17/10/2026
“Toen Tijmen onverwacht in het ziekenhuis werd opgenomen, bleken zijn wensen niets waard. Hij had duidelijk vastgelegd wat hij wilde als zijn dementie verder achteruit zou gaan. Geen levensverlengende behandelingen, maar comfort en rust.”
De man van Margo kreeg op de boerderij waar hij een paar dagen per week naartoe ging een herseninfarct. Hij werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht.
Margo: “In het ziekenhuis leek niemand de afspraken echt te kennen of te volgen. Tijmen kon zelf niet meer vertellen wat hij wilde. Daarom moest ik het steeds opnieuw uitleggen. Mijn dochter en ik zagen hoe onrustig hij was en hoeveel pijn hij had. We waren wanhopig. We vroegen om comfort en rust, maar voelden ons niet gehoord.
Dat machteloze gevoel zit nog steeds diep. Hoe kan het dat duidelijke afspraken op zo’n belangrijk moment niet worden gevolgd? Wat heb je aan een niet-behandelverklaring als je zelf niet meer kunt praten? Als zijn vrouw en gemachtigde kon ik niets doen. Ook mijn dochter voelt nog veel verdriet en boosheid over die laatste weken van zijn leven.
Nu een paar maanden na zijn overlijden, voel ik pas echt dat Tijmen er niet meer is. Ik mis onze dagelijkse gewoontes, zijn verhalen en de voetbalwedstrijden op tv. Het mantelzorgen beperkte me, al deed ik het met liefde. Nu heb ik mijn handen vrij, maar kom ik thuis in een leeg huis. Vrijheid en gemis bestaan naast elkaar.
Misschien komt er nooit een bevredigend antwoord op de vraag waarom we niet werden gehoord. Ik hoop dat wat ons is overkomen, iets kan veranderen voor andere mensen met dementie en voor de naasten die namens hen moeten spreken. Afspraken over het levenseinde zouden juist betekenis moeten hebben op het moment dat iemand zijn eigen stem verliest.” 💛
