22/09/2020
#អតីតកាល
_____________________________
មនុស្សម្នាក់ៗសុទ្ធតែបានដើរឆ្លងកាត់ពេលវេលាមួយដែលហៅថា អតីតកាល ហើយកាលដែលយើងហៅវាថាអតីតកាលវាវាជារឿងដែលកន្លងហួសផុតបាត់ទៅហើយ។ជីវិតក្នុងអតីតកាលពេលខ្លះវាស្រស់បំព្រងជាងជីវិតបច្ចុប្បន្នក៏ពិតមែន តែវាមិនមានលក្ខណៈដូចគ្នានឹងរឿងរ៉ាវនាពេលបច្ចុប្បន្ននោះទេ។ រឿងហ្មងសៅ ខូចចិត្ត ឈឺចាប់ ពិបាក ទឹកភ្នែក...វាសុទ្ធតែជារឿងដែលមនុស្សភាគច្រើនចាំវាបានល្អជាងសរសេរទៅទៀត ព្រោះវាប្រៀបបាននឹងរូបភាពជាច្រើនផ្ទាំងដែលបានផ្ដិតជាប់នឹងខួរក្បាលទៅហើយ។ វាជារឿងត្រឹមត្រូវដែលយើងនៅចាំរឿងទាំងអស់នោះ ព្រោះយើងមានសមត្ថភាពចងចាំល្អ ប៉ុន្ដែផ្ទុយទៅវិញហេតុអ្វីរឿងខ្លះអ្នកពាំនាំវាមកដល់បច្ចុប្បន្នធ្វើអ្វីទៀតបើវាហួសផុតទៅហើយ អ្នកមានសមត្ថភាពចងចាំបាន ចុះហេតុអ្វីអ្នកមិនមានសមត្ថភាពដើរចេញពីពពកខ្មៅងងឹតនោះ មែនហើយការដែលនិយាយវាងាយស្រួលណាស់ទៅហើយសម្រាប់អ្នកដែលនិយាយ ការដែលធ្វើទើបវាលំបាក ប៉ុន្ដែហេតុផលមួយដែលយើងត្រូវគិតនោះគឺរៀនរំដោះចិត្តដែលមិនល្អចេញពីហេតុអាក្រក់ទាំងនោះ ចាត់ទុកថាវាមករួចហើយ ហើយវាក៏ទៅវិញបាត់ដែរ ប្រាប់ខ្លួនឯងថាខ្ញុំយល់ហើយខ្ញុំដោះស្រាយវារួចហើយ អរគុណហើយទើបល្អប្រសើរសម្រាប់ជីវិតអ្នកដែលកំពុងរស់នៅពេលនេះ។ អ្នកបានរៀនច្រើនណាស់ពីជីវិតនាអតីតកាល មានន័យថាអ្នកខ្លាំងណាស់ដែលអាចជម្នះវាបានមកទល់ពេលនេះ ជម្នះវាតទៅទៀតក៏វាមិនមានបញ្ហាអ្វីដែរ។ ពេលដែលយើងយល់ថាការដែលមានជីវិតរស់នៅគ្រប់យ៉ាងវាមិនស្រួលនោះទេ ដរាបណាដង្ហើមនៅតែមាន ភាពឈឺចាប់ សេចក្ដីលំបាកនៅតែមករកយើងជានិច្ច ដោយឆ្លើយតបនឹងរឿងបញ្ហាទាំងនេះគឺមានតែត្រៀមចិត្តសម្រាប់ជីវិតនេះតែប៉ុណ្ណោះ ព្យាយាមដោះស្រាយវាឲ្យអស់លទ្ធភាពអ្នកសិនចាំឈប់ រួចហើយកុំចុះចាញ់ត្រូវរកជំនួយថែមដើម្បីជម្នះវា។ ជីវិតដែលឆ្លងកាត់រឿងលំបាកច្រើនពីអតីតកាលវាមិនងាយស្រួលដូចអត្ថបទនេះនោះទេដែលគ្រាន់តែសរសេរបានដោយដៃងាយៗនោះ តែភាពតស៊ូ អំណត់អត់ធ្មត់ ព្យាយាមនៅតែជារឿងសំខាន់ដែលជីវិតយើងត្រូវតែមានជានិច្ចកាល។ កុំចុះចាញ់ជឿជាក់លើខ្លួនអ្នកថាអ្នកអាចជម្នះវាបាន ខ្ញុំជាអ្នកគ្រប់គ្រងដំណើរជីវិតខ្ញុំ អ្នកជារឿងខ្មៅរបស់ខ្ញុំខ្ញុំមានសិទ្ធិដុតអ្នកចោលបាន។ កុំបន្ដឲ្យខ្លួនយើងជាប់ផុងក្នុងរឿងដែកនាំឲ្យជិវិតយើងវិវត្តន៍ទៅរកភាពវិជ្ជមានទៀត ព្រោះវាខាតបង់ពេលវេលាយើងទៅទទេរៗ
