02/11/2026
MISTAKENLY YOURS
CHAPTER ONE
ALEXANDRA
ISANG mahigpit na himas sa aking buhok ang ginawa ko habang nakatayo sa tapat ng salamin, pinagmamasdan ang huling hibla ng buhok na tuluyang nalaglag sa sahig ng barber shop sa kanto na pinapagupitan ko na malapit sa bahay namin.
Habang ang tunog na iyon ay parang musika ng kalayaan para sa akin. Sa salamin, ang nakatingin ay hindi na ang Alexandra na madalas pag-interesan ng mga matang mapanlinlang sa lansangan noon.
Ang nakatunghay ngayon ay si Alex, isang dalagang nag-aanyong lalaki para sa sarili niyang kaligtasan at kapayapaan para sa kanyang sarili.
βOh, ayan, pogi na tayo, βtol?β nakangiting sabi nong barbero habang pinapagpagan ang leeg ko gamit ang malambot na brush.
βSalamat, Manong. Ang astig ng gupit mo bagay sa akin,β boses-lalaki kong sagot, bahagyang binabaan ang tono at binigyan ng tigasing diin sabay tango.
Sanay na sanay na ako. Mula sa pagpili ng damit hanggang sa paglalakad, kinailangan kong mag-aral ng siga acting para kapani-paniwala.
Ako nga pala si Alexandra Tayson. O kaya ay Alex for short. Ang misyon ko sa buhay ay napakasimple lang ang mabuhay nang payapa, walang stress, walang drama, at higit sa lahat, malayo sa mga lalaking ang tanging alam ay mang-istorbo sa akin.
Bakit ko ba pinasok ang ganitong klaseng buhay? Madaling sabihin na trip ko lang, pero kung naranasan mo ang pinagdaanan ko noong mas bata pa ako, maiintindihan mo rin ako. Noong fourteen years old kasi ako, at shoulder-length pa ang aking buhok. Mahilig pa akong mag-skirt kapag sumasapit ang Linggo kapag walang pasok sa eskwela.
Pero anong nangyari? Habang naglalakad kasi ako pauwi galing eskwela noon, ay hinatak ako ng tatlong estranghero sa madilim na eskinita ng malate akong uwi. Nang hindi ako masundo ng driver namin. Walang magtanggol. Walang tutulong. Ang tanging natatandaan ko ay ang takot at ang pangit na pakiramdam na parang isa akong bagay na pwedeng bastusin ng kahit na sino bastaβt mas malakas sila sa akin, mabuti na nga lang at may nakakita sa aming tanod na nagrurunda kaya hindi nila natuloy ang balak nila sa akin takoy na takot ako noon.
Kaya doon nagbago ang lahat. Naisip ko kasi, kung magpapakita ako ng kahinaan, lalo lang silang mang-aapi sa akin at babastusin ako kahit saan ako mapunta.
Kaya kinabukasan noon, humawak ako ng gunting. Ako mismo ang pumutol sa mahaba kong buhok na alaga pa ni mommy ng conditioner noon.
Umiiyak ako habang ginagawa ko iyon, Oo, dahil parang pinapatay ko rin ang bahagi ng pagkababae ko na minahal ko. Pero mas pinili ko ang mabuhay nang may dignidad kaysa sa umiyak sa sulok nang dahil sa takot.
Sinundan ko ito ng pagbili ng mga oversized t-shirts, mga baggy pants na tago ang hubog ng katawan, at ang paborito kong rubber shoes na handang tumakbo o manapak anumang oras.
Pati ang paglakad ko, pinag-aralan ko. Hindi pwede ang sway ang balakang. Kailangan may diin ang bawat apak ko, parang nagmamartsa na siga na may dalang mabigat na problema sa buhay.
At ngayon kapag naglalakad ako sa lansangan, makasalubong man ako ng mga tambay sa kanto, wala nang sumisipol. Wala nang nagtatangkang humawak sa braso ko. Ang naririnig ko na lang ay, βUy, pare, ang lupit ng porma mo ah!β O kaya ay tinatawag akong βbroβ ng sinuman ang makasalubong ko. At para sa akin, iyon ang pinak**agandang papuri sa buong mundo na natatanggap ko.
KINABUKASAN matapos kong ipaputol ulit ang buhok ko dahil humaba naman iyon. Ay maaga akong nagising para pumasok sa bago kong unibersidad. Mas malaki ito, mas pormal, at siyempre, mas maraming peligro para sa isang nagpapanggap na tulad ko.
Habang nag-aayos ako sa harap ng salamin ay isinuot ko ang paborito kong itim na oversized shirt, at dinoble ko ang pagkabigkas ng aking boses sa utak ko, at isinuot ang sumbrero para mas maitago ang natitirang lambot ng mukha ko.
βOkay, Alex. Normal lang. Walang makakaalam. Isa kang tunay na lalaki ngayon,β bulong ko sa sarili habang sinuntok ang hangin.
