Δημοκρατικός Κοινοτισμός - Ανθρωποκεντρικό Πολιτισμικό Ρεύμα

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ

Του Μιχαλόπουλου Αθανάσιου

Εδαφολογία - Γεωοικονομία - Αστοχωρική ανάπτυξη - Οργανική αγορά

Ας μιλήσουμε ευθέως. Δεν αρκεί σήμερα να κάνουμε λόγο μόνο για άμεση δημοκρατία. Για να πετύχει μια πραγματική δημοκρατική (αμεσοδημοκρατική) μελλοντική διακυβέρνηση πρέπει να κομίζει πρακτικές συγκεκριμένες θέσεις για την οικονομία και τη σύνδεσή της με όλα τα κοινωνικά και πολιτικά πεδία που εμπλέκονται με την καθημερινότητα του πολίτη. Η δύσκολη χρονική περίοδος που διανύουμε δεν μας αφήνει περιθώρια να επιδιδόμαστε στην πολιτικολογία προσπαθώντας να εφευρίσκουμε όμορφα ανεδαφικά θεωρητικά ευφυολογήματα περί δημοκρατίας και να χανόμαστε στο αχανές πέλαγος των προβλημάτων που προκύπτουν διαρκώς μέσα στη δίνη της κρίσης που σοβεί και θα σοβεί για αρκετό χρονικό διάστημα για την ελληνική κοινωνία. Ας σκεφτούμε ότι η αντικατάσταση του ολιγαρχικά παλιού που συντηρεί στην εξουσία ακόμα το κατεστημένο των ελίτ, θα έχει νόημα μόνο αν αυτό που θα έρθει θα έχει ποιότητα και ουσιαστικές προτάσεις και λύσεις.....

Η οικονομική φιλοσοφία του ελληνικού κοινοτισμού Είναι ανάγκη να συγκροτηθεί μια ελληνική πολιτική παιδεία, ένα άλλο πολιτικό ήθος που θα εκκινεί από την δημιουργικότητα των πολιτών σε τοπ...

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ - ΣΥΓΚΛΙΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΜΙΛΛ ΚΑΙ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ

Η επιστήμη της ιστορίας, για καθαρά πρακτικούς και μεθοδολογικούς λόγους, έκρινε απαραίτητη την κατηγοριοποίηση του ιστορικού της υλικού (ιδέες, κινήματα, κ.α.) σε σύνολα ομάδων με κοινά γνωρίσματα. Η μεθοδολογική αυτή ταξινόμηση υπήρξε καταλυτική για την διάδοση των ιδεών, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αποτέλεσε πανάκεια για την ιστορική έρευνα, καθώς οδήγησε στην εδραίωση παγιωμένων αντιλήψεων και μονόπλευρων κατεστημένων απόψεων. Αντικείμενο της παρούσης εργασίας είναι ο κοινός τόπος σύγκλισης δύο φαινομενικά αντίθετων και ασυμφιλίωτων κοινωνικών συστημάτων: του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού, όπως εκφράστηκαν μέσα από το έργο και την δράση των John Stuart Mill και Κορνήλιου Καστοριάδη.

Δεν θα πρέπει να φαντάζει παράδοξο πως οι ιδέες του φιλελεύθερου Μιλλ μπορούν να απηχούν σοσιαλιστικά ιδεώδη, ενώ ο σοσιαλιστής Κορνήλιος Καστοριάδης να ασπάζεται ακόμη και φιλελεύθερες αρετές[1]. Ο Μιλλ αντιπροσωπεύει την πρώιμη φάση της φιλελεύθερης σκέψης, προτού δηλ. αυτή νοθευτεί και αποτελέσει την ουσιαστική βάση του σύγχρονου καπιταλιστικού μοντέλου. Πιο συγκεκριμένα, το φιλελεύθερο όραμα του Μιλλ για τον κοινωνικό σχεδιασμό συνίσταται στην ίση ελευθερία των μελών της κοινωνίας για ικανοποίηση των ατομικών τους επιθυμιών. Αντίθετα, στη σύγχρονη εποχή ο μεταλλαγμένος φιλελευθερισμός -νεοφιλελευθερισμός- πρεσβεύει την ελευθερία του οικονομικά ισχυρού εις βάρος της πλειοψηφίας των ασθενέστερων. Από την άλλη πλευρά, ο Καστοριάδης υπήρξε από τους στοχαστές εκείνους που άσκησε εντονότατη κριτική, όχι μόνο στην «ορθολογικότητα» του καπιταλισμού, δηλ. του αντίπαλου δέους, αλλά και στο σταλινικό καθεστώς που υποτίθεται πως αποτελούσε ενσάρκωση των σοσιαλιστικών οραμάτων. Παρά τη διάψευση των σοσιαλιστικών ιδεών, ο Καστοριάδης δεν απομακρύνθηκε από το πρόταγμα της σοσιαλιστικής λύσης, στο οποίο βασίστηκε ολόκληρη η φιλοσοφική του ανθρωπολογία.....

