Αναμέτρηση

//Ψήφισμα Αλληλεγγύης στον αγώνα του Αλβανικού λαού ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή και τον αποικιοκρατικό τουρισμό

📌Η Συνδιάσκεψη της Αναμέτρησης - οργάνωση για μία νέα κομμουνιστική αριστερά – εκφράζει την αμέριστη αλληλεγγύη της στους αγώνες του Αλβανικού λαού, ο οποίος εδώ και ημέρες κινητοποιείται μαζικά απέναντι στα σχέδια της κυβέρνησης και ξένων οικονομικών συμφερόντων για το καταστροφικό ξεπούλημα φυσικών περιοχών της χώρας.

Παρά το κλίμα φόβου και την προσπάθεια της αστυνομίας να εμποδίσει κάθε διαμαρτυρία για την άφιξη του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου, εκατοντάδες συριανοί και συριανές συμμετέχουν από νωρίς το πρωί στην συγκέντρωση στο λιμάνι της Ερμούπολης. Γενοκτόνοι και εγκληματίες πολέμου δεν είναι ευπρόσδεκτοι στο νησί.

🍉Επόμενο προγραμματισμένο ραντεβού η αντιπολεμική συγκέντρωση σήμερα στις 14:00 στην πλατεία Μιαούλη.

Με προληπτική απαγόρευση πορειών και με κλίμα τρομοκρατίας και φόβου στην τοπική κοινωνία απαντάει η Αστυνομία και οι τοπικές αρχές στις κινητοποιήσεις απέναντι στην άφιξη του Crown Iris στη Σύρο. Οι στρατιώτες του IDF και όσοι στηρίζουν ενεργά τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη δεν είναι ευπρόσδεκτοι στο νησί.

Την Παρασκευή 5 Ιουνίου, όλες και όλοι στις 07:30’, την ώρα της άφιξης του κρουαζιερόπλοιου, μπροστά στο κτίριο της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου, και στις 14:00’, αντιπολεμική συγκέντρωση στην πλατεία Μιαούλη. 🇵🇸

Αναδημοσίευση από την Αντπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΣΥΡΟΥ ΣΤΟ ΛΙΜΕΝΑΡΧΕΙΟ ΣΥΡΟΥ
Με ιδιαίτερη έκπληξη δια
βάσαμε στο υπ’ αρ. πρωτ. 2131.16/1429/26/2.6.2026 έγγραφο από το Γραφείο της Λιμενάρχη Σύρου, το οποίο, μεταξύ άλλων, κοινοποιείται στον Αντιπεριφερειάρχη Κυκλάδων, τον Δήμαρχο Σύρου – Ερμούπολης, τον Υπεύθυνο Ασφαλείας Λιμενικής Εγκατάστασης, τον Γενικό Περιφερειακό Αστυνομικό Διευθυντή Ν. Αιγαίου, τον Αστυνομικό Διευθυντή Ν. Κυκλάδων, τον Διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος Σύρου – Ερμούπολης, τον Διοικητή του Τμήματος Ασφαλείας Σύρου – Ερμούπολης, αλλά και τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Σύρου, σύμφωνα με το οποίο η ανακοίνωσή μας σχετικά με την προγραμματισμένη άφιξη του ισραηλινών συμφερόντων κρουαζιερόπλοιου Crown Iris στο νησί μας την Παρασκευή 5 Ιουνίου δήθεν προτρέπει σε «κλείσιμο καταστημάτων και συγκεντρώσεις στη χερσαία ζώνη λιμένα με σκοπό την παρεμπόδιση της αποβίβασης των επιβατών».

Πρόκειται για παντελώς ανακριβή ισχυρισμό, που καταρρίπτεται με μια απλή ανάγνωση του κειμένου της ανακοίνωσης (επισυνάπτεται), και ως εκ τούτου προκαλεί εύλογα ερωτήματα και ανησυχία για τη σκοπιμότητα που μπορεί να εξυπηρετεί μια τέτοια διαστρέβλωση στα όρια της συκοφαντίας.

