Politie Den Helder

01/10/2026

Je bent Jutter als...

Geboren in het Lidwina-ziekenhuis en opgegroeid in De Schooten kan ik mijzelf een echte ‘Jutter’ noemen. Hoewel… ooit las ik dat als je in Den Helder bent geboren maar je ouders niet, je officieel een ‘Nieuwedieper’ bent. Pas als je ouders hier óók geboren zijn, ben je een ‘echte Jutter’. Met een vader die hier geboren is, maar een moeder die import-Fries is, val ik dus officieel onder het eerste.

Maar ik stel mijzelf gerust. Als ik tegenwoordig naar een WK voetbal kijk en zie dat sommige landen bestaan uit spelers die er nog nooit één seconde hebben gewoond — en hun ouders ook niet — maar toevallig nog een opa hadden die daar ooit een keer een broodje heeft gegeten, dan mogen zij zich international noemen van dat land. Dus dan mag ik mij gewoon Jutter noemen. Kennelijk maakt het niet uit waar je geboren bent, maar hoe je je voelt. Gelukkig maar, want als mijn kat toevallig in een aquarium was geboren is het ook niet ineens een goudvis.

Opgegroeid in Den Helder leerde ik al jong van alles over de stad en haar inwoners. Ook over de minder gezellige exemplaren. Zo had je in de jaren 80 en 90 een paar broers die toen al vonden dat spullen van anderen eigenlijk automatisch van hen waren. Ging je naar zwembad De Schots — waar je toen nog geen kluisjes had — en zag je hen ook binnenlopen? Dan wist je genoeg. Zij bleven altijd opvallend lang “bij de kleding hangen”. Gratis winkelen zeg maar. Als 12 dan wel 13-jarige snapte ik daar niets van. Ik nam daarom altijd alleen gepast geld mee. Of nog beter: een oranje zwembadkaartje van de 100-banenkaart. Viel weinig aan te verdienen.

Nu, ruim 35 jaar later, is er weinig veranderd. De oudste broer heeft nog steeds moeite met twee dingen: drugsgebruik en het betalen ervan. Met als logisch gevolg dat alles wat hij ziet wordt gestolen. Inbraken, fietsendiefstallen, spullen uit winkels, noem maar op. Ik heb hem meerdere keren aangehouden en verbaas mij nergens meer over, behalve dat hij soms niet lang vastzit. Inmiddels mag hij vrijwel geen winkel meer in en heeft hij meer dan de helft van zijn leven vastgezeten. En zijn ouders? Laatst zag ik zijn moeder hem nog geld geven, zogenaamd “voor eten”. Ik wist beter. Sommige dingen zie je al aankomen voordat iemand überhaupt aan de drugs zit.

Maar zoals ik zei: ik groeide op in De Schooten. Het voordeel van De Schooten was dat er vroeger twee soorten woningen waren van de woningstichting: het type vier-slaapkamerwoningen rond het Commandeursplein en de ruime eengezinswoningen met 3 slaapkamers zoals in de Graaf Willem II-straat.

Het nadeel van die mooie grote huizen en ruim opgezette wijk was dat de mensen die daar eind jaren 60 kwamen wonen er vervolgens ook letterlijk nooit meer weggingen. Daardoor had je in de jaren 90 bewoners die er al 25 tot 30 jaar zaten en daar bepaalde zelfverzonnen rechten aan ontleenden. Simpel gezegd: “Ik woon hier het langst, dus ik heb gelijk.”

Zo hadden wij in de buurt ook een buurman. Type gepensioneerde ingenieur en boos om alles. Voor wie vroeger Sesamstraat keek: meneer Aart was op hem gepasseerd, het kon niet anders. Hij woonde er het langst en had dus automatisch overal verstand van. Vond hij zelf dan. Voetballen? Niet bij hem in de buurt. En belandde er per ongeluk een bal in zijn tuin, dan was je hem kwijt. Tegenwoordig noemen we dat verduistering, toen noemden we het “pech hebben”.

Op een dag werden zijn autobanden lek gestoken. Omdat hij óók altijd onze voetballen jatte, moesten de daders volgens hem wel uit onze vriendengroep komen. Dus ook ik mocht mee voor “een gesprek” op het politiebureau. De buurman schreeuwde toen boos tegen mij: “Als jij zo doorgaat komen wij elkaar later nog vaak tegen op het politiebureau!”

Later bleek dat de echte daders twee mannen waren met wie hij ruzie had gekregen tijdens het uitlaten van de hond. Zo’n typisch conflict waarbij iemand roept: “Ik loop hier altijd dus jij gaat maar aan de kant” Alsof hij persoonlijk eigenaar van de stoep was. Een excuus omdat hij ernaast zat? Uiteraard niet. Dat zou ook totaal niet bij hem passen.

