The Helsinki Union of Georgia - National Regeneration

საყოველთაო აღიარებითი, ეროვნული თანხმობა-შერიგების მემორანდუმი (გვ 21).

dspace.nplg.gov.ge

ისტორიულ სამართლებრივი ლოგიკა
(1918-1991; 1992-93; 1995-2025 წლები).

საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტი - 1918 წელი

26 მაისი, 1918 წელი - ეს არის ისტორიული თარიღი, როდესაც საქართველოს ეროვნულმა საბჭომ გამოაცხადა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა.

ისტორიული კონტექსტი
1918 წლის გაზაფხულზე, რუსეთის იმპერიის დაშლის შემდეგ, ამიერკავკასია რთულ პოლიტიკურ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. ამიერკავკასიის სეიმმა (რომელიც აერთიანებდა საქართველოს, სომხეთისა და აზერბაიჯანის წარმომადგენლებს) ვერ შეძლო ფედერაციის შენარჩუნება და 26 მაისს დაიშალა.

დამოუკიდებლობის გამოცხადება
საქართველოს ეროვნული საბჭო, ნოე ჟორდანიას თავმჯდომარეობით, 26 მაისს, 1918 წელს, ტფილისში (თბილისში) მიიღო დამოუკიდებლობის აქტი.
მთავარი დებულებები:
• საქართველო გამოცხადდა დამოუკიდებელ დემოკრატიულ რესპუბლიკად;
• ხელისუფლება გადავიდა დემოკრატიულად არჩეული ორგანოების ხელში;
• რესპუბლიკა დაფუძნდა დემოკრატიული პრინციპებით.

მნიშვნელობა
• პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკა საქართველოს ისტორიაში;
• დასავლური ტიპის პარლამენტური სისტემის დამკვიდრება;
• ქალთა ხმის უფლება (ერთ-ერთი პირველი ქვეყანა ევროპაში);
• პროგრესული სოციალური რეფორმები.

საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921)
რესპუბლიკა არსებობდა 1921 წლამდე, როცა საბჭოთა რუსეთის წითელმა არმიამ შეიჭრა საქართველოში და ბოლშევიკური ხელისუფლება დაამყარა.
მიუხედავად მოკლე არსებობისა, 1918-1921 წლების დემოკრატიული რესპუბლიკა რჩება უმნიშვნელოვანესი პერიოდი საქართველოს ისტორიაში და ეროვნული თვითშეგნების სიმბოლო.

არჩევნები 1919 წლის თებერვალში

პირდაპირ 1918 წელს არჩევნები არ ჩატარებულა. 1918 წლის 26 მაისს, დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, საკანონმდებლო ფუნქცია დაეკისრა საქართველოს ეროვნულ საბჭოს, რომელსაც შემდეგ "საქართველოს პარლამენტი" დაერქვა Wikipedia.
პირველი დემოკრატიული არჩევნები 1919 წლის 14-16 თებერვალს გაიმართა დამფუძნებელი კრების არჩევის მიზნით.

საარჩევნო სისტემა
1918 წლის 22 ნოემბერს პარლამენტმა დაამტკიცა არჩევნების დებულება, რომელიც ითვალისწინებდა საყოველთაო, თანასწორ, პირდაპირ და ფარულ ხმის მიცემას NPLGWikipedia.
ძირითადი პრინციპები:
• საყოველთაო საარჩევნო უფლება (მათ შორის ქალებისთვის - ევროპაში ერთ-ერთი პირველი);
• თანასწორი არჩევნები;
• პირდაპირი არჩევნები;
• ფარული კენჭისყრა;
• პროპორციული საარჩევნო სისტემა;
• პარტიული სიების მიხედვით;
• 130 დეპუტატის არჩევა.

არჩევნების ორგანიზება
შეიქმნა ცენტრალური, საქალაქო, სამაზრო, სოფლის საზოგადოებისა და სოფლის წვრილი საარჩევნო კომისიები Wikipedia. სოხუმისა და ზაქათალის ოლქებში ფუნქციონირებდა საოლქო საარჩევნო კომისიები.

მონაწილე პარტიები
პირველ ეტაპზე 15 პოლიტიკური პარტია მონაწილეობდა, შემდეგ დაემატა მე-16 - აფხაზთა ეროვნული პარტია Wikipedia. ბოლშევიკებმა არჩევნებს ბოიკოტი გამოუცხადეს.

არჩევნების შედეგები
არჩევნებში ამომრჩეველთა 60%-მა მიიღო მონაწილეობა Wikipedia. სამი ეტაპის შედეგად საბოლოოდ 145 დეპუტატი აირჩიეს (130-ის ნაცვლად).
განაწილება:
• სოციალ-დემოკრატიული პარტია - 102-109 მანდატი (81.5% ხმა);
• ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია - 8 მანდატი;
• სოციალისტ-ფედერალისტები - 8-9 მანდატი;
• სოციალისტ-რევოლუციონერები - 5-6 მანდატი;
• სხვა პარტიები - 5 მანდატი
130 დეპუტატიდან 5 ქალი იყო Damoukidebloba.

