Ιερά Εθνικο-Απελευθερωτική Κοινωνική Συμμαχία

Οι Έλληνες στρατηγιστές πρέπει να διδάσκωνται από την υψηλή στρατηγική του καρδιναλίου Ρισελιέ, και να απορρίψουν άμεσα την αυτοκτονική πολιτική του άξονος Δύσεως-Ισραήλ


Μετά την αναγνώριση του Αλ-Τζολάνι και της Αλ-Κάιντα ως αποδεκτού-νομίμου καθεστώτος στην Συρία από την ΕΕ και τις ΗΠΑ, το μόνο που κατάφερε το Ισραήλ με την ανατροπή του Άσσαντ ήταν να αλλάξει το σιιτικό τόξο με το σουνιτικό τόξο.

Οι δυτικοί φιλοσιωνιστές αναλυτές παπαγαλίζοντας την γραμμή του Ισραήλ, μιλούν για περιφερειακή σταθερότητα εφόσον εξουδετερωθεί ο φιλοϊρανικός Άξων Αντιστάσεως. Λες και αν επικρατήσουν οι σουνίτες στο Ιράν, μετά δεν θα σφαχτούν μεταξύ τους, ή δεν θα κατασφάξουν αλλοθρήσκους, ή δεν θα στραφούν κατά της Δύσεως.

Εδώ και δεκαετίες, στην Δύση έχει επικρατήσει ένα υπόδειγμα «στρατηγικής» σκέψεως όπου δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν το τί θα γίνει μετά. Το τελικό στάδιο της ανατομίας ενός πολέμου, ήτοι τί μέλλει γενέσθαι, μετά την νίκη επί συγκεκριμένου αντιπάλου, δεν τους πολυενδιαφέρει.

Αν καταρρεύσει το Ιρανικό καθεστώς και επικρατήσουν οι σουνίτες, θα εξορμήσει η Μουσουλμανική Αδελφότητα εναντίον του Αιγυπτιακού και Ιορδανικού καθεστώτος. Ίσως και κατά του Σαουδαραβικού.

ΗΠΑ, ΕΕ, και Ισραήλ, δεν λαμβάνουν αποφάσεις βάσει της Ιστορίας. Έχουν μία προσωρινή και τοπικιστική αντίληψη για κάθε πρόβλημα. Στην ουσία εργάζονται δωρεάν για την Μουσουλμανική Αδελφότητα και για την οικοδόμηση ενός μεγάλου σουνιτικού Χαλιφάτου.

Η Ελλάδα πρέπει να ακολουθήσει την εντελώς αντίθετη διαδρομή. Να υποστηρίζει καθεστώτα και χώρες που αντιτίθενται στην δημιουργία σουνιτικών χαλιφάτων.

Οι Έλληνες στρατηγιστές πρέπει να διδάσκωνται από τον καρδινάλιο Ρισελιέ και την υψηλή στρατηγική της Γαλλίας στην εποχή του τριακονταετούς πολέμους (1618-1648), και όχι από τους ανοήτους δυτικούς φιλοσιωνιστές πολιτικούς.

Η Ελλάδα πρέπει να παρεμβαίνει στην Μέση Ανατολή μέσω μίας πολιτικής εμμέσου και επιδοτουμένου πολέμου. Πρέπει να ακολουθεί μία στρατηγική εξισορροπήσεως με τηλε-χειρισμό. Μέσω πολλαπλών αντιπροσώπων (proxies) να μην επιτρέπει να αναδυθεί μία μεγάλη δύναμη στην Μέση Ανατολή.

Δεν μας ενδιαφέρει οι αντιπρόσωποι να έχουν κοινή ιδεολογία ή κοινά συμφέροντα. Μεταξύ τους μπορεί να είναι εχθροί. Η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να βάζει όλα τα αυγά σε ένα καλάθι. Πρέπει όμως να αποτρέπει την ανάδυση σουνιτικών χαλιφάτων, διότι το σουνιτικό δόγμα υπερισχύει κατά συντριπτική πλειοψηφία στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς.

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα συμφέρον να ακολουθεί μία πολιτική σαν αυτή του Ισραήλ και της Δύσεως. Είναι μία βλακώδης και αυτοκτονική πολιτική.

Ένα σωρό δυτικοί πολιτικοί αυτοεξευτελίζονται αποδεχόμενοι να κυβερνά την Συρία ο εκπρόσωπος της Αλ-Κάιντα, και συγχρόνως ωρύονται υπέρ της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν. Στην ουσία έχουν μετατρέψει τον εαυτό τους σε proxy της Αλ-Κάιντα. Αν ζούσε ο Bin Laden, θα είχε στομαχόπονο από τα γέλια βλέποντας την συμπεριφορά της Δύσεως απένταντι στον Αλ-Τζολάνι.

Πρέπει να κάνουμε την μεγάλη γεωπολιτική και διπλωματική στροφή. Πρέπει να υποστηρίξουμε τους δικούς μας proxies στην Μέση Ανατολή αντιτιθέμενοι πλήρως στην αυτοκτονική πολιτική του άξονος Δύσεως-Ισραήλ.

Για την υψηλή στρατηγική του καρδιναλίου Ρισελιέ, ίδε την εξαιρετική ανάλυση του Iskander Rechman:

Raison d’Etat: Richelieu's Grand Strategy During the Thirty Years’ War - Texas National Security Review Renowned for his fierce intellect, mastery of the dark arts of propaganda, and unshakeable belief in the centralizing virtues of the French monarchy, Cardinal Richelieu’s actions as chief minister under Louis XIII from 1624 to 1642 have been heatedly debated by generations of historians, political...

