Revalidatie Nederland

15/10/2026

De collega's van Sint Maartenskliniek organiseerden afgelopen weekend een open dag, vanwege haar 90-jarig jubileum.

Kijk verder voor een impressie van deze dag: ⬇

13/10/2026

RTV Noord heeft een mooi portretje gemaakt van Julian en Fynn die afgelopen zaterdag mee hebben gedaan aan de 4MilYou. Beide kinderen krijgen ondersteuning van collega's van het UMCG Centrum voor Revalidatie Beatrixoord om zo zelfstandig mogelijk mee te doen aan activiteiten.

Bekijk de afleveringen terug: ⬇

Voor de 11-jarige Julian Brinks is het zaterdag een bijzondere dag. Hij heeft cerebrale parese en doet dan voor het eerst mee aan de 4Mijl4You, met een framerunner.

12/10/2026

CPNederland is voor het online CP magazine op zoek naar bijzondere verhalen over mantelzorg, vriendschap op afstand en uit huis gaan.

Lees verder: ⬇

Gezocht voor ons online CP magazine: bijzondere verhalen

Voor de december editie van het online CP magazine zijn we op zoek naar mensen die hun verhaal willen delen. We zoeken dit keer specifiek:

1. Mantelzorger
Ben jij mantelzorger van iemand met CP? Hebben jullie samen een bijzonder verhaal over jullie relatie, uitdagingen en wat jullie voor elkaar betekenen? Laat het ons weten!

2. Vriendschap op afstand
Heb jij een bijzondere vriendschap met iemand die verder weg woont? Misschien kennen jullie elkaar al jaren, steunen jullie elkaar online of zien jullie elkaar slechts af en toe. We zoeken twee mensen die willen vertellen wat hun vriendschap zo waardevol maakt.

3. Uit huis gaan
Heeft jouw zoon of dochter met CP onlangs de stap gezet naar zelfstandig of begeleid wonen? Of ben jij degene die uit huis is gegaan? We zijn benieuwd naar jullie ervaringen, uitdagingen en alles wat daarbij komt kijken.

✍️ Wil je bijdragen? Stuur vóór 25 oktober een e-mail naar [email protected] en we nemen snel contact met je op.

09/10/2026

𝗗𝗲 𝗹𝗲𝗲𝗿𝗹𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗸𝗶𝗷𝗸𝗲𝗻 𝗼𝗻𝘀 𝗮𝗮𝗻, 𝗻𝗶𝗲𝗺𝗮𝗻𝗱 𝘇𝗲𝗴𝘁 𝗶𝗲𝘁𝘀. 𝗪𝗲 𝘇𝗶𝘁𝘁𝗲𝗻 𝗼𝗽 𝗲𝗲𝗻 𝗺𝗶𝗱𝗱𝗲𝗹𝗯𝗮𝗿𝗲 𝘀𝗰𝗵𝗼𝗼𝗹 𝗶𝗻 𝗕𝗿𝗮𝘇𝗶𝗹𝗶ë 𝗼𝗺 𝘁𝗲 𝗽𝗿𝗮𝘁𝗲𝗻 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗺𝗲𝗻𝘁𝗮𝗹𝗲 𝗴𝗲𝘇𝗼𝗻𝗱𝗵𝗲𝗶𝗱, 𝗱𝗲𝗽𝗿𝗲𝘀𝘀𝗶𝗲 𝗲𝗻 𝗽𝗲𝘀𝘁𝗲𝗻. 𝗚𝗲𝗲𝗻 𝗹𝗶𝗰𝗵𝘁𝗲 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝘄𝗲𝗿𝗽𝗲𝗻. 𝗪𝗲 𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗲𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴. 𝗦𝘁𝗶𝗹𝘁𝗲. 𝗜𝗸 𝗯𝗲𝗴𝗶𝗻 𝗺𝗲 𝗮𝗳 𝘁𝗲 𝘃𝗿𝗮𝗴𝗲𝗻 𝗼𝗳 𝗱𝗶𝘁 𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸 𝗼𝗼𝗶𝘁 𝗼𝗽 𝗴𝗮𝗻𝗴 𝗴𝗮𝗮𝘁 𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻.

