Nederlandse Protestantse gemeente te Parijs

Uitzicht op woensdag 15 oktober

Kus kus kus
Er zijn allerlei soorten kussen. Liefdeskus, vredeskus, heilige kus, vriendschapskus, afscheidskus.
En dan hebben we ook nog de X als afkorting van kusje, onder een mail of appje.
Eigenlijk is dat digitale x-je leeg. Vast aardig bedoeld, maar hebben deze # # #-jes nog een emotionele betekenis?
Ik vind soms dat het geven van een kus te vanzelfsprekend en vluchtig geworden is. Een reflex, een sociale gewoonte, bijna gedachteloos, zonder echte aandacht. Het bijzondere gaat ervan af. Eigenlijk voel je die kus niet eens. De zintuigen staan stil. Wat betekent een kus nog als je die aan iedereen geeft of schrijft ? De kus verliest zo aan g***s, aan intimiteit.
In een Roemeens park staat ter nagedachtenis van de gevallenen van de Eerste Wereldoorlog een beeld van een man en een vrouw die elkaar omhelzen. Twee lichamen worden één geheel. Het is gemaakt door Brancusi. Het heet ‘De kus’. Er staat hiervan ook een exemplaar op de Parijse begraafplaats Montparnasse, op een graf van een jonge vrouw . Liefde in steen gebeiteld.
‘De kus’ die ze elkaar geven is niet het meest opvallendste eraan, maar dat zij elkaar diep in de ogen kijken. Ze staan oog in oog met elkaar, houden elkaar in het oog, ze vormen één oog. Juist de eenvoud maakt deze kus zo waardevol. Het geven van een kus of een x-je schrijven zou van mij wat schaarser mogen, dat het weer een uiting wordt van verbinding, van blijheid, van verwondering.
Of kiezen we juist voor vluchtigheid omdat we niet meer durven stilstaan bij wat echt contact inhoudt? Immers een kus is een kleine overgave waarin twee werelden elkaar raken.

Uitzicht op woensdag 15 oktober Kus kus kus

Morgen neem ik afscheid van de ERN Paris en ga met emeritaat. De viering is te volgen via onderstaande link, aanvang 9u45. Terugkijken kan ook. Welkom in de kerk ( zie www.ernparis.fr) of online

Het zal gaan over het derde hoofdstuk van de bijbelse feestrol Ruth . De rode draad is: 'Doen waar je buik van gaat zingen' ( uit een liedtekst van Wende)

https://ernparis.fr/kerkdiensten

https://ernparis.fr/youtube

ERN Paris De Église Réformée Néerlandaise in Parijs is in maart 2020 begonnen de diensten per Zoom en Youtube uit te zenden. De diensten blijven twee weken online staan. De directe uitzending is op YouTube te zien totdat de verwerkte versie erop staat.

Uitzicht op woensdag van de ERN Paris: Herfst en verhuizen

Herfst in Parijs
je ruikt het in de tuinen van de Tuileries
ik loop op een tapijt van kastanjes op de Champs Elysées
en bij een lichte windvlaag
dwarrelen geel-bruine bladeren omlaag.
Opeens merk ik dat ik me herfstig voel.
Ik kijk met andere ogen rond
omdat ik bezig ben met verhuizen,
en zoals de bomen hun bladeren loslaten,
laat ik ook dingen los
die ik niet meer bij me hoef te dragen,
evenals bepaalde gewoonten.
Verhuizen is een transitie.
De takken van de bomen worden gaandeweg leger
er ontstaat licht en ruimte
uitzicht en doorzicht
voor een nieuw seizoen
De jaargetijden zijn eigenlijk een metafoor
voor het leven,
altijd in beweging, kleuren die veranderen
De herfst is ook de tijd van oogst
ik raap een paar kastanjes op
kleine symbooltjes van de vrucht van mijn tijd in Parijs
als ware het voedsel voor onderweg.
Even dwaal ik in gedachten af naar het bos
achter mijn zuidfranse huis
daar waar de herfst niet ruikt naar afsterven
maar waar kruidige lucht de voorbode is van de lente
Herfst en verhuizen, met pensioen gaan,
een filosofisch gebeuren
loslaten, opruimen en selecteren
wat ik mee wil nemen
naar een nieuw seizoen van leven
om het verder te laten groeien
en in nieuwe verhalen te verwerken.