Όταν γράφουμε για εξάπλωση της Ελλάδος στον Εύξεινο Πόντο ή στην Δυτική Μεσόγειο, αρκετοί Έλληνες νομίζουν ότι θεωρητικολογούμε ή ότι το κάνουμε ενθυμούμενοι αρχαία μεγαλεία.

Μακριά από εμάς η γενικολογία και οι αιθεροβάμονες αντιλήψεις. Δεν έχει καμμία σχέση η μελλοντολογία (συγγραφή της ιστορίας του μέλλοντος), με τις ωραιοποιημένες προβλέψεις μίας χαρτορίχτρας.

Αυτή η λάθος αντίληψη προκύπτει επειδή οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν εκπαιδευτεί στο πώς υλοποιούνται τα μεγάλα εθνικά σχέδια. Επειδή αρκετοί δεν ξέρουν την ιστορία του Ελληνικού παρελθόντος, είναι δύσκολο να κατανοήσουν τί σημαίνει ιστορία του Ελληνικού μέλλοντος.

Όσα γράφουμε για την μελλοντολογία υπάρχουν ήδη ως αντιλήψεις σε ξένες μελέτες, εδώ και δεκαετίες (ιδέ Backcasting).

Για την πραγμάτωση της Μεγάλης Ελλάδος, προηγούνται πάντα οι ιδέες, έπεται η οργάνωση, και καταλήγουμε στην πρακτική υλοποίηση των σχεδίων. Ποτέ δεν μπορεί να γίνει το ανάποδο. Ήτοι, πρώτα να δημιουργηθεί η Μεγάλη Ελλάδα, μετά να οργανωθούμε, και στο τέλος να προπαγανδίσουμε ιδέες υπέρ της Μεγάλης Ελλάδος. Κάτι τέτοιο θα παρεβίαζε τους κανόνες της λογικής.

Φράσεις όπως «το μέλλον του πολέμου»-(the future of warfare), αποτελούν συχνούς τίτλους στις εκδόσεις μελετών από τις Αμερικανικές στρατιωτικές ακαδημίες. Στρατιωτικοί αναλυτές λαμβάνοντας υπ’ όψιν δημογραφικές τάσεις, επιστημονικές ανακαλύψεις, πολιτικές ανακατατάξεις, τεχνολογικές εξελίξεις, στρατιωτικές καινοτομίες, και άλλα στοιχεία, προσπαθούν να διαβλέψουν πώς θα διεξαχθούν οι μελλοντικοί πόλεμοι ώστε να προετοιμάσουν καταλλήλως τον δικό τους στρατό.

Εν προκειμένω δεν έχουμε να κάνουμε με συγγραφή της μελλοντικής ιστορίας, αλλά με πολεμικά εργαστήρια που κάνουν προσομοιώσεις μελλοντικών πολέμων. Αξίζει όμως να υπογραμμίσουμε ότι οι προβλέψεις των βασίζονται σε ένα μείγμα κοινωνικών τάσεων, μελλοντολογίας, και επιστημονικής φαντασίας.

Εμείς, από την δική μας σκοπιά, όταν κάνουμε αναφορές στο μέλλον της Δυτικής Μεσογείου ή της Βορείου Αφρικής, προσπαθούμε να εξοικειώσουμε τον Ελληνικό Λαό στην μηχανική της μελλοντολογίας και της αυτοεκπληρουμένης προφητείας.

Χρησιμοποιούμε την τεχνική του backcasting, ήτοι βήματα σχεδιασμού προς το επιθυμητό μέλλον. Η αναδρομική προβλεψιμότητα είναι μια μέθοδος σχεδιασμού που αρχίζει με τον καθορισμό ενός επιθυμητού μέλλοντος, και στην συνέχεια εργάζεται προς τα πίσω για να εντοπίσει πολιτικές και προγράμματα που θα συνδέσουν το προκαθορισμένο μέλλον με το παρόν.

Ο όρος future history(=μελλοντική ιστορία) είναι κλάδος της ιστορίας που δυστυχώς τον αγνοούμε στην σχολική μας εκπαίδευση. Το πρόβλημα έγκειται στο πώς την γράφουμε, και πώς την κατασκευάζουμε.

Εθίζουμε την Ελληνική κοινωνία σε μελλοντικές εικόνες. Πχ μία τηλεοπτική σειρά τοποθετημένη στο έτος «2040» όπου μία οικογένεια Ελλήνων πίνει τον καφέ της στην απελευθερωμένη Σμύρνη. Η πόλις ανήκει στην Ελλάδα, στην περιρρέουσα κοινωνική ατμόσφαιρα δεν υπάρχουν Τούρκοι, και η τηλεοπτική σειρά ανά επεισόδιο προσπαθεί να καρφώσει στο υποσυνείδητο των Ελλήνων ποιά πρέπει να είναι η μελλοντική τους ιστορία.

Αυτό επιτυγχάνεται με στρατηγικό οραματισμό και μαθησιακά διαδραστικά εργαστήρια, όπου οι Έλληνες από μικρά παιδιά μαθαίνουν να αλληλεπιδρούν με ένα επιθυμητό μελλοντικό περιβάλλον, στο οποίο συμβάλλουν στον σχεδιασμό και στην υλοποίησή του (Futures workshops).

Αντί να περιμένουμε κάποια πρόσωπα, κάποιες πολιτικές καταστάσεις, κάποια γεγονότα, κάποιες διεθνείς συνθήκες, να δημιουργήσουν την Ιστορία που έζησαν οι Πρόγονοί μας και ύστερα εμείς να την καταγράψουμε, ξεκινάμε αντιστρόφως.

Πρώτα καταγράφουμε την επιθυμητή ιστορία για το Έθνος μας, και ύστερα γυρνάμε προς τα πίσω. Προσπαθούμε να καθορίσουμε τους παράγοντες και να επηρεάσουμε τις μεταβλητές που θα οδηγήσουν στο προδιαγραμμένο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Πρόκειται για ένα είδος αντιστρόφου μηχανικής (reverse engineering) της Ελληνικής Ιστορίας.

Έχουμε αρκετά πανεπιστημιακά τμήματα μελέτης της Ιστορίας, αλλά δεν έχουμε κανένα πανεπιστημιακό τμήμα μελέτης του Μέλλοντος. Έχουμε παραμελήσει την ιστορική μελέτη του Ελληνικού μέλλοντος.

Στα σχολεία δεν υπάρχουν αντίστοιχα μαθήματα, ούτε σχολικά βιβλία Ελληνικής Μελλοντολογίας. Πρέπει να θεωρείται κλάδος μελέτης της Ιστορίας, της μελλοντικής μας Ιστορίας.

Αν δεν γράφουμε συχνά την μελλοντική μας ιστορία, δεν θα την καθορίσουμε ποτέ. Αν δεν ασχολούμαστε καθημερινώς με την μελλοντική μας ιστορία, δεν θα εξοικειωθούμε ποτέ μαζί της. Και προφανώς θα μας την καθορίζουν αλλότριοι παράγοντες.

Δεν θα αποκτήσουμε ποτέ τον έλεγχο του Ελληνικού μας μέλλοντος αν συνεχίσουμε να αδιαφορούμε για την συγγραφή της μελλοντικής μας Ιστορίας.

Στα μαθήματα μελλοντολογίας πρέπει να συμπεριλαμβάνουμε:

Πειραματισμούς σκέψεως, (Thought Experimentation),

Συλλογή και μελέτη προσδοκιών (Futures biographies),

Προσομοίωση και μοντελοποίηση καταστάσεων (Simulation and modelling).

Όταν γράφουμε για την εξάπλωση των νοτίων στρατηγικών συνόρων της Ελλάδος στην Βόρειο Αφρική, σημαίνει ότι θέτουμε έναν στόχο του επιθυμητού μας μέλλοντος, και ξεκινάμε με μία διαδικασία αντιστρόφου μηχανικής να κάνουμε προσομοίωση στο μέλλον. Τί προβλήματα θα συναντήσουμε. Με ποιές πολιτικές διεργασίες θα επιτύχουμε το επιθυμητό μέλλον. Ανάλυση και διαχείριση κινδύνων. Ποιοί θα είναι οι μελλοντικοί εχθροί και οι μελλοντικοί σύμμαχοι της Ελλάδος.

Συνεπώς η εξοικείωση με το επιθυμητό μας μέλλον, προϋποθέτει την εξοικείωση σε καθημερινή βάση με τις ιδέες, τις συμπεριφορές, τις επιλογές, τους κινδύνους, τα γεγονότα, τους μελλοντικούς ήρωες, και ένα σωρό άλλες παραμέτρους που πρέπει να ελέγξουμε, όσο είναι δυνατόν, για να επιτύχουμε αυτό που έχουμε προδιαγράψει.

Αλλιώς θα καταντήσουμε ένα φύλλο στον άνεμο, ένα άρριζο δένδρο, μία περιφερομένη πολυπολιτισμική σαλάτα. Οι λαοί που σκοπεύουν να επιβιώσουν και να υπάρχουν ακόμη και μετά από 5 χιλιάδες χρόνια, γράφουν την ιστορία τους από τώρα. Δεν περιμένουν να συγγράψουν την ιστορία τους οι κατακτητές των, ούτε να καταντήσουν μουσειακό είδος.

Όταν γράφουμε σήμερα ότι η Μικρά Ασία, η Δυτική Μεσόγειος, ο Εύξεινος Πόντος, κλπ, πρέπει να ενσωματωθούν στην Ελληνική επικράτεια, δεν πρόκειται για ανούσιες ονειροπολήσεις. Πρόκειται για προσπάθεια συγγραφής της μελλοντικής μας Ιστορίας.

Αρκεί να κατανοήσουν οι Έλληνες την αξία της αντιστρόφου μηχανικής σε ζητήματα κοινωνικών και εθνικών προβλημάτων, και τότε θα αρχίσουν να την μελετούν επισταμένως, διότι έτσι θα μάθουν πώς να καθορίζουν το συλλογικό τους μέλλον.

Αξίζει να σημειωθεί ότι δια της μελέτης της μελλοντικής Ιστορίας, δεν προσπαθούμε να προβλέψουμε το μέλλον. Προσπαθούμε να το οικοδομήσουμε, να το ελέγξουμε, να το προκαθορίσουμε.

Backcasting - Wikipedia Backcasting is a planning method that starts with defining a desirable future and then works backwards to identify policies and programs that will connect that specified future to the present.[1] The fundamentals of the method were outlined by John B. Robinson from the University of Waterloo in 1990...

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ρωσσία στις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ, θα το αντιμετωπίσει και το Ιράν.

Οι ΗΠΑ σε οιαδήποτε συμφωνία για το Ουκρανικό μέτωπο, θα απαιτήσουν από την Ρωσσία να διακόψει την στρατιωτική συνεργασία της με το Ιράν. Αν δεχτεί η Ρωσσία κάτι τέτοιο, θα πυροβολήσει τα πόδια της.

