Hotel, Catering and Tourism Library

Good manners don’t cost nothing!

Life begins after studying.

Central Park, Manhattan, USA 🇺🇸

ប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរ.pdf

ក្រសួងដាក់ចេញវិធានការឱ្យ សណ្ឋាគារ និងផ្ទះសំណាក់ រៀបចំម៉ាស់ និងអាល់កុលលាងដៃ សម្រាប់ភ្ញៀ FRESH NEWS

ផលិតផលទេសចរណ៍ជាការកំណត់អត្ថន័យដែលមានភាពទូលំទូលាយដូច ជាបទពិសោធន៍នៃទស្សនិកជនដែលបានកើតឡើងនៅតាមគោលដៅ ហើយនឹង ប្រព័ន្ធបែងចែកសេវាកម្មដឹកជញ្ជូនដើម្បីធ្វើការផ្លាស់ប្តូរទីផ្សារសម្រាប់់ផលិតផល។ នេះគឺជាការបញ្ជាក់អំពីភាពផ្ទុយគ្នានៃផលិតផលឧស្សាហកម្ម និងផលិតកម្មដែលជាការបែងចែកការចូលទៅកាន់ទីផ្សារ។ ខ្លឹមសារសំខាន់ចំពោះទីកន្លែងគោលដៅទាមទារឱ្យមានផែនការយុទ្ធសាស្ត្រខុសៗគ្នាទាំងស្រុងសម្រាប់់វិ់ស័យទេសចរណ៍ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងឧស្សាហកម្មផលិតកម្ម។ ការមើលឃើញរុក្ខជាតិមានសារសំខាន់តិចតួចណាស់សម្រាប់់ផលិតផលទីផ្សារ ហើយចំណែកការរកឃើញគោលដៅគឺមាន គ្រប់បែបគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់សម្រាប់់ការធ្វើកិច្ចប្រជុំពីតម្រូវការទីផ្សារទេសចរណ៍។

ទេសចរណ៍វេជ្ជសាស្ត្រ (Medical Tourism) គឺជាឧទាហរណ៍ថ្មីមួយក្នុង ចំណោមប្រភេទទេសចរណ៍ទាំងឡាយ ដោយសារតែការកើនឡើងយ៉ាងរហ័សនៃ ការធ្វើដំណើរជាអន្តរជាតិដើម្បីស្វែងរកការវះកាត់ ការកែសម្ផស្ស ព្រមទាំង លក្ខខណ្ឌវេជ្ជសាស្ត្រផ្សេងៗទៀតដែលធ្វើឱ្យមានអត្ថប្រយោជន៍ដល់អ្នកផ្តល់សេវា កម្មថែរក្សាសុខភាព សេដ្ឋកិច្ចក្នុងតំបន់ និងឧស្សាហកម្មទេសចរណ៍ជាដើម។ ខណៈ ពេលដែលទេសចរណ៍វេជ្ជសាស្ត្របានក្លាយទៅជាទីកន្លែងថ្មីដែលសក្តិសមបំផុត សម្រាប់់ជីវិតក្នុងវិស័យឧស្សាហកម្មទេសចរណ៍ ជាទូទៅទាក់ទងនឹងការបង្កើនសុខភាព និងសុខុមាលភាព ហើយប្រហែលជាមកពីការសង្កេតឃើញថា វាបានកើតឡើង តាមរយៈការកម្សាន្ត ការឈប់សម្រាក និងការសម្រាកលំហែជាជាងការផ្លាស់ប្តូររូប រាងកាយជាអាទិ៍។ លើសពីនេះការធ្វើដំណើរដើម្បីបង្កើនសុខភាព គឺជាទីកន្លែង ស្ថិតស្ថេរដែលសក្តិសមបំផុតសម្រាប់ជី់វិតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទេសចរណ៍កន្លងមក។ តាមរយៈប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏យូរលង់មក ទេសចរណ៍សុខុមាលភាព (Health Tourism) គឺជាការវិលត្រឡប់ទៅរកសម័យបុរាណវិញ និងនៅក្នុងសតវត្សរ៍ថ្មីៗដែលមានការ ផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងឆាប់រហ័សទៅលើទេសចរណ៍សុខុមាលភាពទូទៅដែលរួមបញ្ចូលក្នុង បាតុភូតចម្លែកៗពីធម្មជាតិ និងការដើរកម្សាន្តដោយថ្មើរជើង ឬការដើរកម្សាន្តក្នុង ព្រៃជាដើមដើម្បីធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ និងបំបាត់ទុក្ខកង្វល់។ នៅក្នុងទិដ្ឋភាព ទេសចរណ៍វេជ្ជសាស្ត្រមួយចំនួនដែលមានទំនាក់ទំនងមកពីការលើកឡើងខាងលើ និងការបំបែកខ្លួនរបស់វាដោយខ្លួនឯងដែលត្រូវបានលើកឡើងដោយ Bookman ដូចជាទេសចរណ៍មានផ្ទៃពោះ (Pregnancy Tourism) ទេសចរណ៍ទន្តវេជ្ជសាស្ត្រ (Toothache Tourism) និងទេសចរណ៍បំបាត់កង្វល់ (Detox Tourism) ។ នៅមាន ទេសចរណ៍ជាច្រើនប្រភេទផ្សេងទៀត។ ពេលវេលា និងទីកន្លែងចុងក្រោយនៃ ទេសចរណ៍វេជ្ជសាស្ត្រខ្លួនឯងបានចាប់បដិសន្ធិឡើងដោយគ្មានអ្នកណាដឹង។

ការកំណត់តំបន់អភិរក្សសមស្របមួយគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះចំពោះយុទ្ធសាស្ត្រ គ្រប់គ្រងដទៃទៀត។ ការកំណត់តំបន់គឺជាយន្តការមួយសម្រាប់ការកំណត់គោលដៅគ្រប់គ្រងទាំងមូល និងជាអាទិភាពចំពោះទីតាំងផ្សេងៗនៅក្នុងតំបន់ ឬកន្លែងដែលអភិរក្ស។ តាមរយៈការកំណត់គោលដៅ និងអាទិភាពសម្រាប់តំបន់ទាំងអស់នេះ អ្នកធ្វើផែនការក៏បានកំណត់ការប្រើប្រាស់ណាខ្លះដែលនឹងត្រូវបានអនុញ្ញាត និង មិនត្រូវបានអនុញ្ញាត។ មធ្យោបាយប្រមាណទាំងអស់នេះជាធម្មតាត្រូវបានគេផ្តោតលើលក្ខណៈនៃមូលដ្ឋានធនធានធម្មជាតិ និងវប្បធម៌ដែលជាតំបន់អភិរក្ស (ដែលបានកំណត់ពីមុន) និងការគិតពិចារណាខាងនយោបាយ។ ការសម្រេចចិត្តក្នុងការចង្អុលបង្ហាញនូវការប្រើប្រាស់ជាសាធារណៈដោយប្រើគោលនយោបាយអេកូទេសចរណ៍ (Ecotourism) គឺជាប្រភេទនៃការសម្រេចចិត្តខាងនយោបាយដែលមានឥទ្ធិពលមកលើការកំណត់តំបន់។ អ្នកគ្រប់គ្រងធ្វើការសម្រេចចិត្តរបស់គេពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃពីដំណើរការរបស់តំបន់ដោយផ្តោតតាមផ្នែកអាស្រ័យទៅលើរចនាសម្ព័ន្ធតំបន់។

ការកំណត់ដ៏សំខាន់សម្រាប់តំបន់អភិរក្សជាធម្មតាត្រូវបានគេកំណត់នៅក្នុង ផែនការគ្រប់គ្រងទូទៅ (GMP: General Management Plan)។ ទោះបីជាអេកូទេសចរណ៍អាចត្រូវបានគេកំណត់នៅក្នុង GMP តាមការប្រើប្រាស់ជាសាធារណៈក៏ដោយ ក៏ព័ត៌មានបច្ចុប្បន្នអាចនៅមិនគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការកំណត់តំបន់ប្រើប្រាស់ជា សាធារណៈដែលគួរតែកំណត់ឲ្យមានលក្ខណៈជាក់លាក់ពីទីតាំងស្ថិតនៅទីកន្លែងណាឲ្យបានច្បាស់លាស់ដែរ។
ឧទាហរណ៍ទឹកធ្លាក់ដែលមានការរៀបចំការទស្សនាបានយ៉ាងល្អនៅក្នុងតំបន់ មួយអាចជាជម្រើសពិតប្រាកដមួយសម្រាប់តំបន់ដែលប្រើប្រាស់ជាសាធារណៈនៅក្នុងដំណើរការ GMP។ ការទាក់ទាញដ៏មានគុណតម្លៃបន្ថែមទៀតនៅខាងក្រៅតំបន់ប្រើប្រាស់ជាសាធារណៈដែលបង្កើតឡើងពីមុនក៏ត្រូវបានគេកំណត់។ ចំណែកឯសមាជិកសហគមន៍ និងការីទេសចរណ៍តាមរយៈការប្រឹក្សាជាមួយភាគីពាក់ព័ន្ធអាចកំណត់ពីសារសំខាន់ ប៉ុន្តែការទាក់ទាញដែលមិនបានទាញយកប្រយោជន៍ពីមុនដូចជាការលិទ្ធអំបិល ដែលទាក់ទាញសត្វសេកនៅលើមាត់ទន្លេដែលនៅឆ្ងាយជាដើម។
ហេតុដូចនេះវាអាចចាំបាច់ដើម្បីបញ្ជាក់ពីការកំណត់តំបន់អភិរក្សដំបូង ដោយធ្វើទៅតាមការបញ្ចប់របស់ផែនការគ្រប់គ្រងអេកូទេសចរណ៍ (EMP: Eco-tourism Management Plan)។ ជាការពិតណាស់ ការទាក់ទាញអេកូទេសចរណ៍ដ៏ មានសក្តានុពលគួរតែមិនត្រូវបានគេធ្វើឡើងទៅដល់ការទស្សនានោះទេ ដោយសារ តែការសោកស្តាយរបស់គេចំពោះការសឹករិចរិល ឬការបំផ្លាញបរិស្ថាន។

ប្រវត្តិនៃទេសចរណ៍សុខុមាលភាពមានទំនោរដោយគេផ្តោតជុំវិញស្ប៉ា និងការព្យាបាលរោគដោយប្រើទឹកសមុទ្រយ៉ាងចម្បងដោយសារបរិមាណជាច្រើននៃឧណ្ណវារី និងទឹកខនិជដែលផុសចេញពីក្នុងដី និងឆ្នេរសមុទ្រ។ ពាក្យថា ស្ប៉ា (Spa) ត្រូវបានគេគិតថាអាចមានដើមកំណើតមកពីភាសាឡាតាំង (Latin) និងឃ្លា ប្រយោគដូចជា Sanitas Per Aqua ឬពីពាក្យ Walloon ‘Espa’សម្រាប់ប្រភពទឹកផុសចេញពីក្រោមដី។ ទីក្រុងស្ប៉ានៅក្នុងប្រទេសប៊ែលហ្ស៊ីកគឺជាទីក្រុងទី១។ ដូច្នេះពេលខ្លះវាត្រូវបានគេគិតថាពាក្យនេះគឺបានមកពីឈ្មោះនេះតែម្តង។ ការព្យាបាលរោគដោយប្រើទឹកក្តៅ ឬទឹកត្រជាក់គឺជាកត្តាដ៏សំខាន់នៃអ្វីដែលវិធីស្ប៉ាអឺរ៉ុបត្រូវតែផ្តល់តាមលក្ខណៈប្រពៃណីដោយការផ្តោតលើសុខភាព និងសុខុមាលភាពរូបរាង កាយ។ វាមានត្រឹមតែប៉ុន្មានឆ្នាំថ្មីៗនេះទេដែលការព្យាបាលសម្ផស្ស ឬវះកាត់កែសម្ផស្សកាន់តែមានការពេញនិយម ព្រមទាំងសកម្មភាពផ្លូវអារម្មណ៍ និងចិត្តសាស្ត្រ។ នៅពេលដែលតម្រូវការព្យាបាលជំងឺបានបដិសេធនៅអឺរ៉ុបជាមួយវិធីថែរក្សាសុខភាព និងបច្ចេកទេសសុខុមាលភាពដែលមានការការពារ ស្ប៉ាបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងគួរឱ្យកត់សំគាល់តាំងពីរូបរាង និងវេជ្ជសាស្ត្រទៅជាសកម្មភាពសម្រាក និងថ្នាក់ថ្នម។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយតាមលក្ខណៈប្រវត្តិសាស្ត្រ ពួកគេត្រូវបានយល់ឃើញថាជាកន្លែងដែលធ្វើឱ្យមានសុខភាពល្អ និងដើម្បីយកទឹក ឬទទួលការព្យាបាល។ ទឹកខនិជ ឧណ្ណវារី ទឹកសមុទ្រ ភក់ វិធីព្យាបាលដោយអាកាសធាតុ និងវិធីព្យាបាលដោយអុកស៊ីសែន ព្រមទាំងពេលខ្លះអាហារូបត្ថម្ភពិសេសគឺជាការផ្តោតការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងសំខាន់។
ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងបានបង្កើតអាងមុជទឹកដ៏ស្មុគស្មាញបំផុតនៅពាសពេញអឺរ៉ុប ដែលបានរួមបញ្ចូលវិធីរស់នៅរបស់ពួកគេ និងមានជាស៊េរីនៃអាងមុជទឹកត្រជាក់ទៅ ទឹកក្តៅ និងអាងមុជទឹកត្រជាក់ចុងក្រោយ។ អាងមុជទឹក ឬស្ប៉ាដែលត្រូវបានគេហៅក្រោយមកទៀតគឺជាកន្លែងមនុស្សជួបគ្នាដើម្បីពិភាក្សាបញ្ហាដូចជារឿងនយោបាយ និងទស្សនវិទ្យា ហើយវាគឺជាមជ្ឈមណ្ឌលសម្រាប់ជិ់វិតសង្គមរបស់កងទ័ព និងអ្នកធ្វើការ។