Το αίτημά μας να αποτραπεί η έλευση του Crown Iris απευθύνεται προς τις αρχές και είναι νόμιμο και συμβατό με τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας να μην συνδράμουν, ενισχύουν και ενθαρρύνουν την εθνοκάθαρση, τη γενοκτονία, τα εγκλήματα πολέμου, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και τα βασανιστήρια των Παλαιστινίων στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη από τις Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι βάσει των Συμβάσεων της Γενεύης του 1949 και των Πρόσθετων Πρωτοκόλλων τους που έχουν κυρωθεί από την Ελλάδα και περιέχουν αυστηρούς κανόνες για την αντιμετώπιση «σοβαρών παραβιάσεων», οι υπεύθυνοι για σοβαρές παραβιάσεις πρέπει να αναζητούνται, να δικάζονται ή να εκδίδονται, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους. Οι Συμβάσεις της Γενεύης έχουν επικυρωθεί από όλα τα κράτη και έχουν καθολική εφαρμογή, ενώ το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο δεσμεύει κρατικούς και μη κρατικούς φορείς.

Συνεπώς, οι ελληνικές λιμενικές αρχές έχουν, πρώτον, υποχρέωση μη συνενοχής στη γενοκτονία και, δεύτερον, την αναζήτηση και λογοδοσία των υπευθύνων σοβαρών παραβιάσεων βάσει των Συμβάσεων της Γενεύης, βασανιστηρίων και άλλων εγκλημάτων του Διεθνούς Δικαίου. Η πιθανή μάλιστα παρουσία υπόπτων τέλεσης τέτοιων εγκλημάτων στο εν λόγω πλοίο, θα έπρεπε να κινητοποιήσει τις ελληνικές λιμενικές αρχές προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που κινούνται τώρα.
Η συγκέντρωση εξαγγέλλεται για να διατρανωθεί η αντίθεσή μας στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, αλλά και στον βομβαρδισμό σχολείων, νοσοκομείων και άλλων υποδομών σε Ιράν, Συρία και Λίβανο και τη δολοφονία πολλών δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, την ώρα που οι επικεφαλής του διώκονται για εγκλήματα πολέμου από το Διεθνές Δικαστήριο του ΟΗΕ.

Το κίνημά μας είναι με την ειρήνη και δεν θα δεχτούμε τη διαστροφή των νοημάτων στην οποία το Ισραήλ και οι υποστηρικτές του ειδικεύονται. Αν κινδυνεύει από κάποιον η ειρήνη, η κοινωνικοοικονομική ζωή του νησιού, η δημόσια τάξη και η ασφάλεια δεν είναι από τους φιλειρηνικούς πολίτες της Σύρου, αλλά από τον Ισραηλινό στρατό και τους υποστηρικτές του.

Καλούμε τις ελληνικές αρχές να μην επιτρέψουν σε δήθεν "τουρίστες" να διασαλεύσουν τη δημόσια τάξη στο νησί μας με οποιουδήποτε είδους ύβρεις, λεκτικές προκλήσεις, βίαιες επιθέσεις ή/και υλικές καταστροφές, όπως έχει παρατηρηθεί σε πολλά μέρη της Ελλάδας, να αποτρέψουν κάθε πιθανή απόπειρα προβοκάτσιας, να διαφυλάξουν την ασφάλεια όλων όσοι θα ασκήσουμε το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά μας στην ειρηνική διαμαρτυρία και, τέλος, να πράξουν τα νόμιμα για τη μη συνενοχή τους στη γενοκτονία στη Γάζα και στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη.

📣 Την Παρασκευή 5 Ιουνίου, όλες και όλοι στις 07:30’, την ώρα της άφιξης του κρουαζιερόπλοιου, μπροστά στο κτίριο της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου, και στις 14:00’, αντιπολεμική συγκέντρωση στην πλατεία Μιαούλη. 🇵🇸
🚫 Να ακυρωθούν οι προγραμματισμένες αφίξεις του Crown Iris και να βγει η Σύρος από τους προορισμούς του.
Γενοκτόνοι και εγκληματίες πολέμου, καθώς και οι υποστηρικτές τους, είναι ανεπιθύμητοι στο νησί μας.
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΥΡΟΥ
Ερμούπολη, 4/6/2026

