22/06/2026
Hij had best honderd willen worden, liet hij graag weten. Met een meer uitgekiende levensstijl had ie zichzelf wellicht meer kansen gegeven. Maar daar was ie nooit zo mee bezig. Hans van Hooft (1941 – 2026) was vooral veel meer bezig met het verbeteren van de wereld. Een mooi idee als zodanig. Een moeilijke klus in de praktijk. En voor Hans juist daarom een geweldige uitdaging.
Oorlogskind (1941), opgegroeid in Kerkdriel, naar de HBS in Nijmegen. Daar ook student aan de Katholieke Universiteit met het plan om arts te worden. Dat kwam er niet van. Omdat de wereld volop in verandering was in de roerige jaren zestig en Hans dáár dolgraag bij wilde zijn. Dus stopte hij met studeren, haalde zijn lasdiploma en ging de fabriek in. Om tussen gewone mensen strijd voor een betere samenleving concreet mee te maken. Eventjes als lid van de Pacifistisch-Socialistische Partij. Daarna beland in de merkwaardige maalstroom van radicaal-linkse splinterclubjes. En na een paar jaar medeoprichter van de SP, in 1972.
Nog pas 30 jaar jong werd hij partijvoorzitter. Dat bleef hij dat 15 jaar lang. Daarmee bewees hij dat de SP geen ééndagsvlinder was. De nieuwe partij bleek spraakmakend kampioen actievoeren op lokaal niveau. Hans kwam elke paar weken bij de meeste afdelingen langs. Om zoveel mogelijk exemplaren van partijblad De Tribune aan de man te brengen. En om ons bij te praten over hoe het ging. Bijpraten deed hij ook graag in het café – en las daar soms gedichten voor aan wie ze maar horen wilde. Echt waar. Een landelijke politieke doorbraak kwam er niet voor hem. Drie keer was hij lijsttrekker bij Tweede Kamerverkiezingen (1981, 1982, 1986). En alle keren trokken hij en de SP aan het kortste einde. Daardoor begreep Hans dat het tijd om de SP op een wezenlijk ander spoor te krijgen. Daarvoor konden beter nieuwe mensen met nieuwe ideeën worden ingezet. Hij maakte zonder mankeren plaats voor zijn opvolger, Jan Marijnissen. Hijzelf werd een paar jaar later één van de medewerkers van het zogenoemde ‘Politieke Team’. Dat moest na de landelijke doorbraak van de SP in 1994 de nieuwbakken Tweede Kamerfractie ondersteunen.
Dat P-team maakte het mogelijk dat Jan Marijnissen, Remi Poppe,