29 septembre 2025 Verhuizen en herfst

Uitzicht op woensdag van de ERN Paris : Licht onder je schors

Wat doet het met een mensenkind
Als je komst op deze wereld
Niet het goede moment was
of gebeurde op een onveilige plaats
Wat doet het met een mensenkind
als je niet de ruimte krijgt
te ontdekken
wie of wat je bent
en een plaats vindt
om te ankeren
Wat doet het met een mensenkind
dat niet belangeloos bemind wordt,
en de liefde die je verspreidt
weggeblazen wordt als een blad in de wind
Wat doet het met een mensenkind
als je de ruimte niet ervaart
om te springen en te leren dansen
Wat doet het met een mensenkind
Als je niet gezien wordt als uniek :
jij bent het en niet een ander,
als je als wilt zijn als levend water
stromend en ruisend als een beekje
maar ingedamd wordt
Wat doet het met een mensenkind
Als je huid te weinig aangeraakt wordt
Als je ….
Als je te weinig licht onder je schors krijgt….
Om te groeien
Te bloeien
Om mens èn kind te zijn
Je levenlang

Uizicht op woensdag 3 september Licht onder je schors

Uitzicht op woensdag 6 augustus : Moeder

Even terug in de jaren 30, 40
Nee hoor, zo oud ben ik nog niet
maar in de afgelopen dagen
werd ik opgenomen in de wereld
van mijn moeder
die toen opgroeide als
kind en adolescent.
Ik vond een schrift terug
waarin ze over haar leven van toen vertelde.
Een retrospectie van haar jeugd
opgeschreven- overigens op mijn verzoek-
toen ze rond de zestig was.
Maar oh oh ik had hier nooit meer aan gedacht.
Haar overbekende handschrift maakte dat
ze als het ware weer bij me was.
Herinneringen uit de crisisjaren, armoede,
haar boosheid over standsverschillen
de bijbehorende onderdanigheid,
hoe het geld voor levensonderhoud
bijeen geschraapt werd,
het harde werken,
het moest gewoon.
Uitkeringen bestonden niet, schreef ze.
Bij alles, of misschien wel dankzij alles,
was buiten spelen haar levensvreugde.
Het kind in haar is overigens nooit verloren gegaan.
Ze dronk huiselijke gezelligheid in.
Boeiend de ontwikkeling te lezen
van een verticaal geloof,
waar het draaide om je persoonlijke lijntje met God,
naar een horizontaal geloof
met aandacht voor het sociale en rechtvaardige.
Ze stond open iets nieuws te horen.
Geen geijkt geloof, staat in haar schrift.
Tegelijkertijd lees ik een vertrouwen
en een toevertrouwen,
om jaloers op te zijn.
Haar lijfspreuken waren
‘ Ken Hem in al je wegen’
en jaren later ‘Hij is altijd soms’.
Mijmerend met dit schrift in handen
ontdek je bouwstenen die jou gevormd hebben
en besef je hoe belangrijk het is
levensverhalen te vertellen :
gewoon over het alledaagse
èn de meer diepgaande.
Verhalen zijn als lijm
tussen de individuele en de collectieve geschiedenis.
Ze zijn niet uit de tijd
maar in de tijd
van leven nu.

Uitzicht op woensdag 6 augustus Moeder

Uitzicht op woensdag van de ERN Paris: De luiken

Het hoort bij de dagelijkse gewoonten als ik thuis in het zuiden ben, namelijk de luiken voor de ramen openen en sluiten. En zowel het één als het andere heeft iets bijzonders.
Het eerste dat ik doe als ik uit mijn bed kom, is de luiken van mijn slaapkamer openen.
Als vanzelf adem je de buitenlucht in en kijk je rond, omhoog naar de lucht, de wolken, waar komt de wind vandaan. Ook je oren worden wakker. De zintuigen gaan open.
Bij het slapen gaan, geldt eigenlijk hetzelfde ritueel. Je ademt de avondlucht in, kijkt omhoog of er sterren zijn, is de maan te zien, en het is vooral stilte in mijn oren. Dan doe je de luiken dicht, de dag sluit je af. Er is enkel nog de binnenwereld (al kan die eerlijk gezegd ook best vol zijn). Hoe subtiel het ook is: het openen en sluiten van de luiken heeft met aandacht te maken. Om te zien wat er nù is. Wellicht word je wel verrast, is er onverwacht een moment van verwondering.
Misschien is het, als je met aandacht de dingen doet, wel een vorm van bidden. Ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat het me ruimte geeft in mijn lijf, in mijn ziel. Stille aandacht voor het gewone. Begint daar alles niet mee?

