Anup A Dutta

🤔 আমি গৌৰৱান্বিত হ'বলৈও নিশিকিলোঁ !

ঘৰৰ ছাদ এখন নিৰ্মাণ কৰোতে ওপৰত ঢালাই দিবলৈ তলৰ পৰা ঠেকা দি ৰাখিবলৈ কিছুমান কাঠ, বাঁহ আদি মিস্ত্ৰীয়ে যোগাৰ কৰি ব্যৱহাৰ কৰে । ছাদখন শুকোৱাৰ পিছত সেই বাঁহ-কাঠবোৰ পেলাই দিয়া হয় । মিস্ত্ৰীয়ে সেই চাদখনৰ ওপৰত কোঠালি নিৰ্মাণ কৰে । সেই কোঠালিবোৰত বিভিন্ন আচবাব ভৰোৱা হয় । আৰু অধিক সুন্দৰ কৰি তুলিবলৈ পৰিকল্পনা কৰা হয় । চাদখন নিৰ্মাণ কৰোতে মিস্ত্ৰীয়ে যোগাৰ কৰা কাঠ-বাঁহবোৰৰ বিষয়ে আলোচনা কৰাৰ সময় কাৰো নাথাকে , লাভো নাই ।

ঠিক তেনেকৈ ইতিহাস সৃষ্টি কৰি ভাৰতে চন্দ্ৰৰ দক্ষিণ মেৰু পৃষ্ঠত চন্দ্ৰযান ৩ অৱতৰণ কৰি সফলতা অৰ্জন কৰাৰ পিছত ভাৰতীয়সকলে গৌৰৱান্বিত হোৱাৰ পৰত কিছু ভাৰতীয়ই আকৌ আলোচনাৰ বিষয় কৰিছে -- কাৰ কাৰ্যকালত কি হ'ল , কৃতিত্ব কোনে পাব লাগে - মোদী নে নেহৰুৱে ! কোন বিজ্ঞানীয়ে কি পিন্ধিছে , কোন বিজ্ঞানীয়ে ক'ত সেৱা কৰিছে ইত্যাদি ইত্যাদি । সামাজিক মাধ্যমত এইবোৰ কথাৰ সৰস আলোচনা ।

বিশ্বপ্ৰসিদ্ধ কাকত দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমছত শিৰোনাম প্ৰকাশ পাইছে - "শেহতীয়া চন্দ্ৰ প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতে চন্দ্ৰৰ দক্ষিণ মেৰুত অৱতৰণ কৰিছে । ভাৰতীয় জনগণে ৰাষ্ট্ৰৰ মহাকাশ কাৰ্যৰ সফলতাত গৌৰৱান্বিত হৈছে ।" ৱাশ্বিংটন পোষ্টত শিৰোনাম প্ৰকাশ পাইছে - "চন্দ্ৰপৃষ্ঠত ভাৰতৰ মহাকাশ যানৰ বৃহৎ সফলতা । ১৪০ কৌটি দেশবাসী আনন্দিত ।" বিভিন্ন প্ৰখ্যাত সংবাদ প্ৰতিষ্ঠানে ভাৰতৰ মহাকাশ মিছনক প্ৰশংসা কৰি প্ৰথম পৃষ্ঠাৰ শিৰোনাম প্ৰকাশ কৰিছে ।

হয়তো এতিয়াৰ পৰা ভাৰতীয় বুলি জানিলে অন্য দেশৰ নাগৰিকে ভাৰতীয়সকলক অলপ হ'লেও সম্ভ্ৰমেৰে চাব । কিন্তু আমাৰ ভাৰতীয়সকলৰেই কিছুমানৰ যেন সেই সম্ভ্ৰম অথবা সন্মান আজুৰি আনিবলৈ সদ্ভাৱনাৰ অভাৱ ।

ভাৰতে চন্দ্ৰত প্ৰৱেশ কৰিলেও আমাৰ মাজৰেই বহুলোকে এতিয়াও সভ্য আৰু আধুনিক হৈ উঠিব পৰা নাই ।

🤔 বন্ধুত্ব আৰু শুভেচ্ছাৰ আনুষ্ঠানিকতা ।

বন্ধুত্ব দিৱসৰ শুভেচ্ছা নজনোৱা বাবে বহুকেইজন বন্ধুৱে অভিযোগ কৰিছে । অভিযোগ কৰি বন্ধুত্বৰ দায়বদ্ধতা নজনা বুলিও দুজনমানে প্ৰতীয়মান কৰিব খুজিছে ।

সামাজিক মাধ্যমত লগ পোৱা বন্ধু এজনৰ লগত সিদিনা কিবা কথাত মতৰ অমিল হ'ল । আন এজন বন্ধুৱে পৰামৰ্শ দিলে মোক -- 'তাক আনফ্ৰেণ্ড কৰ , ব্লক মাৰি দে ।'

ডিজিটেল মাধ্যমত এইবিলাক ভঙা-গঢ়াৰ বহুত সুবিধা আছে । ব্লক মাৰি দিলেই সম্পৰ্কৰ সমাপ্তি হয় । একচেপ্ট কৰি দিলেই বন্ধুত্বৰ অনুভৱ জীপাল হৈ পৰে । বৰ ঠুনুকা এই ভাৰ্চুৱেল ভঙা-গঢ়াৰ খেল ।

এজন বন্ধুৱে মোৰ লগত প্ৰায়েই একেলগে ঘূৰা-ফুৰা কৰিছিল । মোৰ সকলো কথা-কামকে বিনাদ্বিধাই সত্য বুলি মানি লৈছিল । মোৰ বাটৰ ভুল আৰু ভাৱনাৰ তৰলতা তেওঁৰ কেতিয়াও দৃষ্টিগোচৰ হোৱা নাছিল । পলমকৈ অনুভৱ কৰিছিলো - তেওঁ সঁচাই মোৰ ভাল বন্ধু আছিলনে ?

এবাৰ চিকিৎসালয়ত তেজ বিচাৰি হাবাথুৰি খাই থাকোঁতে এঘণ্টীয়া চিনাকি লোক এজনে যেতিয়া মোৰ আত্মীয়ৰ বাবে তেজ দিবলৈ নিঃসংকোচে আগবাঢ়ি আহিছিল , সেই সময়ত তেওঁতকৈ শ্ৰেষ্ঠ বন্ধু কাকো উলিয়াব পৰা নাছিলোঁ ।

এই মুহূৰ্তত মই ভাবিছোঁ - ৰাতি দুই বজাতো যদি মোৰ কিবা বিপদ হয় , এটা মাত্ৰ ফোনকলতেই মোৰ কাষত কোনে হাজিৰ হ'ব ! কেইখনমান মুখ মনলৈ আহিছে ।

কথাটো হ'ল-- নিয়মমাফিক শুভেচ্ছাই আমাক একো দিব নোৱাৰে । মূল কথা হ'ল দায়বদ্ধতা ।
আমি কোনে কাৰ কাৰনে কি কৰিব পাৰো , তাতেই লুকাই থাকে বন্ধুত্বৰ আত্মীয়তা । শুভেচ্ছা জনোৱা নজনোৱাৰ লগত ইয়াৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই ।