώνυμο «Γίγαντας», ενώ οι Άγγλοι αποικιοκράτες τον αποκαλούσαν «Κρούπ της ΕΟΚΑ», από το επίθετο του Γερμανού βιομηχάνου.

Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες κι οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής του σύστησε μάλιστα να περιορίσει την δράση του.

Στις 17 Φεβρουάριου 1957 έπεσε σε ενέδρα Άγγλων στρατιωτών, έξω από το κρησφύγετό του και πληγώθηκε στην μάχη που ακολούθησε.

Συνελήφθη βαριά τραυματισμένος και μεταφέρθηκε στο αγγλικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου, όπου πέθανε μετά από 40 μέρες. Τάφηκε από τους Άγγλους στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, για τον φόβο λαϊ­κών εκδηλώσεων, δίπλα στον Ανδρέα Δημητρίου.

Ο Στυλιανός Λένας έγινε τρανό παράδειγμα ανδρείας και πατριωτισμού για τους συναγωνιστές του αλλά και για μας σήμερα.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Ως Ανεξάρτητη Φοιτητική ΕΠΑΛξη, έχουμε ως φάρο την Εθνική Παλιγγενεσία εκ της ιδρύσεώς μας, συμπεριλαμβάνοντας την μάλιστα στο όνομά μας.

Α.Φ.Εθνική ΠΑΛιγγενεσία (ξη)

🇬🇷 ΖΗΤΩ Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ

Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει»

Σήμερα, εορτάζουμε τον ιερό αγώνα των Ελλήνων για ελευθερία. Στις 25 Μαρτίου 1821 στην Αγία Λαύρα, ανήμερα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός κήρυξε την επανάσταση, υψώνοντας το λάβαρό της.

Η σημερινή ημέρα, αποτελεί μία εκ των σημαντικότερων ημερομηνιών για τον απανταχού Ελληνισμό και επιβάλλεται να παραμείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη του κάθε Έλληνα. Ανακαλούμε στη μνήμη μας τον ηρωισμό, την αυταπάρνηση και τον ανιδιοτελή αγώνα των ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Αυτών που θυσιάστηκαν για την ελευθερία της Ελλάδας, θέτοντας ως προτεραιότητα το συλλογικό συμφέρον και το καλό της πατρίδας, δίχως να λογαριάζουν τον θάνατο και συγχρόνως, χωρίς να διστάσουν να κοιτάξουν στα μάτια τον πολυπληθή Οθωμανικό στρατό.

205 χρόνια μετά την Εθνική Παλιγγενεσία, οφείλουμε να θυμόμαστε αυτούς και αυτές που πολέμησαν για την ελευθερία της Ελλάδας. Τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στα Δερβενάκια, τον Οδυσσέα Ανδρούτσο στο Χάνι της Γραβιάς, τον Αθανάσιο Διάκο στην Αλαμάνα, και τους πάμπολλους άλλους γνωστους και άγνωστους ήρωες, που αψήφησαν τον θάνατο για την ελευθερία της πατρίδας. Έχουμε όλοι χρέος να διαφυλάττουμε τα ιδανικά και τις αξίες που αυτοί μας μεταλαμπάδευσαν.

Ως Ανεξάρτητη Φοιτητική ΕΠΑΛξη, εμείς, οι αυτόνομοι νέοι, έχουμε ως φάρο την Εθνική Παλιγγενεσία εκ της ιδρύσεώς μας, συμπεριλαμβάνοντας την μάλιστα στο όνομά μας. Ενστερνιζόμαστε τις αξίες που πρεσβεύει και έχουμε ως στόχο να αναδεικνύουμε τους αγώνες του Ελληνισμού, μένοντας παράλληλα σταθεροί και αμετακίνητοι σε θέματα πίστεως και πατρίδος. Είθε η φετινή επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης να είναι η μέρα που θα πάψουν οι υποχωρήσεις και οι κατευναστικές πολιτικές προς τον κατακτητή. Ας μιμηθούμε όλοι, έστω και στο απειροελάχιστο, τους ήρωες της Ελληνικής Επαναστάσεως.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

«Σβήνουν δύο νύχτες, καὶ δύο αὐγὲς προβάλλουν στὸν ἀγέρα. Δύο λευτεριὲς ποὺ σμίγουνε μέσα στὴν ἴδια μέρα.
Δύο λευτεριὲς ματόβρεχτες, παιδιὰ μεγάλου κόπου,
ἡ λευτεριὰ τοῦ Ἕλληνα κι ἡ λευτεριὰ τοῦ ἀνθρώπου». -Κ.Παλαμάς

Κάθε 14η Μαρτίου δεν κλαίμε, αλλά γιορτάζουμε.