Uitzicht op woensdag 23 juli De luiken

Uitzicht op woensdag van de ERN Paris: Om voor uit je bed te komen.

‘Het is maar een dier’,
wordt wel gezegd.
Maar dat dier voelt heel sterk de momenten aan
waar leven en sterven elkaar gaan raken.
Als ik er weer bij stil sta
is het huiveringwekkend.
De woorden van filosoof Pascal
spelen door mij heen :
«Le cœur a ses raisons que la raison ne connaît point.
‘ het hart heeft zijn redenen die de rede overstijgen’.
Het hart dat zo’n belangrijke rol speelt bij overgave aan…
een toevertrouwen
Net aangekomen op onze plek
in het Zuiden
strompelde onze hond
weer door de heuvelachtige tuin,
en een rondje langs het zwembad.
Ze was thuis waar ze ooit begonnen is.
De cirkel was rond
De tennisbal die ze een tijd geleden verstopt had
haalde ze trots tevoorschijn.
Het zou haar laatste speelse daad zijn.
Haar intuitie volgend ging ze naar de kamer
waar haar andere vrouwtje altijd was,
haar zoekend.
Ze was er niet.
Daarna gaf ze aan op mijn schoot te willen liggen,
wederzijdse verbondenheid.
Terugkijkend waren het heilige uren.
Momenten van zo’n intensiteit.
Haar hart wist dat ze ging sterven,
de rede kwam er niet aan te pas.
Het franse ‘mourir’ – sterven- heeft ook
de betekenis van “intens voelen”
als het gaat om emoties of sensaties.
We deelden samen de zonnige dagen èn die
waar een schaduw over hing.
Trouwe getuige
in gezel-ligheid.
Nu streel ik de herinneringen.
‘Het was maar een dier’,
maar wel een dier dat in allerlei opzichten
blijdschap, speelsheid en ook zin gaf.
Om voor uit je bed te komen.

Uitzicht op woensdag 9 juli Om voor uit je bed te komen

« Tot zegen zijn ». Dat is het thema van de laatste dienst in de kerk voor de « zomerstop ». Het betekent wegtrekken uit ‘Ikkeland’.
Aanvang: 9u45
Op 20 juli zal nog een online meditatief moment worden verzorgd . De laatste dienst voor de zomerstop betekent ook mijn laatste « gewone » dienst als vaste predikant.
Graag tot ziens!

Verdere info : www.ernparis.fr

https://youtu.be/LJa1AIXd1d4

Uitzicht op woensdag : La Notre Dame

Uit de as herrezen,
de Notre Dame in Parijs.
Op de tv had ik de religieuze viering gezien
tgv de heropening na de vreselijke brand.
De kardinalen, priesters gehuld in kleurrijke haute couture
van een modeontwerper die ook Lady Gaga kleedt.
De moderne buitenkant van de liturgische gewaden
kon echter de binnenkant niet verhullen.
Die bleef traditioneel zoals Rome het graag ziet.
Al kwam ik geregeld langs de Notre Dame
zomaar binnenlopen kon niet.
Het is lang wachten of een reservering maken.
Nieuwsgierig naar de restauratie was ik wel.
En toen was het zo ver.
Respect voor al het werk dat verzet is,
wat een vakmanschap
eigenlijk niet te vatten.
Ik wist niet wat ik zag.
En tegelijkertijd voelde ik me verkillen.
Kwam ik in een kerk,
of in een grote hal van een 5 sterren hotel
waar alles je tegemoet schittert en baadt in luxe?
Goed, er waren heel veel mensen
en toch leek het alsof de eeuwenlange historie,
de godsdienstige zeggingskracht van ooit,
de beleving van generaties
die daar geknield, gebeden hebben
weggepoetst was.
Ik beleefde de inrichting als ‘te’,
overdone, exageré.
de souvenirswinkel kreeg veel aandacht
Ik zag Jezus rondlopen, woedend,
tafeltjes omver gooiend
zoals de evangelist Johannes beschrijft.
Een kaars opsteken
zoals ik graag doe, nee niet hier,
hier kon ik mijn afwezige dierbaren niet nabij ervaren
Ik verlangde naar eenvoud
juist in een wereld
waar ik zoveel geschreeuw ervaar
schitter en glitter.
Ik ging naar het kapelletje
opzij van de Chapelle de Saint Germain des Prés
Puur en leeg
stilte
en waar je soms - even
mag ervaren
dat je opgevangen wordt
op vleugels gedragen
om daarna weer
zelf de ruimte in te kunnen vliegen.