𝘋𝘦𝘻𝘦 𝘻𝘰𝘮𝘦𝘳 𝘳𝘦𝘪𝘴𝘥𝘦 𝘛𝘪𝘫𝘴 𝘡𝘪𝘭𝘷𝘦𝘳𝘣𝘦𝘳𝘨 (21) 𝘮𝘦𝘵 𝘞𝘰𝘳𝘭𝘥 𝘚𝘦𝘳𝘷𝘢𝘯𝘵𝘴 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘉𝘳𝘢𝘻𝘪𝘭𝘪ë. 𝘛𝘪𝘫𝘴 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘴𝘪𝘯𝘥𝘴 2022 𝘦𝘦𝘯 𝘤𝘰𝘮𝘱𝘭𝘦𝘵𝘦 𝘊5-𝘥𝘸𝘢𝘳𝘴𝘭𝘢𝘦𝘴𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦 𝘳𝘦𝘪𝘴 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘳𝘰𝘭𝘴𝘵𝘰𝘦𝘭. 𝘏𝘪𝘫 𝘳𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘦𝘦𝘳𝘥𝘦 𝘪𝘯 De Hoogstraat Revalidatie 𝘦𝘯 UMCG Centrum voor Revalidatie Beatrixoord. 𝘝𝘰𝘰𝘳 𝘙𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘔𝘢𝘨𝘢𝘻𝘪𝘯𝘦 𝘩𝘪𝘦𝘭𝘥 𝘩𝘪𝘫 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘣𝘪𝘫.

Dan draaien we het om: hebben jullie misschien vragen aan ons? Eerst gebeurt er weinig, tot het gesprek op voetbal komt. Ineens wordt er gepraat en gelachen. De spanning zakt. Wij vertellen steeds persoonlijker over onszelf en merken dat de leerlingen daardoor ook meer durven te delen. Langzaam komen we terug bij depressie en pesten. Nu komen de antwoorden wel. Door ons open te stellen, ontstaat er ruimte voor een echt gesprek.

Eenmaal thuis krijg ik vaak de vraag wat de reis naar Brazilië mij heeft opgeleverd. Dan denk ik aan de gezelligheid van de groep, de bewoners en het lokale team. Aan spelletjes spelen, de interland en de goede gesprekken wanneer de dag allang voorbij was. We werkten en woonden samen. We deelden het leven. Ook wordt mij gevraagd wat ik zelf kon bijdragen. Dan vertel ik over de bouwplaats, hoe ik daar begon als dj en hoe ik later stenen vervoerde op een pallet met wieltjes achter mijn rolstoel.

Maar het gaat verder dan mooie herinneringen; ik heb veel geleerd van de reis en de vele ontmoetingen. Zo bezochten we een gevangenis en een dagbesteding voor mensen met een meervoudige beperking. In de gevangenis speelden we bordspelletjes; voor even ontmoetten we elkaar niet als bezoekers en gevangenen, maar als mensen. Bij de dagbesteding keek ik naar de rolstoelen en besefte ik hoe goed mijn voorzieningen in Nederland zijn. Tegelijkertijd zag ik hoeveel plezier een eenvoudig spelletje tikkertje geeft.

Ik denk terug aan de leerlingen van de middelbare school. Dat gesprek laat voor mij zien wat de reis zo waardevol maakte: door zelf iets te delen, geef je anderen ruimte om dat ook te doen. We hebben elkaar als gelijken ontmoet. We kwamen iets brengen, maar kregen zelf ook veel terug. Misschien liet mijn aanwezigheid ook zien dat iemand met een hoge dwarslaesie niet aan de zijlijn hoeft te blijven.

Ja, mij zie je nog weleens op reis gaan met World Servants. En wie dit nu leest en erover twijfelt: neem de stap!

08/10/2026

Soms brengt een volgende stap in je loopbaan je precies waar je hoort te zijn. Dat geldt ook voor Fenna Hansson, physician assistant, die haar carrière begon als fysiotherapeut en manueel therapeut en inmiddels een belangrijke rol speelt binnen de revalidatiezorg van Revant medisch specialistische revalidatie.

Lees verder: ⬇

Soms brengt een volgende stap in je loopbaan je precies waar je hoort te zijn. Dat geldt ook voor onze physician assistant (PA) Fenna Hansson, die haar carrière begon als fysiotherapeut en manueel therapeut en inmiddels een belangrijke rol speelt binnen de revalidatiezorg van Revant.