Vijftien jaar later liep ik zelf het politiebureau binnen voor een middagdienst en zag dat er een oudere winkeldievegge vastzat. Ze wilde naar het toilet en ik deed de deur voor haar open. Tot mijn verbazing zag ik de vrouw van de boze buurman. Ik keek verbaasd, zij keek vooral heel beschaamd. Ik groette haar vriendelijk en zei dat zoiets iedereen kon overkomen. Ik dacht overigens wat anders. "Nou,” zei ze zacht, “Cor* zal wel boos worden… hij komt mij zo ophalen.”

Dat was voor mij een prachtig moment van innerlijk plezier. Ik ging expres even bij de receptie staan toen de buurman binnenkwam. Hij meldde dat hij zijn vrouw kwam ophalen. Voor de vorm vroeg ik om zijn legitimatiebewijs, terwijl ik natuurlijk allang wist wie hij was. Toen zei ik: “Nou meneer Cor*, u had dus toch gelijk gekregen. We komen elkaar inderdaad weer tegen op het politiebureau.” Geen reactie. Maar geloof mij: ik had enorm plezier van binnen.

Het bijzonderste wat ik ooit meemaakte met mijn jeugd in Den Helder en het later werken hier, ging over een leraar van mijn middelbare school. Hij was behoorlijk autoritair tegen jongens, maar opvallend joviaal tegen jonge meiden. Achteraf waren dat al rode vlaggen waar tegenwoordig meteen drie vertrouwenspersonen van wakker worden.

Tijdens een schoolreis naar Luxemburg snauwde hij ooit naar mij dat er “nooit wat van mij terecht zou komen” en dat hij het zonde van zijn tijd vond om mij les te geven. Leuk om tegen een onzekere puber van vijftien te zeggen. “Lul,” dacht ik toen al. Ik was vooral blij dat ik het jaar daarna geen les meer van hem kreeg.

Twintig jaar later las ik tijdens mijn werk dat er een arrestant binnen zat: een leraar die door de zedenpolitie was aangehouden wegens ongepast contact met leerlingen. En toen ik de naam zag? Ik was eigenlijk niet eens verbaasd. Het voelde meer als een bevestiging van iets wat ik diep van binnen eigenlijk altijd al wist.

Ik wilde graag zijn avondeten brengen. Gewoon om hem even in de ogen te kunnen kijken. Dus ik deed de deur open en daar zat hij: die grote stoere leraar van vroeger. Ineengedoken in een hoekje. Klein, stil en nerveus. Hij keek mij aan en zei dat hij mij ergens van kende. Ik kon het niet laten en zei: “Volgens mij verspilde ik vroeger uw tijd vroeger nog.” Hij zei dat hij zich schaamde. Ik glimlachte alleen maar wat en dacht: “Waarvoor precies? Voor je gedrag? Voor je vrouw? Of alleen omdat je gepakt bent?”

Eén ding wist ik in ieder geval zeker: ik zou mijn baan behouden. Zijn toekomst was een stuk minder zeker. Overigens was hij niet de enige oud-leraar die later vanwege gedrag richting jonge meiden bij ons terechtkwam. Van één van hen las ik ooit letterlijk als verklaring: “In een romantische bui is dit gebeurd.” Dat is ook een bijzondere manier om een rechtzaal binnen te wandelen. Gast je bent in de 40 dat meisje 14, doe normaal, gebruik je verstand en niet een ander kloppend lichaamsdeel.

En zo zie je maar: wat je in je jeugd meemaakt of tegenkomt, kan je later als volwassene zomaar nog eens tegenkomen… alleen dan ineens vanaf de andere kant van het bureau. >PC

* De naam Cor is gefingeerd.
** Om verwijzingen naar de leraar te voorkomen is de reageermogelijkheid uitgeschakeld.
*** plaatje Ai

24/09/2026

Service tot aan de deur.

Waakzaam en dienstbaar, het staat in ons motto. En natuurlijk, zodra ik dit schrijf gaan er allemaal mensen als een Pavlovhond stuiteren en komen ze met opmerkingen dat zij dat niet vinden en zeker ook waarom, want..... En dan volgen er duizenden reacties van mensen met een andere mening. En die mag je hebben hoor, die heeft iedereen, alleen voordat social media bestond hield je meestal je mond als je ergens geen verstand van had, nu moet iedereen gelijk maar zijn visie binnen een honderdste van een seconde delen op het wereldwijde web. Maar goed, soms is social media ook weer handig, anders was u dit verhaal ook niet aan het lezen.