Το ίδιο ακριβώς θα κάνουν οι ΗΠΑ με το Ιράν. Αν υπογραφεί συμφωνία με τις ΗΠΑ, θα θέσουν ως προαπαιτούμενο να σταματήσει το Ιράν να βοηθά τους Χούθι. Αν το πράξει το Ιράν, θα έχει πυροβολήσει τα πόδια του.

Το πρόβλημα στην διπλωματία του πολυπολικού κόσμου είναι δομικής φύσεως. Δεν απαντούν όπως πρέπει στους δυτικούς εκβιασμούς.

Ρωσσία και Ιράν πρέπει να απαιτήσουν από τις ΗΠΑ να σταματήσουν να ενισχύουν το Ισραήλ και την Ουκρανία, ως προαπαιτούμενο για την οποιαδήποτε υπογραφής συμφωνίας. Συγχρόνως, ο πολυπολικός κόσμος πρέπει να συνεχίσει την παροχή βοήθειας προς το Ιράν, τους Χούθι, τους Παλαιστινίους.

Για να επιτευχθεί η δυτική αναδίπλωση, οι διαπραγματεύσεις πρέπει να ξεκινούν από το τί παραχωρήσεις θα κάνει το μονοπολικό στρατόπεδο, και όχι από τί παραχωρήσεις θα κάνει το πολυπολικό στρατόπεδο.

Στους πολέμους συμβαίνουν αρκετά παράδοξα. Ένα εξ αυτών βλέπουμε στην ουκρανο-ρωσσική σύγκρουση. Η Δύση βοηθά την Ουκρανία με πολλούς τρόπους.

Μεταξύ άλλων έχει ανοίξει διάπλατα τις αγκαλιές της στους Ουκρανούς μετανάστες και πρόσφυγες. Αντιθέτως έχει επιβάλλει κυρώσεις σε όλον τον ρωσσικό πληθυσμό.

Ήτοι, πολύ εύκολα μεταναστεύει ένας Ουκρανός σε δυτικό κράτος, κάτι που είναι σχεδόν αδύνατον για τους Ρώσσους πολίτες. Οι απλοί Ρώσσοι πολίτες αντιμετωπίζονται συλλογικώς ως εν δυνάμει κατάσκοποι και εχθροί.

Το αποτέλεσμα είναι εκατομμύρια Ουκρανών να έχουν εγκατασταθεί στην Δύση, και πολλοί εξ αυτών δηλώνουν ότι δεν θέλουν να επιστρέψουν στην Ουκρανία, ακόμη και αν τελειώσει ο πόλεμος.

Ο πόλεμος, και κατόπιν η μετεγκατάσταση στην Δύση για πολλούς Ουκρανούς δεν ήτο μία προσωρινή ανάγκη, αλλά μία ευκαιρία για έξοδο από την Ουκρανία.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αποδυναμώνεται συνεχώς ο Ουκρανικός στρατός. Συγχρόνως ενώ αρκετοί Ρώσσοι θέλουν να φύγουν από την Ρωσσία, οι δυτικές κυρώσεις τους συγκρατούν μέσα στην Ρωσσία. Οπότε εκόντες-άκοντες είτε θα εργαστούν, είτε θα στρατευθούν για τον πόλεμο.

Αν συνεχιστεί αυτή η τάση, θα δούμε το εξής κωμικοτραγικό θέαμα που πρέπει να μας γίνει μάθημα:

Η Ρωσσία να μην νικήσει την Ουκρανία στο πεδίο της μάχης λόγω Νατοϊκής εμπλοκής, αλλά η Ουκρανία να ηττηθεί από τους συμμάχους της επειδή με την πολιτική ανοικτών θυρών θα έχουν απορροφήσει εκατομμύρια Ουκρανών πολιτών.

Η ήττα θα επέλθει στο δημογραφικό πεδίο, και θα την έχουν καταγάγει οι Ουκρανοί οπαδοί του "Ανήκομεν εις την Δύσιν" σε συνδυασμό με τους συμμάχους των.

Αρκετές φορές ο Ζελένσκυ έχει ζητήσει από τις δυτικές χώρες να επιστρέψουν τους Ουκρανούς πρόσφυγες για να πολεμήσουν στο Ουκρανικό μέτωπο, αλλά οι περισσότερες δυτικές χώρες αρνούνται διότι ο εξαναγκασμός αντίκειται στα "ανθρώπινα δικαιώματα".

Η Ουκρανία μπορεί να ηττηθεί από τους συμμάχους της και όχι από τον εχθρό της. Μέχρι στιγμής έχει χάσει 7 εκατομμύρια πληθυσμό, ο οποίος έχει καταφύγει σε δυτικά κράτη, και η δημογραφική αιμορραγία συνεχίζεται.

Όσο αποδυναμώνεται δημογραφικώς η Ουκρανία τόσο θα ανοίγει η όρεξη των δυτικών της συμμάχων, με πρώτη την Πολωνία η οποία έχει παλαιούς ανοικτούς λογαριασμούς με την Ουκρανία στην περιοχή της Γαλικίας. Η αποδυναμωμένη Ουκρανία θα αρχίσει να χάνει εδάφη και από δυτικούς συμμάχους.

Το πιό γελοίο θέαμα σε αυτή την υπόθεση είναι η εικόνα Ευρωπαίων αξιωματούχων, οι οποίοι ενώ αρνούνται να επαναπατρίσουν τους Ουκρανούς μετανάστες και πρόσφυγες, ετοιμάζονται να στείλουν δικούς τους πολίτες στο Ουκρανικό μέτωπο.