Als pa begeleidt zij mensen met langdurige klachten aan het bewegingsapparaat en mensen met kanker. Daarbij is zij vaak vanaf het eerste gesprek tot het einde van het revalidatietraject betrokken. Fenna: “Ik begeleid patiënten vanaf de intake tot het einde van hun revalidatie. Samen met het behandelteam kijken we wat iemand nodig heeft om weer verder te kunnen.”

Lees het hele verhaal: https://www.revant.nl/action/news/item/6953/week-van-de-physician-assistant-interview-met-fenna-hansson/

06/10/2026

𝘛𝘩𝘪𝘫𝘴 𝘪𝘴 𝘰.𝘢. 𝘥𝘢𝘨𝘷𝘰𝘰𝘳𝘻𝘪𝘵𝘵𝘦𝘳, 𝘢𝘥𝘷𝘪𝘴𝘦𝘶𝘳, 𝘵𝘦𝘬𝘴𝘵𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘷𝘦𝘳 𝘦𝘯 𝘣𝘭𝘰𝘨𝘨𝘦𝘳 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘙𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘔𝘢𝘨𝘢𝘻𝘪𝘯𝘦 𝘷𝘢𝘯 Revalidatie Nederland. 𝘏𝘪𝘫 𝘪𝘴 𝘰𝘰𝘬 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨𝘴𝘥𝘦𝘴𝘬𝘶𝘯𝘥𝘪𝘨𝘦 𝘮𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘭𝘪𝘤𝘩𝘵𝘦 𝘷𝘰𝘳𝘮 𝘷𝘢𝘯 𝘊𝘦𝘳𝘦𝘣𝘳𝘢𝘭𝘦 𝘗𝘢𝘳𝘦𝘴𝘦. 𝘛𝘪𝘫𝘥𝘦𝘯𝘴 𝘦𝘦𝘯 𝘳𝘦𝘤𝘦𝘯𝘵 𝘳𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘢𝘵𝘪𝘦𝘵𝘳𝘢𝘫𝘦𝘤𝘵 𝘣𝘦𝘴𝘭𝘶𝘪𝘵 𝘩𝘪𝘫 𝘰𝘮 𝘵𝘦 𝘭𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘣𝘰𝘬𝘴𝘦𝘯. 𝘋𝘢𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘳𝘥𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘴𝘤𝘩𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘶𝘪𝘵𝘥𝘢𝘨𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘰𝘱, 𝘰.𝘢. 𝘩𝘰𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘪𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘥𝘦 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘨𝘢𝘯𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘛𝘸𝘦𝘦𝘥𝘦𝘭𝘪𝘫𝘯𝘴 𝘻𝘰𝘳𝘨 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘦 𝘌𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦𝘭𝘪𝘫𝘯 𝘬𝘢𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯.

𝗦𝗽𝗼𝗿𝘁𝗲𝗻, 𝗶𝗸 𝗴𝗲𝗹𝗼𝗼𝗳 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝗱𝗮𝗮𝗿𝗶𝗻 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗼𝗽 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗺𝗼𝗲𝗱𝗲𝗿 𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗱𝗮𝗻 𝗼𝗽 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝘃𝗮𝗱𝗲𝗿. 𝗟𝗶𝗲𝘃𝗲𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗺𝗮𝗿𝗮𝘁𝗵𝗼𝗻𝘃𝗼𝗼𝗿𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗶𝗻𝗴 𝘃𝗮𝗻 𝘃𝗶𝗷𝗳 𝘂𝘂𝗿 𝗶𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝘄𝗶𝗹𝗹𝗲𝗸𝗲𝘂𝗿𝗶𝗴 𝘁𝗵𝗲𝗮𝘁𝗲𝗿 𝗱𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝘂𝘂𝗿 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗳𝗶𝘁𝗻𝗲𝘀𝘀𝘇𝗮𝗮𝗹. 𝗡𝗼𝘂 𝗴𝗼𝗲𝗱, 𝘃𝗮𝗻 𝗳𝗶𝗲𝘁𝘀𝗲𝗻 𝗸𝗮𝗻 𝗶𝗸 𝘄𝗲𝗹 𝗴𝗲𝗻𝗶𝗲𝘁𝗲𝗻. 𝗟𝗲𝗸𝗸𝗲𝗿 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗯𝘂𝗶𝘁𝗲𝗻𝗹𝘂𝗰𝗵𝘁, 𝗷𝗲 𝘇𝗶𝗲𝘁 𝗻𝗼𝗴 𝗲𝗲𝗻𝘀 𝘄𝗮𝘁, 𝗷𝗲 𝗺𝗶𝗷𝗺𝗲𝗿𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗲𝘁𝗷𝗲. 𝗘𝗻 𝘁𝗼𝗰𝗵 𝘀𝗽𝗼𝗿𝘁 𝗶𝗸 𝘀𝗶𝗻𝗱𝘀 𝗸𝗼𝗿𝘁 𝗶𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗳𝗶𝘁𝗻𝗲𝘀𝘀𝘇𝗮𝗮𝗹. 𝗗𝗮𝘁 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝗶𝗸 𝗲𝘃𝗲𝗻 𝘂𝗶𝘁𝗹𝗲𝗴𝗴𝗲𝗻.