«Ἡ μεγαλοσύνη τῶν ἐθνῶν δὲ μετριέται μὲ τὸ στρέμμα. Μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα μετριέται καὶ τὸ αἷμα». Αυτή η ρήση του κορυφαίου λόγιου Κωστή Παλαμά ενσαρκώνεται πλήρως στο πρόσωπο του νεαρού μαθητή, Ευαγόρα Παλληκαρίδη, από τον Λάρνακα της Λαπήθου και την Τσάδα της Πάφου, που σε ηλικία μόλις δεκαεννιά ετών κρεμάστηκε από τα σκυλιά της αποικιοκρατίας.

Ο αγώνας και η θυσία του αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο της νεανικής λεβεντιάς και πνευματικής ωρίμανσης που, σε συνδυασμό με τον ποιητικό νεανικό λόγο, κατατάσσεται στο Πάνθεο της Αθανασίας. Με τη δράση του αναδείχθηκε σε κορυφαία μορφή του Εθνικόαπελευθερωτικού μας Αγώνα.

Μεταλαμβάνοντας από το άγιο δισκοπότηρο του αίματος της ηρωικής νεότητας της Κύπρου ανανεώνουμε τον όρκο πως, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου, θα ανηφορίσουμε ξανά τις ανηφοριές και τα μονοπάτια που παν στην πανώρια λευτεριά.

«Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο». Η φωνή του πρέπει ν’ αντηχεί στ’ αφτιά κάθε Έλληνα της Κύπρου, που μισεί τη δουλεία και την υποταγή, που είναι έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα για την πανώρια κόρη που αναζήτησε και βρήκε ο Παλληκαρίδης της Τσάδας. Εξάλλου, «Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα.»

Ώρα καλή σου, Βαγορή!

08/03: Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σηματοδοτεί τους αγώνες, τις θυσίες και τα επιτεύγματα των γυναικών όλου του κόσμου.

Σήμερα, οφείλουμε να φέρουμε στη σκέψη μας τις Ελληνίδες μάνες που ενώ σπάραζαν για την απώλεια των νεκρών τους παιδιών, στρατεύονταν για τα ιδανικά και τις επιδιώξεις τους, γίνονταν η προέκτασή τους και συνέχιζαν τον αγώνα τους.

Οι μαυροντυμένες Ελληνίδες της Κύπρου που πήραν στις πλάτες τους το βάρος της τραγωδίας του 1974. Οι μανάδες των αγνοουμένων μας που καρτερικά υπομένουν το μαρτύριο της αναμονής εδώ και πενήντα χρόνία. Η Χαρίτα Μάντολες, η δασκάλα των εγκλωβισμένων Ελένη Φωκά, στην κυρά της Λαπηθου...

Οι ηρωίδες του ένδοξου Αγώνα της ΕΟΚΑ, η Λουκία Παπαγεωργίου Λαουτάρη, η Νίτσα Χατζηγεωργίου, η μάνα του Αυξεντίου που έγραψε και απήγγειλε: «Χαλάλιν της πατρίδας μου, ο γιος μου η ζωή μου, τζιαι αφού εν επαραδώθηκεν τζιαι έμεινεν τζιαι εσκοτώθηκεν αας έσιει την ευζτιήν μου». Η μάνα του Βαγορή, που σαν άλλη Σπαρτιάτισσα, περήφανη για το γιό της είπε: «Εγώ δεν εγέννησα παιδί να το λαλούν προδότη/χαλάλι της πατρίδας μου το αίμα του παιδιού μου»

Αυτές και χιλιάδες άλλες γυναίκες, λοιπόν, μας δείχνουν τον δρόμο του Αγώνα και της αρετής, ενώ αποτελούν παράδειγα για το σύνολο της κοινωνίας μας.