ផែ អេងសៀក - PHE Engseak

-បើមានជម្រើសតែមួយ រវាងជួយអ្នកដទៃ និង ជួយខ្លួនឯង ដូច្នោះអ្នកគួរតែជួយខ្លួនឯង បើសិនអ្នកត្រាំក្នុងទឹកភក់ អ្នកដទៃអង្គុយលើទូក។
-ជីវិតបង្រៀនអ្នកឱ្យស្គាល់រសជាតិ តែមិនមែនមានន័យថា អ្នកបានឆ្ងាញ់គ្រប់រសជាតិនោះទេ។
-ព្រះអាទិត្យសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ប៉ុន្តែមនុស្សម្នាក់ៗប្រើវាតាមរបៀបរៀងៗខ្លួន។

យោរស៊ី ជួយអោយគេហដ្ឋានរបសើលោកអ្នកមានពណ៌ស្រស់ស្អាត ជាប់ពណ៌បានយូរ នឹង មិនកាន់ស្លែរ

សតវត្សទី21នេះ គឺការបដិវត្តន៍នៃបច្ចេកវិទ្យា ក្រុមហ៊ុនយោរស៊ីនឹងមិនដំអក៎ឡើយ រត់តាមសម័យកាលទំនើបជានិច្ច ពាំនាំមកនូវបច្ចេកវិទ្យាចុងក្រោយគេ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ជនរួមជាតិយើងមិនអោយខ្ជះខ្ជាយថវិការទៀតឡើយ។

សូមចែករំលែកក្តីសង្ឈឹមដល់មនុស្សបាក់ទឹកចិត្ត:

កាលពី ៣ ឆ្នាំមុន ខ្ញុំធ្លាប់អានប្រវត្តិ Paul Alexander និង បានមើលវិដេអូដែលគាត់រៀបរាប់។ គាត់ជាមនុស្សចុងក្រោយដែលរស់នៅក្នុងធុងសួតដែក បន្ទាប់ពីគាត់បានឆ្លងជំងឺស្វិតដៃជើងក្នុងឆ្នាំ ១៨៥២ នៅអាយុ ៦ ឆ្នាំ។ គាត់បានប្រើប្រាស់សួតដែកអស់រយៈពេលជាង ៧០ ឆ្នាំ ហើយបានក្លាយជាអ្នកតស៊ូដ៏អស្ចាត្យក្នុងជីវិត ។

កើតថ្ងៃទី ១០ ខែមករា ឆ្នាំ ១៩៤៦ បានក្លាយជាមេធាវីជនជាតិអាមេរិកដ៏គួរឱ្យផ្អើរ ជាមួយជីវិតក្នុងធុងសួតដែកដោយប្រើតែក្បាលហើយបានស្លាប់ក្នុងអាយុ ៧៧ ឆ្នាំ។ គាត់បានចំណាយពេលជាង ៨ ឆ្នាំដើម្បីសរសេរសៀវភៅប្រវត្តិរបស់ខ្លួនដោយប្រើឈើផ្លាស្ទិច និងប៊ិចនៅនឹងមាត់ ហើយមានមិត្តភក្កិបន្ថែមការជួយជ្រោមជ្រែង។

គួររំលឹកថា ធុងសួតដែកដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាឧបករណ៍បញ្ចេញសម្ពាធមានរាងជាស៊ីឡាំងផ្តេកដ៏ធំដែលត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីជំរុញការដកដង្ហើមរបស់អ្នកជំងឺដែលបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងនៃសាច់ដុំផ្លូវដង្ហើមរបស់ពួកគេដូចក្នុងរូប។

នៅពាក់កណ្តាលសតវត្សរ៍ទី ២០ សួតដែកត្រូវបានគេប្រើយ៉ាងទូលំទូលាយដើម្បីព្យាបាលអ្នកជំងឺដែលមានជំងឺស្វិតដៃជើង ដែលជាជំងឺមេរោគឆ្លងខ្លាំងដែលអាចបណ្តាលឱ្យខ្វិន និងបរាជ័យផ្លូវដង្ហើម។ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងការអភិវឌ្ឍន៍វ៉ាក់សាំងក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៥០ និងឆ្នាំ ១៩៦០ អត្រានៃជំងឺស្វិតដៃជើងបានថយចុះយ៉ាងខ្លាំង ហើយការប្រើប្រាស់សួតធុងដែកបានក្លាយទៅជារឿងធម្មតាតិចជាង។

ប្រវត្តិរបស់ Paul Alexander ជាសក្ខីកម្មមិនអាចប្រកែកបានដើម្បីដាសតឿនមនុស្សក្នុងក្តីអស់សង្ឈឹម ៕

អស់ក្តីបារម្ភពីបញ្ហាផ្ទះរបស់បងប្អូនជ្រាបទឹក ថ្នាំលាបការពារជម្រាបទឹក យោរស៊ី អាចជួយដោះស្រាយបញ្ហានេះបាន