Helder Onafhankelijk

16/09/2026

Eindelijk komt er een openlijk debat… Een debat dat al veel eerder had moeten plaatsvinden, zeker gezien de geheime achterkamertjesgesprekken.

Nu is alleen de vraag of de gemeenteraad in staat is de zere plek te benoemen.

In het artikel op dit forum wordt niet gesproken over de onderwerpen die in het Noordhollands Dagblad wél worden besproken.

Namelijk de geheime achterkamertjesvergaderingen over de oud-gemeentesecretaris, en – heel belangrijk – wat er eigenlijk stond in de ontslagbrief van Camara en de iets minder diplomatieke uitlatingen van de CDA-fractie.

In die geheime achterkamertjes ging het over wethouder Duijnker die oud-gemeentesecretaris Marc Pothast wilde inhuren om de ambtelijke organisatie door te lichten. Een gewaagde keuze van wethouder Duijnker, maar wel een keuze die bij hem past.

Wethouder Duijnker was in 2014 kandidaat-raadslid voor Helder Onafhankelijk! Hij wilde toen bij ons op de lijst omdat hij de problemen binnen het ambtelijk apparaat op de agenda van de gemeenteraad wilde zetten. Hij had destijds als voorzitter van de OR van de gemeente Den Helder een enorme angstcultuur gezien. Daarbij zag hij ook welke invloed de ambtelijke top had op politieke besluiten.

Dus ja, wij snappen zijn motivering wel: vuur met vuur bestrijden.
En zit hij er ver naast? We weten niet wat er precies in die geheime achterkamertjes is besproken, maar gezien de brief van inmiddels oud-wethouder Camara en de iets minder genuanceerde uitlatingen van de CDA-fractie zouden we zomaar het idee kunnen krijgen dat deze wethouder weleens gelijk kan hebben met dat vuur met vuur bestrijden.

Camara was nog relatief diplomatiek, maar hij zei in feite exact hetzelfde als de fractie van het CDA. Citaat Camara: “Juist vanuit die positie heb ik zorgvuldig gekeken naar mijn eigen verantwoordelijkheid. Goede bestuurlijke verhoudingen vragen voortdurend aandacht, inzet en onderhoud.” En wie goed leest, weet dat dit over álle onderlinge verhoudingen gaat: college-raad, college-ambtenarij en viceversa.

De CDA-fractie ziet de problemen met de ambtelijke organisatie en de interne dynamiek binnen het stadhuis nu dus ook? Zouden ze het nu, na zestien jaar deel uit te maken van de coalitie, eindelijk inzien?

Twaalf jaar nadat wethouder Duijnker zijn functie als voorzitter van de OR neerlegde en zijn kandidatuur voor de gemeenteraad openbaarde, is er dus blijkbaar nog helemaal niets veranderd. Sterker nog: we kunnen ons inmiddels levendig voorstellen dat onder zware druk van de ambtelijke top het college en een deel van de coalitie nu worden ingezet om de stoelpoten onder wethouder Duijnker vandaan te zagen. Het systeem beschermt zichzelf, destijds en nu nog steeds.

Want wie de Helderse politiek al langer volgt, weet dat dit ambtelijke moeras een diepgevoelig, historisch probleem is. Al in 2012/2013 werd oud-burgemeester en bestuursadviseur Jos Feijtel ingevlogen om de boel hier vlot te trekken. Hij legde toen al exact dezelfde zere plek bloot: een diepgewortelde politieke verlamming en een cultuur van onderling wantrouwen. We zijn inmiddels vele rapporten, een Rijnconsult-onderzoek (dat repte over ‘gebrekkige sturing’) en een ‘Gemeentelijk Manifest’ verder.

Maar wat in de achterkamertjes rondom het mislukte avontuur met Marc Pothast geheim moest blijven, spat nu via de brieven van Camara en het CDA alsnog in het gezicht van dit college uit elkaar. Niet concreet, maar wel met die overduidelijke ondertoon dat de verhoudingen met college en ambtenarij is verstoort.

En zou een onderzoek door Marc Pothast zo slecht zijn geweest? Op zich niet. Hij zal echt geen persoonlijke wrok laten meewegen, aangezien hij voor zijn broodwinning afhankelijk is van nieuwe opdrachten uit gemeenteland. Hij kan het zich simpelweg niet veroorloven om een rancuneus wraakrapport te schrijven, maar hij wéét inmiddels wel exact waar het fout zit in Den Helder.