Oké, ik dwaal af. Dienstbaar, anderen hebben er zoals ik zei een mening over, ik weet wat het betekent, laat ik het daar gewoon op houden. Een mooi voorbeeld was er deze zomer, een paar weken terug. Het begon eigenlijk heel apart. Ik kreeg tijdens mijn (welverdiende) vakantie een mail van een collega in het oosten van het land: Salland, mooie omgeving overigens. Een inwoner uit hun gebied was hier in ons basisteam op vakantie geweest en was erachter gekomen dat hij zijn tablet had laten liggen op een parkeerplaats. Deze had hij even op de dak van zijn auto gelegd en pas thuis erachter gekomen dat hij hem er niet af had gehaald dus moest hij er wel afgevallen zijn. Via een app zag hij dat de tablet uitstraalde in Den Helder. Het verzoek aan mij was om als wijkagent even navraag te doen op het adres waar deze uitstraalde.

Zelf kon ik even niet, dus ik passde het verzoek door aan de middagdienst welke naar de woning ging. Helaas niemand thuis, maar wel een nieuwsgierige buurman die vroeg wat wij kwamen doen. “Of komen jullie voor die tablet”. Dat leverde natuurlijk vraagtekens op bij ons, maar de buurman begon uit zichzelf te verklaren wat geheel overeenkwam met het verhaal van de eigenaar. Wel had hij het hoesje eraf gehaald, “deze was niet meer mooi”. Tsja. Gefronste wenkbrauwen hadden wij wel.

Prima dus, een dag later had ik in mijn postvakje een tablet liggen, en hoewel deze al 2 weken niet had gewerkt – de eigenaar had hem geblokkeerd – was hij nog steeds 78% vol. "Goede kwaliteit" dacht ik nog. De ontbrekende letters van het inlogscherm kwamen overeen met de naam van de eigenaar dus ik wist bijna zeker dat ik de juiste tablet had.

Dus een belletje naar het oosten van het land: De eigenaar. Deze wilde gelijk zijn inloggegevens aan ons sturen zodat wij hem konden ontgrendelen, maar ik gaf gelijk aan dat hij dat nooit moest doen. Nu was ik natuurlijk wel een echte medewerker van de politie, maar wie zegt dat één of andere nepagent niet ook zo een mooi verhaal kon ophouden. Maar dat ik de juiste persoon had, daar was ik wel van overtuigd, maar toch.

Alleen nu kwam er een praktisch probleem om de hoek kijken, de tablet mag alleen aan de juiste persoon worden gegeven. Of met andere woorden: in persoon overhandigen en de gegevens van de andere partij controleren. En ja, laat je iemand uit het oosten van het land hierheen komen? De eigenaar stelde voor om het per post aangetekend te verzenden. Logisch vanuit zijn perspectief, alleen dan weet ik niet of de juiste persoon de tablet krijgt. Opsturen naar de collega’s in het oosten van het land en dat de man zich daar dan zou melden. Dat leek mij het meest logische, alleen zal je net zien dat dit pakketje verloren gaat in de post. Ik twijfelde...

En toen kreeg ik een idee. De man woonde in een omgeving die gewoon te mooi is voor een liefhebber van fietsen, en laat deze omgeving nu op zo’n 85 kilometer van mijn camping af liggen. Ik hou van fietsen en wilde hier nog een keer rond gaan rijden deze zomer. Ik stelde de man voor dat ik langs zou komen op de fiets en dan de tablet af kwam leveren. Alleen moest hij dan nog 2 weken wachten voordat ik er weer een paar dagen vrij had en op de camping was. De man stemde er mee in.

Zo werd het augustus en vertrok ik op een mooie warme zomerdag op mijn fiets vanaf de camping in Zuidoostelijke richting. En ja, ik voldoe aan het vooroordeel: Een iets wat te stevige man van middelbare leeftijd in een veel te strak vrolijk wielrenpak op een racefiets. Na een kleine 3 uur was ik door de Vechtstreek en over de Holterberg gerold en reed een klein stadje in. Ik was er ooit al eens geweest, maar dat was niet echt in mijn geheugen blijven hangen.

Mijn navigatie in mijn oor stuurde mij naar de juiste woning waar ik aanbelde. Ik wist natuurlijk wat ik er kwam doen, maar toen de deur open ging zag ik een man raar staan te kijken toen een voor hem onbekende man in een koeienprintwielrenpak voor hem stond. Ik toonde mijn politielegitimatiebewijs en vertelde dat ik wat voor hem had. Ik had de man al nagetrokken op het werk en wist hoe hij er uit zag, dit was de juiste man, en nadat hij zich legitimeerde wist ik dat ik helemaal goed zat.