22/09/2020
#សុបិន
____________________________
១ៈ១៨ am
..ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមកិលខ្លួនទៅប៉ះនឹងទូរស័ព្ទផ្ទាល់ខ្លួនដែលខ្ញុំបានដាក់វានៅកៀនខ្លួន មិនដូចរាល់ដង។ ខ្ញុំក៏រុលដៃទៅយកទូរស័ព្ទមកមើលម៉ោងទើបដឹងថាពេលនេះគឺព្រលឹមម៉ោង ១ៈ១៨ នាទីព្រឹក។ លោកព្រះអើយមនុស្សធ្លាប់តែក្រោកម៉ោង៦ ម៉ោង៧ ព្រឹកធ្វើមកភ្ញាក់ម៉ោងថ្មារនេះអីវិនគួរឲ្យចង់សើចមែនព្រោះអីខ្ញុំរាន់នោមសោះបានភ្ញាក់ម៉ោងចឹង ចប់ហ្មងខ្ញុំ កុំអីបានធ្វើកូនល្អមួយពេលបាត់...
២ៈ៤០ am
បន្ទាប់ពីរឿងអស់សំណើចមួយនោះមកខ្ញុំចាប់ផ្ដើមគេងមិនលក់រហូតដល់ម៉ោង ២ៈ៤០ នាទីព្រឹក និយាយទៅចិត្តចង់គេងខ្លាំងណាស់ព្រោះងងុយក៏ងងុយណាមួយខ្លាចខាតដំណេកផង ចំជាកំពូលមនុស្សខ្ញុំ ម្ដាយខ្ញុំសំណាងណាស់ដែលមានកូនពូកែដេកចឹងៗអីវិន និយាយលេងទេតាមពិតទៅ...
មុនគេងលក់ម៉ោង២ៈ៤៥ នាទីខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ខុសប្លែកធម្មតាដែលសព្វមួយដងខ្ញុំមាន ខ្ញុំភ័យៗ ខ្លាចៗ ទាំងដែលគេងក្នុងបន្ទប់ខ្លួនឯង ផ្ទះខ្លួនឯងសោះ ...លោកអើយលោក!
ពេលគេងលក់អារម្មណ៍មួយនោះប្រៀបដូចបានឡើងឋានសួគ៌ចឹង ព្រោះមនុស្សកំពុងតែងងុយផងក៏បានគេងលក់ទៀត វាមិនបុណ្យយើងហើយអី។ ម៉ោង ១ រសៀល...
ខ្ញុំកំពុងនៅក្នុងថ្នាក់រៀនជាមួយមិត្តភក្ដិដោយយើងត្រូវរៀនគួបន្ថែមផងដើម្បីសន្សំទុកបញ្ចេញសមត្ថភាពពេលប្រឡងបញ្ចប់ថ្នាក់ទី១២ និយាយទៅឆ្នាំ២០២០នេះ គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែភ័យហើយមិនប្រក្រតីទាំងអស់មិនថាមនុស្ស សត្វ រុក្ខជាតិ សំណង់អគារ អីនោះទេគឺនៅតំបន់សំខាន់ៗខ្លះត្រូវរងការខូតខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ រួមទាំងជម្ងឺកូវីដដ៏កាចសាហាវដែលនាំឲ្យបាត់ជីវិតមនុស្សជាច្រើនម៉ឺននាក់ទៀតផង សូមឧទ្ទិសកុសលផលបុណ្យដល់ពួកគាត់ផងចុះ សាធុ សាធុ...
សំឡេងមិត្តខ្ញុំបន្លឺឡើង នែ៎ នៅភ្លឹកដល់កាលរៀនៗវី អាប្រកាច់នេះឯងពុងចូលតួរធ្វើមកដាស់ឯងអីណា ស៉ាំណាស់ ទៅៗរៀនក៏រៀន...មួយសន្ទុះក្រោយមក ចុមដល់ម៉ោងបាត់ទាន់បានរៀនស្រួលបួលផងក៏ដល់ម៉ោង២រសៀលល្មមដែលជាម៉ោងមុខសិស្សម្នាក់ញញឹមដកកច្រហរមាត់ព្រោះជិតបានចេញទៅផ្ទះហើយ យេៗៗ...