Eigenlijk hoeven ze niet eens diepgaand onderzoek te doen naar de ambtelijke top als we al weten hoe de hazen lopen en hoe vriendjes en vriendinnetjes elkaar de mooie baantjes toeschuiven. Ook al is er tegenwoordig nog maar weinig fysieke post, de gehele directie en ambtelijke top zou wat ons betreft met behoud van salaris direct moeten worden gedegradeerd naar de postkamer (met excuses aan de hardwerkende medewerkers van de postkamer zelf).

De gemeenteraad kan nu maar één ding doen: start zelf een raadsonderzoek en geef het college hiervoor niet het mandaat. Geef een onafhankelijk onderzoeksbureau of onderzoeker de opdracht die géén vriendjes is met de ambtenarij. En laat een weglopende griffier zich er vooral ook niet mee bemoeien. Alleen dán kan de politiek er voor zorgen dat een volgende politieke crisis uitblijft.

Laat één ding helder zijn voor maandag: ontsla wethouder Duijnker niet op basis van persoonlijke rancune of gekwetste gevoelens. Een wethouder kun je alleen afrekenen op de inhoud. Dat doe je dus niet omdat een bestuurder een keer met zijn vuist op tafel slaat in het belang van de inwoners van Den Helder. Een Wethouder mag best wel eens een keer out of the box denken, zonder daar meteen op afgerekend te worden.

Noordkop247 is de streekomroep voor de Kop van Noord-Holland. 24 uur per dag, zeven dagen per week, nieuws uit Den Helder, Hollands Kroon en Schagen.

16/09/2026

Wat een mooi stukje citymarketing voor de gemeenteraad… Een veer dat ze altijd belangrijke en niet uitgekristalliseerde onderwerpen kunnen vatten in een hamerstuk. Chapeau!

De ambtelijke hosannasfeer in dit artikel over de ‘drukke commissieavond’ viert hoogtij.. Maar is dit wel zo goed voor de Helderse burger…?

De commissievergaderingen zijn gedegradeerd naar een Q&A zonder debat, omdat dit de raad en commissie simpelweg niet geleerd is.

We zien wethouders die zonder ambtelijke ondersteuning niet eens een eenvoudige politieke vraag kunnen beantwoorden. Je kunt je dan afvragen wie onze stad echt leidt..

Het is dan ook niet vreemd dat er maandagavond weinig openlijke botsingen waren, maar laten we dat dan wel eerlijk benoemen. Net zoals er benoemd moet worden dat de voorzitters van de commissies (bijna allemaal coalitie) tot vervelends toe blijven hameren op hamerpunten, zonder wezenlijke kennis van de Gemeentewet.

Want volgens deze voorzitters moeten er blijkbaar áltijd vooraf onderwerpen worden aangeleverd waar een bespreekpunt over gaat, wat wordt ondersteund met een motie en/of amendement.

Dit is fundamenteel onjuist en een miskenning van het dualisme! Fracties hebben een wettelijk recht op politieke strategie, verankerd in het vrije mandaat (Artikel 27 Gemeentewet). Bovendien zijn moties en amendementen op grond van Artikel 147 Gemeentewet instrumenten voor de raadsvergadering. Deze instrumenten mogen niet ingezet worden om een breder debat in de raad onmogelijk te maken.

Tevens is geen enkele partij verplicht om haar munitie al in de voorfase te verschieten om de coalitie wijzer te maken. Soms moet je je kruit bewaren voor de raadszaal.

Een voorstel is pas een hamerstuk als de raad daar unaniem over denkt. Zodra één fractie aangeeft er een bespreekpunt van te willen maken, móét het op de agenda als bespreekpunt. Dat is geen gunst van de wethouder of de voorzitter van de commissie, dat is dwingend recht op grond van Artikel 32 van de Gemeentewet. Dit artikel geeft ieder individueel raadslid het recht om nog vragen te stellen aan een wethouder tijdens de gemeenteraadsvergadering, ongeacht of daar een meerderheid voor is.

Wat ons ook stoort, is dat commissievoorzitters zich er niet van bewust lijken te zijn dat wanneer het college aangeeft per brief terug te komen op openstaande vragen, een dossier per definitie onvolledig is. Dus een bespreekpunt!

Op grond van de actieve inlichtingenplicht (Artikel 169 Gemeentewet) mag zo’n stuk nooit als hamerpunt worden doorgeleid; de raad is immers nog niet volledig geïnformeerd. Dat raads- en commissieleden hier in de vergadering stilzwijgend in meegaan, brengt ons weer terug bij het stukje opleiding en professionalisering waar wij al jaren op aandringen.