Uitzicht op woensdag 25 juni La Notre Dame

https://youtu.be/BOMedW-QIH0

Uitzicht op woensdag van de ERN Paris : Op eigen wijze

Als kind, jongere, verzette ik me thuis
tegen bidden
voor en na het eten.
Iets kriebelde in me tegen het automatisme.
Ik besloot er niet meer aan mee te doen.
Toch bad ik wel,
maar op mijn eigen tijd
en op eigen wijze.
Vaak praatte ik door de dag heen
met God.
God, wat is dit mooi.
God, waarom?
Nee, ‘God’ was geen stopwoordje.
Ik uitte wezenlijke dingen van mijzelf,
pijn van anderen dat me raakte,
mijn opstandigheid,
mijn knokken met en tegen God.
Dit was voor mij bidden,
maar zonder vaste woorden,
soms, vaak zonder taal.
Nu, decennia later
hecht ik wèl waarde aan even stil zijn
voordat we aanvallen op het eten,
praat ik nog steeds door de dag heen met God.
En als ik voorga in een kerkdienst
dan is van de gebeden het ‘Kyrië’, gebed om ontferming,
mij het meest dierbaar,
het is zo lijfelijk,
de bewogenheid die het in zich draagt,
uit het diepe innerlijk van je buik,
baarmoeder zoals het bijbels hebreeuws zegt.
Een kwetsbare plek
waarin ook het leven doorgegeven kan worden.
Als ik probeer te bidden
dan gaat het mij om betrokken te zijn,
om een manier van kijken
gericht op allen met wie wij het mens-zijn delen
om me te ijken op wat liefdevol en rechtvaardig is,
het heilige te zien en te koesteren.

Uitzicht op woensdag 11 juni Op eigen wijze

Uitzicht op Hemelvaartsdag

Hemelvaart. Jezus stijgt op naar de hemel. Een mysterieus en onvoorstelbaar gebeuren. Jezus die als het ware in een lift omhoog gaat. We moeten dus een andere betekenis vinden want het is een beeld, een metafoor. Om deze te vinden, moeten we eerst kijken wat ‘hemel’ is, wat deze vertegenwoordigt. De hemel is in de Bijbel niet een tastbare plek, het is niet gelijk aan de lucht. Als wij bidden “Onze Vader die in de hemel zijt”, betekent dit niet dat we Hem kunnen vinden door per vliegtuig naar Hem toe te reizen, maar dat God zich bevindt op die plaats waar Zijn Rijk van recht en vrede zichtbaar is. Het is meer zoals de Kleine Prins van de schrijver Antoine De Saint Exepéry zei dat het wezenlijke onzichtbaar is voor de ogen. En het wezenlijke is liefde, vrede, vreugde, hoop en geloof.
Als Jezus naar de hemel gaat, dan gaat hij in feite over van het zichtbare, de aarde, naar het onzichtbare. Naar een andere vorm van aanwezigheid. Nu ervaren wij God vaak afwezig in ons leven. We worden zo in beslag genomen door allerlei activiteiten, dat er geen ruimte is voor God. Of het ontbreekt ons aan moed om Hem wèl toe te laten, want het vraagt een blikrichting van ons waarin we opgeroepen worden oog te hebben voor het kleine en grote onrecht, voor liefdeloosheid, onbarmhartigheid. Onze blikrichting moet niet het staren naar de hemel zijn, maar juist om ons heen en in je eigen hart gaan kijken. Proberen de hemel op aarde op aarde te creeëren die we voor elkaar moeten zijn . Dan zal Hij aanwezig zijn door Zijn Geest die ons vergezelt.
Een aanwezige afwezigheid.

https://youtu.be/Djs5cZYsBhU (foto kerk in Tromso/Noorwegen)

Uitzicht op Hemelvaart Aanwezige afwezigheid