📌Αυτό που ο Alain Badiou ονομάζει «Κομμουνιστική Υπόθεση» –και άλλοι/ες ονομάζουν κομμουνιστικό κίνημα ή κομμουνιστικό ρεύμα– δεν υπήρξε ποτέ ως πρόγραμμα διακυβέρνησης ή οδικός χάρτης για την κατάληψη των κρατικών μηχανισμών. Δεν υπήρξε, επίσης, ως απώτατος στρατηγικός στόχος ή ως στόχος-όραμα, ο οποίος δεν πρόκειται ποτέ να επιτευχθεί, αλλά παρ’ όλα αυτά χρησιμεύει στο να διαφοροποιεί όσους/ες τον επικαλούνται από άλλες πολιτικές πρακτικές που δεν τον επικαλούνται.

🔴Το ερώτημα είναι σκληρό και αδυσώπητο: γιατί να υπηρετούμε μια ιδέα ή να επικαλούμαστε μια έννοια, της οποίας ακόμα και η πιο αμυδρή ελπίδα για την έναρξη της υλοποίησής της βρίσκεται πέραν του βιολογικού μας κύκλου; Τι σόι κινηματική πρακτική είναι αυτή κατά την οποία οι κοινωνικές αγωνίστριες επικαλούνται κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι πιθανό να μην προλάβουν να δουν ούτε τα δισέγγονά τους;

(...)

👉Σε κάθε περίπτωση ο κομμουνισμός ως κατάργηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων και όχι ως κατάργηση της προηγούμενης τάξης πραγμάτων (το ΠΑΣΟΚ το 80’ νίκησε την ιστορική δεξιά της ΕΡΕ και όχι την σύγχρονη φιλελεύθερη δεξιά) είναι ταυτόχρονα η πιο λογική, η πιο αληθινή και η πιο αμφίβολη στρατηγική που μπορούμε να ακολουθήσουμε. Ο κομμουνισμός είναι η πιο ισχυρή τάση της πραγματικότητας αλλά χωρίς καμία εγγύηση ότι αν την ακολουθήσουμε θα έχουμε αίσιο τέλος. Οι σύγχρονες αριστερές ή αριστερίζουσες δυνάμεις επιλέγουν την εγγύηση και παρακάμπτουν τον κομμουνισμό. Εγγύηση για ποιόν σκοπό όμως και γιατί;

Ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://anametrisi.gr/i-methodos-tou-kommounismou-kai-i-diafora-tis-apo-tin-sosialdimokratiki-methodo-i-themeliodis-amfivolia-tou-kommounistikou-protagmatos/

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ

«Όπως έλεγε ένα κορίτσι του ’68 / οι σύντροφοι ήταν καταδικασμένοι / σ’ ένα είδος ακινησίας / ακοίμητων φρουρών στα περάσματα της Ιστορίας / […] Ένας αόρατος κόσμος κινεί τα οράματα των ανθρώπων. / Είναι εκείνοι που με το φέγγος της νιότης τους κρατούν σκοπιά στη μνήμη»
Ελένη Πορτάλιου, απόσπασμα από το ποίημα «Νοσταλγία», «Η Μνήμη επιστρέφει στα χαλάσματα της ιστορίας» (2019).

Πέθανε χτες η Ελένη Πορτάλιου, ακατάβλητη αγωνίστρια, επιστημόνισσα που άφησε πολύτιμες παρακαταθήκες με τις μελέτες και τις παρεμβάσεις της, οξυδερκής και ευρυμαθής διανοούμενη. Αφήνει το ανεξίτηλο χνάρι της στο παλίμψηστο των κινημάτων, της κριτικής, γνήσια ριζοσπαστικής και διαρκώς μαχόμενης Αριστεράς, της μη ενσωματώσιμης κομμουνιστικής ανανέωσης, των αγώνων μιας ολόκληρης εποχής, που εκτείνονται από την αντίσταση απέναντι στη δικτατορία των συνταγματαρχών και τις μαζικές κινητοποιήσεις για την κατοχύρωση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων σε όλες τις φάσεις της Μεταπολίτευσης μέχρι την εναντίωση στην εξοντωτική για τις εργαζόμενες επιβολή των τριών μνημονίων· με γνώμονα και σταθερό σημείο προσανατολισμού πάντα το αίτημα του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, που διαπνέεται από τις αξίες της εργατικής τάξης, τη δημοκρατική λειτουργία και μια ασίγαστη ανθρωπιά.