Een onafhankelijke pers hoort die democratische controle aan te jagen, in plaats van de pr-machine van het stadhuis te smeren. Een politiek verslaggever moet ook naar deze punten kijken, en het niet afdoen als een stukje citymarketing.

Noordkop247 is de streekomroep voor de Kop van Noord-Holland. 24 uur per dag, zeven dagen per week, nieuws uit Den Helder, Hollands Kroon en Schagen.

21/06/2026

Puinhopen van Den Helder (2026-3): Van Museum naar leeg Aquarium…

Negen jaar lang bleven onze pennen stil, maar de maat is inmiddels vol. Eigenlijk hadden we de column uit de mottenballen gehaald om kritisch te kijken naar het coalitieakkoord. Deze derde column zou eigenlijk gaan over het volgende hoofdstuk uit dat akkoord. Maar dat zal even moeten wachten. De hypocrisie en de rotzooi op het stadhuis hebben het blinkende coalitieakkoord namelijk allang weer ingehaald.

Wie dacht dat de Helderse politiek na 10 juni 2026 zou veranderen, heeft het volledig mis. Wie dacht dat het aangetreden college de ambtelijke arrogantie direct zou aanpakken, komt bedrogen uit. De rotzooi op het stadhuis is alleen maar groter geworden en de hypocrisie viert hoogtij.

Er zit een nieuw college met maar liefst vier nieuwe wethouders. En wat krijg je dan binnen tien dagen als volgende krantenkop gepresenteerd?
,,Gemeente Den Helder wil alles tot de laatste cent terug van kunstenaar Rob Scholte. Na het overlijden van zijn moeder is beslag gelegd op zijn deel van de erfenis.’’

We hebben het hier over een nieuw college waarvan vier van zes wethouders nieuw of zo goed als nieuw zijn. Zij kunnen een procedure van negen jaar en zeventien vonnissen onmogelijk hebben gelezen in 10 dagen, 7 werkdagen. Een professionele advocaat heeft al gauw drie maanden nodig om zo'n dossier fatsoenlijk door te worstelen. Maar hier tekenen ze blijkbaar binnen anderhalve week blind bij het kruisje.

Het nieuwe college met “museumvrienden” Sjoerd Oudijk en Remco Duijnker draaft gewoon door, zonder het dossier van binnen en buiten te kennen. Want nogmaals: in tien dagen is dit dossier simpelweg niet te lezen. En aangezien het college altijd met één mond spreekt, zijn ze het dus allemaal roerend eens met deze handelswijze.

Dit volgt allemaal kort na een artikel in de krant over een oud-advocaat van Scholte, mr. Friedberg. Hij heeft beslag gelegd op de bomauto waarin Scholte in 1994 zijn benen verloor.
Die advocaat durft vervolgens in de krant te zeggen:
,,Een plagerij is het niet. We vonden deze beslaglegging op de auto wel een stukje symboliek. Dit wrak is waarschijnlijk weinig waard, behalve voor de persoon wiens leven door wat hem in dat voertuig is overkomen helaas ontzettend is beïnvloed.’’

Daarnaast zegt de advocaat:
,,Doel is niet de opgeblazen BMW te verkopen. Het beslag is eerder een drukmiddel.’’

Deze uitspraak is niet alleen misselijkmakend, maar ronduit gevaarlijk. Het wrak stond niet voor niets op een geheime locatie. Die locatie is inmiddels bekend geworden.

En waar staan de gemeente Den Helder, Friedberg en Mahn Advocaten nu? Helemaal nergens. De laatste uitspraak over dit dossier is nog helemaal niet gedaan. Er is door Scholte een hoger beroep aangetekend. Dat staat op 3 november op de rol bij het gerechtshof in Amsterdam.

Rob Scholte zal in die rechtszaak zijn claim van 18 miljoen euro nogmaals verdedigen. Hiervan is 10,8 miljoen euro schade aan zijn kunstwerken. Deze schade is veroorzaakt door een gerechtelijk bewaarder die werkte in opdracht van de gemeente Den Helder.

De gemeente Den Helder heeft namelijk 4.394 kavels met kunst verkocht via BVA Auctions. Dat waren 4.394 kavels met de Engelse tekst “Signs of use”.

In het Nederlands vertaald betekent dit: beschadigingen en gebruikssporen. Schade die er bij de inbeslagname nog niet was. Er zijn namelijk geen documenten van het moment dat een van de beste kunsttransporteurs van Europa de kunst uit het museum heeft gehaald.