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ - ΣΥΓΚΛΙΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΜΙΛΛ ΚΑΙ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ Η επιστήμη της ιστορίας, για καθαρά πρακτικούς και μεθοδολογικούς λόγους, έκρινε απαραίτητη την κατηγοριοποίηση του ιστορικού της υλι...

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Εισαγωγικά

Στην νεότερη εποχή με την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης εγκαινιάστηκε η σύγχρονη πολιτική περίοδος που διαρκεί μέχρι και σήμερα. Κατά τη γαλλική επανάσταση επικράτησε το τρίπτυχο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΤΑ-ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ. Το τρίπτυχο αυτό αποτύπωνε και αποτυπώνει ακόμα για την πολιτική θεωρία την σύγχρονη πορεία του ανθρώπου προς την ελευθερία σε όλα τα επίπεδα του ανθρώπινου βίου (πολιτική, οικονομική, κοινωνική, πνευματική).

Η γαλλική επανάσταση οργανώθηκε και πραγματοποιήθηκε από την φιλελεύθερη αστική τάξη της εποχής (ανερχόμενα μεσαία κοινωνικά στρώματα) ενάντια στην απολυταρχία των βασιλέων, στην θεοκρατία της εκκλησίας και στα οικονομικά και πολιτικά προνόμια των ευγενών. Η επανάσταση πέτυχε και περιορίστηκε η παντοδύναμη εξουσία του μονάρχη με την εισαγωγή μερικών δημοκρατικών θεσμών που παρείχαν περισσότερη δικαιοσύνη και περισσότερες ελευθερίες σε αυτούς.

Στο κυρίως ζητούμενο

Αυτά τα προαναφερθέντα παραβλήθηκαν για να εισαχθούμε στο φλέγον ζήτημα των δίπολων πρόοδος και συντήρηση, αριστερά και δεξιά, φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές.

Από τη στιγμή κατά την οποία η αστική τάξη κατάφερε να αποκτήσει τις πολιτικές και οικονομικές ελευθερίες και συνταγματικά,......

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Εισαγωγικά Στην νεότερη εποχή με την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης εγκαινιάστηκε η σύγχρονη πολιτική περίοδος που διαρκεί μέχρι και...

ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ

Του Τάκη Φωτόπουλου

Με φανφάρες υποδέχθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα τoν Νέο Χρόνο (1993), ενόψει της Ενιαίας Αγοράς (πoυ μόλις τέθηκε σε εφαρμογή) η oποια υποτίθεται ότι αποτελεί τo σημαντικότερο βήμα στην δημιουργία μιας σύγχρονης πολυεθνικής »κοινότητας». Έτσι, στη γενική σύγχυση ιδεών και όρων, φθάσαμε σήμερα να θεωρούμε σαν βήμα για μια ευρύτερη διεθνή κοινότητα την διεύρυνση μιας αγοράς! Και αυτό, τη στιγμή πoυ τo όραμα τoυ κοινοτισμoύ (πoυ σε μια πρώτη, και αναγκαστικά ατελή, μορφή τoυ είχε αναπτύξει στην Ελλάδα ήδη από τoν μεσοπόλεμο o Κωνσταντίνος Καραβίδας[1] σήμερα αποτελεί μια συγκροτημένη πρόταση για ένα νέο τρόπο κοινωνικής οργάνωσης, πέρα από τoν «υπαρκτό καπιταλισμό» και τoν μόλις εκλείψαντα υπαρκτό σoσιαλισμό.