პირველი სხდომა
დამფუძნებელი კრების პირველი სხდომა გაიმართა 1919 წლის 12 მარტს WikipediaTsu. სხდომას უხუცესმა დეპუტატმა, 60 წლის სილიბისტრო ჯიბლაძემ გახსნა. თავმჯდომარედ აირჩიეს კარლო ჩხეიძე. პირველივე სხდომაზე დამფუძნებელმა კრებამ დაადასტურა 1918 წლის 26 მაისის დამოუკიდებლობის აქტი Wikipedia.
ეს იყო საქართველოს ისტორიაში პირველი თანამედროვე სტანდარტებით ჩატარებული დემოკრატიული არჩევნები.

საქართველოს პირველი კონსტიტუცია - 1921 წლის 21 თებერვალი

საქართველოს დამფუძნებელმა კრებამ საგანგებო სხდომაზე ერთხმად მიიღო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის კონსტიტუცია 1921 წლის 21 თებერვალს NPLG, სწორედ იმ მომენტში, როდესაც ქვეყანა კრიტიკულ მდგომარეობაში იყო.

ისტორიული კონტექსტი - დრამატული მომენტი
1921 წლის 15 თებერვალს საბჭოთა რუსეთის XI წითელი არმიის ნაწილები საქართველოში შემოიჭრნენ NPLG. სწორედ იმ დროს ქართული შეიარაღებული ძალები რუსულ არმიას თბილისის მისადგომებთან ებრძოდა Archive.
მიუხედავად საომარი მოქმედებების მიმდინარეობისა, დამფუძნებელმა კრებამ, მიუხედავად იმისა, რომ პროექტის ყველა თავი ბოლომდე არ ყოფილა განხილული, მაინც დაამტკიცა ქვეყნის პირველი კონსტიტუცია Wikipedia. ეს იყო სიმბოლური აქტი - რესპუბლიკამ შეასრულა თავისი მთავარი ამოცანა კრიზისის მომენტშიც კი.

კონსტიტუციის მომზადება
მუშაობა კონსტიტუციაზე დიდი ხნის განმავლობაში მიმდინარეობდა:
• 1918-1919 წწ. - ორი საკონსტიტუციო კომისია მუშაობდა კონსტიტუციის პროექტზე Wikipedia.
• 1919 წლის მარტი - შეიქმნა თხუთმეტი წევრისაგან შემდგარი ახალი საკონსტიტუციო კომისია Archive.
• 1920 წლის მაისი - კონსტიტუციის პროექტი სრული სახით დაიბეჭდა და განსახილველად დამფუძნებელი კრების წევრებს დაურიგდათ ArchiveWikipedia.
• 1921 წლის 26 იანვარი - განხილულ იქნა პროექტის მხოლოდ 4 თავი Wikipedia.

კონსტიტუციის სტრუქტურა და შინაარსი
კონსტიტუცია შედგება 17 თავისა და 149 მუხლისაგან Tsu.
ძირითადი პრინციპები:
• საქართველო არის დამოუკიდებელი, თავისუფალი და განუყოფელი სახელმწიფო;
• დემოკრატიული რესპუბლიკა;
• ხელისუფლების განაწილება (პარლამენტი, აღმასრულებელი, სასამართლო);
• პარლამენტის უზენაესობა;
• სახალხო სუვერენიტეტი;
• რეფერენდუმის ინსტიტუტი.

გამოქვეყნება
კონსტიტუცია 1921 წლის მარტში ბათუმში, ნესტორ ხინგიას სტამბაში, დაიბეჭდა NPLG. თბილისში დაბეჭდვა ვეღარ მოხერხდა, რადგან მთავრობამ და დამფუძნებელმა კრებამ 24 თებერვალს ღამე დედაქალაქი დატოვა NPLG.

საერთაშორისო შეფასება
გერმანიის საგარეო საქმეთა ყოფილმა ფედერალურმა მინისტრმა ჰანს-დიტრიხ გენშერმა შეაფასა, როგორც "ერთ-ერთი პროგრესული ევროპის კონტინენტზე" Wikipedia, რადგან ის აღიარებდა თავისუფლებას, დემოკრატიასა და სამართლებრივ სახელმწიფოს პრინციპებს.

მნიშვნელობა
1921 წლის 21 თებერვლის კონსტიტუცია დღემდე რჩება უმნიშვნელოვანესი დოკუმენტი ქართული კონსტიტუციონალიზმის ისტორიაში - ის წარმოადგენდა პროგრესულ, დემოკრატიულ დოკუმენტს, რომელიც მიიღეს საომარი მოქმედებების პირობებში, რესპუბლიკის ბოლო დღეებში, როგორც უკანასკნელი აქტი დამოუკიდებელი საქართველოს დემოკრატიული ტრადიციის დასამკვიდრებლად.
სამართლებრივი შეფასება - 1921 წლის კონსტიტუციის სტატუსი

1921 წლის 21 თებერვლის კონსტიტუცია რეალურად არასოდეს ამოქმედებულა. რამდენიმე დღეში (25 თებერვალს) საბჭოთა რუსეთის XI წითელმა არმიამ თბილისი დაიკავა, ხოლო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა გაუქმდა.