Als de gemeente Den Helder deze beschadigingen netjes had gemeld aan de verzekering, dan had Scholte helemaal geen schuld meer gehad bij de gemeente. En dan had de inwoner van Den Helder nu geen claim van 18 miljoen euro boven het hoofd hangen. Het bewust verzwijgen en niet melden van deze miljoenschade bij de verzekeraar grenst aan het misdadige. Het is een doelbewuste benadeling van een burger om de eigen ambtelijke fouten te maskeren.

Maar de hypocrisie is nog niet voorbij… Want ons leegstaande aquarium, wat eigenlijk een bloeiend museum had kunnen zijn, kent meer viezigheden.

Want waar de gemeente Den Helder “tot op de laatste cent” geld wil zien van Scholte, blijft de nieuwe eigenaar van het leegstaande aquarium volledig buiten schot. Terwijl je daar tot de laatste cent ook geld moet weghalen.

De nieuwe eigenaar is een grote bouwonderneming en een ketenpartner van de gemeente Den Helder. Hij heeft heel bewust zijn handtekening gezet onder een contract. Daarin stond dat er een schadeclaim betaald moest worden bij een te late oplevering. De maximale overschrijding is gepasseerd. Er moet daarom een bedrag van €250.000,- betaald moet worden aan de gemeente Den Helder.

Daarnaast heeft deze aannemer het aquarium aangekocht als maatschappelijk vastgoed. Bij commercieel aanbieden van het pand moest hij per vierkante meter een extra bedrag betalen. Dit komt neer op een bedrag van €70.000,- tot €90.000,- euro. En misschien nog wel meer…

Wordt dat ooit betaald? Wat denkt u? In de wetenschap dat een toenmalig wethouder, en nu weer wethouder, lekker op groepsreis is geweest met de directeur van de bouwonderneming.

Een nieuw college met oude smerigheden. Een kunstenaar die iets goeds wilde doen voor onze stad, moet helemaal naar de gruzelementen geholpen worden. Misschien had hij ook met de wethouder op groepsvakantie moeten gaan. Want dan was hij inmiddels met rust gelaten…

Onthoud goed, er ligt nog een claim van 18 miljoen euro! En het dossier is nog steeds niet gesloten.

En de gemeenteraad? Die blijft angstvallig stil. Want vragen stellen over een grote bouwonderneming mag natuurlijk niet. En opkomen voor een oud inwoner met zijn gezin? Nee, want hij woont hier niet meer…

Wat zou de burger van Den Helder liever hebben gehad? Een goedlopend museum of een al jaren leegstaand aquarium?

De Helderse belastingbetaler mag alvast gaan sparen. Want de huidige politiek zal er wel voor zorgen dat ze er zelf geen cent aan mee hoeven te betalen.

10/06/2026

Puinhopen van Den Helder (2026-2): "Sociale Veerkracht": zwemmen of verzuipen?

Het nieuwe coalitieakkoord 2026-2030, ronkend getiteld Den Helder weer op koers, gebruikt in hoofdstuk twee een oude politieke truc: warme woorden voor de bühne, koude bezuinigingen in de praktijk. Dat VVD, CDA en D66 hiervoor tekenen, zal niemand verbazen. Deze partijen geven al jaren liever geld uit aan stenen dan aan mensen.

Terwijl Den Helder steeds verder vergrijst en de vraag naar zorg en ondersteuning groeit, blijft het stadhuis vooral bezig met bouwplannen, grote projecten en mooie toekomstverhalen. De rekening van die keuzes komt uiteindelijk terecht bij de inwoners die die rekening het minst kunnen betalen. Onder de vlag van "Sociale Veerkracht" wordt van kwetsbare Heldenaren verwacht dat zij vooral zelf bewijzen hoe veerkrachtig zij zijn.

Voor hen geldt in dit akkoord één boodschap: Zwemmen of verzuipen.

Wat dit hoofdstuk het meest pijnlijk maakt, is dat juist Behoorlijk Bestuur voor Den Helder hier zijn handtekening onder heeft gezet.

Nog geen vier jaar geleden werd de partij onder leiding van Sylvia Hamerslag de grootste van de stad. Zij kwam op voor inwoners die vastliepen in regels, voor ouderen die tussen wal en schip dreigden te vallen en voor gezinnen die afhankelijk waren van hulp van de gemeente. Voor haar draaide politiek niet om prestigeprojecten, dure visies of bestuurlijke modewoorden.

Politiek draaide om mensen. Juist daarom leest dit hoofdstuk als een afrekening met dat verleden.