Η Ελένη Πορτάλιου γεννήθηκε το 1947 στο Ρέθυμνο και από νωρίς ξεχώρισε για συνεισφορά της στο κομμουνιστικό και μαζικό κίνημα, στην επιστήμη και στα γράμματα. Συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα και διώχθηκε για τα φρονήματα και τη δράση της, καθώς η χούντα την απομάκρυνε από τη θέση της βοηθού στην, τότε, έδρα Κτιριολογίας και Συνθέσεων. Εργάστηκε ως αρχιτεκτόνισσα, ενώ από το 1976 ως το 2015 υπήρξε διδάσκουσα, αρχικά ως βοηθός (θέση από την οποία πρωτοστάτησε στην ιστορική απεργία των 100 ημερών του ΕΔΠ το 1978) και στη συνέχεια ως μέλος του ΔΕΠ (μέχρι τη βαθμίδα της καθηγήτριας) στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Ε.Μ.Π., όπου διακρίθηκε για το σημαντικό διδακτικό και πολυσχιδές ερευνητικό έργο της. Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Κίνησης για την Υπεράσπιση των Πολιτικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων, δραστηριοποιήθηκε από νωρίς στο φεμινιστικό κίνημα, έλαβε ενεργό μέρος στη συμπαράσταση των αγωνιστών της Dev Sol που δικάζονταν στην Τουρκία και συνελήφθη, διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, βρέθηκε στις πρώτες γραμμές του Κοινωνικού Φόρουμ και στη Γένοβα, στις πρώτες γραμμές των κινημάτων για την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου και του περιβάλλοντος κι έλαβε ενεργό μέρος στην αντιφασιστική δράση και στη μαχητική υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου.

Ιδιαίτερη και πολύτροπη ήταν η συμβολή της για την ανάδειξη της κρίσιμης σχέσης ανάμεσα στη μνήμη και την πόλη· και γι’ αυτό δικαίως τόνιζε πως πατρίδα της είναι ο κατοικημένος χώρος της μνήμης, ατομικής και συλλογικής.

Με αυτές τις αξίες και με αυτή τη μακρόχρονη αγωνιστική παρουσία, άλλωστε, αναδείχθηκε σε δημοτική σύμβουλο και υποψήφια δήμαρχο Αθηναίων (2010) με την παράταξη «Ανοιχτή Πόλη».

Πολλοί / πολλές / πολλά από εμάς τη γνωρίσαμε, συνδεθήκαμε και συμπορευτήκαμε μαζί της στο ΚΚΕ Εσωτερικού, στο ΚΚΕ Εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά, στον ΣΥΡΙΖΑ έως το 2015, στις απόπειρες συσπείρωσης της ανταγωνιστικής ριζοσπαστικής Αριστεράς μετά το 2015, σε μικρές και μεγάλες στιγμές αγώνων, πρωτοβουλιών και κινήσεων για την κοινωνική δικαιοσύνη και τον σοσιαλισμό, για τη διάσωση ελεύθερων χώρων και παραλιών, για μια περιβαλλοντικά βιώσιμη Αθήνα, για την επίπονη ανασύνθεση μιας κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς αντάξιας του ονόματός της.

Η Ελένη Πορτάλιου δεν τίμησε και δεν σεβάστηκε τα ψεύτικα είδωλα και τα αρχηγικά ινδάλματα, τους αδίστακτους και ανερμάτιστους ηγέτες των εθνικών ακροατηρίων και της γραφειοκρατικής κατασταλτικής μηχανής που συναλλάσσεται με την πιο στυγνή νεοφιλελεύθερη διαχείριση, τους οδοστρωτήρες των συναινέσεων εις βάρος του κόσμου της εργασίας.