Η εξάσκηση στην Ελληνική Ηγεμονία είναι η καλύτερη επαναστατική γυμναστική


Οι ριζικές αιτίες της εθνικής καχεξίας είναι πολλές. Το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό. Αλλά το βασικό φάρμακο είναι η ποιότης των ιδεών.

Αν ο εθνικός οργανισμός δεν τροφοδοτείται συνεχώς με ιδέες ισχύος και μεγαλείου, θα καταναλώνει τα ιδεολογικά junk foods της ΕΕ. Γι’ αυτό έχει καταντήσει ανάπηρος, καχεκτικός, και αν συνεχίσει την ίδια δίαιτα, θα ακρωτηριαστεί.

Η μακροπρόθεσμη στρατηγική για την ανοικοδόμηση μίας Μεγάλης και Ισχυράς Ελλάδος προϋποθέτει την αποφυλάκιση της Πατρίδος μας από την φυλακή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Στα πλαίσια της Ελληνικής υψηλής στρατηγικής, η Αλβανία, τα Σκόπια, η Βουλγαρία, η Τουρκία, η Ιταλία, η Κροατία, το Μαυροβούνιο πρέπει να εγκαταλείψουν το ΝΑΤΟ. Συγχρόνως δεν πρέπει να ανήκουν σε κανέναν ανθελληνικό στρατιωτικό συνασπισμό. Το αυτό ισχύει για όσα όμορα κράτη ανήκουν στην ΕΕ.

Η Ελλάδα πρέπει να επεμβαίνει προληπτικώς και να αποτρέπει διεργασίες για την σύμπηξη ανθελληνικών στρατιωτικών συνασπισμών, οίτινες θα αποτελέσουν τροχοπέδες στα επεκτατικά της σχέδια.

Τα προαναφερθέντα κράτη θα λειτουργήσουν ως εξέδρες εκτοξεύσεως πυραύλων και απογειώσεως αεροσκαφών για να πλήξουν την Ελλάδα. Αποτελούν σαφή απειλή για την στρατηγική ασφάλεια της Ελλάδος. Τα καθεστώτα τους πρέπει να ανατραπούν και να εξαναγκαστούν σε ουδετερότητα, εγκαταλείποντας τις δυτικές υποδομές.

Η Ελληνική Ηγεμονία πρέπει να επεκταθεί στην Δύση, στην Μεσόγειο, στην Μικρά Ασία, στον Εύξεινο Πόντο, στην Βόρειο Αφρική.

Εκατομμύρια Ελλήνων πρέπει να εργάζωνται νυχθημερόν για την επίτευξη του στρατηγικού στόχου της Μεγάλης και Ισχυράς Ελλάδος.

Τα στρατηγικά μας σύνορα επεκτείνονται πολλά χιλιόμετρα μακριά από τα σημερινά συρρικνωμένα κρατικά σύνορα.

Η περιφερειακή ασφάλεια του Ελληνικού Imperium θα στηριχθεί σε πολλαπλές επιστρώσεις κρατικών οντοτήτων που θα περιστρέφωνται ως δορυφόροι γύρω από το Ελληνικό σύστημα αναφοράς.

Η προωθημένη άμυνα του Ελληνισμού πρέπει να οχυρωθεί στην Οδησσό, στην Ιβηρική χερσόνησο, στην Σικελία, στην Βενετία, στην Δαμασκό, στην Τυνησία, στην Μασσαλία, στην Κιλικία, στην Αρσίγγη (Άζιρις).

Λεπτομερή σχέδια πρέπει να καταρτιστούν για:

Σικελία, απόσχιση από την Ιταλία και ενσωμάτωση στην Ελλάδα. Το αυτό για τις χώρες της Κάτω Ιταλίας.

Απελευθέρωση Κύπρου και ένωση με την Ελλάδα.

Απελευθέρωση Βορείου Ηπείρου.

Προσάρτηση Βορείου Μακεδονίας.

Απελευθέρωση Βορείου Θράκης.

Απελευθέρωση Ανατολικής Θράκης.

Ανεξαρτησία Κορσικής από την γαλλική κατοχή.

Ανεξαρτησία Σαρδηνίας από την ιταλική κατοχή.

Ελληνικό προτεκτοράτο στην Μάλτα.

Διάλυση ιταλικού κράτους.

Διάλυση τουρκικού κράτους.

Διάλυση ουκρανικού κράτους.

Δημιουργία Ελληνικών προτεκτοράτων στην Συρία, Λίβανο, Λιβύη.

Ελληνικές αεροναυτικές βάσεις στην Τυνησία.

Κατακερματισμός Ισπανίας, Βρετανίας, Γερμανίας, Γαλλίας.

Απελευθέρωση όλης της Μικράς Ασίας.

Έλεγχος και των δύο ακτών των Στενών του Ελλησπόντου.

Έλεγχος των Στενών των Ηρακλείων Στηλών.

Προσάρτηση των εδαφών από την Οδησσό μέχρι την Μαριούπολη.

Απελευθέρωση της Μασσαλίας.

Δεν υπάρχει καλύτερο φάρμακο για την εθνική καχεξία από τους συνεχείς αγώνες για την ανοικοδόμηση της Μεγάλης Ελλάδος.

Ο ραγιαδισμός δεν συντρίβεται με ιδεολογικές εκπτώσεις και ψευτοπατριωτικά κινήματα. Ο μισελληνισμός δεν συντρίβεται με επικλήσεις στο Αρχαίο Κλέος.

Η καθημερινή εξάσκηση για την επέκταση της Ελληνικής Ηγεμονίας είναι η καλύτερη επαναστατική γυμναστική.