Όμως, ποια ήταν η αρχική σημασία τoυ όρoυ «κοινότητα» και γιατί σήμερα είναι πάλι επίκαιρος o κοινοτισμός; Ιστορικά, η έννοια της κοινότητας ―πoυ προκύπτει από ανθρωπολογικές μελέτες πρωτογόνων κοινωνιών, αλλά και μελέτες αγροτικών κοινοτήτων στo Μεσαίωνα, καθώς και σύγχρονων ουτοπικών κοινοτήτων[2]― προϋποθέτει σχετική οικονομική ισότητα, άμεσες (χωρίς αντιπροσώπους) και πολύπλευρες σχέσεις μεταξύ των μελών της, και τέλος την επικράτηση αξιών αμοιβαιότητας, αλληλεγγύης και συνεργασίας. Είναι λοιπόν φανερό oτι η ιστορική κοινότητα, τoσoαπό άποψη θεσμικού πλαισίου όσο και αξιών, βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με την «oλoκληρωμένη Ευρωπαϊκή Κοινότητα» πoυ ανατέλλει, της οποίας η πεμπτουσία συνίσταται στην συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των πολιτικών και οικονομικών ελίτ και την κυριάρχηση των φιλελεύθερων αξιών (ανταγωνισμός, ατομικισμός κ.λπ.)......

ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ Του Τάκη Φωτόπουλου Με φανφάρες υποδέχθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα τ o ν Νέο Χρόνο, ενόψει της Ενιαί...

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ

Έστω ότι κατορθώσαμε να δομήσουμε θεσμούς άμεσης δημοκρατίας και καταφέραμε να δώσουμε την εξουσία στους "πολλούς".

Και λοιπόν;

Τέτοιου είδους δημοψηφίσματα γίνονται και στις ΗΠΑ. Είναι κοινωνική δημοκρατία κάποια Πολιτεία των ΗΠΑ;

Λύθηκε το πρόβλημα του κοινωνικού ελλείμματος; .......

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ Έστω ότι κατορθώσαμε να δομήσουμε θεσμούς άμεσης δημοκρατίας και καταφέραμε να δώσουμε την εξουσία στους "πολλούς". Και λοιπόν; Τέ...

Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο του Φρίντμαν αποτελεί κυρίαρχη οικονομική πραγματικότητα σε παγκόσμιο επίπεδο φέρνοντας πάντα τα ίδια αποτελέσματα. Ο Ρόμπερτ Ου. Μακτσέσνυ προλογίζοντας το βιβλίο του Νόαμ Τσόμσκι «Κέρδος και Πολίτης, νεοφιλελευθερισμός και παγκόσμια τάξη» σημειώνει: «Οι οικονομικές συνέπειες από αυτές τις πολιτικές, είναι σχεδόν παντού οι ίδιες, και ακριβώς αυτές που θα αναμένονταν. Δηλαδή η μεγάλη διεύρυνση της κοινωνικής και της οικονομικής ανισότητας, η έντονη αύξηση της στέρησης που υφίστανται οι φτωχότερες χώρες και οι φτωχότεροι άνθρωποι του κόσμου, η καταστροφή του περιβάλλοντος σε παγκόσμια κλίμακα, η ασταθής παγκόσμια οικονομία και πρωτοφανή κέρδη για τους πλουσίους». (σελ. 34).

Το βέβαιο είναι ότι οι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού συνεχίζουν να επιμένουν τονίζοντας την αποτελεσματικότητά του τη στιγμή που η ίδια η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Ο Μακτσέσνυ δείχνει να απορεί: «Αντιμέτωποι με αυτή την πραγματικότητα, οι υπερασπιστές της νεοφιλελεύθερης τάξης υποστηρίζουν ότι τα τρόπαια της καλής ζωής θα επεκταθούν χωρίς καμία διάκριση στις ευρύτερες μάζες, εάν δεν παρεμποδιστούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που έχουν επιτείνει τα προβλήματα!» (σελ. 34).

