28/10/2026
🏠🇬🇲 VAN THUIS NAAR THUIS 🇳🇱🏠
Het zit er weer op… de weken zijn werkelijk voorbijgevlogen.
Met een dubbel gevoel pakte ik mijn koffers in. Mijn kamer, die een paar weken geleden nog vol stond met ruim 50 bananendozen, is nu leeg. Alles is uitgedeeld en alles heeft een bestemming gekregen. Een lege kamer, maar een vol hart.
Wat heb ik het weer fijn gehad. Zoveel mooie momenten, zoveel lieve mensen en zoveel om dankbaar voor te zijn. Kinderen blij mogen maken met dingen die voor ons zo vanzelfsprekend zijn, het schooltje weer bezocht en vooral heel veel mensen weer mogen zien. Mensen die ik de afgelopen jaren in mijn hart heb gesloten en bij wie het iedere keer weer voelt alsof ik niet ben weggeweest.
En toch word ik tijdens zo’n vakantie ook meerdere keren met mijn neus op de feiten gedrukt. De armoede, de schrijnende verhalen en de dingen die je ziet en die je soms liever niet wilt zien. Maar tegelijkertijd denk ik iedere keer weer: er is hier zoveel minder, maar ook zoveel meer.
Meer delen, meer samen, meer naar elkaar omkijken en meer tevreden zijn met wat er wél is. Waar tien mensen kunnen eten, kunnen er ook vijftien eten. Is er eten over? Dan gaat het naar de buren. Hier wordt niet eerst gekeken of er genoeg is voor jezelf. Er wordt gedeeld, omdat er altijd wel iemand is die het ook kan gebruiken. En dat raakt me iedere keer opnieuw.
Want ondanks alles denk ik soms dat de mensen hier misschien gelukkiger zijn dan wij. Niet omdat het leven hier makkelijk is, want dat is het absoluut niet, maar misschien omdat rijkdom hier op een heel andere manier wordt beleefd. Niet in geld of spullen, maar in samen zijn, delen, tevreden zijn en voor elkaar zorgen.
Misschien is dat wel een vorm van rijkdom die niet in geld uit te drukken is. En misschien is dat ook iets waar wij in Nederland soms iets van kunnen leren. Wij hebben zoveel: zoveel spullen, zoveel mogelijkheden en zoveel keuzes. Maar maakt dat ons automatisch gelukkiger?
Hier lijkt het leven soms minder ingewikkeld. Je hebt elkaar, je deelt wat je hebt, je helpt waar je kunt en samen maak je er iets van. De afgelopen weken hebben ik dit weer mogen voelen en beleven.
En dan komt dat moment waarop je weer afscheid moet nemen. Afscheid van het land, de enorme gastvrijheid, de lieve mensen, het heerlijke eten, de warmte en de bijzondere weken die weer veel te snel voorbij zijn gegaan. Deze keer misschien wel met een extra brok in mijn keel.
Want hoe lang het duurt voordat ik terugkom, weet ik niet. Door privéomstandigheden — hele mooie gelukkig — weet ik niet wanneer ik hier weer zal zijn. En eerlijk? Dat doet best een beetje pijn.
Drie jaar geleden verloor ik hier mijn hart. Sindsdien voelt iedere terugkeer als thuiskomen. En iedere keer wanneer ik vertrek, voelt het alsof ik opnieuw een klein stukje van mezelf hier achterlaat.
Ik sluit de deur van een lege kamer, trek mijn koffer achter me aan en neem een hoofd én hart vol herinneringen mee naar huis. Met een lach en een traan, maar vooral met ontzettend veel dankbaarheid. Dankbaar voor alles wat ik heb mogen doen, voor alle lieve mensen, voor ieder kind dat ik heb mogen zien lachen, voor alle gesprekken, knuffels en kleine momenten die uiteindelijk misschien wel de grootste herinneringen worden.
Terug naar de Nederlandse realiteit, terug naar huis en terug naar het gewone leven. Maar helemaal gewoon zal het nooit meer zijn.
Want sommige plekken bezoek je niet alleen. Sommige plekken veranderen iets in je. Ze laten je anders kijken naar wat je hebt, wat je nodig hebt en wat er écht toe doet.
En dit is zo’n plek.
Gambia, bedankt!
Tot de volgende keer - wanneer dat ook mag zijn. 🙏🏼🇬🇲❤️