სამართლებრივი პრობლემები

1. ფაქტიური ამოქმედების არარსებობა
• კონსტიტუცია მიღებული იქნა 21 თებერვალს;
• თბილისი დაიკავეს 25 თებერვალს;
• მთავრობა და პარლამენტი ემიგრაციაში გადავიდა;
• არ შექმნილა კონსტიტუციური ინსტიტუტები;
• არ განხორციელებულა კონსტიტუციური ნორმები;
2. სახელმწიფოებრიობის შეწყვეტა
• საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა ოკუპირებული იქნა;
• 1921-1991 წწ. საქართველო საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში იყო;
• სამართლებრივი უწყვეტობა დაირღვა;
3. 1991 წლის აღდგენა და ახალი კონსტიტუციური წესრიგი
• 1991 წლის 9 აპრილის აქტით აღდგა დამოუკიდებლობა;
• საქართველომ აღიარა 1918-1921 წლების რესპუბლიკის იურიდიული მემკვიდრეობა;
• მაგრამ არ აღადგინა 1921 წლის კონსტიტუცია როგორც მოქმედი დოკუმენტი;
• 1995 წელს მიღებულ იქნა ახალი, თანამედროვე კონსტიტუცია.

სამართლებრივი აზრი

არ არის შესაძლებელი, რომ 1921 წლის კონსტიტუცია დღეს მოქმედ კონსტიტუციად აღიარდეს, რამდენიმე მიზეზით:
პრაქტიკული არგუმენტები:
• არასოდეს ყოფილა ამოქმედებული ან გამოცდილი პრაქტიკაში;
• არ შეესაბამება თანამედროვე რეალობას (104 წლის შემდეგ);
• არ არეგულირებს თანამედროვე ტექნოლოგიებს, ეკონომიკურ სისტემას, საერთაშორისო ურთიერთობებს.
იურიდიული არგუმენტები:
• საქართველოს 1995 წლის მოქმედი კონსტიტუცია არსებობს;
• კონსტიტუციური უწყვეტობა შეწყვეტილია 70 წლით;
• სახელმწიფო პრაქტიკამ ახალი კონსტიტუციური წესრიგი ჩამოაყალიბა.
ლეგიტიმაციის პრობლემა:
• დამფუძნებელი კრება, რომელმაც მიიღო, აღარ არსებობს;
• საქართველოს თანამედროვე მოსახლეობას არასოდეს განუიხილავს თუ დაუმტკიცებია ეს კონსტიტუცია.

სიმბოლური და ისტორიული მნიშვნელობა
თუმცა სამართლებრივად მოქმედი ვერ იქნება, 1921 წლის კონსტიტუცია უზარმაზარი ისტორიული და პოლიტიკური მნიშვნელობის დოკუმენტია:
• დემოკრატიული ტრადიციის სიმბოლო - საქართველოს ევროპული არჩევანის დამადასტურებელი;
• სამართლებრივი მემკვიდრეობის ნაწილი - რომელზეც დღევანდელი სახელმწიფოებრიობა დგას;
• მორალური ლეგიტიმაცია - 1991 წლის დამოუკიდებლობის საფუძველი;
• კონსტიტუციონალიზმის ძეგლი - გავლენა მოახდინა 1995 წლის კონსტიტუციაზე.

დასკვნა
1921 წლის კონსტიტუცია ვერ იქნება იურიდიულად მოქმედი დოკუმენტი, მაგრამ რჩება პოლიტიკურად და ისტორიულად უმნიშვნელოვანესი - როგორც დამოუკიდებელი, დემოკრატიული საქართველოს იდეის განსახიერება და დღევანდელი სახელმწიფოებრიობის სულიერი წინაპარი.

სრული სამართლებრივი ანალიზი - საკონსტიტუციო უწყვეტობის საკითხი

I. რეალური ქრონოლოგია

1991 წელი - ზვიად გამსახურდიას ეპოქა
1991 წლის 31 მარტი - რეფერენდუმი
• ხმის უფლების მქონე მოსახლეობის 98%-მა დადებითი პასუხი გასცა კითხვას: "ხართ თუ არა თანახმა აღდგეს საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობა 1918 წლის 26 მაისის აქტის საფუძველზე?" Matsne

1991 წლის 9 აპრილი - დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი.
• საქართველოს უზენაესი საბჭო აღადგენს დამოუკიდებლობას 1918 წლის აქტის საფუძველზე.

1991 წლის 14 აპრილი - უზენაესმა საბჭომ შემოიღო რესპუბლიკის პრეზიდენტის თანამდებობა და შესაბამისი ცვლილებები და დამატებები შეიტანა მოქმედ კონსტიტუციაში Archive.
მოქმედი კონსტიტუცია 1991 წელს: 1978 წლის კონსტიტუციაში ჩაიწერა: "საქართველოში გარდამავალი პერიოდი დასრულებულად ჩაითვლება მაშინ, როდესაც საქართველოს სცნობენ სხვა სახელმწიფოები, საქართველოს რესპუბლიკა გახდება გაეროს წევრი სახელმწიფო და საოკუპაციო ჯარები დატოვებენ ჩვენს სამშობლოს" Wikipedia
1991 წლის 26 მაისი - პირველი საპრეზიდენტო არჩევნები, ზვიად გამსახურდია გაიმარჯვებს 86%-ით.

მნიშვნელოვანი შენიშვნა: ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლებამ არ მიიღო ახალი კონსტიტუცია. მუშაობდა გარდამავალი პერიოდის კონსტიტუციით (1978 წლის კონსტიტუციის შეცვლილი ვერსიით).