De bekende reflex van het stadhuis (coalitie) is namelijk onveranderd gebleven: geld voor stenen is nooit het probleem, geld voor mensen wel. Voor bouwprojecten, nieuwe plannen en grote ambities blijken miljoenen beschikbaar. Maar zodra het gaat over ouderen, minima en mensen die hulp nodig hebben, wordt ineens gesproken over besparen, versoberen en moeilijke keuzes.

Dat was niet de politiek waar Sylvia Hamerslag voor stond.

De partij die ooit zei dat inwoners belangrijker zijn dan systemen, begrotingen en prestigeprojecten, zet nu haar handtekening onder een akkoord waarin de begroting opnieuw belangrijker lijkt dan de mens.

Voor veel inwoners die jarenlang op Behoorlijk Bestuur stemden omdat de partij opkwam voor gewone Heldenaren, zal hoofdstuk twee daarom ongemakkelijk lezen. Niet omdat VVD, CDA en D66 doen wat iedereen van hen verwacht, maar omdat Behoorlijk Bestuur tegenwoordig hetzelfde verhaal vertelt.

Kansrijke Buurten: mooie naam, maar wat merkt de inwoner?

De coalitie presenteert de zogenoemde "Kansrijke Buurten" als één van de belangrijkste sociale investeringen van deze bestuursperiode. Op papier klinkt dat prachtig. Maar achter die mooie naam schuilt een simpele vraag:

Wat merkt de inwoner hier straks eigenlijk van?

Den Helder bestaat uit acht wijken. Overal wonen mensen die te maken hebben met eenzaamheid, armoede, overlast, zorgproblemen of een gebrek aan kansen. Waarom kiest het stadhuis er dan opnieuw voor om slechts een aantal buurten extra aandacht te geven, in plaats van te investeren in de hele stad?

Voor het programma wordt jaarlijks 600.000 euro uitgetrokken. Dat klinkt als veel geld. Maar hoeveel blijft daarvan uiteindelijk over voor de inwoners zelf? Hoeveel gaat op aan plannen, onderzoeken, overlegtafels, projectleiders en rapporten?

* Wordt de straat veiliger?
* Krijgen jongeren meer kansen?
* Verdwijnt de overlast?
* Krijgen gezinnen sneller hulp?

Het akkoord geeft geen antwoord op die vragen.

In plaats daarvan krijgen inwoners opnieuw woorden als leefbaarheid, verbinding, samenwerking en perspectief voorgeschoteld. Mooie woorden, maar van mooie woorden wordt geen enkele wijk beter.

Misschien wordt het tijd om te stoppen met kansrijke buurten en te beginnen met kansrijke inwoners.

Want inwoners wonen niet in beleidsplannen. Zij wonen in wijken!

- Asielbeleid: minder opvang, maar is dat ook slim? -

De coalitie presenteert het terugbrengen van de opvang naar 234 plaatsen als een overwinning. Maar de vraag is of Den Helder daar uiteindelijk beter van wordt.

Jarenlang ving onze gemeente veel meer asielzoekers op dan de meeste andere gemeenten in de regio. Dat leverde problemen op, maar ook iets anders: invloed. Den Helder kon terecht wijzen op haar aandeel en van andere gemeenten verlangen dat zij meer verantwoordelijkheid namen voor bijvoorbeeld de huisvesting van statushouders.

Door terug te gaan naar precies het aantal uit de Spreidingswet, levert Den Helder een deel van die onderhandelingspositie in.

Minder opvang betekent namelijk niet automatisch minder problemen.

Nog opvallender is wat er niet in het akkoord staat. Vrijwel tegen onze gemeentegrens ontwikkelt Hollands Kroon een opvanglocatie voor ongeveer 250 asielzoekers. Iedereen die de omgeving kent, weet dat deze mensen voor winkels, horeca en voorzieningen eerder in Den Helder terechtkomen dan in de dorpskernen van Hollands Kroon.

De gevolgen houden zich immers niet aan gemeentegrenzen.

Toch lezen we nergens hoe het college hierop wil anticiperen of welke afspraken met de buurgemeente worden gemaakt.

Ook de aandacht voor Doggershoek roept vragen op. Volgens het akkoord moet worden onderzocht hoe deze locatie bij een lagere bezetting financieel rendabel kan blijven. Maar sinds wanneer is dat een taak van de gemeente? De exploitatie van asielopvang is een verantwoordelijkheid van het COA en het Rijk, niet van de inwoners van Den Helder.

Terwijl ouderen, minima en zorgbehoevenden steeds vaker te horen krijgen dat de financiële ruimte beperkt is, lijkt het college zich ineens zorgen te maken over de boekhouding van een opvanglocatie.

