08/10/2026
Przemysław Czarnecki - Prezes NN Mysłowice
15 PEWNIAKÓW I JEDEN „ZBĘDNY”
Dzisiaj w Mysłowicach, w dzielnicy Kosztowy, odbyły się wybory do Rady Dzielnicy.
I właśnie takie wybory lubię najbardziej. Bo czasami wystarczy wejść do lokalu wyborczego, zgłosić swoją kandydaturę i zobaczyć, jak naprawdę wygląda lokalna demokracja.
Zgłosiłem się. Bez zapowiedzi. Bez układania list. Bez telefonów. Bez „porozumień”. Bez pytania kogokolwiek o zgodę.
Wystartowałem jako ten szesnasty.
I tu zaczyna się ciekawa część.
Było 15 miejsc i dokładnie 15 kandydatów. W takiej sytuacji głosowanie na te osoby nie jest potrzebne, ponieważ cała piętnastka obejmuje mandaty z automatu.
Można więc odnieść wrażenie, że wszystko było już wcześniej poukładane.
Ja postanowiłem jednak sprawdzić, co się stanie, kiedy ktoś taki jak ja powie: sprawdzam.
Wydano 105 kart do głosowania. Każdy wyborca mógł wskazać maksymalnie 15 osób.
I oto pojawił się kandydat numer 16.
Ja.
Bez komitetu. Bez wcześniejszego porozumienia. Bez partyjnego zaplecza w tej dzielnicy.
I wynik?
Osoby z piętnastki otrzymały od 39 do 54 głosów.
A ja?
10 głosów.
Tylko 10.
Ale wiecie co?
Jestem z tych 10 głosów naprawdę dumny.
Bo każdy z nich został oddany człowiekowi, który nie był elementem wcześniej ustalonego układu.
Nie był na przygotowanej liście.
Nie miał zagwarantowanego miejsca.
Po prostu przyszedł i powiedział:
„Chcę kandydować. Niech zdecydują mieszkańcy.”
I mieszkańcy zdecydowali.
Czy 10 głosów to dużo?
W skali całej dzielnicy pewnie nie.
Ale polityka lokalna ma czasami bardzo prostą matematykę.
15 osób miało wejść.
Pojawił się 16.
I nagle trzeba było głosować.
Dlatego dzisiejszy wynik traktuję jako mały, ale bardzo ciekawy test.
Bo demokracja zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy ustalać wszystko między sobą i pozwalamy ludziom postawić krzyżyk tam, gdzie naprawdę chcą.
A ja?
Nie przegrałem z 15 radnymi.
Wygrałem 10 głosów bez żadnego układu.
I za każdy z nich dziękuję.
A przede wszystkim dziękuję za jedną rzecz.
Za pokazanie, że nawet w lokalnej polityce czasami wystarczy jeden „zbędny” kandydat, żeby sprawdzić, jak naprawdę wygląda demokracja.
Do zobaczenia przy następnych wyborach. 😉