1991-1992 წწ. დეკემბერი-იანვარი - სამხედრო გადატრიალება
1991 წლის 22 დეკემბერი - თბილისში დაიწყო სამხედრო გადატრიალება
1992 წლის 6 იანვარი - შეიქმნა საქართველოს რესპუბლიკის სამხედრო საბჭო (ტრიუმვირატი) და დროებითი მთავრობა Tsu,

1992 წელი - პუტჩისტების მოქმედებები
სამხედრო საბჭომ ძალადაკარგულად გამოაცხადა გარდამავალი პერიოდის კონსტიტუცია და კანონმდებლობა, და 1992 წლის 21 თებერვალს მიიღო დეკლარაცია 1921 წლის 21 თებერვლის კონსტიტუციის აღდგენის თაობაზე Tsu
კრიტიკული მომენტი: სამხედრო საბჭომ თავიანთი ლეგიტიმაციისთვის დეკლარაცია გამოაცხადა 1921 წლის კონსტიტუციის აღდგენის თაობაზე, მაგრამ რისი შესრულებაც ფაქტობრივად შეუძლებელი იყო Wikipedia.

1995 წელი - ახალი კონსტიტუციის მიღება
1995 წლის 24 აგვისტო - საქართველოს პარლამენტმა 159 ხმით 8-ის წინააღმდეგ მიიღო საქართველოს კონსტიტუცია Wikipedia.

II. სამართლებრივი პრობლემები

1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება (1991) - ლეგიტიმური იყო
დადებითი მხარე:
• დემოკრატიული არჩევნებით მოსული (1990 წლის ოქტომბერი);
• რეფერენდუმით დამტკიცებული (1991 წლის 31 მარტი - 98% მხარდაჭერა);
• პირდაპირი საპრეზიდენტო არჩევნებით არჩეული (1991 წლის 26 მაისი - 86%).
რატომ არ მიიღეს ახალი კონსტიტუცია? - რადგან 1921 წლის კონსტიტუციას არ უმუშავია, ლოგიკურად უნდა შექმნილიყო ახალი. მაგრამ გამსახურდიას ხელისუფლებას არ მოესწრო - მუშაობდა გარდამავალი პერიოდის რეჟიმში.

2. 1992 წლის სამხედრო გადატრიალება - არალეგიტიმური
2005 წლის იანვარში, პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის ინიციატივით მიღებული იქნა რამდენიმე აქტი პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას და ზოგადად მისი ხელისუფლების რეაბილიტაციისათვის. შეწყდა გამსახურდიასა და მისი მომხრეების მიმართ 1992 წლის 4 იანვარს აღძრული სისხლის სამართლის საქმე Archive.
ეს ნიშნავს: 2005 წელს ოფიციალურად აღიარეს, რომ 1991-1992 წლების მოვლენები იყო არაკანონიერი.

3. 1992 წლის "1921 კონსტიტუციის აღდგენა" - იურიდიული ფიქცია
სამხედრო საბჭომ აღდგენილად გამოაცხადა 1921 წლის საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკის კონსტიტუცია და არალეგიტიმურად გამოაცხადა საბჭოთა კონსტიტუციაზე დამყარებული ყველა მმართველობა, გამსახურდიას მმართველობის ჩათვლით Tsu.

სამართლებრივი აბსურდი:
• გადატრიალების შედეგად მოსული სამხედრო საბჭო ცდილობს ლეგიტიმაციის მოპოვებას;
• აცხადებს 1921 წლის კონსტიტუციის აღდგენას;
• მაგრამ ეს კონსტიტუცია არასოდეს ამოქმედდა და არ შეიძლებოდა მისი ამოქმედება.

4. 1995 წლის კონსტიტუცია - სადავო ლეგიტიმაცია

III. 1995 წელს „პუტჩისტებმა“ ახალი კონსტიტუცია მიაბეს 1919-1921 წლების კონსტიტუციას, შეიძლებოდა თუ არა ამის დაშვება სამართლებრივად?

პასუხი: არა, სამართლებრივად ეს არ შეიძლებოდა!

აი რატომ:

1. საკონსტიტუციო უწყვეტობის დარღვევა
1991 წელს დამოუკიდებლობა აღდგა 1918 წლის აქტის საფუძველზე → ამიტომ ლოგიკურად:
• ან უნდა აღდგენილიყო 1921 წლის კონსტიტუცია (და ადაპტირებულიყო თანამედროვე რეალობაზე);
• ან უნდა მიეღოთ ახალი კონსტიტუცია რეფერენდუმის გზით
რაც არ მოხდა!
რა მოხდა:
• 1992-1995 წლებში ქვეყანა არალეგიტიმური სამხედრო საბჭოს ხელისუფლების ქვეშ იყო;
• 1995 წელს კონსტიტუცია მიიღეს პარლამენტმა, არა რეფერენდუმმა;
• პარლამენტი თავად გადატრიალების შედეგად ჩამოყალიბებული ხელისუფლების პროდუქტი იყო.

2. გადატრიალების პრობლემა
როდესაც 2005 წელს ოფიციალურად აღიარეს, რომ 1992 წელს მოხდა არაკონსტიტუციური გადატრიალება, მაშინ:
• ყველა აქტი 1992-1995 წლებში არის სადავო;
• 1995 წლის კონსტიტუცია მიღებულია არალეგიტიმური ხელისუფლების მიერ.