Tot slot strooit het akkoord weer met bekende woorden over integratie, taalonderwijs en werk. Dat klinkt prachtig. Maar mooie woorden creëren geen banen. De vraag blijft waar al die werkplekken vandaan moeten komen in een stad waar de arbeidsmarkt zelf al onder druk staat.

Zoals op meer plekken in dit coalitieakkoord zijn de ambities groot.
De antwoorden zijn een stuk kleiner.

- WMO: de rekening voor de mensen die het minst kunnen betalen -

Wie wil weten wat hoofdstuk twee werkelijk waard is, hoeft alleen naar de WMO te kijken.

De coalitie begint met mooie woorden.

* Zelfredzaamheid.
* Maatwerk.
* Ondersteuning.
* Toegankelijkheid.

Dat klinkt prachtig.
Maar voor honderden inwoners van Den Helder is de WMO geen beleidsstuk. Het is het verschil tussen zelfstandig thuis kunnen blijven wonen of afhankelijk worden van anderen.

Juist daarom is het opvallend dat het akkoord opnieuw spreekt over het verbeteren van de uitvoering. Dat horen inwoners namelijk al jaren.

Al acht jaar wordt beloofd dat achterstanden worden weggewerkt, doorlooptijden worden verkort en de dienstverlening verbetert. De werkelijkheid ziet er anders uit. Wettelijke termijnen worden nog steeds niet gehaald. Waar achterstanden ooit enkele weken bedroegen, lopen deze inmiddels op tot maanden.

Toch krijgen inwoners opnieuw dezelfde belofte voorgeschoteld.
Niet de resultaten zijn nieuw. Alleen de woorden!

Ook het veelgebruikte woord 'maatwerk' klinkt inmiddels vooral als een politieke slogan. Want wie afhankelijk is van ondersteuning wil geen maatwerk op papier, maar hulp die daadwerkelijk aansluit bij zijn of haar situatie. Veel inwoners ervaren juist dat zij steeds vaker worden beoordeeld aan de hand van regels, normtijden en standaardmodellen.

En dan komt de rekening.
De collectieve zorgverzekering voor minima wordt versoberd. De doelgroep wordt beperkt tot inwoners met een chronische ziekte of handicap en een inkomen tot maximaal 120 procent van de bijstandsnorm.

De coalitie erkent daarbij zelf dat deze maatregel op termijn zelfs kan leiden tot hogere maatschappelijke kosten.

Lees die zin nog eens.

* Het college weet dat de maatregel problemen kan veroorzaken.
* Het college weet dat de rekening later hoger uitvalt.

En toch kiest men ervoor.

Chronisch zieken worden niet beter omdat een gemeente moet bezuinigen. Mensen met een beperking worden niet gezonder omdat een begroting onder druk staat.

Ook bij het WMO-vervoer kiest de coalitie voor versobering. De standaardindicatie wordt teruggebracht van 180 naar 60 ritten per jaar.

Dat klinkt misschien redelijk, totdat je beseft dat een heenreis één rit is en een terugreis een tweede.

* Een bezoek aan familie.
* Een doktersafspraak.
* Een activiteit in de stad.

Voor veel inwoners betekent dit dat hun bewegingsvrijheid fors wordt beperkt.

Vervolgens wijst het akkoord op alternatieven zoals vrijwilligersvervoer en informele ondersteuning. Dat klinkt sympathiek, maar ook hier schuift de gemeente de verantwoordelijkheid steeds verder door naar anderen.

Want wie afhankelijk is van WMO-vervoer heeft die ondersteuning meestal niet voor zijn plezier aangevraagd.

En wie zelfredzaam is, vraagt doorgaans helemaal geen WMO-voorziening aan.

Hetzelfde zien we terug bij de huishoudelijke hulp. De hulp wordt beperkt tot de strikt noodzakelijke werkzaamheden en de gemeente kijkt nadrukkelijker naar wat familie, vrienden en het sociale netwerk kunnen overnemen.

Maar de werkelijkheid is weerbarstiger.

* Kinderen wonen niet altijd in de buurt.
* Vrienden zijn vaak zelf op leeftijd.
* Mantelzorgers lopen nu al op hun tenen.

Toch lijkt het uitgangspunt steeds vaker dat inwoners hun problemen eerst zelf moeten oplossen voordat de gemeente bereid is te helpen.

En daar valt uiteindelijk het masker van hoofdstuk twee af.

Onder de titel "Sociale Veerkracht" wordt van inwoners gevraagd steeds meer zelf te doen, terwijl de ondersteuning stap voor stap wordt afgebouwd.