Για τον Μακτσέσνυ οι ολέθριες συνέπειες του νεοφιλελεύθερου δόγματος καταδεικνύουν τόσο ξεκάθαρα την αποτυχία του, ώστε είναι πλέον σαφές ότι δεν πρόκειται για ιδεολογικό μοντέλο που στηρίζεται στη βάση του ορθού λόγου, αλλά για πίστη που είναι αδύνατο να τεκμηριωθεί και αποκτά σχεδόν θρησκευτικές διαστάσεις: «Τελικά, οι νεοφιλελεύθεροι, δεν μπορούν και δεν προσφέρουν κάποια εμπειρική υπεράσπιση για τον κόσμο που δημιουργούν. Αντιθέτως, απαιτούν θρησκευτική πίστη στο αλάθητο των απελευθερωμένων αγορών, πίστη που παραπέμπει στις θεωρίες του δέκατου ένατου αιώνα που μικρή σχέση έχουν με το σημερινό πραγματικό κόσμο». (σελ. 34-35).......

Ο νεοφιλελευθερισμός και η σύγχρονη παγκόσμια τάξη (μαζί με μια ενδεικτική μελέτη περίπτωσης). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο του Φρίντμαν αποτελεί κυρίαρχη οικονομική πραγματικότητα σε παγκόσμιο επίπεδο φέρνοντας πάντα τα ίδια αποτελ...

ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ

Το υπέρτατο καθήκον κάθε ελεύθερου και υπεύθυνου πολίτη είναι να ζει και να λαμβάνει αποφάσεις για το μέλλον του με κριτήριο τον σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την απόρριψη κάθε διάκρισης που αφορά το φύλο, την εθνικότητα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις.....

Η ιστορία της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 10 Δεκεμβρίου του 1948, ήταν το αποτέλεσμα των συνεπειών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με τη λήξη του πολέμου και τη δημιουργία των Ηνωμένων Εθνών, η διεθνής κοινότητα ορκίστηκε να μην ξανασυμβούν ποτέ στο μέλλον οι αγριότητες και η κτηνωδία που προκάλεσε αυτός ο φονικός πόλεμος (60 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους – 20 εκατ. στρατιώτες και 40 εκατ. άμαχοι). Οι ηγέτες του κόσμου αποφάσισαν να συμπληρώσουν τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών με ένα οδικό χάρτη που θα εγγυάτο τα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους παντού στον κόσμο.

Το κείμενο που είχαν κατά νου, και το οποίο αργότερα αποτέλεσε την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ήρθε στην πρώτη συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης το 1946. Η Γενική Συνέλευση επανεξέτασε το προσχέδιο και το παρέπεμψε στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο το οποίο εξουσιοδότησε την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να συντάξει και να επεξεργαστεί έναν κατάλογο δικαιωμάτων. Το κύριο μέλημα της επιτροπής ήταν να ξεκαθαρίσει ποια δικαιώματα θα αναφέρονταν και τη νομική φύση του εγγράφου που θα προέκυπτε. Η Επιτροπή, στην πρώτη της συνεδρίαση στις αρχές του 1947, εξουσιοδότησε τα μέλη της να συντάξουν «ένα προσχέδιο της Διεθνούς Λίστας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων». Αργότερα την εργασία ανέλαβε μια συντακτική επιτροπή που την απάρτιζαν μέλη της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από 9 χώρες, που είχαν επιλεγεί με γεωγραφικά κριτήρια. Επικεφαλής της Επιτροπής ήταν η Ελεάνορ Ρούζβελτ, χήρα του προέδρου των ΗΠΑ Φραγκλίνου Ρούζβελτ. Το τελικό κείμενο ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από δύο χρόνια. Στις 10 Δεκεμβρίου 1948 η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου υιοθετείται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με ψήφους 48 υπέρ, 0 κατά και 8 αποχές (όλο το σοβιετικό μπλοκ κρατών, η Νότια Αφρική και η Σαουδική Αραβία). Είναι σημαντικό ότι καμία από τις χώρες που αντιπροσωπεύονταν στην Γενική Συνέλευση δεν ψήφισε ενάντια στη Διακήρυξη και ότι ακόμη και αυτές που απείχαν από την τελική ψηφοφορία, είχαν συμμετάσχει και συνεργαστεί στις ενδιάμεσες διαδικασίες σύνταξης. Σε μια εποχή όπου κόσμος είχε χωριστεί στο Δυτικό και Ανατολικό μπλοκ, το να βρεθεί ένας κοινός τόπος επί της ουσίας του κειμένου αποδεικνύει ότι ήταν ένα τεράστιο επίτευγμα.
Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜAΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ Η ιστορία της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που υιοθε...