De man was blij met mijn komst en ik haalde de tablet uit een handdoek die ik ter bescherming er om had gewikkeld. Hij kon de tablet in no-time ontgrendelen, nog steeds met een 59% volle batterij overigens. Doel bereikt. Zijn vrouw maakte nog een foto dat ik hem overhandigde. Deze is voor onze nieuwsbrief. (De foto heb ik hieronder bewerkt met AI, dit om herkenning van de man te voorkomen en mijzelf even een betere vorm te geven, hoewel, rond is ook een vorm) Ze nodigde mij uit om wat te drinken en eten maar ik sloeg het af, niet uit onbeleefdheid, maar ik heb er zelf een hekel aan dat als ik fiets ik uit ‘mijn ritme’ wordt gehaald.

En zo begon ik weer aan de terugreis via een andere route weer 85 kilometer naar de camping terug. Ruim 170 kilometer onderweg om de juiste service te verlenen, en ja ook 170 kilometer omdat ik van een mooie omgeving wilde genieten op de fiets, maar voor iedereen: hier ga ik geen standaard van maken natuurlijk. Ik was blij dat ik aan het einde van de middag languit in het zwembad lag af te koelen. Maar ach, een leuk verhaal voor alle partijen en ook bewijs dat service echt nog wel bestaat. >PC

17/09/2026

"Ik heb het niet gedaan, en ik kan het bewijzen ook"

De verdachte zit tegenover mij. Hij zegt het stellig: "Ik ben onschuldig." Nu hoor ik dat vaker. Zelfs wanneer ik iemand persoonlijk een overtreding zie begaan, blijkt hij of zij volgens eigen zeggen nog steeds volledig onschuldig. Maar deze man had iets bijzonders bij zich: het beste alibi dat je je kunt wensen.

We gaan even terug in de tijd. Ver terug. Naar de vorige eeuw zelfs. Een man wordt verliefd op een vrouw. En zij op hem. Waarom precies, dat snapte ik niet helemaal, maar dat is ook niet relevant voor dit verhaal. Ze kennen elkaar van haar werkzaamheden als stripteasedanseres. Zij klaagde bij de wijkagent wel eens over een gebrek aan klanten. Dat kon ik dan wel weer beter plaatsen.

Maar goed, op ieder potje past een dekseltje. Ze leken gelukkig samen. Er volgde een huwelijk en uiteindelijk ongeveer een half voetbalteam aan kinderen, op één na allemaal meiden. Op zich niets bijzonders. Ik vroeg wel eens hoe ze zoveel kinderen combineerden met hun werk. "Werk?" was steevast het antwoord. "Waarom zou ik werken als ik zoveel uitkeringen en toeslagen kan krijgen?" Het gaf in ieder geval een aardig inkijkje in hun levensfilosofie.

Maar aan alle sprookjes komt een einde. Zij leerde een andere man kennen die blijkbaar nóg beter bij haar past dan haar eerste echtgenoot. Het gevolg: een vechtscheiding. Want hij liet zich niet zomaar aan de kant zetten. Vanaf dat moment kwamen ze steeds vaker bij ons in beeld. De kinderen kregen weinig opvoeding mee, de buurt kreeg juist overal iets van mee. Scheldpartijen, geschreeuw tot diep in de nacht, ruzies op straat en een tuin die door de kinderen leek te zijn aangewezen als openbaar toilet.

Diverse hulpinstanties bemoeiden zich ermee. Dat hielp deels. Er kwam een woning beschikbaar voor één van beide partijen. Alleen moest nog worden bepaald voor wie. Beiden wilden in het huis blijven wonen. Beiden wilden de kinderen houden. En vooral vonden beiden dat de ander maar moest vertrekken. Volgens hen lag daar uiteraard een belangrijke taak voor de politie. Wij hebben veel bevoegdheden, maar 'scheidingsrechter' staat niet op onze functieomschrijving. Maar wij hielden ons er mooi buiten.

Uiteindelijk besloot de rechter dat de vrouw met haar nieuwe vriend in de woning mocht blijven en dat de man moest verhuizen naar een toegewezen huisje in een dorp verderop. Voor ons gloorde hoop aan de horizon: Rust.

Dat bleek uiteraard optimistisch gedacht. De man was rancuneus en voor ieder wissewasje werd de politie gebeld. Nieuwe vriend rijdt toevallig door zijn straat? Politie. Kinderen een uur te laat voor een omgangsregeling? Politie. Waarschijnlijk had hij ons ook gebeld als zijn koffie te slap was geweest.

De kinderen gingen ondertussen niet meer naar hun vader. Op advies van moeder, haar nieuwe vriend en haar advocaat. De wijkagent gaf nog aan dat dit juridisch gezien niet bijzonder verstandig was en waarschijnlijk niet goed zou vallen bij de rechter. Dat advies werd met dezelfde aandacht ontvangen als een verkeerswaarschuwing door een gemiddelde wielrenner. De rechter sprak zich uiteindelijk duidelijk uit: moeder moest meewerken. Dat deed ze niet. Dus volgde opnieuw een rechtszaak. En weer één, en weer één, en weer…. Vul zelf maar in.

Inmiddels waren de meeste kinderen bijna volwassen. Ze hadden allemaal hun eigen mening ontwikkeld. Of beter gezegd: ze hadden exact dezelfde mening als de nieuwe vriend van moeder.

Moeder en haar nieuwe partner verschenen op een woensdag samen met vier kinderen op het bureau. "Hij heeft mij mishandeld in de sporthal." Ze wees op een fors blauw oog. En inderdaad, er was zichtbaar letsel. Ze wilden direct aangifte doen. Wij hadden zo onze vraagtekens, maar die zijn te zaakinhoudelijk om hier verder te bespreken.

Moeder, de nieuwe vriend en vier kinderen werden afzonderlijk gehoord. Zes verklaringen. Zes keer hetzelfde verhaal. Dat klinkt indrukwekkend. Misschien zelfs iets té indrukwekkend. Dus gingen we op zoek naar aanvullend bewijs. Op naar de suporthal voor de camerabeelden. "Vechtpartij? Mishandeling?" vroeg het personeel. Ze wisten van niets. Geen beelden. Geen incident bij hen bekend. Niets. We belden de vrouw terug. "Oh, dan was het de verkeerde sporthal. Het was een andere." Uiteraard precies die ene zonder camera's en waar getuigen niets konden zien

Inmiddels begonnen de alarmbellen zo hard te rinkelen dat de meldkamer er bijna een melding van had kunnen maken. Geen beelden. Geen andere getuigen behalve de familie. Alleen zes vrijwel identieke verklaringen. Dus besloten we de man te horen. Hij keek ons verbaasd aan. "Wat? Waar? Wanneer?" Volgens hem had het incident nooit plaatsgevonden.

Nu is ontkennen op zichzelf niet bijzonder. Maar deze man kwam opmerkelijk oprecht over. En toen zei hij: "Maar ik kan bewijzen dat ik het niet was en ook dat ik er niet eens was." Dat maakte mij nieuwsgierig. Hij haalde een handgeschreven gele bekeuring uit zijn jaszak. Uitgeschreven door een collega in Rotterdam. Op exact hetzelfde tijdstip waarop moeder en haar gevolg bij ons op het bureau zaten.

"Ik was voor een afspraak in het ziekenhuis," vertelde hij. "En ik ben bekeurd omdat ik buiten tegen een gevel stond te plassen." Blijkbaar hadden de kinderen hun gewoontes niet van een vreemde. Daarmee viel het hele verhaal als een kaartenhuis in elkaar. Moeder en vooral haar nieuwe vriend wilden hem een hak zetten omdat zij eerder in de rechtszaal hun zin niet hadden gekregen. Hun gedachte was simpel: een veroordeling wegens mishandeling zou hun positie versterken.

Een veroordeling kwam er inderdaad. Alleen niet voor de persoon die zij voor ogen hadden.
Moeder en haar nieuwe partner werden veroordeeld, hij voorwaardelijk. En of het geholpen heeft in de familiezaken? Tegen de tijd dat alles was afgerond, waren de kinderen al zelfstandig de deur uit. Daar hoefde de rechter zich uiteindelijk niet eens meer over uit te spreken.

Soms duurt gerechtigheid lang. Maar een bekeuring voor wildplassen blijkt af en toe verrassend nuttig bewijs. >PC

11/09/2026

Fietser gewond bij aanrijding, getuigen gezocht.

Wij zoeken getuigen van een ongeval op de Tuinstraat in Den Helder! Op 10 september rond 09.10 uur raakte een fietser gewond na een botsing met een vrachtwagen. Wij hebben de 50-jarige chauffeur aangehouden nadat hij positief testte op drugs. Dit is slechts een indicatie. Er is bloed bij hem afgenomen voor nader onderzoek in een laboratorium.

Heb jij het zien gebeuren of heb je dashcambeelden? Deel je informatie met ons! 👀

https://www.politie.nl/gezocht/getuigenoproep/2026/september/04-verkeersongeval-tuinstraat-den-helder

Zaaknummer: 2026222920

11/09/2026

Frontale aanrijding: dode en gewonde

Op de Rijksweg N9 in Callantsoog gebeurde op 11 september 2026 een ernstige frontale aanrijding tussen een personenauto en een camper 🚔. De personenauto kwam door onbekende oorzaak op de andere weghelft terecht. Bij het ongeval is de bestuurder van de auto, een 62-jarige man uit Den Haag, overleden.