Kahit sa school Admin ay pinatago ko ang aking pagkatao, na hindi naman impossible sa akin dahil mayaman naman ang parents ko at isa pa iyang sa isa ko pang sekretong itinatago.
Paglabas ko ng apartment, sumalubong agad ang maingay na umaga ng Maynila. Trapiko, usok, at mga taong nagmamadali. Para makatipid at para na rin masanay sa totoong buhay ng mga tunay na lalaki, nagpasya akong sumakay sa dyip kahit pwede naman akong magpahatid sa driver ni mom.
Eto ang paborito kong bahagi. Kapag sumasakay ako ng dyip noon habang nakapalda, laging may katabi akong bastos na kusang idinidikit ang tuhod sa binti ko, o kaya ay may magnanakaw ng tingin sa dibdib ko. Ngayon? Aba, iba ang eksena.
Sumakay ako at umupo sa bukana ng dyip. Itinaas ko ang isa kong paa sa bariles ng dyip, naka-de-kuwatro ang posisyon na parang nagmamay-ari ng sasakyan, at nag-isang tabi ang mukha na halatang badtrip kahit wala namang ginagawa.
βBayad po, Manong,β sabi ko gamit ang baritonong boses na bahagyang garalgal. Inabot ko ang barya na may kasamang matigas na tingin.
Ang katabi kong lalaki na medyo mukhang siga rin ay napatingin sa akin, napatikhim, at mabilis na nag-iwas ng tingin.
βNice one, Alex,β sabi ko sa isip ko.
Ang Perfect ng disguise. Walang lumalapit, walang nang-iistorbo. Tahimik ang mundo ko.
Pagbaba ko ng dyip, naglakad ako papasok sa malaking tarangkahan ng Unibersidad. Ang hangin ay amoy kape mula sa mga malalapit na cafe at ang mga estudyante ay kanya-kanyang grupo na nagkukuwentuhan.
Nag-is-scanned ako ng paligid. Lahat ay normal. Maglalakad na sana ako papunta sa building ko nang biglang may tumawag ng pansin sa kabilang kanto ng campus.
May kumakawag na gulo. Isang grupo ng mga estudyante mula sa kabilang departamento ang nagtutulakan. May narinig akong basag ng bote at malalakas na mura.
βIsang riot. Sa mismong unang araw ko talaga?!β
Ayaw ko sanang makialam. Sabi ko nga sa sarili ko, misyon ko ang mabuhay nang payapa at umiwas sa gulo. Pero habang nakatanaw ako, nakita ko ang isang pamilyar na mukha na nadamay sa gulo, isang lalaking matangkad, medyo magulo ang buhok, at mukhang nagtatanggol lang din ng sarili pero pinagtutulungan ng apat na lalaki.
Siya iyong sikat na campus heartthrob daw na madalas pag-usapan ng mga babae sa hallway ng school noon ng mag enrol ako. Si Cladge Smith.
Tumigil ang mundo ko sandali. Kitang-kita ko kung paano siya sinugod ng isa pang lalaki na may dalang bakal. Kung hindi ako kikilos, baka mapuruhan ang isang iyon mabuti na lamang at nag enroll ako sa taekwondo, noong may muntik ng mangyari sa akin na sinang ayunan naman ni Daddy kahit tutol noon sa akin si mommy.
βHaaay, buhay. Bakit ba laging may ganito?β
Kinuha ko ang sumbrero ko, hinatak ito pababa para takasan ang anumang pagkakakilanlan, at mabilis na naglakad palapit sa gulo.
βHoy, mga ulupong!β sigaw ko sabay hataw ng backpack ko nang pagkalakas-lakas sa likod ng isa sa mga lalaking may hawak na bakal at sinipa ko ito sa balikat.
Napabalikwas naman ang lalaki, sa gulat at napalingon habang sapo ang balikat at . Agad akong nag-siga pose, ibinuka ang mga binti nang medyo malayo sa isaβt isa, at itinaas ang dalawang k**ao na parang nag-aabang sa suntok ng mga propesyonal na boksingero sa Tondo.
βAnong meron ha? Mga siga kayo rito porke marami kayo? Subukan niyo nga ako!β dagdag ko pa para lalong makadagdag sa pag papanggap ko, pinatigas ko pa lalo ang boses ko para magtunog lalaking-lalaki.
Habang si Cladge na nooβy may bahid ng dugo sa gilid ng labi at gusot-gusot ang itim na polo ay napatigil. Humahangos siyang lumingon sa direksyon ko, medyo salubong ang mga kilay habang nag-aabang ng susunod na banatan.
Pero nang makita niya ako, isang mukhang tigasing lalaki na nakasuot ng oversized black shirt at sumbrero ay nanlaki ang mga mata niya, dahil na rin sig**o may katangkaran ako para sa karaniwang babae ay kumbinsidong mukhang lalaki na nga ako ngayon.