Η Ελληνική Συνέχεια, εκτός από το βιολογικό και πολιτισμικό σκέλος, πρέπει να περιλαμβάνει και μία παρακαταθήκη ισχύος για τις επόμενες γενεές.

Κάθε γενεά Ελλήνων πρέπει να αγωνίζεται για να καταστεί η Ελλάδα πρώτη δύναμη στον κόσμο. Όσοι αιώνες και αν χρειαστεί να περάσουν, η Ελλάδα πρέπει να γίνει υπερδύναμη.

Τώρα, είμαστε μία αρτιγενής ηγεμονία. Σε μερικούς αιώνες, πρέπει να είμαστε υπερδύναμη. Όσες δυσκολίες και αν προκύψουν.

Αυτό που διαφαίνεται σήμερα στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, μοιάζει με την διπλωματική επανάσταση του 1756, την επονομαζόμενη και ως stately quadrille εκ του δημοφιλούς χορού του 18ου χριστιανικού αιώνος, όπου άλλαζαν συνεχώς μεταξύ τους οι ντάμες με τους καβαλιέρους.

Σηματοδοτεί μία εποχή εναλλασσομένων συμμαχιών, όπου χώρες που μέχρι προσφάτως ήταν εχθροί, γίνονται σύμμαχοι και τανάπαλιν.

Συνεπώς δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, έχει ξανασυμβεί αρκετές φορές.

Το 1756 η Αυστρία παραδοσιακή αντίπαλος της Γαλλίας, συμμάχησε μαζί της εναντίον της Βρετανίας. Η Ολλανδία σύμμαχος της Βρετανίας, την εγκατέλειψε. Η Πρωσσία συμμάχησε με την Βρετανία, ενώ προηγουμένως ήταν εχθροί κατά τον πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής.

Σήμερα, αν ολοκληρωθεί το νέο διπλωματικό stately quadrille, μπορεί οι ΗΠΑ και η Ρωσσία να συμμαχήσουν κατά της Ευρώπης, και η Ευρώπη να συμμαχήσει με την Κίνα κατά του διδύμου ΗΠΑ-Ρωσσίας.

Αυτή την στιγμή φαίνεται αδιανόητο. Αλλά σε λίγο καιρό μπορεί να φαίνεται πιθανό να δούμε χώρες της ΕΕ να την εγκαταλείπουν και να εντάσσονται στα BRICS ή στον σινοκεντρικό Shanghai Cooperation Organisation.

Και το 1756 φαινόταν αδιανόητο να συμμαχήσει η Γαλλία με την Αυστρία, δύο παραδοσιακοί εχθροί, αλλά έγινε πραγματικότητα.

Ανάμεσα στα πολλά αρνητικά στοιχεία που έχουν ο αμερικανικός και ο ρωσσικός ιμπεριαλισμός του Τράμπ και του Πούτιν, έχουν και κάποια "θετικά" στοιχεία, υπό το πρίσμα ενός αυτοκρατορικού δαρβινισμού.

Επαναφέρουν στο προσκήνιο ωρισμένες παλαιές ιμπεριαλιστικές ιδέες που είχαν ξεχαστεί στην αρρωστημένη εξισωτική "φιλελεύθερη" δυστοπία.

Ο Τραμπ προωθεί την ιδέα της καταργήσεως της εσωτερικής φορολογίας και της ομοσπονδιακής φορολογικής αρχής IRS (internal revenue service), και την αντικατάστασή της από μία υπηρεσία εξωτερικής φορολογίας (external revenue service).

Ήτοι, θέλει να επαναφέρει την παλαιά ιμπεριαλιστική πρακτική της φορολογίας των ξένων υποτελών κρατών υπέρ του ηγεμονικού κράτους (tributary system), προφανώς προσαρμοσμένη στα σημερινά πολιτικά δεδομένα, με το κατάλληλο λεκτικό περιτύλιγμα.

Από την άλλη μεριά ο Πούτιν, παρατηρώντας με τρόμο την δημογραφική κατάρρευση της Ρωσσίας, επαναφέρει την παλαιά αυτοκρατορική πρακτική της αναγκαστικής επεκτατικής εξωγαμίας.

Την εφήρμοσαν οι Ρωμαίοι, οι Οθωμανοί, και άλλοι αυτοκρατορικοί λαοί, προκειμένου να αυξήσουν την δημογραφική τους ισχύ εις βάρος των κατεκτημένων λαών. Ακολουθούσε η αναγκαστική αλλαγή εθνικής συνειδήσεως των υποταγμένων πληθυσμών, προκειμένου να αυξηθεί η δημογραφική βάση του ισχυροτέρου κράτους.

Αρκετοί δυτικοί αναλυτές επί 3 χρόνια έγραφαν ότι ο Πούτιν φοβάται την "δημοκρατία της Ουκρανίας" (ως δήθεν τύραννος), "γι' αυτό απεφάσισε την εισβολή". Αυτό ταιριάζει στον ψυχισμό των δυτικών αναλυτών, αυτό έλεγαν στις δυτικές κοινωνίες.

Όμως φαίνεται ξεκάθαρα ότι εκτός από τον φόβο της νατοϊκής επεκτάσεως προς Ανατολάς, ο Πούτιν είχε στο μυαλό του τον φόβο της δημογραφικής καταρρεύσεως της Ρωσσίας. Η ρωσσική κοινωνία είναι γηρασμένη και ακολουθεί μία καθοδική δημογραφική τροχιά. Ένα εθνικό πρόβλημα που δεν απασχολεί καθόλου τους ηγέτες των γηρασμένων δυτικών κοινωνιών-αντιθέτως κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να επιτείνουν την δημογραφική παρακμή των δικών τους λαών.