De gemeente noemt dat zelfredzaamheid.
Veel inwoners zullen het gewoon ervaren als minder hulp.

En opnieuw blijkt wat in dit hele akkoord terugkomt:

Geld voor stenen is nooit het probleem. Geld voor mensen wel!

- Conclusie: zwemmen of verzuipen? -

Achter alle mooie woorden over verbinding, inclusie en sociale veerkracht schuilt uiteindelijk een simpele boodschap:

* De gemeente doet minder.
* De inwoner moet meer doen.
* En wie dat niet kan, heeft pech.

Daarmee is de titel van dit hoofdstuk misschien toch goed gekozen.

Alleen niet zoals de coalitie bedoelde.

Voor steeds meer kwetsbare inwoners van Den Helder wordt het de komende vier jaar simpelweg: Zwemmen of verzuipen!

En wie kopje onder gaat, hoeft van deze coalitie geen reddingsboei te verwachten...

10/06/2026

Puinhopen van Den Helder (2026-1): De terugkeer naar een nog dieper dal

Negen jaar lang bleven onze pennen stil, maar de tijd heeft in Den Helder niet stilgestaan. Integendeel. Wie dacht dat de bodem van de put eindelijk in zicht was, komt bedrogen uit. De rotzooi waar wij destijds over schreven, is alleen maar groter en erger geworden. De titel 'Puinhopen van Den Helder' is daarom geen keuze, maar een noodzaak.

Het nieuwe plan van het stadsbestuur heet: ‘Den Helder weer op koers’. Laat die titel even tot u doordringen. Het is een mooi praatje voor iets dat in werkelijkheid niets voorstelt. Terwijl het stadhuis strooit met moeilijke woorden als "strategische visies" en "Blue Port", glijdt onze gemeente in de praktijk verder af. Ze hebben het over een "koers", maar de enige richting die we de laatste jaren zagen, was: meer schulden en minder zorg voor onze inwoners.

Vanaf vandaag is onze column officieel terug. Wij zijn er niet om de mooie praatjes van het nieuwe College van Burgemeester en Wethouders te herhalen. Wij zijn er om ze genadeloos te fileren. Helder Onafhankelijk kijkt naar wat er echt aan de hand is. Geen wollige taal, maar de rauwe werkelijkheid zoals u die elke dag op straat ziet. Den Helder heeft geen behoefte aan dure reclamecampagnes of lobbyisten. Wij hebben behoefte aan bestuurders die eindelijk eens de rotzooi opruimen die ze zelf hebben veroorzaakt.

Wij gaan dit nieuwe plan hoofdstuk voor hoofdstuk uit elkaar halen. Geen enkele loze belofte of vaag verhaal laten wij ontsnappen. Wij leggen de praatjes naast de werkelijkheid en kijken of er ook maar een greintje waarheid in zit. Want als dit de "koers" is, dan varen we recht op de klippen af. En wij zorgen ervoor dat iedereen ziet hoe dat gebeurt.

Hoofdstuk 1: Den Helder weer op koers – Een verzameling lege woorden

We beginnen bij het begin: hoofdstuk één, 'Den Helder weer op koers'. Het is een tekst vol dikke woorden, maar als we de onzin wegstrepen, blijft er bijna niets over.

Het College van Burgemeester en Wethouders schrijft dat Den Helder voor een "beslissende periode" staat. Laten we eerlijk zijn: die periode duurt al tien jaar. Elke keer horen we weer dat het geld op is en dat de problemen in de wijken groot zijn. Wat is het nieuwe plan? Ze halen oude ideeën uit de kast, zoals een "visie voor 2050", een "Blue Port-label" en een "lobby-strategie". Wij noemen dat geen beleid, maar simpelweg: doen alsof.

De "Blue Port"-praatjes
Het College van Burgemeester en Wethouders wil ons laten geloven dat het label "Blue Port" ons gaat redden. Wij zien vooral een hippe sticker die overal op wordt geplakt, in de hoop dat er ergens een zak met subsidiegeld opengaat. Een stad wordt niet beter van een hippe naam. Een stad wordt beter door goed ondernemerschap en door minder afhankelijk te zijn van Defensie.

Dat laatste benoemen ze wel als een "strategische kans", maar laten we wel wezen: Defensie doet wat Defensie wil. Onze eigen bestuurders hebben daar totaal niets over te zeggen. Ze knikken alleen maar ja.

Bedelen als strategie
Nog erger is het plan om te gaan lobbyen bij het Rijk en in Europa. Dit is een zielige bekentenis: Den Helder kan het zelf niet meer. Door te smeken om geld van anderen, worden we afhankelijk van hun grillen. Wij zijn geen meesters meer in eigen huis, maar bedelaars die hopen op wat kruimels uit Den Haag.