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Για πρώτη φορά στην πολιτική θεωρία, αλλά και στην πολιτική εν γένει του 21ου αιώνα, δομείται μια πολιτική φιλοσοφική προσέγγιση ολιστικής θεώρησης με βάση την διαλεκτική. Η πολιτική βούληση είναι το διαλεκτικό στοιχείο που κινείται σε δύο πόλους, ανάμεσα στην πολλότητα (πολίτες) και την ενότητα (πολιτικοί λειτουργοί). Σε όλα τα προτάγματα της σύγχρονης εποχής (από την ίδρυση του ελληνικού κράτους) μέχρι και σήμερα η πολιτική βούληση απόφασης έχει μια στατικότητα και βρίσκεται κατά κανόνα στους πολιτικούς λειτουργούς. Οι πολίτες δεν καθορίζουν, αλλά νομίζουν ότι καθορίζουν, γιατί όλα τα διακυβεύματα έχουν τεθεί εκ των προτέρων από τους πολιτικούς. Αντίθετα, θεμελιώνεται στον δημοκρατικό κοινοτισμό, που έχει στο υπόβαθρό του στοιχεία πολιτικού φιλελευθερισμού, μια αέναη κίνηση αυτής της βούλησης για απόφαση ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πόλους (πολίτες-πολιτικούς). Η πολιτική βούληση των πολιτικών λειτουργών αναθεωρείται με βάση την πολιτική βούληση των πολιτών και το αντίστροφο. Η πολιτική απόφαση για κάθε ζήτημα του συνόλου των θεμάτων ολόκληρου του βίου της κοινωνίας είναι δημιούργημα της συνισταμένης των δύο πολιτικών πόλων της καθολικής βούλησης. Το πρόταγμα του δημοκρατικού κοινοτισμού κομίζει στοιχεία της πρόκλειας και εγελιανής διαλεκτικής στον τρόπο που αντιλαμβάνεται την ίδια τη ουσία της πολιτικής.

Πώς θα μπορούσαν να πάρουν οι πολίτες την εξουσία στα χέρια τους, σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες του ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ, χωρίς να υποπίπτει το εν λόγω πρόταγμα σε οχλοκρατία:

Το πρώτο ελληνικό δημοκρατικό σύνταγμα ως δημιούργημα των πολιτών......

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ Για πρώτη φορά στην πολιτική θεωρία, αλλά και στην πολιτική εν γένει του 21ου αιώνα, δομείται μια πολιτική φιλοσοφική πρ...

ΜΑΡΕΪ ΜΠΟΥΚΤΣΙΝ - ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΥ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟΥ

Τι είναι η φύση; Ποια είναι η θέση της ανθρωπότητας στη φύση; Και ποια είναι η σχέση της κοινωνίας με τον φυσικό κόσμο;

Σε μια εποχή οικολογικής κατάρρευσης, αυτά τα ερωτήματα έχουν αποκτήσει πελώρια σημασία τόσο για την καθημερινή ζωή μας όσο και για το μέλλον που αντιμετωπίζουμε εμείς και άλλες μορφές ζωής. Δεν είναι αφηρημένα φιλοσοφικά ερωτήματα που θα έπρεπε να τα παραπέμψουμε σ’ έναν μακρινό αιθέριο κόσμο μεταφυσικής θεωρίας. Ούτε μπορούμε να απαντήσουμε σ’ αυτά με πρόχειρο τρόπο, με ποιητικές μεταφορές ή αντιδρώντας ενστικτώδικα και απερίσκεπτα. Οι ορισμοί και οι ηθικοί κανόνες (standards) με τους οποίους ανταποκρινόμαστε σ’ αυτά τα ερωτήματα ενδέχεται τελικά να κρίνουν αν η ανθρώπινη κοινωνία θα ενθαρρύνει δημιουργικά τη φυσική εξέλιξη ή αν θα καταστήσουμε τον πλανήτη μη κατοικήσιμο για όλες τις πολύπλοκες μορφές ζωής, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας.