Terwijl ik dit schrijf rond ik een revalidatietraject af van krap een halfjaar. Voor ik aan dat traject begon, had ik al het idee opgevat om te gaan boksen. Want de zomer ervoor had ik een coachtraject gehad, waarin me te kennen werd gegeven dat ik best wat mannelijker mocht worden. Niet zo verwonderlijk, in mijn opvoeding hebben vrouwen een grotere rol gespeeld dan mannen. En door mijn handicap heb ik ook nooit echt de plekken opgezocht waarin je ‘mannelijkheid’ wordt aangesproken. Je bezatten met wat maten in de kroeg, hardgaan op een festival: het is nooit aan mij besteed geweest.

Mannelijker mocht ik dus worden, maar hoe? Ineens had ik het: boksen, dat leek me nog leuk ook! En dus gaf ik tijdens de intake voor de revalidatie aan dat ik ook wilde gaan boksen. Zowaar: er bleek daar een fysiotherapeut te zijn die ook boksles geeft. De eerste les was al meteen een succes. Niet alleen om de sport, maar ook om het gesprek. Bij het uitrusten tussendoor kwam het gesprek al gauw op andere zaken. Wat is dat, mannelijkheid? Maar ook: hoe kan ik meer uit mijn schulp kruipen op relatiegebied? De sport zorgt ervoor dat ik mezelf sterker durf te uiten, het gesprek maakt de vertaalslag naar de dagelijkse praktijk. Het had daarmee precies de therapeutische uitwerking die ik erin zocht.

Maar ja: zo’n revalidatie loopt op z’n einde, en daarmee ook de boksles met die fijne therapeut. Ik moest op zoek naar een fysiotherapeut in de eerste lijn. Daar heb ik nou niet meteen goede ervaringen mee. Ik heb het idee dat het daar meer om symptoombestrijding gaat, dan dat ze mijn handicap echt snappen en bezig zijn met de wortel van mijn probleem.

Met enige reserve zette ik toch maar koers naar de eerste lijn. Ik parkeerde mijn driewielligfiets bij de fysiotherapiepraktijk bij mij in de buurt. “Die heeft zeker een trapondersteuning”, liet de therapeut vallen tijdens de intake. Nou, nee dus. Aan het einde van de afspraak vertelde hij me dat deze lessen zouden plaatsvinden in een fitnesscentrum. Hè verdorie, de fysiotherapiepraktijk had net een gemoedelijk kleine sportruimte.

Zo belandde ik een week later op de plek die ik eigenlijk verafschuw. Groot, masculien, weinig sympathiek. De fysiotherapeut had op mijn verzoek wel gebeld met de therapeut in het ziekenhuis voor een overdracht, maar daar was tijdens de les weinig van te merken. Een pauze moest ik zelf maar aangeven. Daarnaast was de fysiotherapeut van mening dat alleen boksen saai is, en dat het nuttig is om via een circuitje wat aan mijn coördinatie te doen. En het is ook wel een goed idee, maar het zijn precies die oefeningen waarin ik mijn lichaam op z’n kwetsbaarst moet tonen. Overweldigd en ietwat ontstemd fietste ik een half uur later weer naar huis. Zo was boksen voor mij niet leuk meer.

Inmiddels heb ik mijn tweede les gehad en heb ik mijn beeld al wat bijgesteld. De stuurse baliemedewerker van het centrum bleek minder stuurs dan gedacht, de andere sporters minder macho en de fysiotherapeut had ook beter door wat de bedoeling is. Zeker toen ik de eigenlijke reden voor het boksen uitlegde, namelijk het mentale aspect. “Ja, oké, maar je doet het ook om een conditie op te bouwen, toch?” Ja, maar nee.