Με βαθιά θλίψη την αποχαιρετούμε και αντί επιλόγου θυμίζουμε ένα απόσπασμα από δικό της κείμενο στο περιοδικό «Ο Πολίτης» (τεύχος 99)· υπόμνηση πως οι αγώνες και η ύπαρξή της δεν άνθισαν ματαίως:

«Δεν είναι ότι δε φοβηθήκαμε. Δεν είναι ότι δε μας έμεινε μια γεύση πικρή, γιατί ως παιδιά πήραμε στις πλάτες μας μεγάλες ευθύνες και ενηλικιωθήκαμε αναγκαστικά. Εκείνο, όμως, που πάν’ απ' όλα μένει, είναι ότι αυτά πού ζήσαμε εκείνη την εποχή δημιούργησαν για πολλούς ένα πλούσιο και πυκνό κόσμο, που ακόμα μάς τρέφει και αποτελεί πυξίδα τής ζωής μας».

Αναμέτρηση – Οργάνωση για μια νέα κομμουνιστική αριστερά.

📌Τι είναι για εμάς τελικά η “δικαιοσύνη” και η “δημοκρατία”, όταν τις προτάσσουμε ως πολιτικά αιτήματα; Γιατί είναι σημαντική η υπεράσπιση ορισμένων προοδευτικών νόμων απέναντι στη θέσπιση μιας αυταρχικότερης μορφής τους; Περιλαμβάνεται η διαδικασία μετασχηματισμού του δικαίου στο μεταβατικό πρόγραμμα; Μπορεί να επιτευχθεί κάποιου είδους ρήξη με την πράξη της νομοθέτησης ή της συνταγματικής αναθεώρησης; Πόσο ριζοσπαστικός μπορεί να είναι ένας νόμος;

[...]

Στο πλαίσιο του παρόντος τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας, το δίκαιο πρέπει να λειτουργεί όσο το δυνατόν γίνεται περισσότερο χειραφετητικά (χωρίς να ξεχνάμε φυσικά ότι νόμος δίχως μηχανισμό επιβολής του δεν νοείται) δίνοντας τη δυνατότητα στους εξουσιαζόμενους να προχωρήσουν στην κοινωνικοποίηση του κράτους, μικραίνοντας το χάσμα μεταξύ των κέντρων λήψης των αποφάσεων και της κοινωνίας, να εδραιώσουν μια διαφορετική σχέση μεταξύ τους ως μέλη της κοινωνίας (εννοείται πέρα και πάνω από φυλετικές/έμφυλες/κοινωνικές διακρίσεις) και να επανανοηματοδοτήσουν την έννοια της πολιτειότητας, δηλαδή του τι σημαίνει να είναι κανείς πολίτης και μέλος μιας κοινωνίας, δίνοντάς της μια στασιαστική νοηματοδότηση. Τελικά, το δίκαιο πρέπει να μην αφορά μονάχα τη διευκόλυνση των εργατικών τάξεων να συμμετέχουν στους θεσμούς αλλά και να παρέχει τους από κάτω τη δυνατότητα να αμφισβητήσουν και να στραφούν εναντίον των θεσμών ευθέως, μέσα από επαναστατικές πρακτικές.

👉Ολόκληρο το κείμενο στο πρώτο σχόλιο και στο anametrisi.gr

❓Γιατί συναντιόμαστε στις 6–7 Ιουνίου;

🗓Σε λίγες μέρες πραγματοποιείται η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Αναμέτρησης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

🔎Σε μια περίοδο όπου επανέρχονται διαρκώς «νέα» πολιτικά εγχειρήματα γύρω από πρόσωπα, «σωτήρες» και ανακυκλωμένες υποσχέσεις, πιστεύουμε ότι η ανάγκη είναι διαφορετική.

🌳Μια πολιτική που να χτίζεται συλλογικά, με κοινωνική γείωση, πραγματική συμμετοχή και στρατηγική που να παράγεται από τα κάτω. Γιατί η απάντηση στη ΝΔ, στην καπιταλιστική επέλαση και στη διαρκή υποβάθμιση της ζωής μας δεν βρίσκεται σε νέους «σωτήρες».