ទោះបីជាទេសចរណ៍ត្រូវបានគេនិយាយថាជាឧស្សាហកម្មដ៏ធំបំផុតមួយនៅលើពិភពលោកក៏ដោយ ក៏វាពិបាកនឹងឱ្យនិយមន័យពីដែនកំណត់របស់វាណាស់ ហើយវាក៏មានការពិបាកក្នុងការសម្រេចចិត្តថា សកម្មភាពអ្វីអាចចាត់ចូលជាទេសចរណ៍ និងសកម្មភាពអ្វីដែលមិនមែនជាទេសចរណ៍។ និយមន័យទេសចរណ៍ជាច្រើនផ្តោត សំខាន់ទៅលើបរិបទនៃការកម្សាន្ត និងការសម្រាកលំហែ ”ទេសចរណ៍អាចនឹងត្រូវបានគេគិតថាជាទំនាក់ ទំនងនៃមូលហេតុនិងបាតុភូតដែលនាំឱ្យមានការធ្វើដំណើរ និងការស្នាក់នៅបណ្តោះ អាសន្នដែលជាបុព្វហេតុនៃការធ្វើដំណើរក្នុងគោលបំណងកម្សាន្ត និងសម្រាកលំហែ“។ រីឯអ្នកខ្លះយល់ឃើញថា “ ទេសចរណ៍អាចនឹងត្រូវឱ្យនិយមន័យថាជាទ្រឹស្តី និងការអនុវត្តនៃការធ្វើដំណើរ និងការទៅលេងទីកន្លែងណាមួយក្នុងគោលបំណងសម្រាកកម្សាន្ត“។
ការកម្សាន្តជារឿយៗត្រូវបានគេប្រើដោយមានការផ្លាស់ប្តូរទៅវិញទៅមកជាមួយនឹងការសម្រាកលំហែ។ ការកម្សាន្តក៏ត្រូវបានគេទទួលដឹងឮថាជាការទទួលយកដោយស្ម័គ្រចិត្តដែលជាបុព្វហេតុនៃការបំពេញចិត្ត និងសប្បាយចិត្តក្នុងអំឡុងពេលសម្រាកលំហែផងដែរ។ កំណត់សំគាល់សាមញ្ញបំផុតរវាងការកម្សាន្ត និងការសម្រាកលំហែនោះគឺការសម្រាកលំហែប្រើជាមួយពេលវេលា រីឯការកម្សាន្តប្រើជាមួយសកម្មភាព។