Het gaat dus de goede kant op, maar dan denk ik wel: wat zou het fijn zijn als de tweede en eerste lijn aan goede overdracht doen. Dat ik niet zelf hoef te vragen of de een de ander belt. Dat ik in de eerste lijn niet weer mijn verhaal hoef te doen. En vooral: dat ik niet de assertiviteit hoef te hebben om aan te geven welke kant ik op wil met de boksles. Het punt is: in de tweede lijn, is mijn ervaring tenminste, wordt er aardig meegedacht. Word je eigenlijk aan het handje meegenomen. Maar in de eerste lijn gebeurt dat minder, waardoor de overgang tussen de tweede en eerste lijn daardoor groot kan zijn. Je moet je ineens zelf zien te redden. Die overgang kan volgens mij best wat soepeler.

Maar ja, je wordt er wel een man van.

05/10/2026

Het Spaarne Gasthuis bestaat 11 jaar in 2026. Maar het ziekenhuis bestaat al veel langer in de regio. Medewerkers en andere betrokkenen blikken terug op hun eigen geschiedenis in de zorg.

Lees verder: ⬇

💙 Samen zorgen. Toen, nu en straks.

Het Spaarne Gasthuis bestaat 11 jaar in 2026. Maar het ziekenhuis bestaat al veel langer in onze regio. Medewerkers van ons ziekenhuis en andere betrokkenen blikken terug op hun eigen geschiedenis in de zorg. Waarom zetten zij zich in voor de zorg en wat is het verschil tussen toen en nu?

Dit keer vertelt Clementine haar verhaal. Als lid van de cliëntenraad van het Spaarne Gasthuis zet zij zich in voor het perspectief van patiënten. Vooral voor mensen die minder makkelijk voor zichzelf opkomen of hun weg vinden in de zorg.

"Juist die mensen wil ik een stem geven."

Bekijk het hele verhaal op onze website: https://www.spaarnegasthuis.nl/nieuws/een-stem-voor-iedereen

02/10/2026

𝗗𝗲 𝘁𝗮𝘅𝗶 𝗻𝗲𝗲𝗺𝘁 𝗱𝗲 𝗲𝗲𝗿𝘀𝘁𝗲 𝗯𝗼𝗰𝗵𝘁 𝗲𝗻 𝗶𝗸 𝘇𝗮𝗸 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝘂𝗶𝘁. 𝗛𝗲𝘁 𝘇𝗶𝗲𝘁 𝗲𝗿 𝗯𝗹𝗶𝗷𝗸𝗯𝗮𝗮𝗿 𝗴𝗿𝗮𝗽𝗽𝗶𝗴 𝘂𝗶𝘁 𝗲𝗻 𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝗶𝗸 𝗼𝗼𝗸 𝗹𝗮𝗰𝗵𝗲𝗻. 𝗧𝗼𝗰𝗵 𝘃𝗼𝗲𝗹 𝗶𝗸 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝘄𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝘁𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻𝘀 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝗿𝗲𝗶𝘀 𝗻𝗼𝗴 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗿𝗱𝗲𝗿 𝗵𝗲𝗯 𝗴𝗲𝘃𝗼𝗲𝗹𝗱: 𝗶𝗸 𝘃𝗼𝗲𝗹 𝗺𝗲 𝗼𝗻𝘃𝗲𝗶𝗹𝗶𝗴. 𝗪𝗮𝘁 𝗵𝗲𝗲𝗳𝘁 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝘁𝗿𝗶𝗽 𝗻𝗼𝗴 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗺𝗶𝗷 𝗶𝗻 𝗽𝗲𝘁𝘁𝗼?