Daarbij vergeten ze de eigen financiële chaos. Er staat nog voor 10 tot 20 miljoen aan risico’s open. Daar komen we in de financiële paragraaf nog op terug.

Versnellen of verbergen?
Het bestuur belooft "focus en tempo". Dat hebben we vaker gehoord. Men wil "versnellen", maar versnellen zonder eerst de eigen uitgaven te saneren, eindigt in Den Helder altijd in een financiële kater voor de gewone man.

De rolverdeling die ze voorstellen is ronduit gevaarlijk: "De Gemeenteraad stelt de kaders, het bestuur voert uit." In gewone mensentaal: de Gemeenteraad moet zich er niet mee bemoeien, zodat het College van Burgemeester en Wethouders zijn gang kan gaan. Dat is de reden waarom het in deze stad al jaren misgaat.

Vriendjespolitiek tiert welig als niemand op de vingers kijkt. De Gemeenteraad moet juist wel in de details kijken en stoppen met geheime afspraken. De Gemeenteraad is de baas, niet het College.

Het toneelstuk is geschreven en de acteurs staan klaar voor de bühne, maar wij zitten in de zaal met het mes op tafel. In het volgende hoofdstuk fileren we de zogenaamde 'Sociale Veerkracht' – want terwijl dit bestuur strooit met holle termen over 'veerkracht', laten we zien hoe ze de kwetsbaarste inwoners van onze stad willens en wetens in de kou laten staan.

Zorg dat u erbij bent, want dit wordt een afrekening die ze in het stadhuis niet snel zullen vergeten.

Marc Nihot

08/06/2026

Een servicebalie (HUB) in een verstopte hoek: Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan?

Eindelijk, het hoge woord is eruit. Het college heeft eindelijk naar de raad geluisterd: Julianadorp krijgt een servicebalie. Een plek waar je als inwoner gewoon even binnen kunt lopen voor je gemeentelijke zaken. Goed nieuws, zou je zeggen. Maar natuurlijk is er bij onze gemeente altijd een addertje onder het gras. De locatie? Het wijkhuis.

Waarom in vredesnaam in het wijkhuis? Waarom wordt er huur betaald aan een club als het wijkhuis, terwijl we als gemeente nota bene zelf een pand in de buurt hebben staan? Het ruikt naar een schimmige subsidieconstructie waar de burger weer niet het fijne van mag weten. Het is geld rondpompen terwijl de belastingbetaler de rekening betaalt.

En dan hebben we het nog niet eens over de bereikbaarheid gehad. Het gemeentehuis op Willemsoord is al een ramp om te komen als je slecht ter been bent of afhankelijk bent van het openbaar vervoer. Nu kiezen ze weer voor een plek waar je met de bus net zo lekker uit de voeten kunt: niet dus. Het lijkt wel of de gemeente een sport maakt van het verstoppen van haar eigen diensten.

Het kan ook anders. En hoe! De gemeente is eigenaar van de oude school aan de Langevliet 58/60. Een prachtig gemeentelijk monument. Maar wat doen we ermee? Niets. Het pand staat daar maar te staan en staat langzaam weg te rotten. Terwijl het de perfecte plek is. De bushalte ligt letterlijk om de hoek, op nog geen 75 meter van de voordeur. Beter kun je het niet krijgen.

Sterker nog, maak er meer van dan alleen een loket. Richt het in als vergaderlocatie voor de gemeenteraad. Als het over Julianadorp gaat, moet je midden in het dorp zijn, bij de mensen. En dan kunnen we die zaal ook eindelijk eens groot genoeg maken voor álle politici. Want laten we eerlijk zijn: het huidige stadhuis op Willemsoord is een aanfluiting. De zaal is te klein, waardoor commissieleden niet eens hun werk kunnen doen. Was dat een foutje bij de bouw, of is het een doelbewuste poging om de raad monddood te maken en hun kracht te beperken?

De oplossing ligt voor de hand: blaas de oude school aan de Langevliet nieuw leven in. Het is van ons, het is bereikbaar, en op de lange termijn is het ook nog eens de goedkoopste optie. Maar ja, dan moet het college wel durven kiezen voor een praktische oplossing in plaats van weer een vaag ommetje via het wijkhuis.

Wakker worden op het stadhuis: kies voor de Langevliet, kies voor de inwoners, en hou op met dat gedraai.

Bron voor artikel Noordhollands Dagblad, artikel in eerste reactie.