25/09/2026
Vandaag hangt bij ons de vlag halfstok.
Precies een jaar geleden verloren we onze pap, Wim. ❤️
Een jaar…
Een jaar waarin de wereld gewoon doorging. Waarin we hebben gelachen, gewerkt, gevierd, keuzes hebben gemaakt en verder zijn gegaan.
Maar ook een jaar waarin we zo vaak hebben gedacht:
"Pap, wat zou jij hiervan vinden?"
"Wat zou jij zeggen?"
"Wat zou jij doen?"
Want pap stond nooit aan de zijlijn. Hij zat overal middenin.
Bij veranderingen, bijzondere momenten, grote beslissingen en alles wat er binnen ons bedrijf gebeurde. Hij had een duidelijke mening, een eigen visie en vooral zijn eigen manier van doen.
Nu zijn wij steeds vaker degenen die de beslissingen nemen en nieuwe uitdagingen aangaan. En juist dan merken we hoe vaak pap nog in onze gesprekken terugkomt.
Over het zwembad had pap eigenlijk maar twee keuzes, en dat liet hij iedereen weten:
subsidie of sluiten.
Zo duidelijk was hij. Geen eindeloze verhalen, geen vijf verschillende opties. Gewoon: óf er komt subsidie, óf het zwembad gaat dicht. 😂
Maar waar pap het graag zwart-wit zag, kijken wij nu samen met de gemeente naar wat er wél mogelijk is.
We zijn nog altijd in goed overleg. We hopen helder te krijgen wat we van elkaar mogen verwachten en samen tot een passende oplossing te komen voor de toekomst van het zwembad.
Ook daarin zit iets van pap. Zijn overtuiging om ergens voor te staan, zijn duidelijke mening en het lef om die uit te spreken.
We zouden hem natuurlijk nog ontzettend graag bij ons hebben. Om mee te kijken, mee te denken of soms gewoon even zijn mening te horen.
Maar wat hij ons heeft meegegeven, nemen we elke dag mee.
In ons ondernemerschap, in de keuzes die we maken en in de manier waarop we naar nieuwe uitdagingen kijken.
Een jaar zonder pap betekent niet dat hij uit ons leven is verdwenen.
Hij zit in wat we doen, in de verhalen, in de grappen en in de momenten waarop we elkaar aankijken en precies weten wat pap ervan gezegd zou hebben.
Vandaag staan we daar bewust bij stil.
De vlag hangt halfstok.
We lunchen samen met de mensen van ons bedrijf en brengen een bezoek aan zijn graf.
Een moment om stil te staan bij het gemis, maar vooral bij alles wat hij ons heeft gegeven.
Pap is er niet meer naast ons.
Maar in onze keuzes, onze gesprekken, onze herinneringen en soms gewoon in een goede grap, gaat hij elke dag een beetje met ons mee.
Vandaag, morgen en alle jaren die nog komen.
We missen je, pap.
Maar we nemen je mee. Elke dag opnieuw. ❤️