Wij onderzoeken hoe dit ongeval kon gebeuren en zoeken getuigen. Heb jij het zien gebeuren of heb je dashcambeelden? Neem dan contact met ons op via 0900-8844 📞.

https://www.politie.nl/nieuws/2026/september/12/04-persoon-overleden-bij-frontale-aanrijding-in-callantsoog.html

Zaaknummer: 2026223963

Help de politie met het oplossen van misdaad. Deel wat u weet of vermoedt via onderstaand formulier. Schrijf daarbij zoveel mogelijk details op: denk aan de straat- en plaatsnaam, het soort misdaad, de datum en/of het zaaknummer.

11/09/2026

Getuigenoproep explosie Goversstraat.

Vannacht rond 00.05 uur is er een explosief afgegaan bij een woning aan de Goversstraat in Den Helder. De voordeur en brievenbus raakten beschadigd. Ook braken er meerdere ruiten. Op straat vonden wij karton van zwaar vuurwerk. Er raakte niemand gewond.

Op camerabeelden zagen wij dat een man een vuurwerkbom neerlegt. Kort daarna ontploft deze. De persoon was in het donker gekleed.

Wij zijn op zoek naar camerabeelden in de Sluisdijkbuurt waarop deze persoon te zien is. Heeft u beelden waarop rond het genoemde tijdstip een persoon te zien is welke aan het signalement voldoet, dan horen wij dat graag.

Registratienummer 2026223635

https://www.politie.nl/gezocht/getuigenoproep/2026/september/04-explosie-goversstraat-den-helder

10/09/2026

Het vergeten kind

Zaterdag. De dag die voor veel kinderen in het teken staat van sport. Vroeger was dat voor mij het geval bij de wit-geel-witten hier in de stad. Tegenwoordig sta ik als ouder bij mijn jongste langs de lijn. En vanaf dit seizoen zelfs écht langs de lijn als assistent van de coach van de jongste. (Mensen, vergeet niet dat vrijwilligers onmisbaar zijn voor de hobby van UW kind. Zonder vrijwilligers geen voetbal of andere sport. Hooguit een groep kinderen die doelloos achter een bal aanrent. Al vinden sommigen dan weer dat dit al voetbal ís.)

Maar goed, bij sommige ouders houdt de verantwoordelijkheid al op zodra de contributie is betaald. "Ik heb betaald, dus een ander coacht hem maar, fluit hem maar of neemt hem maar mee naar uitwedstrijden." Ook nu zie je bij vrijwel iedere vereniging kinderen die elke uitwedstrijd afhankelijk zijn van anderen voor vervoer. Natuurlijk, niet iedereen heeft een auto of de mogelijkheid om te rijden. Maar dat kun je als ouder ook compenseren door eens een bardienst te draaien of op zaterdag met een vlag langs de lijn te gaan staan. Niet alles hoeft op de schouders van dezelfde mensen terecht te komen. Hey woord Vereniging komt immers van verenigd: samen. Dat is toch iets anders dan: "Een ander lost het wel op."

Maar goed, voordat ik helemaal doordraaf... Als politie werden wij ooit eens naar een voetbalvereniging gestuurd. Of eigenlijk ná de wedstrijd. Zaterdagmiddagdienst. De melding was simpel: "Wij hebben hier een kind van de tegenstander, maar ze zijn hem vergeten. Hij speelt bij de D-pupillen" (voor de kenners: tegenwoordig Onder 12). "We hebben zelf al geprobeerd de tegenstander te bellen, maar daar neemt niemand op."

En ja, wat nu? Dus snel naar de vereniging. Misschien konden wij meer betekenen. Het vrolijke ventje bleek al rond twaalf uur klaar te zijn geweest met voetballen. Daarna was hij nog een wedstrijd gaan kijken. Terwijl hij langs de lijn stond, was de rest naar huis vertrokken. Inclusief degene met wie hij was meegereden. Ik zat met vraagtekens, als chauffeur weet je toch wie je in je auto hebt?

Hoe dat precies gebeurd was, bleef onduidelijk. Maar de kantine ging sluiten en de vrijwilligers wilden - heel begrijpelijk - ook een keer naar huis. Gelukkig was het jochie pienter. Hij wist zijn adres, de namen van zijn ouders en nog wat gegevens. Via onze systemen konden wij de juiste contactgegevens achterhalen en zo hadden we snel een telefoonnummer van zijn ouders.