𝘋𝘦𝘻𝘦 𝘻𝘰𝘮𝘦𝘳 𝘳𝘦𝘪𝘴𝘥𝘦 𝘛𝘪𝘫𝘴 𝘡𝘪𝘭𝘷𝘦𝘳𝘣𝘦𝘳𝘨 (21) 𝘮𝘦𝘵 𝘞𝘰𝘳𝘭𝘥 𝘚𝘦𝘳𝘷𝘢𝘯𝘵𝘴 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘉𝘳𝘢𝘻𝘪𝘭𝘪ë. 𝘛𝘪𝘫𝘴 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘴𝘪𝘯𝘥𝘴 2022 𝘦𝘦𝘯 𝘤𝘰𝘮𝘱𝘭𝘦𝘵𝘦 𝘊5-𝘥𝘸𝘢𝘳𝘴𝘭𝘢𝘦𝘴𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦 𝘳𝘦𝘪𝘴 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘳𝘰𝘭𝘴𝘵𝘰𝘦𝘭. 𝘏𝘪𝘫 𝘳𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘦𝘦𝘳𝘥𝘦 𝘪𝘯 De Hoogstraat Revalidatie 𝘦𝘯 UMCG Centrum voor Revalidatie Beatrixoord. 𝘝𝘰𝘰𝘳 𝘙𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘔𝘢𝘨𝘢𝘻𝘪𝘯𝘦 𝘩𝘪𝘦𝘭𝘥 𝘩𝘪𝘫 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘣𝘪𝘫. 𝘏𝘰𝘦 𝘪𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘩𝘦𝘮 𝘷𝘦𝘳𝘨𝘢𝘢𝘯?

Een dag eerder zijn we vertrokken vanuit ons tijdelijke thuis in Guanhães voor een tweedaags uitstapje naar een Diamantina. Onderweg komen we bij een brug met een maximumgewicht en onze bus met passagiers is te zwaar. Iedereen moet de bus uit en loopt naar de overkant. Iedereen, behalve ik. Ik blijf zitten en rijd samen met de buschauffeur over de brug. Terwijl de rest toekijkt, zitten wij met z'n tweeën in die vrijwel lege bus. Het is een vreemd idee, maar we komen veilig aan de overkant.

Dan komen we aan bij een waterval. Ik probeer voor het eerst een Hippocampe, een rolstoel voor ruw terrein, die World Servants voor mij heeft meegenomen. Ik verwacht vooral veel gehobbel, maar het werkt perfect. De oneffen ondergrond voel ik veel minder. Rotsen die normaal niet toegankelijk zijn voor mij, zijn opeens een makkie. Ik kan rustig van de omgeving genieten en voel me er echt onderdeel van.

We overnachten in Biribiri. De slaapkamer is krap, maar inmiddels zijn we eraan gewend om samen te bekijken hoe we het allemaal toch passend maken. We verkennen het dorp en genieten in de avond van een uitgebreid diner. Daarna zetten we een tafel op bakstenen, zodat ik met mijn rolstoel goed kan aanschuiven, en spelen we spelletjes. De volgende ochtend reizen we door naar Diamantina.

En daar beland ik dus met de anderen in het taxibusje. Na die eerste bocht helpen de mensen om mij heen me weer rechtop en zorgen we er samen voor dat ik balans kan houden. De rit krijgt nog een extra wending wanneer de taxi op een steile helling stilvalt. De benzine is op. Ergens kan ik er ook wel om lachen. Dit uitstapje houdt zich in elk geval niet aan het programma.

Diamantina zelf is prachtig. Alleen kan ik daar vanuit mijn rolstoel niet van genieten. De ongelijke straatstenen zijn zo hobbelig dat ik er niet overheen kom en veel plekken zijn ontoegankelijk. Dit gaat niet lukken. Juist omdat het zo'n mooi stadje is, komt dat hard aan. De anderen kunnen verder; voor mij houdt de route op. Dit is zo’n moment waarop ik keihard voel hoe klote die dwarslaesie is.

Uiteindelijk zit ik ongeveer drie uur in een ijssalon. De groep wisselt elkaar af, zodat er steeds mensen bij mij blijven terwijl de anderen gaan winkelen. Ze nemen souvenirs voor me mee en maken er het beste van. Dat waardeer ik enorm, maar het verandert niet hoe de middag voelt. Het is een klote-ervaring en op dat moment kan ik maar aan één ding denken: thuis, Hoogersmilde. The place to be. Wat woon ik in een kats mooi darp.

Voor de terugweg hoef ik gelukkig niet opnieuw in het taxibusje. Ik kan meerijden in een personenauto. Na de heenrit voelt dat meteen een stuk veiliger. Onderweg denk ik terug aan de afgelopen dagen vol tegenstellingen: de vrijheid in de Hippocampe en het vastlopen in Diamantina. Ik heb me voor het eerst onveilig gevoeld en tegelijkertijd veel gelachen. En dat allemaal tijdens één uitstapje.