3. სახალხო ლეგიტიმაციის არარსებობა
• 1991 წლის 31 მარტს ჩატარდა რეფერენდუმი დამოუკიდებლობაზე;
• 1995 წლის კონსტიტუციამ არ გაიარა რეფერენდუმი;
• მოსახლეობას პირდაპირ არ გადაუწყვეტია.

IV. რა უნდა მომხდარიყო სამართლებრივად სწორი გზით?

ლეგიტიმური სცენარი:
1991-1992:
• ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება აგრძელებდა მუშაობას;
• მომზადდებოდა ახალი კონსტიტუციის პროექტი;
• კონსტიტუცია დამტკიცდებოდა რეფერენდუმის გზით;
• კონსტიტუცია აღიარებდა 1918-1921 წლების სამართლებრივ უწყვეტობას.

ალტერნატივა:
• აღდგებოდა 1921 წლის კონსტიტუცია როგორც ფორმალური საფუძველი;
• მომზადდებოდა მისი ადაპტირებული ვერსია თანამედროვე რეალობისთვის;
• რეფერენდუმით დამტკიცდებოდა.

რაც რეალურად მოხდა:
• 1992: გადატრიალება → არალეგიტიმური ხელისუფლება;
• 1992-1995: ქაოსი, სამოქალაქო ომი, 1921 წლის კონსტიტუციის "ფორმალური აღდგენა" (რაც შეუძლებელი იყო);
• 1995: ახალი კონსტიტუცია მიღებულია პარლამენტის მიერ, და არა რეფერენდუმის გზით.

V. დასკვნა
აზრი აბსოლუტურად სწორია:
1. 1991 წლის რეფერენდუმი ლეგიტიმურად აღადგენდა დამოუკიდებლობას 1918 წლის აქტის საფუძველზე;
2. 1992 წლის გადატრიალება დაარღვია ეს კონსტიტუციური უწყვეტობა;
3. 1995 წლის კონსტიტუცია მიღებულია:
o არალეგიტიმური ხელისუფლების მიერ (2005 წელს თავად აღიარეს);
o სახალხო რეფერენდუმის გარეშე;
o კონსტიტუციური უწყვეტობის დარღვევით.
სამართლებრივად ეს არ უნდა დაშვებულიყო, მაგრამ პოლიტიკურმა რეალობამ, ძალის ფაქტორმა და საერთაშორისო ვითარებამ განაპირობა სხვა მიმართულებით განვითარება.
ეს არის კლასიკური მაგალითი, როდესაც დე-ფაქტო ძალაუფლება აგებს სამართლებრივ წესრიგს, რომელსაც დე-იურე ლეგიტიმაცია არ გააჩნია.

საქართველოს პოლიტიკურ პარტიათა და ორგანიზაციათა გაერთიანება "მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველო"-ს სპიკერს, მალხაზ მუსერიძეს ვულოცავთ 50 წლის იუბილეს !

ეს არის დრო, როდესაც სიბრძნე ძალას უერთდება, გამოცდილება კი ახალი სიმაღლეების მიღწევაში გეხმარება! გისურვებთ ჯანმრთელობას, უსაზღვრო ენერგიას, წარმატებებს საერო და პოლიტიკურ საქმეში! კიდევ ბევრ ნათელი მომენტის მომტანი იყოს ეს წელი შენს ცხოვრებაში! დაე, ყველა გეგმა ახდეს და ყოველმა ახალმა დღემ მომავლის სიხარული და ნდობა მოგიტანოს!