✊Η απάντηση βρίσκεται σε εμάς: Στους συλλογικούς μας αγώνες, στην πολιτική συμμετοχή και στη δυνατότητα να ξαναχτίσουμε μια Αριστερά κοινωνικά ριζωμένη και πολιτικά επικίνδυνη.

❓Πώς μπορεί όμως η Αριστερά να γίνει ξανά κοινωνικά ριζωμένη και πολιτικά επικίνδυνη;

Αυτό ειναι το βασικό ερώτημα που μας απασχολεί και η Συνδιάσκεψή μας είναι μια προσπάθεια να ξανασυζητήσουμε σοβαρά:
🔴ποια Αριστερά χρειαζόμαστε σήμερα,
🔴πώς μπορούν οι κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες να αποκτήσουν διάρκεια και νικηφόρα προοπτική,
🔴τι σημαίνει ρήξη και μεταβατικό πρόγραμμα στη σημερινή συγκυρία,
🔴πώς μπορεί να ξαναχτιστεί συλλογική ελπίδα απέναντι στην απογοήτευση και την ανάθεση.

🙋Για εμάς, μια πολιτική διαδικασία με το παραπάνω ερώτημα δεν μπορεί να αφορά μόνο τα μέλη μας. Αφορά κάθε άνθρωπο που αναζητά τρόπους συλλογικής συμμετοχής και πολιτικής δράσης και επιζητά την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης.

Mπορείς να συμμετέχεις είτε διά ζώσης είτε διαδικτυακά.

📍 6–7 Ιουνίου - Πάντειο Πανεπιστήμιο
🗓️ Αθήνα

👉 Δήλωση συμμετοχής: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfRIv2OtNNodLrnpxngwiP07zMRlS2zOFbiT3MmQDtisyDQTQ/viewform
📄 Διάβασε το πολιτικό κείμενο της Συνδιάσκεψης: https://anametrisi.gr/eisigisi-syndiaskepsis-anametrisis-onka-iounios-2026/

📌Ο Δημήτρης Μπάτσης ήταν νομικός και οικονομολόγος με αριστερές πεποιθήσεις, που εκτελέστηκε το 1952 μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη. Το βιβλίο του «Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα» (εκδ. «Τα νέα βιβλία Α.Ε.», Αθήνα, Μάιος 1947) είναι έργο βαθιάς και μακράς πνοής, μοναδικό και εξαιρετικά δύσκολο στη μελέτη του, ακριβώς επειδή προαπαιτεί πολύπλευρη γνώση. Γράφτηκε εν μέσω εμφυλίου, σε μια χώρα που δεν είχε σχεδόν τίποτα σε επίπεδο βασικών υποδομών: ελάχιστα χιλιόμετρα σιδηροδρόμων, ελάχιστη βιομηχανία και ανύπαρκτη ηλεκτροδότηση εκτός λίγων μεγάλων πόλεων.

👉Ολόκληρο το κείμενο: https://anametrisi.gr/dimitris-batsis-i-ydroilektriki-energeia-os-anagkaia-ypodomi-kai-i-thesi-tis-stin-ellada-simera/

📌Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες του 21ου αιώνα βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά στην αδήριτη ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας «χωρίς φόβο και πάθος» με τα ελλείμματα, τις σκοτεινές πλευρές και γενικότερα όλες εκείνες τις όψεις του κομμουνισμού του 20ου αιώνα που είναι ασύμβατες με το χειραφετητικό του πρόταγμα, και να αναδείξουμε και να εμπνευστούμε από τις φωτεινές του στιγμές, γιατί αναμφίβολα υπάρχουν και τέτοιες, και δεν είναι λίγες. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος προκειμένου «οι ουτοπίες του σήμερα να γίνουν νίκες του αύριο».

👉Ολόκληρο το κείμενο: https://anametrisi.gr/gia-ton-kommounismo-tou-20ou-aiona/

📌Η συζήτηση για την περίοδο των αντιμνημονιακών αγώνων είναι μια συζήτηση που επανέρχεται διαρκώς στη δημόσια σφαίρα, κυρίως από το κυρίαρχο μπλοκ, για να ξορκίσει την επανάληψη περιόδων γενικευμένης αναταραχής, και να θωρακιστεί απέναντι σε μελλοντικές ενδεχόμενες εξεγέρσεις.