Wanneer we weer in Guanhães aankomen, gebeurt er nóg iets onverwachts: het voelt als thuiskomen. De plek die drie weken geleden nog onbekend was, voelt nu al vertrouwd. Na twee dagen weg waarop niet alles lukte, voelde hier terugkomen als een opluchting. Hoogersmilde blijft natuurlijk de place to be. Maar inmiddels voel ik me ook thuis in Guanhães.

01/10/2026

Van 9 tot en met 17 oktober staat Leeuwarden weer volledig in het teken van Indoor Friesland. Het internationale evenement combineert spring- en dressuursport op topniveau met een warme sfeer en diverse inspirerende programmaonderdelen. Op zondag 11 oktober organiseert de KNHS een gevarieerd programma gericht op de para dressuur, waar geïnteresseerden in paardrijden voor sporters met een beperking van harte welkom zijn.

Op zondag 11 oktober organiseert de KNHS een inspirerend para dressuur programma. Het programma start om 11.30 uur op het Mediaplein van Indoor Friesland. Naast Team NL Para dressuur Bondscoach Noortje Radstake en meerdere Team NL amazones verlenen ook stichting Paard Verbindt, de Federatie Paardrijden Gehandicapten, Sportfonds Parapaard en het Foppe Fonds hun medewerking aan het programma.

De dag staat onder leiding van Glasten Krapels, ambassadeur en medewerker van Fonds Gehandicaptensport en zelf para-dressuurruiter. Als gespreksleider begeleidt hij de aanwezigen door het programma en de verschillende gesprekken van de dag.

Iedereen die meer wil weten over de mogelijkheden van paardrijden met een beperking is van harte welkom om zich te laten inspireren door ruiters, coaches en organisaties uit de sport. Bezoekers worden meegenomen in de wereld van de para dressuursport. Door verhalen van ruiters, interactieve panels en een live demonstratie van TeamNL para dressuur ruiters. Deze dag biedt bezoekers praktische informatie én persoonlijke inspiratie om zelf de stap richting paardensport te zetten of anderen daarbij te helpen.

Lees verder voor het volledige programma: ⬇

𝗢𝗻𝘁𝗱𝗲𝗸 𝗵𝗲𝘁 𝗽𝗿𝗼𝗴𝗿𝗮𝗺𝗺𝗮 𝘃𝗮𝗻 𝗜𝗻𝗱𝗼𝗼𝗿 𝗙𝗿𝗶𝗲𝘀𝗹𝗮𝗻𝗱! 📅
Van spannende wedstrijden tot mooie momenten in de piste: er staat weer volop paardensport op het programma!

Wat wil jij absoluut niet missen?

Bekijk de timetable en plan jouw dag alvast!
👉 https://bit.ly/IFProgramma

29/09/2026

Na een hartinfarct, hartoperatie of andere hartaandoening begint vaak een periode van herstel. Maar wat iemand nodig heeft tijdens die periode, verschilt van persoon tot persoon.

Moet hartrevalidatie dan voor iedereen hetzelfde zijn?

Onderzoeker Nikita Sharma onderzoekt bij Basalt hoe ze hartrevalidatie steeds beter kunnen laten aansluiten bij de behoeften, mogelijkheden en het dagelijks leven van patiënten.

lees verder: ⬇

❤️ Ieder hart is anders

Na een hartinfarct, hartoperatie of andere hartaandoening begint vaak een periode van herstel. Maar wat iemand nodig heeft tijdens die periode, verschilt van persoon tot persoon.

Moet hartrevalidatie dan voor iedereen hetzelfde zijn?

Onderzoeker Nikita Sharma onderzoekt bij Basalt hoe we hartrevalidatie steeds beter kunnen laten aansluiten bij de behoeften, mogelijkheden en het dagelijks leven van patiënten.
Op Wereld Hart Dag vertellen we meer over haar onderzoek en over onze ambitie om hartrevalidatie persoonlijker en meer hybride te maken. Zodat de zorg niet alleen ondersteunt tijdens de revalidatie, maar ook helpt om daarna zo goed mogelijk verder te leven.

👉 Lees het verhaal van Nikita: https://basaltrevalidatie.nl/nieuws/van-hartrevalidatie-bieden-naar-leren-van-zorg-op-weg-naar-meer-gepersonaliseerde-en-hybride-zorg-bij-basalt/