Εκ πρώτης όψεως, όλοι ενδεχομένως «γνωρίζουν» τι είναι η φύση. Είναι αυτό που «μας περιβάλλει» — με τη μορφή δέντρων, ζώων, βράχων, κ.ο.κ. Είναι αυτό που η «ανθρωπότητα» καταστρέφει και καλύπτει με πετρέλαιο. Ωστόσο, αυτοί οι εκ του προχείρου ορισμοί της φύσης αρχίζουν να καταρρέουν όταν τους εξετάζουμε κάπως εμπεριστατωμένα. Εάν η φύση είναι όντως όλα αυτά που «μας περιβάλλουν», τότε άραγε μπορούμε εύλογα να ερωτήσουμε μήπως δεν είναι φύση το προσεκτικά κομμένο γρασίδι κάποιου προαστίου; Ή να ρωτήσουμε μήπως δεν είναι φύση η ανισόπεδη κατοικία την οποία περιβάλλει (το γρασίδι αυτό); Ή μήπως δεν ανήκουν στη φύση οι άνθρωποι που μένουν στο σπίτι (για να μη μιλήσουμε για την επίπλωση);.....

ΜΑΡΕΪ ΜΠΟΥΚΤΣΙΝ - ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΥ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟΥ ΠΟΡΕΙΑ ΤΕΡΜΑ ΦΩΤΟΣ

ΑΛΦΡΕΝΤ ΝΟΡΘ ΓΟΥΑΪΤΧΕΝΤ - Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΩΣ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Ο Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ (Alfred North Whitehead, OM FRS, 15 Φεβρουαρίου 1861–30 Δεκεμβρίου 1947) ήταν Άγγλοςμαθηματικός και φιλόσοφος. Είναι γνωστός ως η καθοριστική φιγούρα της φιλοσοφικής σχολής, γνωστή ως η φιλοσοφία της διαδικασίας [7] , η οποία σήμερα έχει βρει εφαρμογή σε μια ευρεία ποικιλία των επιστημονικών κλάδων, συμπεριλαμβανομένων των οικολογία, τη θεολογία, την εκπαίδευση, τη φυσική, τη βιολογία, την οικονομία, και την ψυχολογία, μεταξύ άλλων περιοχών.

Στην αρχή της σταδιοδρομίας του ο Γουάιτχεντ έγραψε κυρίως για τα μαθηματικά, τη λογική, και τη φυσική. Το πιο αξιοσημείωτο έργο σε αυτούς τους τομείς είναι το τρίτομο Principia Mathematica (1910-13), το οποίο συν-έγραψε με τον πρώην μαθητή του Μπέρτραντ Ράσελ. Το Principia Mathematica θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά έργα του εικοστού αιώνα στη μαθηματική λογική.

Στα τέλη του 1910 και στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο Γουάιτχεντ σταδιακά έστρεψε την προσοχή του από τα μαθηματικά στη φιλοσοφία της επιστήμης, και, τελικά στη μεταφυσική. Ανέπτυξε ένα ολοκληρωμένο μεταφυσικό σύστημα, το οποίο ριζικά αναχώρησε από το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής φιλοσοφίας. Ο Γουάιτχεντ, υποστήριξε ότι η πραγματικότητα αποτελείται από διαδικασίες, αντί για υλικά αντικείμενα, και ότι οι διαδικασίες είναι καλύτερο να ορίζονται από τις σχέσεις τους με άλλες διαδικασίες, απορρίπτοντας έτσι τη θεωρία ότι η πραγματικότητα είναι θεμελιωδώς κατασκευασμένη από κομμάτια της ύλης που υπάρχουν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Σήμερα τα φιλοσοφικά έργα του Γουάιτχεντ – ιδιαίτερα διαδικασία και πραγματικότητα – θεωρούνται τα θεμελιώδη κείμενα της φιλοσοφίας της διαδικασίας......

ΑΛΦΡΕΝΤ ΝΟΡΘ ΓΟΥΑΪΤΧΕΝΤ - Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΩΣ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΠΟΡΕΙΑ ΤΕΡΜΑ ΦΩΤΟΣ