En toen volgde een bijzonder gesprek: "Goedendag, niet schrikken, maar we hebben hier uw zoon. Hij is achtergebleven bij een voetbalvereniging en we hebben hem even meegenomen." "Ja, en nu?" Dat was letterlijk het antwoord. "Nou, u kunt hem ophalen op het politiebureau." "Weet je wel hoe ver Den Helder van Hoorn ligt?" "Net zo ver als Hoorn van Den Helder," antwoordde mijn collega droog. Dat werd niet gewaardeerd. "Dat kost mij klauwen met geld én tijd. Ik laat hem niet voor niets met anderen meerijden. Jullie brengen hem maar hierheen." Mijn collega gaf nog wat tegengas, waarop vader opperde dat we hem dan maar op de trein moesten zetten. Negen jaar oud. Alleen op de trein. Ik zag het al voor me.

Vader vond vervolgens dat iemand van de vereniging waar hij was achtergebleven hem moest brengen. Dat bleek natuurlijk niet mogelijk. Daarna moest van vader maar iemand van zijn eigen vereniging hem maar thuisbrengen. Mijn collega verloor langzaam haar geduld. Dat van mij was inmiddels al zoals gewoonlijk in dit soort gevallen al lang verdwenen.

Uiteindelijk hebben we de ouders gesommeerd naar het bureau te komen. Twee uur later kwamen ze binnenstormen. Rokend. In de tussentijd had het jochie zich uitstekend vermaakt met een bal, wat kleurplaten en een rondleiding door het bureau. Toen mijn collega zei dat er binnen niet gerookt mocht worden, kregen we te horen dat zij dat zelf wel bepaalden. Met hun belastinggeld was dit gebouw immers neergezet. Dus waren de regels blijkbaar ook van hen. Een theorie die volgens mij niet helemaal terug te vinden is in het wetboek, maar goed.

En in plaats van blij te zijn dat hun zoon veilig was, kreeg het ventje direct de volle laag. Hoe haalde hij het in zijn hoofd om zijn ouders met zo'n probleem op te zadelen? Je kind als probleem zien. Die gedachte bleef bij mij hangen. "Weet je wel hoeveel benzine dit kost? Dat gaat mooi van je zakgeld af," beet moeder hem toe. "Ja, en weet je wel wat jouw contributie kost omdat jij zo nodig moet voetballen?" Mijn collega keek haar aan en zei: "Ongeveer een pakje s**g per maand." Ik moest mijn best doen om niet hardop te lachen.

Maar eigenlijk was het vooral verdrietig. Sommige mensen leven zo in hun eigen wereld dat ze vergeten waar het werkelijk om draait.Het gekke was dat het jochie zelf vrolijk bleef. "Dank u wel voor de rondleiding en de kleurplaten," zei hij enthousiast toen hij vertrok.

Vanwege het gedrag van de ouders hebben wij uiteindelijk een zorgmelding opgemaakt.
Want hoe bijzonder wil je het hebben? Wees blij dat je kind veilig is. Neem je verantwoordelijkheid. Het kind liep lachend met zijn ouders mee naar buiten.

Wij zagen een vrolijk jongetje. En twee ouders die vooral boos waren dat hun zaterdagmiddag anders was verlopen dan gepland. Soms blijft dat toch echt heel krom. >PC

Plaatje gemaakt met Ai

03/09/2026

Pauze valt in het water, letterlijk!

Wij kennen binnen de politie twee soorten pauzes: de onbetaalde en de betaalde. Klinkt raar, maar eigenlijk is het heel logisch: Bij een onbetaalde pauze ben je echt even vrij, daar heb je wettelijk recht op. Je mag je natje en droogje op je gemak naar binnen werken, rustig wandelen, of even Netflixen op je telefoon (niet dat iemand dat doet natuurlijk…). Je krijgt dat half uur gewoon niet doorbetaald. Bij een betaalde pauze heb je wél pauze, maar dan met een soort ingebouwde stressknop: zodra de pieper gaat, is het hap slik weg en rennen! En: je krijgt gewoon doorbetaald. Zie je het voor je? “Melding schietpartij!” en wij zeggen: “Ja, leuk hoor, maar ik zit net midden in mijn boterham met kaas.” Nee, zo werkt het dus niet.

Een tien jaar geleden had ik een ochtenddienst noodhulp. En bij de noodhulp hoort standaard de betaalde pauze, met andere woorden: pauze, tenzij iemand besluit de boel in de sloot te parkeren. Die dag kreeg ik gezelschap van Erik, een enthousiaste student (zo omschreef hij zichzelf) die net een paar maanden school erop had zitten. Alles was nog nieuw voor hem: het uniform, de portofoon, en het feit dat een pauze bij de politie niet altijd écht een pauze is.