ខ្ញុំហាក់ស្រាប់តែស្ថិតនៅក្នុងពិភពមួយទៀតដ៏ចម្លែកតែម្ដង ប៉ុន្ដែខ្ញុំកំពុងនៅក្នុងថ្នាក់រៀនមួយដែលខ្ញុំស្គាល់តែមនុស្សបួនប្រាំនាក់ប៉ុណ្ណោះនៅទីនោះ ខ្ញុំដឹងថាទីនោះគឺជាកន្លែងរៀនដែលជាផ្ទះគ្រូរបស់ខ្ញុំ អ្វីដែលចម្លែកគឺថា...
ម៉េចសិស្សទាំងអស់នេះនៅទីនេះវិញពួកគេរៀននៅសាលាណាហ្នឹង បានមករៀនគួរអីជាមួយឯងឡើងជិត មួយរយនាក់មួយបន្ទប់ ឆ្ងល់គ្រូចេះឲ្យរៀនទៅកើតដែរលោកគ្រូអើយលោកគ្រូ សុំសរសើរពិត តែថវិកាក៏មិនតិចដែរ ហាសហា...
ភ្លាមៗនោះស្រាប់តែ...
ប្អូនស្រី ម៉េចបានជាប្អូននិយាយអីអសីលធម៌ម្លេះ សំឡេងជម្រាបលោកគ្រូរបស់ខ្ញុំបានរសាត់ឮចង់មួយថ្នាក់តែគ្រូខ្ញុំគាត់មិនឮទៅវិញ...ទេ គ្រូអញដូចអត់ធ្ងន់ត្រចៀកទេតែម្ដេចមិនមានប្រតិកម្មអីសោះចឹង។ ត្រឡប់មកប្អូនស្រីម្នាក់នោះវិញឆ្លើយតបនឹងសំណួរខ្ញុំដោយសំឡេង ស្រួយឆ្នាស់ថា 'ម៉េចបងជេរខ្ញុំចឹង' ឡាបល់យ ឯងអត់ដឹងអីតិចមកថាឯងជេរគាត់ ទាំងដែលមុនហ្នឹងខ្ញុំសួរគាត់ដោយធម្មតាសោះ...
ក្រោយមក
លោកគ្រូៗ ខ្ញុំអត់បានជេរគាត់ផង ម្ដេចគាត់ចោទថាខ្ញុំជេរ រកយុត្តិធម៌ឲ្យខ្ញុំផង ហាសហារកយុត្តិធម៌ ខ្ញុំរហ័សងាកមកមើលមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំហើយសួរវាថា មានឮអញជេរគេអត់ហា៎ វាឆ្លើយថា អញមិនដើរទេ ពេលនោះស្រាប់តែ មិត្តម្នាក់នៅខាងក្រោយ ស្រែកថា បើមិនជេរគេមុនគេក៏មិនជេរវិញដែរ តែខ្ញុំមិនមែនវង្វេងទេប្រូ ស្រាប់តែ
...ផ្លាច់ ឈឺ មួយកំផ្លៀងនេះវាពិតជាមិនធម្មតាមែន នារីៗតែចឹងតើអាងអីប្រើតែហិង្សាដាក់សុភាពបុរសទន់ខ្សោយដូចខ្ញុំ យំសិន ហិហិហិ...
យំអីមនុស្សពេញមួយថ្នាក់ខ្មាសគេរឿងត្រូវមួយកំផ្លៀងផង មកយំទៀតធ្លាក់ក្រេឌីតអស់ហើយ អ្វីដែលខ្ញុំគិតពេលនោះគឺថាចង់យំតែអត់ហ៊ាន ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្តថាមនុស្សអញមិនធ្លាប់វ៉ៃ ទាត់ធាក់នរណាម្នាក់ទេ ម្ដេចបានម្នាក់ៗរួមទាំងមិត្តទាំងគ្រូមិនផ្ដល់តម្លៃឲ្យខ្ញុំសោះ ឬខ្ញុំអត់ល្អមែន ទេទេ មែនចឹងទេ...
សំឡេងស្រាលស្រទន់មួយបានស្រែកឡើងថា បងបង កើតអីហ្នឹង សំឡេងសួររបស់ប្អូនស្រីពៅខ្ញុំ ភ្លេចប្រាប់ថាខ្ញុំមានប្អូនស្រីពីរនាក់ រាល់ថ្ងៃរស់នៅជាមួយម្ដាយជាទីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំ តែគួរឲ្យសោកស្ដាយលោកប៉ាខ្ញុំគាត់ គាត់អនិច្ចកម្មទៅហើយ នឹកប៉ាណាស់។ ក្រោយការដាស់របស់ប្អូនស្រីខ្ញុំឲ្យផុតពីសុបិនដែលខ្ញុំកំពុងយល់សប្ដិតាំងតែពីម៉ោង១រសៀលត្រូវបានបញ្ចប់ដោយខ្ញុំចាប់ផ្ដើម ស្រែយំដោយមានវត្តមានមិត្តភក្ដិស្រីរបស់ខ្ញុំម្នាក់នៅកំពុងមើលនេត្រាទាំងទ្វេ មើលមកកាន់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ដឹងខ្លួនបន្ទាប់ពីសំឡេហយំរបស់ខ្ញុំក្នុងយល់សប្តិនោះ
ការពិតមុនហ្នឹងជាសុបិនខ្ញុំទេ ម៉ោង ៣ៈ៣០ នាទីព្រឹក ម៉ោងរោទិ៍ក្នុងទូរស័ព្ទខ្ញុំក៏ឮឡើងធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួន ទឹកភ្នែកខ្ញុំក៏ហូរចុះមកហើយក៏ស្រក់មួយតក់ចូលត្រចៀកធ្វើឲ្យខ្ញុំងើបទៅបើកភ្លើង ហាសហាកុំឲ្យទឹកភ្នែកមួយតំណក់ទេ កុំអីដេកទៀតកុំជោមួយខ្ញុំ។
តាមរយៈសុបិននេះខ្ញុំអាចយល់ថាមនុស្សគ្រប់គ្នាមិនមែននរណាៗសុទ្ធតែល្អនឹងយើងគ្រប់ពេលនោះទេ រឿងខ្លះគេមិនបាននឹងខ្វល់ជាមួយយើងផង តែយើងវិញគិតឡើងស្រុញខួរអស់ទៅហើយ ជីវិតអើយជីវិតមនុស្ស ចំជាយ៉ាប់មែន តែរឿងដែលត្រូវដឹងហើយយល់នោះគឺមនុស្សមួយចំនួនតូចតែអាចមានឥទ្ធិពលលើមនុស្សដែលមិនយល់ពីយើងរាប់សែននាក់នោះ ពួកគាត់គឺគ្រួសារអ្នក មិត្តអ្នក មនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់អ្នក និងអ្នកខ្លូនឯង។ ក្នុងស្ថានភាពពិបាកយើងណាម្ដាយ ឳពុកយើងតែងតែគាំទ្រយើងរហូត មនុស្សដែលព្រមលំបាកនិងយំគ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីយើង។
ព្រឹកម៉ោង៥ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមសរសេរលើក្រដាសដែលមានអត្ថន័យថា ហេតុអ្វីរឿងតាមហ្វេកប៊ុក ដូចជាការជេរប្រមាថគ្នា មានអ្នកគ្រាំគ្រចូលមើលច្រើនម្លេះ ហើយយុវជន យុវនារីយើងមួយចំនួនក៏ដូចគ្នា ការដែលយល់ពីជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្តវាជារឿងត្រឹមត្រូវដែលយើងត្រូវដឹង តែហេតុអ្វីចូលចិត្តយកស្ថានភាពបាក់ទឹកចិត្តតាមរយៈអត្ថបទ និង វីដេអូឈឺចាប់ មករកចំណុចពីខ្លួនឯងទៅប្រៀបធៀបម្លេះ ហើយតាំងគិតថាអញ សង្សុយណាស់ថាអញក៏បែបហ្នឹងដែរ ខុសហើយវាមិនដូចគ្នាទេ គេផ្សេងយើងផ្សេងកុំចាំបាច់គិតច្រើនរឿងចឹងៗអី យល់ល្អយកពេលដែលគិតវានោះ ទៅអានសៀវភៅទៅល្អជាង។ ហើយកុំគិតថាខ្លួនឯងអត់តម្លៃ ព្រោះអ្នកជាមនុស្សទីមួយហើយដែលមានតម្លៃសម្រាប់ខ្លួនឯងនិងគ្រួសារអ្ន ជឿជាក់លើខ្លួនឯង(អ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយពិតៗ)។