Από την δική της πλευρά η ρωσσική ηγεσία κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να ενσωματώσει πάραυτα τους ρωσσόφωνους των ουκρανικών εδαφών που έχει καταλάβει. Θέλει πάση θυσία να αντιστρέψει την δημογραφική κατάρρευση, και συγχρόνως να διατηρήσει την σλαβική δημογραφική υπεροχή εντός της πολυφυλετικής και πολυπολιτισμικής ρωσσικής ομοσπονδίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι επικροτούμε την αμερικανική επαναφορά των φόρων υποτελείας ή την ρωσσική αναγκαστική εξωγαμία. Αλλά κοιτάζοντας κατάματα την πραγματικότητα και την ιστορία, διαπιστώνουμε ότι κάνει κύκλους. Και είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμόζουμε την αντίληψή μας με βάση τα γεγονότα, και όχι με βάση τις ιδεοληψίες μας.

Στους δημογραφικούς πολέμους του 21ου αιώνος σύμφωνα με το χριστιανικό ημερολόγιο, ο αγώνας για κυριαρχία θα αφορά λιγώτερο την προσπάθεια ελέγχου ενός εδάφους, και περισσότερο την διατήρηση της δημογραφικής υπεροχής για την εκμετάλλευση του εδάφους.

Στους οικονομικούς πολέμους της σημερινής εποχής η δυνατότης εξωτερικής φορολογήσεως άλλων κρατών, και συγχρόνως η εξάλειψη της εσωτερικής φορολογίας, θα αποτελεί στρατηγικό συγκριτικό πλεονέκτημα για ένα κράτος που θέλει να αποκτήσει ισχύ.

Οι φιλελεύθερες δημοκρατικές ανοησίες περί του τέλους της ιστορίας, και η παγκοσμιοποιητική δυστοπία των φληναφημάτων περί ισότητος και συμπεριλήψεως, σύντομα θα θρυμματιστούν μπροστά στην παλαιο-νέα δαρβινιστική ιμπεριαλιστική πραγματικότητα του τρέχοντος αιώνος.

Αν μπορούμε να εξάγουμε ένα θετικό συμπέρασμα από τις νεο-ιμπεριαλιστικές πρακτικές άλλων κρατών, είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να αυξήσει την δημογραφική της βάση θεσπίζοντας δρακόντειους νόμους ενδογαμίας, νόμους επανελληνίσεως- ενσωματώσεως των ελληνογενών που ζούν σε ξένα κράτη, πολιτικές απελευθερώσεως υποδούλων ελληνικών εδαφών και πληθυσμών, πολιτικές εθνοκρατικής ενώσεως με τον Κυπριακό Ελληνισμό, πολιτικές υποχρεωτικής δημογραφικής αυξήσεως του Ελληνικού πληθυσμού-η πολυτεκνία να καταστεί κανών και όχι εξαίρεσις, πολιτικές βιολογικού ρεαλισμού σε συνδυασμό με πολιτικές απαγορεύσεως της εθνοκτόνου προπαγάνδας περί 63 φύλων.

Συγχρόνως, να καταργηθεί η εσωτερική φορολογία, και να ξεκινήσει ένας πολεμικός οικονομικός ανταγωνισμός με εχθρικά κράτη όπως η νεο-οθωμανική Τουρκία, που να τείνει να τα καταστήσει φόρου υποτελή.

Η απόκτηση ισχύος στον δημογραφικό τομέα δεν επιτυγχάνεται με εκτρώσεις και λαθρομετανάστευση. Η απόκτηση ισχύος στον οικονομικό τομέα δεν επιτυγχάνεται με φορομπηχτική πολιτική στο εσωτερικό της χώρας.

Αν πρόκειται να επιβληθεί εξαντλητική φορολογία αυτή πρέπει να αφορά τους εχθρούς της Ελλάδος, και υπάρχουν ένα σωρό έμμεσοι τρόποι για αυτό.

Πριν από 15 χρόνια είχαμε πει ότι μία μέρα, πρέπει να επιβληθεί στην Γερμανία ένα μνημόνιο 100 φορές χειρότερο απ' αυτό που μας επέβαλε, και δι' αυτού να απομυζούμε τον γερμανικό πλούτο.

Αν υπήρχε ελληνικό κράτος θα καταργούσε την παρασιτική και εθνοκτόνο ΑΑΔΕ, που έχει διαλύσει την ελληνική οικονομία, και θα συγκροτούσε μία υπηρεσία εξωτερικών εσόδων, επανδρωμένη με στελέχη εξειδικευμένα στον μακροχρόνιο οικονομικό πόλεμο, τα οποία θα είχαν επιφορτιστεί με το καθήκον "απορροφήσεως" πλούτου από ξένα κράτη.

Ο ανταγωνισμός δια την απόκτηση ισχύος εις βάρος των γεωπολιτικών μας αντιπάλων, είναι ζήτημα ολιστικής προσεγγίσεως και μακροχρονίου στρατηγικού σχεδιασμού.

Σε ένα εχθρικό κράτος πρέπει να επιβάλλουμε την πράσινη απάτη προκειμένου να καταστραφεί βιομηχανικώς, και συγχρόνως στην Ελλάδα να επιβάλλουμε τους υδρογονάνθρακες και την πυρηνική ενέργεια ώστε να ισχυροποιηθούμε βιομηχανικώς, εις βάρος των ανταγωνιστών μας.

Το αυτό ισχύει για το δημογραφικό πεδίο πολέμου. Ισχυροποίηση της Ελληνικής δημογραφικής βάσεως, ραγδαία αποδυνάμωση των εχθρικών δημογραφικών βάσεων.

Το "κτηματομεσιτικό" σχέδιο Τράμπ για τον μαζικό εκτοπισμό εκατομμυρίων Παλαιστινίων, έχει ήδη απορριφθεί από την Ιορδανία και την Αίγυπτο. Φυσικά και από τους Παλαιστινίους.

Ιορδανία, Σαουδική Αραβία, και Αίγυπτος, αρνούνται να δεχθούν τόσο μεγάλο αριθμό Παλαιστινίων, σε μόνιμη βάση.

Αν όμως εμμείνει ο Τράμπ, δια της χρήσεως στρατιωτικής βίας, μπορεί να επιτύχει αρκετοί εκ των Παλαιστινίων να καταφύγουν μαζικώς και αναγκαστικώς στην Ευρώπη. Και αρκετοί εξ αυτών θα κατευθυνθούν προς μία χώρα της οποίας τα σύνορα μοιάζουν με ξέφραγο αμπέλι και ονομάζεται Ελλάδα.

Οπότε το παλαιστινιακό πρόβλημα, από τις πλάτες του Ισραήλ θα μετακυλιστεί στις πλάτες της Ελλάδος.

Προφανώς οι ελληνόφωνοι Τραμπιστές δεν έχουν κανένα πρόβλημα με αυτή την εξέλιξη, αρκεί που το είδωλό τους καταργεί την woke ατζέντα.

Κατά τα άλλα, ακόμη και αν εισβάλλουν στην Ελλάδα μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστινίων λαθρομεταναστών, so what? Αυτό που έχει σημασία για τους ελληνόφωνους Τραμπιστές, είναι το America First.

Όμως για εμάς αυτό που έχει σημασία είναι το America Last, και το Make America Small Again.

Η δημογραφική αποσταθεροποίηση της Ελλάδος δεν μπορεί να αποτελεί το αντίτιμο για την αντιπαλαιστινιακή και φιλοσιωνιστική πολιτική του Τραμπ.

Η διεκδίκηση εδαφών δεν ξεκινά με μία δήλωση κάποιου κρατικού αξιωματούχου, και την άλλη μέρα γίνεται πραγματικότητα.

Η διεκδίκηση ξεκινά δεκαετίες ή και αιώνες πριν, από μία μικρή μερίδα διαφωτιστών και δημεγερτών, οι οποίοι θα αναλάβουν να διαδώσουν την ιδέα.

Ύστερα η ιδέα θα περάσει μέσα από πολλά κύματα, μέχρι να καταστεί επίσημη ιδεολογία του κράτους.

Και αφού καταστεί επίσημη ιδεολογία, ξεκινούν οι προετοιμασίες για την υλοποίησή της, όπου επίσης μπορεί να περάσουν δεκαετίες ή και αιώνες για να πραγματοποιηθεί.

Οι δηλώσεις κεμαλιστών ή νεο-οθωμανών ότι διεκδικούν το τάδε ή δείνα έδαφος, αποσκοπούν στην ιδεολογική, ψυχολογική, και οργανωτική προετοιμασία του τουρκικού λαού, για να υλοποιήσει την διεκδίκησή τους.

Αντιστοίχως και αντιστρόφως, οι Ελληνικές διεκδικήσεις επί Μικρασιατικών εδαφών, πρέπει πρώτα να διαδοθούν στην κοινωνία από κάποιους προπαγανδιστές, για να προετοιμαστεί ο λαός ιδεολογικώς, ψυχολογικώς, και οργανωτικώς.

Το αυτό ισχύει για τις διεκδικήσεις στα βόρεια και δυτικά σύνορα της Ελλάδος. Το αυτό ισχύει για τις διεκδικήσεις στον Εύξεινο Πόντο. Είναι αδιανόητο να προβάλλουν διεκδικήσεις χώρες όπως η Ρωσσία, η Ουκρανία, και η Τουρκία, και να μην προβάλλει διεκδικήσεις η Ελλάδα στον Εύξεινο Πόντο. Έτσι είναι σαν να διαγράφουμε την ιστορία και την γεωγραφία μας.

Τέλος, όταν υπάρχουν χώρες όπως η Βρετανία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ, που θέλουν να ανατρέψουν φιλικά προς την Ελλάδα καθεστώτα στην περιοχή μας, όταν επιθυμούν την δημιουργία προτεκτοράτων, όταν απαιτούν να ελέγχουν πλουτοπαραγωγικές πηγές εκτός δικών τους συνόρων και εις βάρος μας, και όταν εφαρμόζουν νεο-αποικιακή πολιτική, είναι αδιανόητο η Ελλάδα να μην πράττει αναλόγως. Ήτοι, το να ραδιουργεί για την ανατροπή εχθρικών προς την Ελλάδα δυτικών καθεστώτων, το να ελέγχει πλουτοπαραγωγικές πηγές εις βάρος της Δύσεως, το να εργάζεται για την δημιουργία ελληνικών προτεκτοράτων στην Δύση, το να σχεδιάζει την απόσχιση και αποικιοποίηση δυτικών εδαφών υπέρ της Ελλάδος.

Η οποιαδήποτε διαφορετική συμπεριφορά αναπαράγει την μειονεκτική θέση της Ελλάδος, και ενισχύει την υπεροχή των δυτικών στρατηγικών της αντιπάλων.