Erik deed die dag mee aan het programma Studeren op Team. Dat betekent: leren op het bureau, koffie drinken alsof je al jaren in dienst bent, en – belangrijk detail – een onbetaalde pauze. Oftewel: als er iets gebeurt, mag jij rustig blijven zitten met je boterham. Maar omdat hij nu toch was overgeschakeld naar de noodhulp hield dit ook in dat hij gelijk in de houding moest springen bij een melding. Althans daar ging ik van uit. Aannames zijn dodelijk in ons werk ik weet het.

De ochtend verliep prima. Geen gekke dingen, dus rond lunchtijd gingen we terug naar het bureau, toen nog met een echte kantine, inclusief keuken (lees: betaalde snacks, vette hap, kroketten die overheerlijk waren). We stonden net in de rij toen Vladimir en Bram een melding kregen: auto te water in het centrum van de stad, mensen er nog in!

Ik hoefde niet eens te kijken – Bram liet z’n kroket vallen, dus het was menens. Ik vloog uit de rij en riep naar Erik: “Opschieten! Auto te water, mensen erin, we gaan er heen!” En toen kwam de legendarische zin waar ik nog steeds van schrik als ik er aan terug denk: “Nee, nee, ik heb pauze.”

Even dacht ik dat hij een grap maakte. Helaas, dat was niet zo. In mijn hoofd draaide het even door: auto te water, mensen in paniek, levensgevaar, en jij denkt aan je pauze-uren? Ik ben dus maar alleen gegaan.

Een tweetal minuten later kwam ik aan bij de locatie waar ik wezen moest. Daar stond inderdaad een VW Golf in de sloot. De bestuurder zat er nog in, met z’n hoofd net boven water. Gordel vast, paniek in z’n ogen, en de auto zakte steeds verder weg en uiteindelijk moest hij zijn hoofd kantelen om maar adem te blijven halen. Geen tijd te verliezen. Diverse omstanders op de weg die er al een tijd stonden en riepen dat wij wat moesten doen, zelf bleven zij vooral kijken zonder een vinger uit te steken. Bram en Vlad sprongen meteen het water in. Ik bleef op de kant, niet omdat ik bang was voor natte voeten, maar iemand moest tenslotte het droog houden en de boel coördineren (en ja, dat klinkt achteraf als een goed excuus).

Ze kregen de man uit de auto en sleurden hem naar de kant. Ondertussen stond ik me op te winden over de twintig omstanders die stonden te filmen, te roepen en commentaar te geven: “Hij zit er nog in! Doe wat!” Ja joh, bedankt voor de tip. Alsof we anders dachten: “Ach, laat maar zitten, hij zit vast goed daar.” Twintig man langs de kant, nul die een stap deden. Ik heb serieus overwogen om ze allemaal aan te houden wegens het na laten van hulpverlening. Het bleef niet bij een gedachte die ik ook uit wilde voeren, maar ik kreeg er geen toestemming voor na overleg met de Officier van dienst.

De bestuurder kwam gelukkig goed uit het water en werd door de ambulancemedewerkers nagekeken. Z’n bijrijder ook. En toen… kwam Erik aanrijden. “Mijn pauze zit erop, kan ik wat doen?” Ik keek hem aan met een blik die alles zei. Als er op dat moment een formulier’ geschikt of ongeschikt’ op tafel had gelegen, had ik niet lang hoeven nadenken.

Bram en Vlad gingen terug naar het bureau om te douchen (ze roken naar een boerenkikkersloot) en droge kleren aan te trekken – hun horloges hadden de reddingsactie niet overleefd (RIP, Casio). Ik bleef ter plaatse om verklaringen op te nemen en te helpen bij het bergen van het voertuig.

Een paar weken later sprak ik ook met de bestuurder. Het verhaal: ze kwamen vanaf de Zuidstraat en zagen een file ontstaan. De bestuurder had geen zin om te wachten, haalde de hele file in, zag bij de middengeleider een tegenligger, stuurde te hard naar rechts… en plons.

Ik wilde z’n rijbewijs invorderen, maar dat ging niet. Hij had er namelijk nooit één gehad. In zijn eigen land was dat niet nodig, dus hij snapte niet dat het hier wél verplicht was. Tja, dat verklaarde een hoop. Klinkt overigens grappig, maar zelfs vandaag de dag denken vele mensen die hier (al dan niet tijdelijk) vanuit het buitenland (buiten de EU) komen wonen dat ze geen Nederlands rijbewijs hoeven te hebben en ook dat de regels van hun eigen land ook hier gelden. Verrassing, niet dus.

En Erik? Die kwam er tijdens de opleiding achter dat zijn instelling niet helemaal matchte met het politiewerk en ging elders zijn geluk zoeken. Laat ik het zo zeggen: ik was het roerend met hem eens. >PC

* plaatje met AI gemaakt om de juiste cartoon bij het verhaal te krijgen