Arko Sarkar

🙏🇳🇵

Celebrating my 5th year on Facebook. Thank you for your continuing support. I could never have made it without you. 🙏🤗🎉 shree 5

हर्क साम्पाङ सिंहदरबारमा, खाली गाग्री प्रहरीले नियन्त्रणमा लियो

राज्यको ढुकुटीबाट निर्माण गरिएका संरचना र सरकारी सम्पत्तिहरूलाई व्यक्तिगत लाभका लागि भाडामा लगाउनु एउटा जघन्य अपराध हो, जसले जनताको करबाट संकलित स्रोतलाई अराजक शक्तिहरूको आम्दानीको माध्यम बनाउँछ। यी सम्पत्तिहरू जनताको सेवाका लागि हुन्, कुनै राजनीतिक पार्टीका चेला वा चन्दा संकलनकर्ताको निजी स्वार्थ पूर्तिका लागि होइन।

राजनीतिक प्रभावमा स्थानीय सरकारको सम्पत्तिहरू खोसेर आफ्ना नजिकका कार्यकर्ता र चन्दा दिने व्यक्तिलाई बाँडफाँड गर्ने प्रवृत्ति न केवल अनैतिक हो, तर राज्य प्रणालीको ढाँचालाई नै कमजोर बनाउने कार्य हो। यस्तो प्रणालीले भ्रष्टाचारलाई संस्थागत बनाउँदै पार्टीहरूको आर्थिक आधारलाई बलियो बनाउँछ। एमालेलगायत अन्य प्रमुख पार्टीहरूले राज्यको स्रोतलाई आफ्नो निजी खाताको रूपमा प्रयोग गरेको तथ्य बारम्बार पुष्टि भएको छ।

देशका नागरिकले यस्ता असमान, अनुचित, र अवैध कार्यहरूलाई समर्थन गर्नु भनेको आफ्नै भविष्यमाथि आगो लगाउनु हो। अझै पनि एमाले, कांग्रेस जस्ता पार्टीहरूको पछि लाग्नेहरूलाई जनता भन्न मिल्दैन; तिनीहरू राजनीतिक नेताका ‘पाल्तु कुकुर’ मात्र हुन्, जसले सत्य देख्न र बोल्न अस्वीकार गर्छन्।

यो देशको वर्तमान अवस्थाले अब प्रस्ट देखाएको छ—राजनीतिक भ्रष्टाचार र राज्य सम्पत्तिको दुरुपयोगलाई तत्काल रोक्न सकिएन भने हाम्रो सिंगो प्रणाली नै पतन हुनेछ।

#भ्रष्टनेतामुर्दाबाद
#राज्यकोस्रोतजनताकोहक
#भ्रष्टाचारमुक्तनेपाल
#नेताकापाल्तुकुकुरमाथिप्रतिबन्ध

मुक्तिनाथ सरको हत्याको सम्झना: एक अध्यापकको बलिदान र द्वन्द्वकालीन यथार्थ

माघ १ लाई माघे संक्रान्तिको रुपमा सम्पूर्ण नेपालीले मनाउँछन्। माघ २ लाई बि स १९९० मा आएको विनाशकारी भूकम्पको सम्झनामा हरेक वर्ष भूकम्प सुरक्षा दिवसका रुपमा चिनिन्छ। तर माघ ३ भने नेपाली समाजमा कमै चर्चा हुने दिन हो। यो दिनले एउटा ऐतिहासिक, तर दु:खद् र हृदयविदारक घटना बोकेको छ—मुक्तिनाथ अधिकारी सरको हत्या। यो दिनले नेपाली द्वन्द्वकालको तीतो यथार्थलाई उजागर गर्छ।

२०५८ सालको माघ ३। लमजुङको दुराडाँडामा रहेको पाणिनी संस्कृत विद्यालयका प्रधानाध्यापक मुक्तिनाथ सर। उनी माघ २ गते प्रधानाध्यापक पदमा नियुक्त भएका थिए। तर त्यो खुसीको दिन लामो टिक्न सकेन। भोलिपल्टै, उनी कक्षा १० का विद्यार्थीहरूलाई विज्ञान विषय पढाइरहेका बेला, केही माओवादी कार्यकर्ताहरू उनलाई ‘दुई मिनेट काम छ’ भन्दै कक्षाबाट बाहिर लगे।

तर त्यो ‘काम’ के थियो? उनी निर्दोष थिए। उनको गल्ती केवल यति थियो कि उनले आफ्नो शिक्षकको तलबबाट २५ प्रतिशत रकम माओवादीलाई चन्दा दिन अस्वीकार गरेका थिए। अर्को आरोप लगाइयो कि उनले माओवादी कार्यकर्ता एकबहादुर सुनारको सुराकी गरेको थिए। यी आरोपहरूको सत्यता कहिल्यै पुष्टि भएन, तर निर्दोष मुक्तिनाथ सरलाई यसकै मूल्य चुकाउनुपर्‍यो।

निर्मम हत्या

विद्यार्थी र गाउँलेका सामु उनलाई घोक्र्याउँदै अलिकति पर डाँडामा लगियो। त्यहाँ रुखको हाँगामा हात बाँधियो। गलबन्दीले घाँटी कसेर, अनि उनको टाउकोमा गोली हाने। तर, मृत्यु भएको नहोला भनेर पेटमा छुरा रोपियो। अन्त्यमा, गाउँलेहरूलाई धम्क्याइयो, “यो लाशलाई नछुनू, नत्र परिणाम गम्भीर हुनेछ।”