Εκτός από τους κυρίαρχους, η περίοδος έχει συζητηθεί αρκετά και από όσους προσχώρησαν στο αντίπαλο στρατόπεδο, για να μας πείσουν, με αποχρώσεις, είτε ότι δεν υπήρχε εναλλακτική κάτω από τον “καταφανώς δυσμενή συσχετισμό διαπραγματευτικής δύναμης”, είτε ότι καλώς έπραξαν, σε τελευταία ανάλυση.

Είναι δεδομένο ότι η συζήτηση αυτή αφορά βαθιά την Αριστερά παρότι είναι μια διεργασία δύσκολη: Οι ταξικοί αγώνες της περιόδου αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή ήπειρο, και η ανάδειξη ενός κόμματος με αναφορά στη ριζοσπαστική αριστερά στην κυβέρνηση, πρωτόγνωρο γεγονός. Έτσι, και η εξέλιξη της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είχε ευρύτερες επιπτώσεις στην αριστερά στην Ευρώπη, πόσο μάλλον μέσα στην ίδια τη χώρα. Εξάλλου, όπως συμβαίνει στις ήττες, αυτές παρασέρνουν σε μεγάλο βαθμό όλα τα ρεύματα του κινήματος και της αριστεράς, ακόμα και όσα στέκονται κριτικά απέναντι στην εκδοχή που εξελίσσεται σε πλειοψηφική. Ακόμα περισσότερο, όταν η ήττα συνδυάζεται με συνθηκολόγηση και μετάλλαξη, που οδηγεί στην απώλεια του “ηθικού πλεονεκτήματος” και της αξιοπιστίας· ίσως για αυτό μας είναι ευκολότερο να συζητάμε για ηρωικές συντριβές.

👉Το πρόβλημα είναι ότι η συζήτηση σε μεγάλο βαθμό έχει γίνει με όρους αυτοεπιβεβαίωσης και όχι αναζήτησης νέων στρατηγικών απαντήσεων για τις διαφορετικές επιλογές, πολιτική και οργανωτική προετοιμασία που χρειάζεται η ανατρεπτική Αριστερά για να ανταπεξέλθει στις επόμενες φάσεις όξυνσης των ταξικών αγώνων. Από τη μία πλευρά, είναι προφανώς σωστή η κριτική που γίνεται στην αδιέξοδη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, που οδηγούσε στον εγκλωβισμό στο ασφυκτικό πλαίσιο της ευρωζώνης, αφού δεν σχεδίαζε τη ρήξη με αυτό το πλαίσιο. Σε μεγάλο βαθμό, όμως, η επεξεργασία δεν προχωράει στα συγκεκριμένα πολιτικά μέτρα και πρόνοιες που απαιτεί μια τέτοια ρηξιακή διαδικασία, πέρα από τη συνθηματική διακήρυξη του στόχου. Από την άλλη πλευρά, σε σχέση με το ζήτημα της κυβέρνησης φαίνεται να επικρατούν δύο “τάσεις”: Μια πρώτη υπερτονίζει την έλλειψη πολιτικής βούλησης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ως εάν αυτή να ήταν επαρκής για να υπάρξει άλλος δρόμος που θα υλοποιούσε μια κυβέρνηση, ρέποντας έτσι -άθελά της πιθανώς- στον κυβερνητισμό. Μια δεύτερη απορρίπτει την διεκδίκηση της εκλογικής πλειοψηφίας (και μιας κυβέρνησης της Αριστεράς) ως κόμβο επιβεβαίωσης μιας λαϊκής πλειοψηφικής βούλησης που θα μπορούσε να ξεδιπλώσει μια ανατρεπτική αλληλουχία, χωρίς όμως να μπορεί να περιγράψει με σχετική σαφήνεια άλλους δρόμους για να πυροδοτηθεί η αφετηρία μιας τέτοιας διαδικασίας.

Ολόκληρο το κείμενο: https://anametrisi.gr/ti-den-didachthikame-apo-to-2015-gia-to-kratos/