# GG/HU-NR 0012 26 ოქტომბერი 2025 წ.

საგანგებო განცხადება

ჩვენ, საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის წარმომადგენ-ლობა, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობისა და კანონიერი ხელისუფლების მმართველი პოლიტიკური ორგანიზაციის „საქართველოს ჰელსინკის კავშირი - ეროვნული აღორძინების” წარმომადგენლები, საქართველოს რესპუბლიკის სამართალმემკვიდრე და კანონიერი ხელისუფლების ინსტიტუციები, კვლავაც ვადასტურებთ ჩვენს ერთგულებასა და მხარდაჭერას საქართველოს რესპუბლიკის სამართლებრივი, კანონიერი კონსტიტუციისა და სახელმწიფოებრიობის მიმართ!
ხაზგასმით ვაცხადებთ და აღვნიშნავთ, რომ საქართველოს რესპუბლიკის კანონიერ ხელისუფლებას არასდროს შეუწყვეტია მუშაობა დევნილობის პერიოდში 1992 წლის 6 იანვრიდან და არც საქართველოში დაბრუნებულს და დღესაც აქტიურად აგრძელებს მუშაობას, ასრულებს საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციით განსაზღვრულ საქმიანობას და უფლება მოვალეობის აღსრულებას.
ვიმეორებთ, რომ საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობისა და მპგ. „საქართველოს ჰელსინკის კავშირი - ეროვნული აღორძინების" ერთობლივი დადგენილება N1; N2; N3; N4 მიხედვით, ლეგიტიმური ხელისუფლების მიერ შექმნილი კონსტიტუციური და სამართლებრივ-პოლიტიკური საკანონმდებლო ბაზის, ახსნა-განმარტებების და საკონსტიტუციო მტკიცებულებების თანახმად: საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ორგანიზაციები, მოქალაქეთა პოლიტიკური და საზოგადოებრივი გაერთიანებები, სხვა ორგანიზაციები და თანამდებობის პირნი, რომლებიც მოვალენი იყვნენ და არ იცავდნენ საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციასა და კანონებს, კონსტიტუციის მუხლი 6-7, 55, 57, 87, 119, 120, 121, 124, მიხედვით, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობა და „საქართველოს ჰელსინკის კავშირი - ეროვნული აღორძინება" საგანგებო ერთობლივ სხდომაზე (26. 05. 2020), რომელსაც ესწრებოდა საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის სრული შემადგენლობა, გადაწყდა, რომ საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის ყოფილი წევრები, გათავისუფლდნენ თანამდებობებიდან და მოეხსნათ ყოველგვარი უფლება-მოსილება-ვალდებულებები, გაუქმდეს ამ დღემდე არსებული მინისტრთა კაბინეტის, უზენაესი საბჭოსა და საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის სხვა წევრების უფლება-მოვალეობები, დიდი ხნით მთავრობაში გამოუცხადებლობისა და მათი არა ქმედითუნარიანობიდან გამომდინარე, გაყვანილ იქნან ისინი საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობისა და უზენაესი საბჭოს შემადგენლობიდან.
შესაბამისად, საქართველოს პირველი პრეზიდენტის - ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლების ყოფილი ვიცე-პრემიერის, ეკონომიკისა და ფინანსთა ყოფილი მინისტრის - გურამ აბსანძის ინიციატივით საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს სახელით 2025 წლის 5 სექტემბერს ჩატარდა არალეგიტიმური, ე.წ. „კანონიერი უზენაესი საბჭოს სესია“.
გურამ აბსანძის თქმით, 5 სექტემბერს საქართველოში აღდგა კანონიერი ხელისუფლება და კონსტიტუციური წყობა, რაც სიმართლეს არ შეესაბამება, რამეთუ კანონიერი ხელისუფლების აღდგენისათვის, აუცილებელია ეროვნულ განმანთავისუფლებელი მოძრაობის, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის და მრგვალი მაგიდა თავისუფალი საქართველოს, როგორც ქვეყნის ურთიერთ მიმართებითი სუბიექტების ერთობლივი ზეწოლა დე ფაქტო ხელისუფლებისადმი, რათა დაინიშნოს გარდამავალი პერიოდი და საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობამ დანიშნოს კანონიერი არჩევნები და გაიმარჯვოს ამ არჩევნებში. მხოლოდ ამ გზით, სამართლებრივად შეიძლება აღდგეს კანონიერი ხელისუფლება.
გურამ აბსანძის მიერ გახმოვანდა, რომ თითქოსდა მათ მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ კანონიერი ხელისუფლება „აღგვედგინა“ საქართველოს ტერიტორიაზე და არა დევნილობაში და ეს მოხდა 5 სექტემბერს, და რომ ე.წ. სესიაზე მონაწილეობა მიღო 32-მა დეპუტატმა, კვორუმი იყო 23. ყველაფერი კანონის დაცვით მოხდა“, რაც სიმართლეს არ შეესაბამება. კერძოდ:
1. ჩვენ, საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის წარმომა-დგენლობა, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობისა და კანონიერი ხელისუფლების მმართველი პოლიტიკური ორგანიზაციის „საქართველოს ჰელსინკის კავშირი - ეროვნული აღორძინების” წარმომადგენლები, საქართველოს რესპუბლიკის სამართალმემკვიდრე და კანონიერი ხელისუფლების ინსტიტუციები ვერ ვხედავთ რომ დე ფაქტო ხელისუფლებამ დათმო ხელისუფლება და მოხდა ხელისუფლების გადაბარება;
2. ე.წ არალეგიტიმურ სესიაზე კვორუმი არ შემდგარა: 2 დეპუტატი რომელიც ესწრებოდა სესიას და ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას; 7 დეპუტატი არ ესწრებოდა სესიას, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას; 13 დეპუტატი არ მივიდა სესიაზე, მათ შორის 2 უფლებამოსილ შეწყვეტილი დეპუტატი, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას; 7 დეპუტატმა, მათ შორის პუტჩისტმა, ხელი მოაწერია სესიაზე დასწრებას, არ მოაწერა გ. აბსანძის არჩევას; 13 დეპუტატმა, მათ შორის პუტჩისტებმა, ხელი მოუწერა სესიაზე დასწრებას და გ. აბსანძის არჩევას.
დეტალურად იხ ქვევით:

1. წიქარიძე ზურაბი - დრის წესრიგი არ იცოდა, წინააღმდეგია, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
2. გოგუაძე ემზარი - არ ესწრებოდა, წინააღმდეგია, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
3. ვარძელაშვილი ალექსანდრე - არ იცოდა რა ხდებოდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
4. კაცაძე ლია - არ ესწრებოდაი, ხელი არ მოუწერიახელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
5. სანებლიძე ნიკოლიზ - არ ესწრებოდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
6. თუშმალიშვილი მედეა - არ ესწრებოდა ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
7. ყურაშვილი თამაზი - არ ესწრებოდა ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
8. გაბაშვილი მანანა - არ ესწრებოდა ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
9. კილასონია ნიკოლოზი - არ ესწრებოდა ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
10. მაქაცარია გურამი - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
11. პეტრიაშვილი გურამი - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
12. ხაჭაპურიძე ნიკოლოზი - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
13. მგალობლიშვილი ნუგზარი - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
14. ახვლედიანი ალექსანდრე - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
15. ხუციშვილი მალხაზი -არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
16. კავსაძე ალექსანდრე - უფლებამოსილება შეუწყდა 1991 წ., არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
17. ჩხაიძე პაატა - უფლებამოსილება შეუწყდა 1993 წ., შევარდნაძის პარლამენტის წევრი, არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
18. ცომაია შალვა - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
19. ბურჭულაძე ნემო - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
20. იონათამიშვილი ჯემალი - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
21. გოგაძე დავით - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
22. თაქთაქიშვილი გივი - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
23. კიკნაძე მერაბ - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
24. ჯავახია ბეჟან - არ მივიდა, ხელი არ მოუწერია არც სესიაზე დასწრებას, არც გ. აბსანძის არჩევას;
25. შავთვალაძე ნუგზარი - სხდომას მისცა ხმა, გ. აბსანძის არჩევას არა;
26. ჩიქავა გოგი - სხდომას მისცა ხმა, გ. აბსანძის არჩევას არა;
27. ახმეტელი ლევანი - სხდომას მისცა ხმა, გ. აბსანძის არჩევას არა, პროტრსტის ნიშნად დატოვა დარბაზი;
28. ნონიაშვილი ნოდარი - სესიას ხელი მოუწერა, გ. აბსანძის არჩევას არა;
29. ჩაჩავა თენგიზი - სესიას ხელი მოუწერა, გ. აბსანძის არჩევას არა;
30. ჯანჯალია ედიშერი - სესიას ხელი მოუწერა - გ. აბსანძის არჩევას არა;
31. ზვიადაძე სალომე - პუტჩისტი, (სახალხო ფრონტი), სესიას ხელი მოუწერა - გ. აბსანძის არჩევას არა;

32. ისაკაძე გურამი - სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
33. პეტრიაშვილი რობერტი - სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
34. მამფორია გია - (ნაციონალური მოძრაობის წევრი, საკრ. წევრი), სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
35. კვენეტაძე ავთანდილ - გარიცხულია - სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
36. ქებურია დიმიტრი - სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
37. სიჭინავა ანზორი - პუტჩისტი, (ვაჟა ადამიას გუნდიდან) - სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
38. შონია ჯემალი - სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
39. ფირუზ დიაკონიძე - სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
40. კემულარია რეზო - სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
41. ცაგარეიშვილი ვახტანგი - სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
42. გიგოლაშვილი ზურაბ - სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
43. მჟავია თემური - სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;
44. კუბლაშვილი თენგიზი - არ იცოდა რა ხდებოდა, სესიას და გ. აბსანძის არჩევას ხელი მოუწერა;

წარმოდგენილი სიის გარდა გარდა კიდევ არსებობენ დეპუტატები, რომლებიც არც მისულან და არც ხმა მიუციათ, ასევე არიან დეპუტატები ვინც თავის განცხადების საფუძველზე დატოვა უზენაესი საბჭო და დამატებით არიან დეპუტატები ვინც გარიცხეს.
გურამ აბსანძის დანიშნული საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობა არალეგიტიმურია და უკანონო.
ამდენად, დღეს ცრუ, ფსევდო ეროვნული, უფლება-მოვალეობა აყრილი, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს, მთავრობის და ეროვნულ განმანთავისუფლებელი მოძრაობის არაუფლებამოსილ წევრთა მიერ, გამოცხადებული ე.წ „ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობის“, თუ კანონიერი ხელისუფლების სახელით, ნებისმიერი პარალელური გაერთიანებისა და ორგანიზაციების შექმნის მცდელობა წარმოადგენს უცხო ქვეყნების სპეციალური ორგანოების წარმოქმნილ ელემენტების, საქართველოს სახელმწიფოს საბოლოოდ დესტრუქციისკენ მოწადინებულ მერკანტილურ დაჯგუფებას, ეროვნულ-სარწმუნოებრივი მსოფლმხედველობის, ეროვნული იდეოლოგიის გარეშე, რაღაც განყენებული აბსტრაქციასა და განზრახ სტაგნაცია-დაშლის მიმართულებით სვლას.
დღეისათვის საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობას, საქართველოს რესპუბლიკის კანონიერი კონსტიტუციის თანახმად, ხელმძღვანელობს საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო მეთაური ყველა შესაბამისი კონსტიტუციური სტატუსითა და უფლება-მოვალეობებით. საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობა, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობისა და კანონიერი ხელისუფლების მმართველი პოლიტიკური ორგანიზაციის „საქართველოს ჰელსინკის კავშირი - ეროვნული აღორძინების” წარმომადგენლები, საქართველოს რესპუბლიკის სამართალმემკვიდრე და კანონიერი ხელისუფლების ინსტიტუციები ემიჯნება და ბრძოლას უცხადებს ამ ცრუ და ფსევდო ეროვნულ, მოღალატე დაჯგუფებებს და პიროვნებებს.

საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის მეთაური
გიორგი წივწივაძე

მპგ „საქართველოს ჰელსინკის კავშირი - ეროვნული აღორძინების” თავმჯდომარე
მალხაზ მუსერიძე

18 ოქტომბერი 2025 წ.
პ/სო გაერთიანება " მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველოს" აღდგენა.

ზვიად გამსახურდიას სულის მოსახსენიებელი პანაშვიდი (სპეციალური სიუჟეტი) ავტორი: კონსტანტინე ჯაფარიძე

ჩვენ, საქართველოს ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობის წარმომადგენლობა, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობისა და კანონიერი ხელისუფლების მმართველი პოლიტიკური ორგანიზაციის „საქართველოს ჰელსინკის კავშირი - ეროვნული აღორძინების” წარმომადგენლები, საქართველოს რესპუბლიკის სამართალმემკვიდრე და კანონიერი ხელისუფლების ინსტიტუციები, კვლავაც ვადასტურებთ ჩვენს ერთგულებასა და მხარდაჭერას საქართველოს რესპუბლიკის სამართლებრივი, კანონიერი კონსტიტუციისა და სახელმწიფოებრიობის მიმართ!
დღეს არსებული სამართლებრივი, ეროვნული, ანუ კანონიერი ხელისუფლების აღდგენა პირველ რიგში და საფუძველში გულისხმობს საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობისა და მისი ეროვნული-სახელმწიფოებრივი ინსტიტუციების, ინსტრუმენტების სამართლებრივ აღდგენა-აღორძინებას.
საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობისა და მპგ. „საქართველოს ჰელსინკის კავშირი - ეროვნული აღორძინების" ერთობლივი დადგენილება N1; N2; N3; N4 მიხედვით, ლეგიტიმური ხელისუფლების მიერ შექმნილი კონსტიტუციური და სამართლებრივ-პოლიტიკური საკანონმდებლო ბაზის, ახსნა-განმარტებების და საკონსტიტუციო მტკიცებულებების თანახმად: საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ორგანიზაციები, მოქალაქეთა პოლიტიკური და საზოგადოებრივი გაერთიანებები, სხვა ორგანიზაციები და თანამდებობის პირნი, რომლებიც მოვალენი იყვნენ და არ იცავდნენ საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციასა და კანონებს, კონსტიტუციის მუხლი 6-7, 55, 57, 87, 119, 120, 121, 124, მიხედვით, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობა და „საქართველოს ჰელსინკის კავშირი - ეროვნული აღორძინება" საგანგებო ერთობლივ სხდომაზე (26. 05. 2020), რომელსაც ესწრებოდა საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის სრული შემადგენლობა, გადაწყდა, რომ საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის ყოფილი, დღეს არარსებული წევრები, გათავისუფლდნენ თანამდებობებიდან და მოეხსნათ ყოველგვარი უფლება-მოსილება-ვალდებულებები, გაუქმდეს ამ დღემდე არსებული მინისტრთა კაბინეტის, უზენაესი საბჭოსა და საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის სხვა წევრების უფლება-მოვალეობები, დიდი ხნით მთავრობაში გამოუცხადებლობისა და მათი არა ქმედითუნარიანობიდან გამომდინარე, გაყვანილ იქნან ისინი საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობისა და უზენაესი საბჭოს შემადგენლობიდან.
ამდენად, დღეს ცრუ, ფსევდოეროვნული, უფლება-მოვალეობა აყრილი, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს, მთავრობის და ეროვნულ განმანთავისუფლებელი მოძრაობის არაუფლებამოსილ წევრთა მიერ, გამოცხადებული ე.წ „ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობის“, თუ კანონიერი ხელისუფლების სახელით, ნებისმიერი პარალელური გაერთიანებისა და ორგანიზაციების შექმნის მცდელობა წარმოადგენს უცხო ქვეყნების სპეციალური ორგანოების წარმოქმნილ ელემენტების, საქართველოს სახელმწიფოს საბოლოოდ დესტრუქციისკენ მოწადინებულ მერკანტილურ დაჯგუფებას, ეროვნულ-სარწმუნოებრივი მსოფლმხედველობის, ეროვნული იდეოლოგიის გარეშე, რაღაც განყენებული აბსტრაქციასა და განზრახ სტაგნაცია-დაშლის მიმართულებით სვლას.
დღეისათვის საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობას, საქართველოს რესპუბლიკის კანონიერი კონსტიტუციის თანახმად, ხელმძღვანელობს საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო მეთაური ყველა შესაბამისი კონსტიტუციური სტატუსითა და უფლება-მოვალეობებით. საქართველოს ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობა, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობისა და კანონიერი ხელისუფლების მმართველი პოლიტიკური ორგანიზაციის „საქართველოს ჰელსინკის კავშირი - ეროვნული აღორძინების” წარმომადგენლები, საქართველოს რესპუბლიკის სამართალმემკვიდრე და კანონიერი ხელისუფლების ინსტიტუციები ემიჯნება და ბრძოლას უცხადებს ამ ცრუ და ფსევდოეროვნულ, მოღალატე დაჯგუფებებს და პიროვნებებს.

05.09.2025 წ.