द्वन्द्वको बर्बरताको प्रतीक

यो घटना केवल एक शिक्षकको हत्या थिएन। यो द्वन्द्वकालको असहायताको प्रमाण थियो। शिक्षाजस्तो पवित्र क्षेत्रलाई समेत हिंसाको रगतले रंग्याइयो। माओवादी आन्दोलनले समाजमा न्याय र समानताको वकालत गरेको दाबी गरे पनि, यसरी निर्दोषको हत्या गर्नुले त्यो दाबीमाथि नै ठूलो प्रश्नचिह्न खडा गर्‍यो।

अन्तर्राष्ट्रिय ध्यान

त्यो समय अमेरिकी विदेशमन्त्री कोलिन पावेल नेपाल भ्रमणमा थिए। यो घटनाको समाचारले छिट्टै अन्तर्राष्ट्रियकरण गर्‍यो। तर नेपालभित्र भने राजनीतिक वृत्तमा कुनै हलचल देखिएन। दोषीहरूलाई कारबाही गर्नु त परै जाओस्, यो विषयमा ध्यान समेत दिइएन।

पत्रकारिताको दस्तावेज

खोजी पत्रकार श्रीभक्त खनालले यो घटनाबारे हिमाल पाक्षिकमा समाचार प्रकाशित गरे। यो समाचारले द्वन्द्वकालको अमानवीयताको पर्दाफास गर्‍यो। घटनास्थलमा खिचिएको तस्बिर कुनै अज्ञात व्यक्तिले खिचेका थिए। ती व्यक्तिले माओवादीको त्रासका कारण आफ्नो नाम सार्वजनिक गर्न चाहेनन्।

एक स्मरणीय प्रेरणा

मुक्तिनाथ सरजस्ता शिक्षित, आदर्शवादी र कर्मशील व्यक्तिहरू द्वन्द्वकालका हिंसात्मक घटना र राजनीतिक स्वार्थको शिकार भए। तर उनको योगदान र बलिदान कहिल्यै बिर्सन मिल्दैन। उनी हाम्रो समाजमा शिक्षा, सत्य र न्यायको प्रतीकका रुपमा सधैँ सम्झिइनेछन्।

पाठ सिक्नुको महत्व

२३ वर्षपछि पनि, मुक्तिनाथ सरको हत्या हामीलाई सम्झाइरहन्छ कि राजनीतिक द्वन्द्व र हिंसाले कसैलाई पनि फाइदा पुर्‍याउँदैन। द्वन्द्वकालका घाउहरू अझै भरिन सकेका छैनन्। अब समय आएको छ, यी घाउहरू निको पार्दै शान्ति र सहिष्णुता स्थापना गर्न।

मुक्तिनाथ सरप्रति हार्दिक श्रद्धाञ्जली।

जनताको विश्वास गुमाउनेहरुले समयको दरबारमा कठोर दण्ड भोग्नुपर्नेछ।

शासकजति ठडिए, सबै अरूका इच्छाका प्रतिनिधि मात्र सावित भए।

राजाले स्थापना गरेका उद्योगहरू बिस्तारै बेचेकोमा हामी मौन थियौं। जनता र तिनको पहिचान बेच्ने नियतले पासपोर्टमा किनबेच भयो, हामीले केही बोलेनौं। देशका नदीनाला, जलस्रोत र प्राकृतिक सम्पत्तिहरू निजीकरणको नाममा विदेशीहरूलाई सुम्पिँदा हामी मूकदर्शक भयौं। तर अहिले सरकारी कार्यालयहरूलाई निजीकरण गर्ने र सरकारी जग्गा हडपेर बेच्ने योजना बनाउँदै गर्दा मात्रै सबैले चर्को विरोध गर्न पर्ने बेला आयको छ ।

यो विरोध के साँच्चै स्वार्थरहित हो त? कि यो पनि अर्को योजनाबद्ध राजनीतिक खेल हो? हामीले भुल्न हुन्न, इतिहासमा २०२० सालमा स्थापित उद्योगहरूको नाममा स्वदेशी उत्पादन बढाउने प्रयास राजतन्त्रका योगदान थिए। तर २०४६ पछि ती उद्योगहरूलाई खारेज गर्दै, विदेशी आयातलाई प्रोत्साहन दिने नीतिहरू लागू गरियो।

आज नेपालको जलस्रोतको ८० प्रतिशत हिस्सा विदेशी परियोजनामा संलग्न छ, तर देशकै नागरिकले लोडसेडिङको मार खेप्नुपरेको विडम्बना बिर्सेका छैनौ । प्राकृतिक सम्पत्तिहरूको उपयोग देशकै हितमा गर्ने सोचको कमीले गर्दा, आज नेपाल आयातमा निर्भर अर्थतन्त्र बनिसकेको छ।

अहिले सरकारी जग्गाहरूलाई विभिन्न बहानामा बेच्ने प्रपञ्च भइरहेको छ। यो केवल जग्गाको कुरा होइन, यो देशकै अस्तित्व र स्वाभिमानको कुरा हो। यदि हामी अब पनि मौन बस्यौं भने अर्को पुस्ताले हाम्रो मौनताको मूल्यमा आफ्नो पहिचान गुमाउनुपर्नेछ। नयाँ व्यवस्थाका नाममा के पुराना गल्तीहरूमाथि समीक्षा हुँदैछ? कि फेरि उही चक्र दोहोरिने हो?

अब प्रश्न उठाउनुपर्ने बेला भएको छ – देश निर्माणका लागि बनाइएका संरचनाहरूलाई किन बिगारियो? यो बेला केवल विरोधको होइन, समाधानको खाँचो छ।

मैले देश सुरक्षीत रहोस भनेर श्रीपेच राष्ट्रलाई सुम्पेको हुँ : राजा ज्ञानेन्द्र शाह 🇳🇵👑🙏