βAnong ginagawa mo rito, pare?! Mapapahamak ka!β sigaw naman sa akin ni Cladge sa gitna ng ingay ng riot, pero halata ang pagkabigla sa boses niya na may kasamang paghanga.
βAnong pinagsasabi mo diyan? Edi sasaklolo sa kabaro ko!β sagot ko naman, hinatak siya sa braso palayo sa susunod na suntok ng isa pang lalaki.
βTakbo na, mga gunggong! Darating na ang guard! Dahil nagsumbong na ako!β pambasag ko sa tensyon sabay hila kay Cladge papalayo sa gulo.
Hindi na nagdalawang-isip si Cladge. Hinawakan niya ang kabilang k**ay ko at kami ay nagtatakbo palayo sa eskinita, paliko sa likod ng science building hanggang sa makarating kami sa isang tahimik na sulok kung saan may mga nakahilerang halaman at bakanteng bench.
Pareho kaming nakatayo roon, nakahawak sa aming mga tuhod habang humihingal nang malalim. Ang dibdib ko ay mabilis na tumitibok, hindi lang dahil sa takbo kundi dahil sa matinding kaba na baka may nakapansin sa totoong katawan ko habang nagtatakbo kami.
βHaaa... haaa... grabe ka, bro!β bungad ni Cladge habang pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kanyang k**ay.
Napangisi siya, isang ngising nagpapakita ng pagka-amaze kahit medyo namamaga ang gilid ng labi niya.
βAng astig mo doon ha! Akala ko ay mamamatay na ako sa araw na ito, may
dadating palang bayani.β Saad nito habang humihingal.
Inayos ko naman ang sumbrero ko, nagpanggap na nagpapagpag ng alikabok sa dibdib, at saka tumingin sa kanya nang may pagmamalaki.
βWala βyun, pare. Hindi tayo pwedeng magpabaya sa nangangailangan noh. Ano bang ginawa ng mga tarantadong βyun at pinag-iinitan ka?β
Tumawa si Cladge, isang malalim at baritonong tawa na umalingawngaw sa tahimik na hallway. Inakbayan niya ako nang biglaan na ikinatigas ng katawan ko nang wala sa oras. Ang bigat at init ng braso niya sa balikat ko ay parang kuryenteng nagpagulat sa buong sistema ko.
βSh*t, ang lapit niya,β isip ko habang pilit na kinakalma ang mukha ko.
βWala, inggit lang kasi natalo ko sila sa pustahan sa basketball kahapon,β umismid si Cladge habang nakatitig sa akin.
Pinasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa, sabay iling na parang manghang-mangha.
βTeka... ngayon ko lang napansin, ang nipis ng mukha mo ah. Para kang mukhang artista... pero astig ka pa rin kasi lumaban ka nang walang takot.β
Muntik ko nang maibuga ang laway ko sa narinig sa kanya.
βMukha akong artista? O baka mukha akong babae na kinakabahan nang sobra?!β
βAh... e-ewan ko saβyo, maliit lang katawan ko pero malaki ang puso ko, βtol. Hindi ako natatakot sa mga ganyan.β Mabilis akong umubo para itama ang boses ko.
βIba ka talaga, bro, simula ngayon, ikaw na ang opisyal kong kasangga rito sa campus. Anong pangalan mo ulit? Para alam ko kung sino ang hahanapin ko kapag nanlibre ako ng fishball mamaya.β Sagot ni Cladge na mas hinigpitan pa ang pagka-akbay sa akin habang naglalakad na kami palayo sa sulok na iyon.
Tumigil ako sandali, naalala ang pekeng pangalan na inihanda ko para sa araw na ito. Tumitig ako sa kanyang mga matang kulay tsokolate na ngayon ay nakatitig din sa akin nang diretso at may paghanga.
βAlexandra este, Alex na lang. Alex Tayson.β Sagot ko sabay taas ng baba muntik ko ng masabi ang totoo kong pangalan.
Ngumiti si Cladge, isang ngiting nagpadagundong nang husto sa tahimik kong dibdib.
βOh siya sige, Alex. Ako si Cladge Smith. Mag-bro-fist na tayo dahil simula ngayon, inseparable na tayong dalawa.β
Inabot niya ang k**ao niya sa harap ko. At kahit nanginginig pa ang mga daliri ko sa sobrang kaba at kakaibang pakiramdam, itinuwid ko ang sarili ko, ikinuyom ang k**ao, at ibinangga ito nang mahina sa k**ao niya.
At dito nagsimula ang lahat. Ang akala ko ay simpleng pag-iwas lang sa gulo at pagpapatuloy ng payapang buhay, ay naging simula pala ng pinak**alaking kaguluhan at pinak**atamis na katangahan ng buong buhay ko.
ITUTULOY
